Aleksandr Lukashenko

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Aleksandr LukashenkoPicto infobox character.png
Alexander Lukashenko crop.jpeg
member of the Supreme Soviet of Belarus Traducir

1990 -
Presidente de Bielorrusia

20 xunetu 1994 -
← ensin valor
Vida
Nacimientu

Kopys Traducir30  d'agostu de 1954

(65 años)
Nacionalidá Bandera de la Xunión Soviética Xunión Soviética
Bandera de Bielorrusia Bielorrusia
Grupu étnicu bielorrusos Traducir
Familia
Casáu/ada con Galina Lukashenko  (1975 -
Fíos/es
Estudios
Estudios Mohylewski Państwowy Instytut Pedagogiczny 1975)
Academia Agricultural Belarrusa Traducir 1985)
Llingües rusu
bielorrusu
Oficiu
Oficiu políticu, profesor, economista, historiador y militar
Premios
Serviciu militar
Cuerpu militar Tropas de frontera soviéticas Traducir
Guerra acorazada
Graduación Teniente coronel
Creencies
Relixón ateísmu
Partíu políticu Partíu Comunista de la Xunión Soviética
www.president.gov.by
SigAlexanderLukashenko.svg
Cambiar los datos en Wikidata

Aleksandr Grigórievich Lukashenko (en rusu, Александр Григорьевич Лукашенко; en bielorrusu Аляксандр Рыгоравіч Лукашэнка, Alyaksandr Ryhoravič Łukašenka) (Kopys, 30 d'agostu de 1954) ye l'actual presidente de Bielorrusia, cargu qu'ocupa dende'l 20 de xunetu de 1994.

Na so mocedá llicenciar n'Hestoria, cumplió'l serviciu militar nes tropes de frontera soviétiques y trabayó como direutor d'una granxa colectiva.[1][2] Dempués d'una década como miembru del Partíu Comunista de Bielorrusia,[2] llogró l'acta de diputáu en 1990 y formó parte d'una corriente que buscaba caltener la Xunión Soviética so un sistema democráticu. En 1991 foi l'únicu miembru del Soviet Supremu bielorrusu que votó en contra de la disolución de la URSS.[1] Mientres los primeros años d'independencia, ganóse fama de lluchador contra la corrupción nuna dómina marcada pola crisis y la desafección escontra la clase política. N'avientu de 1993 foi escoyíu presidente del Comité Anticorrupción y dende esi cargu forzó la dimisión de Stanislav Shushkevich, quien perdió una moción d'enfotu nel parllamentu.[1]

Ganó les eleiciones presidenciales de 1994 como candidatu independiente, con un programa eleutoral populista nel que prometía midíes económiques de corte socialista y una mayor integración con Rusia, concretáu n'alcuerdos como'l Estáu de la Unión de Rusia y Bielorrusia (1997) y la Comunidá Económica Eurasiática (2000).[1] Dende entós foi reelexíu en cuatro causes con porcentaxes cimeros al 70% de los votos, resultaos revesoses al ser consideraos fraude eleutoral per parte de la Organización pa la Seguridá y la Cooperación n'Europa (OSCE).[3] Dientro del so país caltien una alta popularidá gracies al caltenimientu d'ayudes sociales y el desarrollu económicu.[4]

El so mandatu ye suxetu de discutiniu: ente que pa los sos siguidores llogró crecedera so un socialismu de mercáu qu'evitó los efeutos negativos de la «terapia de choque» instaurada na Rusia de Boris Yeltsin,[5][6] los sos detractores llamenten qu'exerciera un mandatu autoritariu y acúsenlu de violación de los derechos humanos, persecución a opositores y de ser «l'últimu dictador d'Europa».[4]

Na comunidá internacional, utilizó la posición estratéxica de Bielorrusia (ente Europa Occidental y Rusia) pal llogru d'alcuerdos comerciales, cuantimás de materies primes y enerxía con Rusia.[7] Les rellaciones con Estaos Xuníos y la Xunión Europea son bien complicaes, los gobiernos d'estos países nun reconocen les sos resultaos electorales ya inclusive-y impunxeron sanciones.[3] Los principales aliaos de Lukashenko son la Comunidá d'Estaos Independientes, la República Popular de China,[5] los países de l'ALBA-TCP y países d'Oriente Mediu como Irán ya Iraq.[7]

Entamos en política[editar | editar la fonte]

Lukashenko nació'l 30 d'agostu de 1954 en Kopys, una villa de la provincia de Vítebsk, RSS de Bielorrusia (naquella dómina, parte de la Xunión Soviética). El so güelu paternu, al que debe l'apellíu, yera d'orixe ucranianu. Tuvo una infancia bien modesta al ser criáu solo pola so madre.[1] En 1975 llogró la llicenciatura n'Historia pol Institutu Pedagóxicu de Maguilov,[1][8] y diez años dempués graduóse na Academia Bielorrusa d'Agricultura.

Sirvió dos periodos nel Exércitu Colorado: primero foi guardia de les tropes de frontera en Brest dende 1975 hasta 1977, y cuando terminó'l so serviciu convertir nel líder de la organización xuvenil comunista (Konsomol) de Maguilov hasta 1978.[1] Un añu dempués afilióse nel Partíu Comunista de la URSS. Tornó a les fuercies armaes pa ser oficial d'infantería ente 1980 y 1982. Mientres esi periodu proclamárase campeón bielorrusu de sambo, un sistema de defensa personal.[8]

En 1982 asumió la vicepresidencia d'un koljós (granxa estatal) en Gorodets mientres trés años, hasta xubir al máximu cargu. Depués dirixó una planta de materiales de construcción en Shklov.[9]

Lukashenko llogró en 1990 una acta de diputáu nel Soviet Supremu de la RSS de Bielorrusia. Nesi tiempu formó una faición dientro del Partíu Comunista de Bielorrusia (PCB), llamada «Comunistes pola democracia», qu'abogaba por caltener la URSS so preceptos democráticos.[10] N'avientu de 1991 foi l'únicu parllamentariu bielorrusu que votó en contra de la ratificación del Tratáu de Belavezha, pol que se confirmó la disolución de la Xunión Soviética y l'establecimientu de la Comunidá d'Estaos Independientes.[11][12]

Nos primeros años de la Bielorrusia independiente, una dómina marcada pola desafección escontra la política, Lukashenko ganó fama como figura pública contra la corrupción. Magar caltuvo la so rellación col comunismu, perdió'l favor de munchos de los integrantes del vieyu PCB polos sos ataques a los privilexos de la nomenklatura.[10] En 1993 foi escoyíu presidente del Comité Anticorrupción del parllamentu de Bielorrusia. Dende esi cargu acusó a más de 70 dirixentes, incluyendo al presidente Stanislav Shushkevich y al primer ministru Viacheslav Kébich, de corrupción xeneralizada y arriquecimientu personal.[10] A la fin Shushkevich tuvo que dimitir en xineru de 1994, en perdiendo una moción d'enfotu.[13]

El procesu derivó na redaición de la nueva Constitución de Bielorrusia y la celebración de les primeres eleiciones presidenciales democrátiques, que tuvieron llugar en xunetu de 1994.

Presidencia de Bielorrusia[editar | editar la fonte]

Primer mandatu (1994-2001)[editar | editar la fonte]

Sello bielorrusu de 1996 cola efixe de Lukashenko.

Lukashenko presentar a les eleiciones presidenciales como miembru independiente d'una plataforma popular, de marcáu calter populista. Ente les sos promeses atopábense acabar cola corrupción, «ganar a la mafia» y favorecer una mayor integración con Rusia.[10][13] La so candidatura enfrentar a otros cinco opciones, siendo a priori favorites les de los exmandatarios Kebich y Shushkevich.[14] En total hubo dos rondes: el 24 de xunu y 10 de xunetu de 1994. Na primera Lukashenko llogró'l 45% de los votos,[14] ente que na segunda vuelta sacó más del 80% del sofitu popular frente a Kebich.[11][15]

Les resultaos sosprendieron dientro de Bielorrusia y na comunidá internacional, dada la mocedá de Lukashenko (39 años) y la so falta d'esperiencia.[14] Pero l'eleutoráu decantar por un cambéu d'aldu, una y bones Bielorrusia travesaba entós una grave crisis económica. Cuando llegó al poder la inflación disparárase un 40%, el desempléu yera bien alto y, en términos xenerales, el nivel de vida empiorara de forma notable.[11] Per otra parte, les poques reformes capitalistes implementaes nun habíen efeutu surdíu.[11][16]

El mandatariu intentó estabilizar la economía al traviés de la recuperación de midíes propies del modelo socialista. Ente elles, dobló'l salariu mínimu, reintrodució'l control de precios de dellos servicios y nacionalizó los bancos que fueren privatizaos.[13] Pretendíase asina evitar los efeutos negativos que tuvo la «terapia de choque» escontra'l capitalismu n'otres naciones de l'antigua URSS. Sicasí, la economía permaneció enllancada porque nun se recuperó la producción.[13] A nivel internu, destituyó a dellos miembros del gabinete so acusaciones de corrupción, ente ellos el ministru de Defensa y el xefe de les Fuercies Armaes. La oposición creció a tal puntu que se producieron enfrentamientos continuos ente la presidencia y el parllamentu, formáu na so mayoría pola vieya guardia del Partíu Comunista.[17]

Reformes constitucionales[editar | editar la fonte]

El 14 de mayu de 1995 llevar a cabu un referendu nel que se decidieron cuatro cuestiones: el cambéu de los símbolos nacionales (los propuestos yeren bien similares a los de la Bielorrusia Soviética), la mayor integración con Rusia, otorgar al idioma rusu el mesmu estatus qu'al bielorrusu y reforzar la presidencia con poderes plenos, incluyíu'l d'eslleir el parllamentu.[18] El soviet solo aprobó que se votara l'alcuerdu con Rusia, refugando los demás.[18] La negativa a camudar les entrugues provocó un fuerte enfrentamientu col restu de diputaos, cuantimás del nacionalista Frente Popular. A la fin la consulta tuvo llugar y los cuatro puntos fueron aprobaos pol 75% del eleutoráu, con una participación del 64,8%.[18]

Nesi tiempu, les rellaciones ente Bielorrusia y la comunidá internacional deteriorárense. En 1996, el gobiernu amenació a la OTAN con nun desmantelar los misiles de la dómina soviética.[19] Y el Fondu Monetariu Internacional anunció que dexaría d'apurrir ayudes económiques, en vista de que nun se taben tomando midíes reformistes.[20] Lukashenko declaró que los encamientos del FMI «son apoderaes pa una economía capitalista, pero non pal nuesu país».[20]

Nel branu de 1996, 70 de los 110 diputaos de la Duma bielorrusa presentaron una moción de censura pa derrocar a Lukashenko con cargos per «violación de la Constitución».[21] En respuesta, el presidente entamó un referendu de reforma constitucional en payares de 1996 que consolidaba'l so poder.[21] Ganó la consulta con un 70,5% de sofitu popular.[22] Amás de reforzase la figura del presidente, con una reeleición automática por cinco años hasta 2001, reemplazábase l'antiguu parllamentu por un sistema bicameral (Asamblea Nacional) con Cámara de Representantes y un Conseyu de la República (Senáu) por provincies.[21] El gobiernu valir de les sos opciones pa garantizar l'aprobación, incluyendo presiones a medios de comunicación.[22] La reforma salió alantre a pesar de que tanto'l expresidente del parllamentu bielorrusu como'l bloque occidental calificaron el resultáu de farsa.[22][23] Lukashenko sí foi felicitáu per Rusia y China, los sos principales aliaos.[22]

Acercamientu a Rusia[editar | editar la fonte]

Lukashenko firma, xuntu al presidente rusu Boris Yeltsin, el tratáu d'estabilidá con Rusia (1997).

L'alcuerdu internacional más importante foi l'aprobación en 1997 del Estáu de la Unión, entidá supranacional ente Rusia y Bielorrusia.[13][24] L'alcuerdu yera esencial pal executivu de Lukashenko: el so país ye dafechu dependiente del gas y l'lletricidá ruses, pero munchos de los negocios nun podíen pagar les importaciones d'enerxía pola fraxilidá del rublu bielorrusu.[25] Orixinalmente constituyíu como mancomunidá el 2 d'abril de 1996, l'actual confederación foi aprobada nel so primer aniversariu.[25] Magar que les rellaciones ente dambos estaos esperimentaron altibaxos, caltúvose nel tiempu.[4]

A empiezos de 1998, el Bancu Central de Rusia suspendió'l comerciu con rublos bielorrusos, lo que llevó al colapsu de la moneda. Lukashenko tomó'l control del Bancu Central de Bielorrusia pa imponer el cambéu de valor a los niveles anteriores, según conxelar les cuentes de los bancos y amenorgar les sos actividaes comerciales.[26] Esto provocó una fuga de capitales y la carestía de productos, escosos ante les medranes d'una hiperinflación.[26] Ante estos fechos, Lukashenko culpó de los problemes del país a un sabotaxe económicu» contra ellos.[27] Pa primir a la comunidá internacional, n'abril del mesmu añu espulsó a los embaxadores d'Estaos Xuníos, Xapón y dellos países europeos del so complexu residencial pela rodiada de Minsk.[28] Esto causó un conflictu porque les residencies diplomátiques tán puramente protexíes so los términos de la Convención de Viena.[28][12]

L'alloñamientu de los países occidentales llevó al so gobiernu a averar postures con otros potenciales aliaos. En 1999 súpose que Bielorrusia esportara armamentu a un grupu de países ente los que s'atopabn'Irán, el Iraq de Sadam Husein y la Yugoslavia de Slobodan Milošević.[29] Col españíu de la Guerra de Kosovo en 1999, Lukashenko foi una de les poques voces que defendió a Milošević ya inclusive propunxo una Unión Eslava» ente Rusia, Bielorrusia y Serbia, daqué que nun espolletó.[30] Per otru llau, la Xunión Europea empezó a esmolecese pola seguridá de les sos reserves de gas de Rusia, que son enriaes al traviés de Bielorrusia. Inclusive Boris Yeltsin, qu'estableció la unión económica, amosóse descontentu con cómo los bielorrusos aprovechar d'ella.[30]

Segundu mandatu (2001-2006)[editar | editar la fonte]

Lukashenko, col uniforme de les Fuercies Armaes de Bielorrusia, mientres un desfile militar.

Les siguientes eleiciones presidenciales tuvieron llugar el 9 de setiembre de 2001, al escosase l'allongamientu de mandatu. Pa estos comicios Lukashenko realizó una campaña bien similar a la de 1994: garantizar la estabilidá, una crecedera basada nel socialismu, una inmersión completa con Rusia pero ensin les sos reformes y un mandatu fuerte pa caltener l'orde social.[31] La oposición arrexuntóse en redol al independiente Vladímir Goncharik y criticó l'establecimientu d'un sistema que reproduxera la corrupción años tres denunciada.[31] Sicasí, el presidente yera favoritu pola popularidá de les sos midíes económiques ente les clases baxes y medies.[31]

Lukashenko ganó les eleiciones na primer vuelta col 77,4% de los votos.[32] La Organización pa la Seguridá y la Cooperación n'Europa (OSCE) detectó irregularidaes, asegurando que'l sistema eleutoral taba manipoliáu y qu'el opositores nun pudieron esplegar la so campaña.[31][32] El sofitu más importante ente la comunidá internacional foi'l de Vladímir Putin, nuevu presidente de Rusia, quien-y ufiertó ampliar los alcuerdos de collaboración.[33]

Mientres la década del 2000, la economía bielorrusa demostró una crecedera dinámico y sostenío.[4][34] El productu internu brutu aumentó hasta algamar el so máximu del 9,2% en 2005, que se debió en bona parte al desarrollu del sector industrial, l'ameyoramientu de l'agricultura y los alcuerdos comerciales cola Comunidá d'Estaos Independientes. Les bones rellaciones con Rusia, de la que depende cuasi por completu nes reserves de petroleu y lletricidá,[35] motivaron tamién un descensu de los costos enerxéticos, aprovechándose nes negociaciones de la so posición xeográfica ente Europa Occidental y la Federación Rusa.[34]

Sicasí, el so mayor puntu débil foi'l deterioru de les rellaciones con Estaos Xuníos y l'Xunión Europea. Hubo dos fechos que provocaron la rotura definitiva. Per un sitiu, la guerra d'Iraq de 2003 y la posterior cayida de Sadam Husein, unu de los sos mayores aliaos nel estranxeru.[36][37] Y por l'otru, l'ampliación de la Xunión Europea en 2004 a veinticinco países, incluyíos los fronterizos Polonia, Letonia y Lituania, qu'acueyen instituciones y organismos d'oposición al gobiernu bielorrusu.[38]

Na constitución de Bielorrusia quedaba establecíu que la duración del mandatu presidencial acutar a dos legislatura. Sicasí, Lukashenko anunció'l 7 de setiembre de 2004 que se celebraría un nuevu referendu de reforma constitucional, programáu'l 17 d'ochobre, pa esaniciar dichu llende.[39] La resultancia final foi una aprobación del 86%, so acusaciones de fraude eleutoral.[40]

Tercer mandatu (2006-2010)[editar | editar la fonte]

El 19 de marzu de 2006 volvieron celebrase eleiciones presidenciales. Esta vegada, Lukashenko ganó por mayoría absoluta del 82,6% de los votos sobre'l líder de la oposición, el conservador Aleksandr Milinkevich.[41]

La campaña eleutoral foi bien intensa y agresiva.[41] El oficialismo acusó a Milinkevich de tar «financiáu por Estaos Xuníos y Europa», ente que la oposición denunció de la mesma que'l presidente entorpecía el procesu democráticu. Cuando s'anunciaron les resultaos, Milinkevich negar a reconocer la derrota por presuntu fraude eleutoral.[41][42] De la mesma, la OSCE esixó la repetición de los comicios y llamentó qu'el observadores internacionales nun tuvieren accesu al recuentu.[43] La Comisión Eleutoral Central de Bielorrusia aseguró que nun se produció nengún incidente mientres les votaciones, posición que caltuvieron el observadores de la Comunidá d'Estaos Independientes.[44]

Inspiraos na revolución naranxa d'Ucraína, la oposición pidió a los sos fieles qu'ocuparen la Plaza d'Ochobre de Minsk, esixendo la repetición de les eleiciones sol lema de «revolución blanca». El día de les votaciones rexuntaron a más de 10.000 manifestantes.[41] Pero a diferencia de lo que pasó ellí, Lukashenko foi capaz de reprimir les protestes.[45] Antes de los comicios yá anunció que-y partirá'l pescuezu» a aquellos que nun reconocieren la so victoria,[46][47] y depués desallugó les marches col sofitu de la policía.[45] Arriendes d'ello, la Xunión Europea prohibió-y la entrada al so territoriu.[48] Meses dempués, dalgunos de los líderes opositores que s'asitiaron contra él acabaron na cárcel, como'l socialdemócrata Aleksandr Kazulin.[49]

El 28 de setiembre de 2008 convocó eleiciones parllamentaries. Anque dexó la participación de la oposición, nengún llogró unu solu de los 110 escaños, lo que volvió disparar los barruntos de los observadores estranxeros.[50] La gran mayoría (103 escaños) fueron a xente ensin vinculación política, pero rellacionaos d'una manera o otru con Lukashenko al traviés d'una asociación llamada Belaya Rus. Los siete restantes fueron al Partíu Comunista y al Partíu Agrariu, lleales al presidente.

Lukashenko caltuvo una popularidá alta gracies a la crecedera económica y el caltenimientu de prestaciones a persones vulnerables.[51][52] Amás de garantizase alcuerdos enerxéticos ventaxosos con Rusia, el so principal aliáu, buscó nuevos sofitos como Irán y la Venezuela de Hugo Chávez.[53][54] Sicasí, intentó abrir a Europa Occidental: n'abril de 2009 visitó al papa Benitu XVI na Ciudá del Vaticanu, no que foi'l so primer viaxe al vieyu continente nuna década.[55] En 2010 ingresó na Unión Aduanera Euroasiática xuntu con Rusia y Kazakstán.[56]

Cuartu mandatu (2010-2015)[editar | editar la fonte]

Lukashenko (izquierda), na firma del protocolu «Minsk II» pal altu'l fueu nel esti d'Ucraína.

La convocatoria de les eleiciones presidenciales adelantrar al 19 d'avientu de 2010. Nos meses previos percibiérase un empeoramientu de la economía nacional, pero Lukashenko prometió un aumentu del salariu mínimu a 500 dólares p'aselar los ánimos.[57] So nueves acusaciones de fraude eleutoral, poles qu'el observadores de la OSCE fueron inclusive espulsaos del país,[58] Lukashenko ganó col 79,67% de los votos frente al 2,67% del segundu, Andréi Sannikov. Darréu dempués de los comicios, siete de los nueve opositores que se presentaron (ente ellos Sannikov) fueron deteníos pola policía nacional.[59][60] Amás arrestóse a manifestantes, periodistes y miembros d'organizaciones non gubernamentales.[59] La invistidura oficial tuvo llugar el 21 de xineru de 2011.

Nesti mandatu, Lukashenko perdió popularidá pol empeoramientu de la economía.[51][57] Dende l'españíu de la crisis financiera de 2008, Bielorrusia empezara a privatizar compañíes estatales como Belaruskali (abonos de potasiu) y la rede d'oleoductos de Beltransneft, adquiríes na so mayoría pola Federación Rusa.[61][57] Per otra parte, la población taba convirtiendo los sos aforros de rublos a dólares ante la medrana d'una depreciación, llegando inclusive a xenerar déficit de divises.[62] El Bancu Central anunció en mayu de 2011 la devaluación de la so moneda nun 56%: hasta 4.930 rublos bielorrusos por dólar.[62] De la mesma, los precios de bienes al consumu disparáronse. Estos problemes de divises siguieron n'años posteriores.[63][64]

El 11 d'abril de 2011 producióse un atentáu terrorista nel Metro de Minsk pol que morrieron 12 persones.[65] La esplosión d'una bomba tuvo llugar cerca de la residencia presidencial. Lukashenko alegó que los culpables queríen desestabilizar al estáu, y ordenó una investigación refecha de los almacenaxes d'instalaciones armamentísticas. Hubo dos deteníos, condergaos a la pena de muerte.[66]

Mientres los años siguientes, el presidente caltuvo un ferrial control pa evitar cualquier movimientu d'oposición. En 2012 destituyó a dellos altos cargos militares y al so ministru d'Esteriores por non haber impidíu que, sobre'l cielu de Minsk, volara una avioneta sueca que llanzó osos de peluche con mensaxes a favor de los derechos humanos.[67] El sucesu motivó tamién un conflictu diplomáticu ente Bielorrusia y Suecia.[67] Nel mesmu añu la oposición boicotió les eleiciones parllamentaries, alegando que los presos políticos deteníos en 2010 entá nun fueren lliberaos.[68]

Bielorrusia foi anfitrión nes xuntes del protocolu de Minsk (ochobre de 2014) y Minsk II (febreru de 2015), ente Rusia y la Xunión Europea, pa buscar un alcuerdu qu'acabara cola guerra civil nel este d'Ucraína.[69]

Quintu mandatu (2015-2020)[editar | editar la fonte]

Nes eleiciones presidenciales del 11 d'ochobre de 2015, Lukashenko volvió vencer con un total del 83,47% de los votos, superior al de los comicios de 2010.[70]

Polítiques[editar | editar la fonte]

Dende'l so ascensu al poder como candidatu independiente nes eleiciones presidenciales de 1994, Lukashenko caracterizóse por concentrar el poder del país en redol a la so figura. Amás d'ostentar la presidencia, ye'l Comandante Xefe de les Fuercies Armaes de Bielorrusia y presidente del Comité Olímpicu Bielorrusu, ente otres entidaes estatales.[2]

Economía[editar | editar la fonte]

Artículu principal: Economía de Bielorrusia

Cuando Lukashenko llegó al poder en 1994, prometió la recuperación económica de Bielorrusia sobre la base d'un socialismu de mercáu.[13] Tres años antes, los efeutos de la transición del antiguu modelu soviéticu a otru capitalista provocaren un descensu nel nivel de vida de los ciudadanos.[13] El sector industrial atopar en crisis y les esportaciones taben en cayida llibre pola falta de demanda esterior.[13] Amás, tien de tenese en cuenta que l'accidente de Chernóbil de 1986 siguía teniendo efeutos negativos na agricultura local: más del 20% del campu taba contamináu.[71]

El presidente punxo en marcha una economía planiada que recuperaba elementos de la dómina soviética, a diferencia del restu de l'antigua URSS que siguió coles reformes. Ente otres midíes renacionalizó entidaes bancaries, dobló'l salariu mínimu y reintrodució el control de precios.[11][13][16] Venti años dempués del so ascensu, la mayor parte de la economía yera estatal. Asina, el 51,2% de los bielorrusos tán emplegaos poles compañíes públiques, el 47,4% son emplegaos por empreses privaes de Bielorrusia (de los cualos 5,7% son en parte propiedá d'estranxeros), y el 1,4% son emplegaos por empreses estranxeres.[72] Sicasí, dende l'españíu de la crisis económica de 2008 delles entidaes fueron privatizaes.[61] La fuercia llaboral componse de más de cuatro millones de persones y presuponse plenu emplegu según les estadístiques estatales, con una tasa de paru del 1% y un sueldu mediu de 400 euros mensuales.[4]

Bielorrusia depende en gran parte de Rusia, el so mayor aliáu internacional.[4][24][73] La industria de Bielorrusia ye bien dependiente de los rusos pola importación de materies primes, cuantimás petroleu y gas, que la Federación suminístra-y a precios negociaos.[7] En total, representen casi'l 60% de les importaciones y el 33% de les esportaciones.[74] Bielorrusia especializó la so economía n'industria, maquinaria pesada (especialmente tractores), vehículos agrícoles y refináu de petroleu.[74] Dende 2006, la Xunión Europea convirtióse nun importante sociu, cola que lleva a cabu cuasi un terciu del comerciu esterior. Ye amás miembru del programa cooperativu d'enerxía «INOGATE».

El productu internu brutu (PIB) volvió crecer en 1996, cuando se recuperó'l nivel d'esportaciones.[1][13][51] Esto fixo que'l Gobiernu punxera más énfasis nel so usu pal bienestar social y los subsidios estatales.[4][34][51] Mientres la década de 2000 el PIB tuvo creciendo nuna media cimera a los cinco puntos porcentuales, con picos del 10% en 1997 y 2004. En cuanto al PIB per capita, pasó de 1.400 dólares en 1993 a 5.700 dólares en 2013.[75] Les meyores enllancáronse mientres la crisis económica de 2008. L'estáu recibió creitos del Fondu Monetariu Internacional, de China y d'otres axencies internacionales, condicionaos a la puesta en marcha de reformes económiques.[7]

Dempués de la recuperación económica, unu de los mayores retos de Lukashenko foi la crisis desamarrada pola devaluación del rublu bielorrusu en 2011.[57][62][63][64] En meses anteriores, los ciudadanos taben convirtiendo los sos aforros de rublos a dólares ante la medrana d'una depreciación, llegando inclusive a xenerar déficit de divises.[62][63] La devaluación provocó un aumentu de la inflación cimera al 108% y rebaxar del salariu mínimu.[63][64]

Rellaciones internacionales[editar | editar la fonte]

Dende la so eleición en 1994, Bielorrusia foi un aliáu de Rusia nel ámbitu internacional.[25][57][73] Dambos caltienen rellaciones comerciales de primer nivel, en bona parte porque depende d'ellos pa la importación de materies primes y l'esportación. Los alcuerdos más importantes que sellaron son la Unión de Rusia y Bielorrusia («Estáu de la Unión»), una confederación supranacional constituyida en 1997;[25] la Comunidá Económica Eurasiática (2000) y la Unión Aduanera Euroasiática. Bielorrusia yá yera miembru de la Comunidá d'Estaos Independientes (CEI) dende la so fundación.[76]

Les rellaciones ente Lukashenko y el gobiernu de Rusia deterioráronse nos últimos años. Mientres les protestes prorrusas n'Ucraína de 2014, el mandatariu criticó los referendos del Dombás, de la que dio'l so sofitu al gobiernu de Kiev.[77] El so papel internacional viose reforzáu como mediador ente'l presidentes Vladímir Putin y Petro Poroshenko. Ente 2014 y 2015, la capital foi sede de les xuntes del protocolu de Minsk (ochobre de 2014) y Minsk II (febreru de 2015) pa buscar el final de la guerra civil nel este d'Ucraína.[69]

Lukashenko con Vladímir Putin.

Nel ámbitu diplomáticu, Lukashenko xuega cola posición estratéxica de Bielorrusia nel mapa, a mediu camín ente Europa Occidental y Rusia.[57][73] Cola Xunión Europea caltuvo episodios de tensión, alimentaos poles denuncies de persecución a rivales, la violación sistemática de derechos humanos, la espulsión d'embaxadores y los informes de la OSCE.[58] Inclusive en 2010 prohibióse-y la entrada a cualesquier Estáu miembru por presunta represión. Desque la XE adoptó la so política de «cambéu al traviés del compromisu», Lukashenko averó postures con cobardes reformes. Anguaño, tien alcuerdos comerciales con delles naciones europees, ente elles los sos vecinos de Lituania, Polonia y Letonia.

Les rellaciones billaterales colos Estaos Xuníos son entá más complicaes, por cuenta de que el Departamentu d'Estáu sofita a la oposición y a que'l gobiernu de Bielorrusia punxo torgues por que los organismos estauxunidenses puedan establecese ellí.[78]

Bielorrusia aumentó la cooperación cola República Popular China, reforzada con una visita oficial n'ochobre de 2005. Tien fuertes llazos con Siria ya Irán, países a los que Lukashenko considera socios clave n'Oriente Mediu, con Venezuela pa la compra de materies primes y con otros estaos de l'Alianza Bolivariana pa los pueblos de La nuesa América (ALBA-TCP).[53][54][79] Enantes, caltuvo bones rellaciones con Iraq y Yugoslavia, nos tiempos nos que gobernaben Sadam Husein y Slobodan Milošević, respeutivamente.[37][80]

Discutiniu[editar | editar la fonte]

Semeya de Lukashenko al pie de la bandera de Bielorrusia.

La figura de Aleksandr Lukashenko ye una de les más revesoses n'Europa.[1][81] Sol so mandatu, el gobiernu de Bielorrusia foi denunciáu repitíes vegaes por presuntes violaciones de los derechos humanos.[4][1][82] Reportáronse aiciones contra activistes de Zubr,[83] periodistes independientes,[84] medios de comunicación y políticos rivales.[85] Ye amás l'únicu estáu d'Europa Oriental que caltien la pena de muerte.[86][87]

El mesmu Lukashenko hai calificada la so forma de gobernar de «autoritaria».[1]

«Caracterízame un estilu de gobernar autoritariu, y siempres lo almití (...) precises controlar el país, y lo principal ye nun perxudicar la vida de les persones.»[1]

Dende'l so ascensu al poder en 1994, ganó toles eleiciones y referendos a los que se presentó con un porcentaxe cimeru al 70% de los votos.[1] Tales númberos fixeron que la Organización pa la Seguridá y la Cooperación n'Europa acúse-y de fraude eleutoral».[40][58] La primer vegada qu'asocedió foi en 1996, cola consulta de reforma constitucional na que se dotaben d'amplios poderes al presidente. Anque de primeres esistía una llende presidencial de dos legislatura, Lukashenko abolir en 2004 al traviés d'otru referendu pa consolidase nel poder.[39] El observadores europeos denunciaron sistemáticamente l'eleváu númberu de votu antemanáu», la imposibilidá d'aportar al recuentu en delles ciudaes y l'escasa publicidá de los líderes opositores.[59][60]

Dellos miembros de la oposición fueron encarcelaos sol so mandatu, presuntamente por razones polítiques.[59][60][88] Ales Bialiatski, presidente del Centru de Derechos Humanos Viasna, tuvo encarceláu mientres mil díes por un supuestu delitu de fraude fiscal que nun quedó demostráu.[4] Y en avientu de 2010, el día dempués de les eleiciones, siete de los nueve candidatos rivales fueron deteníos por alteración del orde tres una manifestación. Ente ellos taba Andrei Sannikov, cofundador de la entidá opositora Carta 97 y anterior ministru d'Esteriores con Lukashenko ente 1995 y 1996.[59] Sannikov foi indultáu en 2012.[89] Per otra parte, tamién foi acusáu de corrupción y nepotismu, daqué qu'él siempres negó.[90]

La recuperación d'un modelu basáu nel socialismu de mercáu empioró les sos rellaciones colos Estaos Xuníos, que mientres los años 1990 defendíen la implantación direuta de midíes capitalistes pa la transición tres el colapsu de la URSS. Esto nun se llenda al campu económico: en 1995 camudáronse los símbolos nacionales por otros similares a los de la república soviética, y dellos organismos oficiales como l'Axencia de Seguridá del Estáu caltienen la denominación anterior (KGB). Lukashenko siempres s'amosó arguyosu de ser l'únicu políticu que votó en contra de la disolución de la URSS.[12] El presidente utiliza al so favor la crecedera que Bielorrusia algamó dende la so independencia sol modelu socialista. Cuando la comunidá internacional sancionó-y por posiciones autoritaries, ésti acusólos de la mesma de «combalechadura» contra'l país al que representa.[78][91] Les acusaciones de financiamientu estranxeru a la oposición fíxo-ylo non solo a EEXX y a la XE, sinón tamién a Rusia cuando les rellaciones ente dambos empioraron.[92]

Lukashenko destacó tamién poles sos polémiques declaraciones, que van dende acusaciones polítiques hasta la simple descalificación.[93] En 2012, dos díes depués de que los líderes de la Xunión Europea pidieren sanciones internacionales contra Bielorrusia poles sos presuntes violaciones de los derechos humanos, declaró «ye meyor ser un dictador que ser gai».[94] Esta frase foi un ataque personal al ministru alemán d'Esteriores, Guido Westerwelle, quien-y llamó l'últimu dictador d'Europa».[94]

Vida personal[editar | editar la fonte]

Lukashenko allega col so fíu Nikolai al desfile del Día de la Victoria de 2012. Al fondu de la imaxe, con bigote, apaez Viktor Lukashenko.

Aleksandr Lukashenko vive separáu. La so primer esposa foi Galina Radzivonauna, cola que se casó en 1975. Oficialmente'l matrimoniu nun se rompió, pero ye vultable que yá nun tán xuntos dende va dellos años. Con Galina tuvo los sos dos primeros fíos, dambos implicaos en política: Viktor (1975), unu de los responsables de la seguridá estatal, y Dmitry (1980), miembru del Comité Olímpicu Bielorrusu y direutor en diversos negocios estatales.

El presidente tuvo un tercer fíu, Nikolai «Kolya» Lukashenko (2004).[95] Mientres años desconocióse la identidá de la madre, hasta qu'en 2008 almitió que yera Irina Abelskaya, la so anterior doctora personal.[95] Nikolai apaeció n'ensame d'actos oficiales dende la década de 2010, delles vegaes con un traxe fechu a midida.[96] Magar s'informó que'l padre deseya que siga los sos mesmos pasos, ésti negar rotundamente nos medios oficiales del país.[88][97]

Al marxe de la política, Aleksandr Lukashenko ye un apasionáu del ḥoquei sobre xelu. Por cuenta de los Xuegos Olímpicos d'Iviernu de Sochi 2014, el presidente rusu Vladímir Putin y el bielorrusu lideraron dos equipos pa un partíu amistosu nel que collaboraron deportistes reconocíos como Pavel Bure y Viacheslav Fetisov.[98]

Condecoraciones[editar | editar la fonte]

Referencies[editar | editar la fonte]

  1. 1,00 1,01 1,02 1,03 1,04 1,05 1,06 1,07 1,08 1,09 1,10 1,11 1,12 «Profile: Alexander Lukashenko» (inglés). BBC (9 de xineru de 2007). Consultáu'l 20 de febreru de 2015.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 «Alexander Grigoryevich Lukashenko» (inglés). BELTA (Axencia Bielorrusa de Noticies) (9 de xineru de 2007). Archiváu dende l'orixinal, el 17 de febreru de 2015. Consultáu'l 20 de febreru de 2015.
  3. 3,0 3,1 «La XE va imponer sanciones contra Lukashenko por fraude eleutoral en Bielorrusia». El País (24 de marzu de 2006). Consultáu'l 20 de febreru de 2015.
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 4,5 4,6 4,7 4,8 «dictadura perfeuta-bielorrusia-dos-decadas-de-lukashenko_159549/ ¿La dictadura perfeuta? Bielorrusia, tres dos décades de Aleksandr Lukashenko». El Confidencial (10 de xunetu de 2014). Consultáu'l 21 de febreru de 2015.
  5. 5,0 5,1 «Hu Jintao entrevistar con Dirixentes Estranxeros qu'Asisten a Inauguración de Xuegos Olímpicos de Beijing». Ministeriu d'Esteriores de China (8 d'agostu de 2008). Consultáu'l 2 de marzu de 2015.
  6. «El fenómenu bielorrusu». Sovietskaya Rossia. Consultáu'l 20 de febreru de 2015.
  7. 7,0 7,1 7,2 7,3 Gil Fons, Antonio (8 d'agostu de 2011). «Xaque rusu a Lukashenko». One Magacín. Consultáu'l 2 de marzu de 2015.
  8. 8,0 8,1 «Lukashenko y yo». El Universal (3 de xunetu de 2007). Consultáu'l 21 de febreru de 2015.
  9. «Farming roots of Belarussian leader» (inglés). BBC (27 de setiembre de 2008). Consultáu'l 21 de febreru de 2015.
  10. 10,0 10,1 10,2 10,3 «Bielorrusia: La victoria de Lukachenko amuesa la eficacia del populismu na crisis». ABC (12 de xunetu de 1994). Consultáu'l 21 de febreru de 2015.
  11. 11,0 11,1 11,2 11,3 11,4 «Belarus Voters Back Populist in Protest at the Quality of Life» (inglés). New York Times (25 de xunu de 1994). Consultáu'l 22 de febreru de 2015.
  12. 12,0 12,1 12,2 «“Soi entá, un soviéticu, fui l'únicu diputáu en votar en contra de la disolución de la URSS”». larepública.es (12 d'ochobre de 2013). Archiváu dende l'orixinal, el 25 de xunetu de 2014. Consultáu'l 2 de febreru de 2015.
  13. 13,0 13,1 13,2 13,3 13,4 13,5 13,6 13,7 13,8 13,9 Chicharro, Alicia. «sanciones_de_la_union_europea.pdf?origin=publication_detail Belarús: un regímen ente los parabienes de Rusia y les sanciones de la Xunión Europea». Centru Arxentín d'Estudios Internacionales. Archiváu dende l'sanciones_de_la_union_europea.pdf?origin=publication_detail orixinal, el 2 d'abril de 2015. Consultáu'l 22 de febreru de 2015.
  14. 14,0 14,1 14,2 «Trunfo del candidatu anticorrupción en Bielorrusia». El País (25 de xunu de 1994). Consultáu'l 22 de febreru de 2015.
  15. «El populista Lukashenko afara en Bielorrusia y conviértese en primer presidente del país». El País (12 de xunetu de 1994). Consultáu'l 22 de febreru de 2015.
  16. 16,0 16,1 «Atraccion soviética». El País (20 de mayu de 1995). Consultáu'l 22 de febreru de 2015.
  17. «Guerra abierta ente'l presidente y el Parllamentu en Bielorrusia». El País (16 de payares de 1996). Consultáu'l 22 de febreru de 2015.
  18. 18,0 18,1 18,2 «Los bielorrusos sofiten masivamente en referéndum una mayor unión con Moscú». El País (16 de mayu de 1995). Consultáu'l 22 de febreru de 2015.
  19. «El presidente de Bielorrusia amenacia a la OTAN con nun desmantelar les sos misiles». El País (14 de payares de 1996). Consultáu'l 22 de febreru de 2015.
  20. 20,0 20,1 «I.M.F. Rules Out Belarus Loans» (inglés). New York Times (31 de marzu de 1996). Consultáu'l 22 de febreru de 2015.
  21. 21,0 21,1 21,2 «El presidente de Bielorrusia sigue col so referéndum pese al plante del Parllamentu». El País (20 de payares de 1996). Consultáu'l 22 de febreru de 2015.
  22. 22,0 22,1 22,2 22,3 «Lukashenko trunfa y afita el so réxime autoritariu en Bielorrusia». El País (26 de payares de 1996). Consultáu'l 22 de febreru de 2015.
  23. «El presidente de Bielorrusia promete acabar cola oposición en tres meses». ABC (23 de payares de 1996). Consultáu'l 22 de febreru de 2015.
  24. 24,0 24,1 València, Llinu X.. . Universidá de Valencia. Consultáu'l 22 de febreru de 2015.
  25. 25,0 25,1 25,2 25,3 «Yeltsin y Lukashenko van sellar mañana con un tratáu la nueva Unión de Rusia y Bielorrusia». El País (1 d'abril de 1997). Consultáu'l 23 de febreru de 2015.
  26. 26,0 26,1 «Belarus appoints new central bank chief» (inglés). BBC (21 de marzu de 2008). Consultáu'l 22 de febreru de 2015.
  27. «Lukashenko Sees Crisis As Shot at Russia Union» (inglés). Moscow Times (2 de setiembre de 1998). Archiváu dende l'orixinal, el 2 d'abril de 2015. Consultáu'l 22 de febreru de 2015.
  28. 28,0 28,1 «Bielorrusia desamarra una "guerra" diplomática poles residencies de les embaxaes». El País (11 de xunu de 1998). Consultáu'l 23 de febreru de 2015.
  29. «Belarus "offered S-300 to Serbia, Milošević turned it down"» (inglés). B92 (10 de xunu de 2014). Consultáu'l 23 de febreru de 2015.
  30. 30,0 30,1 «Yeltsin Warns NATO on Ground Troops» (inglés). Washington Post (9 d'abril de 1999). Consultáu'l 23 de febreru de 2015.
  31. 31,0 31,1 31,2 31,3 «La URSS sigue viva en Bielorrusia». El País (6 de setiembre de 2011). Consultáu'l 25 de febreru de 2015.
  32. 32,0 32,1 «Lukashenko anueva mandatu en Bielorrusia con un votu a la soviética». El País (11 de setiembre de 2011). Consultáu'l 25 de febreru de 2015.
  33. «Putin felicita a Lukashenko pol so 'victoria convincente'». El Mundo (10 de setiembre de 2011). Consultáu'l 25 de febreru de 2015.
  34. 34,0 34,1 34,2 «Alexander Lukashenko: Dictator with a difference» (inglés). The Daily Telegraph (25 de setiembre de 2008). Archiváu dende l'orixinal, el 26 de setiembre de 2008. Consultáu'l 24 de febreru de 2015.
  35. «Rusia ataya'l suministru de lletricidá a Bielorrusia». ABC (29 de xunu de 2011). Consultáu'l 24 de febreru de 2015.
  36. «Sadam Husein axusta'l so esiliu a la república de Bielorrusia» (inglés). La Voz de Galicia (22 de setiembre de 2003). Archiváu dende l'orixinal, el 2 d'abril de 2015. Consultáu'l 24 de febreru de 2015.
  37. 37,0 37,1 Cheretski, Viktor (4 de mayu de 2001). «européu-de-sadam-husein-3556/ L'aliáu européu de Sadam Husein» (inglés). Llibertá Dixital. Consultáu'l 24 de febreru de 2015.
  38. «Solana: “Lukashenko, non la XE, ta aisllando a Bielorrusia”». Café Babel (13 de marzu de 2006). Consultáu'l 24 de febreru de 2015.
  39. 39,0 39,1 «presidente-lukachenko-presentar a-un-tercer-mandatu-1276235388/ Bielorrusia vota en referendu que'l presidente Lukachenko presentar a un tercer mandatu» (inglés). Llibertá Dixital (17 d'ochobre de 2004). Consultáu'l 24 de febreru de 2015.
  40. 40,0 40,1 «El presidente bielorrusu gana un referéndum marcáu pol fraude». El País (19 d'ochobre de 2004). Consultáu'l 24 de febreru de 2015.
  41. «Protesters Charge Fraud in Belarus Presidential Vote» (inglés). New York Times (20 de marzu de 2006). Consultáu'l 24 de febreru de 2015.
  42. «eleiciones-de-bielorrusia-nun fueron-llibres-y-xustes_142813119040.html La OSCE asegura que les eleiciones de Bielorrusia nun fueron llibres y xustes». ABC (20 de marzu de 2006). Consultáu'l 26 de febreru de 2015.
  43. «CIS, OSCE observers differ on Belarus vote» (inglés). Diariu del Pueblu (21 de marzu de 2006). Consultáu'l 25 de febreru de 2015.
  44. 45,0 45,1 «Bielorrusia nun ye Ucraína». El País (3 d'abril de 2006). Consultáu'l 26 de febreru de 2015.
  45. «Belarus president vows to 'break the neck' of any unrest» (inglés). Hürriyet (19 de marzu de 2006). Archiváu dende l'orixinal, el 2 d'abril de 2015. Consultáu'l 25 de febreru de 2015.
  46. «Lukashenko, reelexíu presidente de Bielorrusia». 20 Minutos (20 de marzu de 2006). Consultáu'l 26 de febreru de 2015.
  47. «dictador bielorrusu-lukashenko-la entrada-a-cualesquier-pais-miembru-de-la-ue-1276276487/ Prohiben al dictador bielorrusu Lukashenko la entrada a cualquier país miembru de la XE» (inglés). Llibertá Dixital (10 d'abril de 2006). Consultáu'l 25 de febreru de 2015.
  48. «EU Concerníi over Alexander Kazulin's State of Health» (inglés). Viasna: Human Rights Center (21 de payares de 2006). Consultáu'l 25 de febreru de 2015.
  49. «La OSCE denuncia fraude nes eleiciones de Bielorrusia». El País (30 de setiembre de 2008). Consultáu'l 26 de febreru de 2015.
  50. 51,0 51,1 51,2 51,3 «Bielorrusia: eleiciones na "última dictadura d'Europa"». BBC (19 d'avientu de 2010). Consultáu'l 26 de febreru de 2015.
  51. «Economía bielorrusa crez un 6,6 per cientu nel primer semestre». El País (12 de xunetu de 2010). Consultáu'l 26 de febreru de 2015.
  52. 53,0 53,1 «¿Por qué Bielorrusia ta encegolada con Hugo Chávez?». BBC (21 de xineru de 2014). Consultáu'l 22 de febreru de 2015.
  53. 54,0 54,1 «Venezuela va unviar petroleu a Bielorrusia a partir del próximu añu». América Economía (16 d'ochobre de 2011). Consultáu'l 24 de febreru de 2015.
  54. «El pontífiz recibe al presidente bielorrusu». Sputnik (27 d'abril de 2009). Consultáu'l 22 de febreru de 2015.
  55. «Prensa rusa al día». Sputnik (5 de marzu de 2013). Consultáu'l 22 de febreru de 2015.
  56. 57,0 57,1 57,2 57,3 57,4 57,5 «La crisis cute al postreru tiranu d'Europa». El País (27 de xunu de 2011). Consultáu'l 26 de febreru de 2015.
  57. 58,0 58,1 58,2 «Lukashenko cierra la oficina de la OSCE tres los sos crítiques sobre les eleiciones». El Mundo (31 d'avientu de 2010). Consultáu'l 26 de febreru de 2015.
  58. 59,0 59,1 59,2 59,3 59,4 «Los deteníos en Belarús tienen cara». Periodismu Humanu (26 de xineru de 2011). Consultáu'l 26 de febreru de 2015.
  59. 60,0 60,1 60,2 «bielorrusu-andrei-sannikov/ Cinco años de cárcel pal opositor bielorrusu Andréi Sannikov». Euronews (14 de mayu de 2011). Consultáu'l 26 de febreru de 2015.
  60. 61,0 61,1 «Bielorrusia axusta con Rusia la privatización de siete de les sos compañíes estatales». Sputnik (13 de xunetu de 2011). Consultáu'l 26 de febreru de 2015.
  61. 62,0 62,1 62,2 62,3 «Bielorrusia devalúa la so moneda en más del 56%». Sputnik (24 de mayu de 2011). Consultáu'l 26 de febreru de 2015.
  62. 63,0 63,1 63,2 63,3 «rublu-3786853 Llerza en Bielorrusia ante la crisis del rublu». El Periódicu de Catalunya (19 d'avientu de 2014). Consultáu'l 26 de febreru de 2015.
  63. 64,0 64,1 64,2 «Belarus rouble crashes to lowest since 1998» (inglés). Financial Times (19 d'avientu de 2014). Consultáu'l 26 de febreru de 2015.
  64. «Belarus Hunts Bombers as 12 Die in Minsk Subway Explosion» (inglés). Bloomberg (11 d'abril de 2011). Consultáu'l 26 de febreru de 2015.
  65. «Belarus's Lukashenko fully justifies death penalty» (inglés). Pravda (14 d'ochobre de 2013). Consultáu'l 26 de febreru de 2015.
  66. 67,0 67,1 «Crisis diplomática tres el llanzamientu de los osinos de peluche en Bielorrusia». El País (3 d'agostu de 2012). Consultáu'l 26 de febreru de 2015.
  67. «Belarus election: Opposition shut out of parliament» (inglés). BBC (24 de setiembre de 2012). Consultáu'l 26 de febreru de 2015.
  68. 69,0 69,1 «El cume en Minsk, victoria diplomática de Lukashenko». Sputnik (12 de febreru de 2015). Consultáu'l 26 de febreru de 2015.
  69. «Лукашенко победил на выборах Президента Беларуси, набрав 83,49% голосов» (ru) (12 d'ochobre de 2015). Consultáu'l 9 d'avientu de 2015.
  70. «The United Nations and Chernobyl: The Republic of Belarus» (inglés). Organización de les Naciones Xuníes. Consultáu'l 2 de marzu de 2015.
  71. Ministeriu d'Estadístiques y Analises de la República de Bielorrusia. «Labour». Archiváu dende l'orixinal, el 7 de xunetu de 2012. Consultáu'l 6 de payares de 2007.
  72. 73,0 73,1 73,2 New York Times. «Belarus Enjoys Bonanza Amid Russia-West Tensions» (inglés). Consultáu'l 2 de marzu de 2015.
  73. 74,0 74,1 Observaroty of Economy Complexity. «Learn More About Trade in Bielorrusia» (inglés). Consultáu'l 2 de marzu de 2015.
  74. datosmacro.com. «PIB de Bielorrusia». Consultáu'l 2 de marzu de 2015.
  75. Library of the Congress. «The Alma-Arreya Declaration» (inglés). Consultáu'l 2 de marzu de 2015.
  76. Censor.net. «Poroshenko thanked Lukashenko for support of territorial integrity of Ukraine» (inglés). Consultáu'l 2 de marzu de 2015.
  77. 78,0 78,1 Departamentu d'Estáu de los Estaos Xuníos. «O.S. Relations With Belarus» (inglés). Consultáu'l 2 de marzu de 2015.
  78. eldiario.es (31 de marzu de 2013). «Correa axuntar con Lukashenko na so primer visita a Bielorrusia». Consultáu'l 2 de marzu de 2015.
  79. BBC (14 d'abril de 1999). «World: Milosevic breaks silence» (inglés). Consultáu'l 2 de marzu de 2015.
  80. «Lukashenko desenchúfase». El Corréu (6 d'agostu de 2007). Consultáu'l 28 de febreru de 2015.
  81. The Guardian (9 de xunu de 2014). «Belarus: 20 years under dictatorship and a revolution behind the rest of Europe» (inglés). Consultáu'l 2 de marzu de 2015.
  82. bellona.org. «Belarusian NGOs struggle for air as country comes to grips with another five years of Lukashenko's rule» (inglés). Consultáu'l 2 de marzu de 2015.
  83. Reporteros Ensin Fronteres. «Belarus» (inglés). Archiváu dende l'orixinal, el 2 d'abril de 2015. Consultáu'l 2 de marzu de 2015.
  84. El Periódicu de Catalunya (21 de marzu de 2010). «opositores/print-632486.shtml Lukashenko desafía a Occidente y llama «vándalos» a los opositores». Archiváu dende l'opositores/print-632486.shtml orixinal, el 2 d'abril de 2015. Consultáu'l 2 de marzu de 2015.
  85. . Amnistía Internacional. Consultáu'l 2 de marzu de 2015.
  86. . La Tercera (31 de mayu de 2013). Consultáu'l 2 de marzu de 2015.
  87. 88,0 88,1 «Lukashenko presume de ser el "últimu dictador d'Europa"». Europa Press (27 de payares de 2012). Consultáu'l 2 de marzu de 2015.
  88. «L'opositor bielorrusu Andrei Sannikov ye puestu en llibertá». Europa Press (14 d'abril de 2012). Archiváu dende l'orixinal, el 2 d'abril de 2015. Consultáu'l 2 de marzu de 2015.
  89. «Tightening the screws in Belarus?». RT (20 d'agostu de 2009). Consultáu'l 2 de marzu de 2015.
  90. «nuesos-paises-tienen-como-salir-alantre/ Chávez: Bielorrusia “ye un país que caltuvo los principios del socialismu”». noticies24.com. Consultáu'l 2 de marzu de 2015.
  91. «Lukashenko acusa a Rusia d'unviar dineru a la oposición bielorrusa». Europa Press (26 de payares de 2010). Consultáu'l 2 de marzu de 2015.
  92. «President Lukashenko: in quotes» (inglés). BBC (10 de xunetu de 2014). Consultáu'l 2 de marzu de 2015.
  93. 94,0 94,1 «Lukashenko, el presidente bielorrusu: 'Meyor ser un dictador que ser gai'». El Mundo (5 de marzu de 2012). Consultáu'l 2 de marzu de 2015.
  94. 95,0 95,1 «Belarus squirms as son follows in dictator's steps» (inglés). The Guardian (6 d'abril de 2009). Consultáu'l 28 de febreru de 2015.
  95. «Belarus Dictator Says He's Totally Not Building a Dynasty» (inglés). Wired (2 de febreru de 2012). Consultáu'l 28 de febreru de 2015.
  96. «Lukashenko denies reports he is grooming Nikolai as his successor» (inglés). BELTA (Axencia Bielorrusa de Noticies) (22 d'ochobre de 2012). Archiváu dende l'orixinal, el 15 d'agostu de 2014. Consultáu'l 28 de febreru de 2015.
  97. «Putin y Lukashenko xueguen un partíu de ḥoquei sobre xelu en Sochi». Europa Press (4 de xineru de 2014). Consultáu'l 28 de febreru de 2015.
  98. «collar-orde-del-llibertador Presidente Alexander Lukashenko honráu col Collar Orde del Llibertador». Radio Nacional de Venezuela (8 d'avientu de 2007). Consultáu'l 28 de febreru de 2015. (enllaz rotu disponible n'Internet Archive; ver l'collar-orde-del-llibertador historial y la collar-orde-del-llibertador última versión).
  99. «Bielorrusia ufierta sofitu a Venezuela pa sistema de defensa». Diariu La Mariña (17 de febreru de 2010). Archiváu dende l'orixinal, el 2 d'abril de 2015. Consultáu'l 28 de febreru de 2015.
  100. «Николић одликовао Путина и државнике још 11 земаља» (en serbocroata). Политика. 25 de febreru de 2013. http://www.politika.rs/rubrike/Politika/Nikolic-Srbija-ocekuje-nove-investicije-iz-Azerbejdzana.sr.html. Consultáu 'l 13 de mayu de 2015. 

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]






Aleksandr Lukashenko