The Guardian

De Wikipedia
Saltar a: navegación, buscar
The Guardian 2018.svg

Plantía:Ficha de periódicu

The Guardian ye un periódicu británicu propiedá de Guardian Media Group. Publicar de llunes a sábadu en formatu berlinés. Editáu nos sos oríxenes en Mánchester, hasta 1959 titulóse The Manchester Guardian.[lower-alpha 1] Dende 1964, tien la so see en Londres.[lower-alpha 2]

Los editoriales d'esti periódicu suelen tener enclinos izquierdistes. Una encuesta fecha pol grupu MORI ente abril y xunu de 2000 amosó qu'el 80% d'el llectores de The Guardian yeren votantes del Partíu Llaborista. Acordies con otra encuesta fecha en 2004, el 44% d'el llectores d'esti periódicu votaron a los llaboristes y un 37% a los lliberal demócrates.[1]

Anguaño The Guardian ye l'únicu periódicu británicu a nivel nacional que publica en color (sacante n'Irlanda del Norte). Tamién foi'l primer periódicu británicu en ser impresu en formatu berlinés. En payares de 2005 The Guardian tuvo un promediu de 378.618 exemplares vendíos, comparáu colos 904.955 exemplares de The Daily Telegraph, los 692.581 de The Times y 261.193 de The Independent.[2]

Historia[editar | editar la fonte]

Orixe[editar | editar la fonte]

Centru de visites y archivu na sala de prensa de The Guardian. Al fondu ve un cartelu col nome orixinal del periódicu.

The Manchester Guardian foi fundáu en 1821 por un grupu d'homes de negocios non conformistes encabezaos por John Edward Taylor. L'anunciu de la so fundación proclamaba que "va reforzar celosamente los principios de la llibertá civil y relixoso, va defender acaloradamente la causa de la Reforma, va ayudar l'espardimientu de los principios xustos de la Economía Política y va sofitar, ensin referencia a la parte o partíu d'orixe, a toles idees útiles"

El so direutor más conocíu foi C. P. Scott, quien mercó'l periódicu en 1907. So la so dirección la llinia de la publicación radicalizóse, sofitando'l nala más dura del lliberalismu y oponiéndose, contra la opinión pública del períodu, a la segunda Guerres de los Bóers,

L'amistá de Scott con Chaim Weizmann xugó un papel importante na Declaración Balfour y na posición del diariu en relación a la creación del estáu de Israel. Posición que camudó col tiempu, como se reflexa nel llibru Disenchantment: The Guardian and Israel de Daphna Baram.

En 1936 la propiedá pasó al Scott Trust, con cuenta d'asegurar la independencia del periódicu.

Tradicionalmente allegáu a les idees de centru esquierda del antiguu Partíu Lliberal del Reinu Xuníu, y con una base inconformista, sobremanera nel norte del país, el periódicu aumentó la so importancia y ganóse el respetu xeneral de la esquierda mientres la Guerra Civil Española. Xuntu al pro lliberal News Chronicle, el llaborista Daily Herald, el comunista Daily Worker y otros selmanarios, The Guardian sofitó'l gobiernu lexítimu de la II República Española contra les tropes del xeneral Franco.

Darréu foi unu de los pocos periódicos ingleses de nota que se manifestó contrariu a la posición del gobiernu británicu mientres la Guerra del Sinaí.[3]

Desenvolvimientu posterior: discutinios y premios[editar | editar la fonte]

En 1983 el periódicu foi'l centru d'un escándalu provocáu cuando reveló la instalación n'Inglaterra de misiles de cruceru estauxunidenses armaos con bombes nucleares. El periódicu foi obligáu por una orde xudicial a revelar la so fonte d'información, lo que llevó al encarcelamientu de Sarah Tisdall.

En 1995 tantu'l Guardian como otros medios fueron demandaos por bilordiu pol entós ministru del gobiernu conservador Jonathan Aitken polos sos allegamientos que los sos gastos d'estadía mientres una visita a París fueren pagaos por un príncipe de Arabia Saudita (lo que yera equivalente a aceptar una coima) En 1997 el Guardian publicó documentos demostrando que les negatives de Aitken yeren falses, lo que llevó a la so encarcelación por perxuriu y tentativa de malvar el cursu de la xusticia.

A principios del sieglu XXI'l diariu atacó'l Acta d'Establecimientu y l'Acta de Traición de 1848 (qu'establez que proponer l'abolición de la monarquía ye traición).

Mientres les presentes guerres de Iraq y Afganistán el diariu foi unu de los más críticos de les posiciones tantu d'EE.XX. como del Reinu Xuníu.

Igualmente'l periódicu foi bien críticu col gobiernu israelín, lo que llevó inclusive a acusaciones de antisemitismu. En xunu del 2007, el diariu conmemoró'l 60 aniversariu de la Guerra de los Seis Díes dando'l mesmu espaciu pa escribir artículos a los primeros ministros tantu d'Israel como de la Autoridá Nacional Palestina.

La Comisión Británica de la Prensa otorgó-y dos vegaes (1995 y 2006) el galardón de "Diariu del Añu".

Nel 2006 recibió tamién el títulu de "Periódicu Meyor Diseñáu del Mundu", otorgáu pola organización internacional "Society for News Design".

El sitiu web del periódicu recibió numberosos galardones y reconocencies, tales como los premios Webby; Eppy; Meyor Diariu en Llínea (seis veces consecutives) y un galardón en 2007 por ser el "diariu más tresparente", otorgáu pola Universidá de Maryland en Estaos Xuníos.

La redactora xefe de noticies de The Guardian, Esther Addley, entrevistando al Ministru d'Esteriores d'Ecuador, Ricardo Patiño, pal so artículu alrodiu de Julian Assange.

En 2013 foi unu de los periódicos encargaos de publicar los documentos d'altu secretu peneraos por Edward Snowden nos que se revelaba la esistencia de programes d'espionaxe masivu (PRISM) per parte de los servicios d'intelixencia de Estaos Xuníos cola collaboración de países como Reinu Xuníu. Dende entós viénose produciendo una persecución a The Guardian per parte de periódicos rivales, el mesmu gobiernu del conservador David Cameron y distintes axencies d'intelixencia.[4] Organismos internacionales como Naciones Xuníes denunciaron esta situación. El relator de la ONU pa la llibertá d'espresión, Frank La Rue, declaró que: toi absolutamente sosprendíu pola forma que trataron a 'The Guardian', de la idea de l'acusación al fechu de que dellos miembros del Parlamentu inclusive lu consideraren un 'traidor'. Creo que ye inaceptable nuna sociedá democrática.[5] El direutor del diariu, Alan Rusbridger, tuvo que comparecer ante la Comisión d'Interior de la Cámara de los Comunes del Parlamentu británicu, onde un diputáu llaborista llegó-y a preguntar: ¿Ama usté esti país?, ente otres acusaciones de traición.[4] Rusbrigger allegó a la comparecencia col llibru Spycatcher sol brazu, autobiografía d'un antiguu espía del EL MIO5, Peter Wright, qu'intentó ser prohibida pol gobiernu británicu nel momentu de la so publicación, en 1987.[4] Diarios como El País, compararon l'acoso al diariu col macartismo.[4]

Escritores y columnistes[editar | editar la fonte]

Ente los sos escritores y columnistes pueden destacar:

  • Alan Rusbridger, direutor del periódicu, quien ye profesor visitante nel Nuffield College, que forma parte de la Universidá d'Oxford. Ye tamién profesor visitante nel Queen Mary, de la Universidá de Londres..
  • Madeleine Bunting, direutora de Deamos, un influyente think tank izquierdista inglés (foi fundáu por escritores del Marxism Today', órganu oficial del Partíu Comunista de Gran Bretaña)
  • Gavyn Davies, exbanquero nel grupu Goldman Sachs y exconsejero del gobiernu británicu.
  • Larry Elliott, escribió, ente otros, The Age of Insecurity, xuntu a Dan Atkinson (Versu Books, 1998, ISBN 0-18-598484-3).
  • John N. Gray, filósofu políticu y autor de numberosos llibros.
  • Jonathan Freedland, escribió llibros serios, tales como Bring Home the Revolution, nel cual aboga por tresformar Inglaterra nuna república, y noveles (sol nome Sam Bourne), por casu, L'últimu testamentu (2007) que toma llugar en Oriente Mediu y básase na so esperiencia nuna serie de diálogos entamaos pol diariu y qu'establecieron les bases pa los Alcuerdos de Xinebra en 2003.
  • Stephen Fry, comediante, actor, direutor y escritor británicu.
  • Timothy Garton Ash, direutor del Centru d'Estudios Europeos nel Colexu de San Antonio (Universidá d'Oxford), profesor na Universidá de Stanford y contribuyente regular nel New York Times, Washington Post, Wall Street Journal, etc.
  • Roy Hattersley, autor y comentarista políticu, exministro mientres el gobiernu llaborista de la segunda metá de la década de 1960.
  • Simon Jenkins, periodista de trayectoria, exdireutor del prestixosu periódicu londinense The Times. Foi declaráu Caballero del Reinu Xuníu pol so llabor periodística. Dexó'l Times en xineru de 2005 pa dedicase al Guardian. Escribió numberosos llibros sobre temes variaes, dende educación y política esterior hasta arquiteutura ya ilesies d'Inglaterra.
  • George Monbiot, unu de los escritores más conocíos nel movimientu ecoloxista. Autor de diez libros sobre la tema y figura representativa del grupu People & Planet. Monbiot recibió'l Premiu 500 de la ONU pol so trabayos en relación a asuntos ambientales. Como tal, ganóse l'odiu cordial de sectores derechiegos na política actual.
  • Peter Preston, exdireutor del periódicu. Les sos investigaciones nos escándalos del gobiernu conservador de Margaret Thatcher fueron unu de los factores principales na cayida d'esi gobiernu.
  • Polly Toynbee, prolífica intelectual y escritora, presidenta de l'Asociación Humanista de Gran Bretaña. Los sos llibros céntrense principalmente na condición de vida de los sectores marxinaos y en crítiques a actitúes relixoses.
  • Gary Younge, descendiente directu d'inmigrantes negros, tamién escribe pal selmanariu norteamericanu The Nation, que se proclama "el portaestandarte de la esquierda". El so interés principal ye la llucha polos derechos civiles.
  • Rory Carroll, quien fora secuestráu en Bagdag en 2006 dempués d'una entrevista con una víctima de Sadam Husein. Dende entós reporta p'América Llatina y el Caribe.

Notes[editar | editar la fonte]

  1. El periódicu entá sigue siendo conocíu por esti nome especialmente en América del Norte.[ensin referencies]
  2. Con servicios d'imprenta tantu en Mánchester como en Londres.

Referencies[editar | editar la fonte]

  1. MORI, 2005-03-09. "Voting Intention by Newspaper Readership"Ochobre 2013 (enllaz rotu disponible n'Internet Archive; ver el 2013 historial y la 2013 última versión).
  2. Audit Bureau of Circulations Ltd
  3. Rusbridger, Alan (10 de xunetu de 2006). «Courage under fire». The Guardian. Consultáu'l 23 de xunetu de 2015.
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 La solombra de MacCarthy entama sobre ‘The Guardian’. El País (Londres). 7 d'avientu de 2013. http://internacional.elpais.com/internacional/2013/12/06/actualidá/1386353525_840455.html. Consultáu el 8 d'avientu de 2013. 
  5. La ONU reprocha persecución de Londres a medios que publiquen documentos secretos. 18 de payares de 2013. http://actualidad.rt.com/actualidá/view/111642-reprochen-persecucion-medios-reinu-xuníu. Consultáu el 8 d'avientu de 2013. 

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]




The Guardian