Martin Scorsese

De Wikipedia
Saltar a: navegación, buscar
Martin Scorsese
Martin Scorsese
Nome real Martin Charles Scorsese
Nacencia 17 de payares de 1942
(75 años)
Bandera de Estaos Xuníos d'América Ciudá de Nueva York, Nueva York, Estaos Xuníos
Otros nomes Marty
Fíu/os Cathy Scorsese (1965)
Domenica Cameron-Scorsese (1976)
Francesca Scorsese (1999)
Ficha en IMDb

Martin Charles Scorsese[1] (Queens, Nueva York, 17 de payares de 1942), conocíu como Martin Scorsese, ye un direutor, guionista, actor y productor estaunidense de cine, ganador d'un Óscar, trés Globu d'Oru, dos premios BAFTA, un Primetime Emmy, y un premiu del gremiu de direutores d'Estaos Xuníos, amás de ser unu d'el fundadores de World Cinema Foundation. Foi condecoráu cola Lexón d'Honor francesa en 1987.

Les obres de Scorsese enceten principalmente les temes de la vida italo-estaunidense y los conceutos de culpa y redención de la Ilesia católica, según la corrupción y la violencia reinal na sociedá estaunidense. Gústa-y enforma la música, mundu al que dedicó dalguna de les sos películes (Non Direction Home sobre Bob Dylan , Shine a Light sobre los Rolling Stones y George Harrison: Living in the Material World avera del ex miembru de The Beatles). Scorsese ye llargamente consideráu como unu de los direutores más influyentes de la so xeneración.

Ganó un premiu MFA pola so obra como direutor de cine otorgáu pola prestixosa Escuela de Cine de la Universidá de Nueva York. Tres múltiples nominaciones a lo llargo de la so carrera, ganó finalmente'l Óscar al meyor direutor pola so película Los infiltrados, que tamién ganó'l Óscar a la meyor película na 79.ª edición de los Premios de l'Academia celebraos en 2007. L'Óscar foi-y apurríu por Francis Ford Coppola, George Lucas y Steven Spielberg, quien son bonos amigos sos. De la mesma, el 17 de xineru del añu 2010 otorgóse-y el premiu honoríficu Cecil B. DeMille na entrega de los Globos d'Oru pol so "sobresaliente contribución al campu del entretenimientu".[2]

Scorsese ye presidente de The Filme Foundation, una fundación ensin fines d'arriquecimientu dedicada a la preservación del material fílmico en deterioru.

Biografía[editar | editar la fonte]

Primeramente, Scorsese entamaba ordenar como sacerdote, lo que se nota en munches de les sos películes, que reflexen una crianza católica. Sintióse atraíu pol cine a una edá bien temprana con películes como Raigaños fondos, La ventana indiscreta, o La heredera, y almite tar encegoláu coles películes, obsesión que s'aprecia nel documental de 1995 A Personal Journey with Martin Scorsese Through American Movies (Un viaxe personal con Martin Scorsese al traviés de les películes d'Estaos Xuníos). Siendo un neñu que carecía de cutiu, pasaba enforma tiempu de convalecencia en casa, reparando dende la so ventana lo qu'asocedía na cai. Gran parte d'el so infancia pasar en cines, lo que contribuyó a la so determinación en ser cineasta.

Finales de los 1960 y años 1970[editar | editar la fonte]

Martin Scorsese pertenecía a una familia de la clase trabayadora; el so padre yera planchador de pantalones. Los sos padres sicilianos fueron la tema de la so documental Italianamerican, y realizaron numberoses apaiciones nes películes de la so fíu como actores secundarios. Mientres dellos años, el so madre trabayó como la provisora oficial de comida en toles producciones de Scorsese, mientres la so padre trabayaba nel departamentu de vestuariu. Na película Goodfellas (Bonos rapazos o Unu de los nuesos), Scorsese dixo que naide planchaba pescuezos como'l so padre facer.

Scorsese asistió a la Universidá de Nueva York, llogrando una llicenciatura na escuela de cine en 1964 y una maestría na mesma disciplina en 1966. De 1967 data'l so curtiumetraxe The Big Shave. Esi mesmu añu realizó'l so primera llargumetraxe, Who's That Knocking at My Door? (¿Quién llapada a la mio puerta?) col so compañeru d'estudios Harvey Keitel, y a partir d'entós foi unu de los movie brats xuntu a Francis Ford Coppola, Brian De Palma, George Lucas y Steven Spielberg. De Palma foi quien-y presentó a Robert De Niro, lo cual dio pie a una estrecha amistá que los llevó a compartir munchos proyectos.

Nesti periodu, Scorsese tamién trabayó como editor de la película Woodstock y realizó el documental Street Scenes (1970).

En 1972, Scorsese dirixió Boxcar Bertha por encargu del productor de películes de serie B Roger Corman, quien ayudara a munchu direutores a empezar les sos carreres, ente los que destaquen Francis Ford Coppola, James Cameron y John Sayles. Con Boxcar Bertha, Scorsese aprendió a faer filmes rápido y de forma económica, lo cual preparó-y pa la so primer película con Robert De Niro (anque ésti entá encarnaba a un personaxe secundariu y el protagonista siguía siendo Keitel), Mexen Streets (Males cais).

Hasta esta película Scorsese nun se sentía satisfechu col so trabayu, pero equí cuayó finalmente un estilu personal y intransferible. La película nun resultó un ésitu de taquilla, pero llamó poderosamente l'atención de la crítica, y Scorsese y De Niro empezaron a sonar con gran fuerza nos circuitos de Nueva York. Entós, l'actriz Ellen Burstyn escoyó a Scorsese pa dirixila na película Alice Doesn't Live Here Anymore (Alicia yá nun vive equí), de 1974. Burstyn ganó un Óscar a la meyor actriz por esta película. Scorsese demostraba, con esti drama realista, que podía movese en munchos rexistros ensin nengún problema.

De siguío, Scorsese esquizaría los sos raigaños étnicos nel documental Italianamerican, sobre los sos padres Charles y Catherine Scorsese.

Dos años dempués, en 1976, Scorsese ablucó al mundu con Taxi Driver. Sobre un llibretu de Paul Schrader, unu de los guionistes más brillosos de les últimes décades del sieglu XX en EE. UU., quien s'inspiró en delles nueches noctámbulas que vivió tres el so divorciu, Scorsese viose catapultado al estrellalgu con esta perturbadora hestoria, que protagonizó magistralmente un Robert De Niro en plenes facultaes tres el so gran ésitu con El Padrín, parte II. La película alzar cola Palma d'Oru del Festival de Cannes y xeneraría un creciente prestíu que se caltién hasta'l día de güei. Inda hai un papel de repartu pa Harvey Keitel y supunxo el descubrimientu d'una nueva Jodie Foster, quien tendría una de los cuatro nominaciones al Óscar como meyor actriz de repartu.

La so enorme fama dio-y coraxe pa encarar un atípicu musical, la so primer película d'altu presupuestu: New York, New York. La pareya protagonista tuvo formada nuevamente por De Niro, na so tercer collaboración col direutor, y una incombustible Tema Minnelli. Dambos daben cuerpu a un dúo —él saxofonista, ella cantante— qu'a lo llargo de delles décades caltuvieron una relación amorosa mientres trabayaben xuntos en dellos espectáculos musicales. Cuntó con un gran trabayu de decoraos al cargu de Boris Leven, Harry Kemm y Robert De Vestel, pero nun foi abondu p'atraer al públicu a les sales y amortizar l'altu costu del filme. Esti tributu musical a la ciudá natal de Scorsese foi un atayante fracasu de taquilla, pero'l so cantar principal, New York, New York algamó la categoría de clásicu na versión cantada por Frank Sinatra.

Aquel día, Scorsese yá desenvolviera una grave adicción a la cocaína. Ente la so adicción y la depresión provocada pol últimu filme, Scorsese entá atopó la creatividá abonda pa faer The Last Waltz (L'últimu valse, 1978), un documental bellamente fotografiáu sobre un conciertu de The Band. Esi mesmu añu, apaeció otru documental empobináu por Scorsese, tituláu American Boy.

Años 1980[editar | editar la fonte]

Convencíu de que taba faciendo la so última película, Scorsese invirtió toles sos enerxíes en Raging Bull (Toru selvaxe), sobre la vida y la carrera pugilística del violentu y alteriáu Jake LaMotta, de nuevu sobre guion de Paul Schrader, qu'afaía llibremente les memories del deportista. Scorsese decidió rodar en blancu y negru, en parte p'atenuar el refugu a la enorme violencia del filme y en parte pa faelo más realista, pero tamién perdió asina gran potencial comercial. Robert De Niro interpretó con gran talentu a LaMotta (ganaría'l so segundu Óscar por esti papel), y Joe Pesci al so hermanu. Amás, esta película supon l'empiezu de la collaboración cola montadora Thelma Schoonmaker, vilba de Michael Powell, a la que conoció trabayando nos documentales Street Scenes y Woodstock, y que dende entós foi fiel collaboradora en tolos sos proyectos y que lu ayudar a cristalizar les sos idees sobre montaxe.

La película nun algamar nengún ésitu de públicu, pero afitó nuevamente a Scorsese nel podiu de los realizadores más poderosos del panorama norteamericanu, al empar que de los más ventureros, en plenu momentu de crisis, colos estudios radicalizando les sos idees y colos autores n'estáu de barruntu tres los fracasos de direutores como Michael Cimino y Francis Ford Coppola. Recuperáu por tantu de les sos adicciones, Scorsese empezó la nueva década con una película votada la meyor de la década de 1980, pola revista británica Sight and Sound.

Daquella Scorsese yá-y daba vueltes a dos proyectos que tardaríen en ver la lluz: The Last Temptation of Christ (La última tentación de Cristu, 1988) adaptación del llibru de Nikos Kazantzakis, La última tentación (1951), y Gangs of New York. Orixinalmente, la primera diba ser producida sol sellu Paramount en 1983 con Aidan Quinn nel papel de Jesús y Sting nel de Poncio Pilatos. Sicasí, Paramount retiróse díes enantes d'empezar la filmación, argumentando presiones de grupos relixosos, polo que'l proyectu tuvo qu'esperar casi cinco años. La segunda sería una colosal producción pa la que'l direutor nun tuvo inversión hasta veinte años dempués.

Tres años dempués del so drama sobre'l boxéu, Scorsese estrenaría una de les sos películes menos conocíes y más reivindicables, la comedia negra King of Comedy (El rei de la comedia), de nuevu interpretada por De Niro, que daba vida a un fanáticu d'un cómicu encarnáu por Jerry Lewis. Nuevu fracasu de taquilla.

En 1985, torna a Nueva York pa rodar un filme más acorde a lo que xeneralmente s'espera d'él, una semeya de los baxos fondos neoyorquinos. After Hours representa, en cierta midida, una torna a ambientes nos qu'él se remana a la perfección, anque esta ocasión tratar d'un relatu con tintes kafkianos, nel qu'un pseudo yuppie vive una delirante velea dientro de les llendes más perturbadores de Soho. La película llograría un más que digna resultancia en taquilla y reportaría-y a Scorsese el premiu al meyor direutor nel Festival de Cannes.

En 1986, dirixió The Color of Money (El color del dineru), protagonizada por Paul Newman, Tom Cruise y Mary Elizabeth Mastrantonio. El filme ye una remortina de The Hustler (El buscavidas, de Robert Rossen), na que Paul Newman yá interpretó al xugador de billar Eddie Felson. Nesta ocasión tratar d'un homenaxe, y al empar, segunda parte escontra aquel míticu filme, pero en color y proponiendo una aventura dafechu scorsesiana, con un yá maduru Felson redimiéndose del so pasáu. Segundu Óscar pa Newman, ésti como Meyor actor dempués de que l'añu anterior ganara unu como homenaxe a tola so carrera.

Finalmente Scorsese pudo filmar The Last Temptation of Christ (La última tentación de Cristu) en 1988, con un presupuestu modestu pos Scorsese sabía que'l filme nun diba afarar nes taquilles. Sicasí, nun antemanó'l raxón y el discutiniu que diben desamarrase cuando'l filme foi estrenáu al añu siguiente. Les protestes en tol mundu llegaron a la quema de delles sales, y a la so prohibición mientres más de quince años en dellos países. Por esti filme, Scorsese recibió la so siguiente nominación al Óscar al meyor direutor, que tampoco ganó. Sicasí, el respaldu que delles figures del mundu políticu diéron-y a esta película otorgó credibilidá y prestíu al filme.

En 1989, axuntar colos sos amigos Francis Ford Coppola y Woody Allen pa rodar el filme colectivu Hestories de Nueva York, pal que cada unu d'ellos dirixiría un mediometraje. El primeru d'ellos ye precisamente'l de Scorsese, y quiciabes el meyor: Life Lessons, sobre les relaciones amoroses d'un pintor ablayáu (interpretáu por Nick Nolte), quien intenta inspirase gracies a la presencia de Rosanna Arquette.

Años 1990[editar | editar la fonte]

Lo primero que se vio en 1990 empobináu por él foi l'allabáu curtiu documental Made in Milan, en redol a la figura de Giorgio Armani. Pero esi añu Scorsese dirixiría la so primer película sobre la mafia dende Mexen Streets.

Con Goodfellas Scorsese torna al aprendizaxe acumuláu en Little Italy, pa cuntanos la hestoria verídica del exgángster Henry Hill, interpretáu pol entós emerxente Ray Liotta. En tonu elegiaco, crespu y cínicu, narra tres décades na vida d'un tríu de gángsters (Liotta, un recuperáu Joe Pesci y De Niro) que trabayen pa una familia siciliana asitiada sobremanera pela redolada del aeropuertu de Nueva Jersey. Considerada por munchos analistes como una de les películes más importantes sobre la mafia que se fixeron, Goodfellas propón una irónica versión del suañu americanu, malvándolo al traviés de los güeyos de Hill.

La película llogró un cientu d'allabancies, y yera la favorita pa los premios Óscar, largamente acobiciaos por Scorsese dada la so cinefilia, pero perdió en favor de Dancies with Wolves de Kevin Costner (Baillando con llobos), anque Pesci alzar cola estauína a meyor actor en papel de repartu.

Scorsese prosiguió la so carrera faciendo un remake d'una película clásica que protagonizó Robert Mitchum en 1962: Cape Fear, (El cabu del terror, El cabu del mieu), cuntó con De Niro como Max Caddy, Nick Nolte como Sam Bowden, Jessica Lange como la so muyer y una debutante Juliette Lewis como la fía d'ellos. Resultó'l mayor ésitu económicu del so direutor hasta la fecha, hasta l'estrenu de The Departed, anque teniendo en cuenta que diba en principiu a ser dirixida por Steven Spielberg mientres él fadría La llista de Schindler (depués intercambiáronse proyectos), y teniendo en cuenta que Spielberg ganaría l'Óscar por ésta, supunxo una nueva decepción más respectu al Óscar.

En 1993, Scorsese tornaría a un cine muncho más personal y ventureru, cola adaptación de Edith Warthon, n'unu de los sos testos más célebres: The Age of Innocence (La edá de la inocencia). Con Daniel Day-Lewis, Michelle Pfeiffer y Winona Ryder, munchos sosprendiéronse de ver a Scorsese nun proyectu a lo Visconti, nun sabiendo quiciabes lo muncho qu'almira él al direutor italianu. La película gocia d'una gran considerancia crítica, y caltiense güei como un discursu más del so direutor dientro de la ciudá de Nueva York.

En 1995, rodó una nueva hestoria de gángsters, con un dúo conocíu (De Niro y Pesci), y la sorprendente aportación d'una fenomenal Sharon Stone, Casín, sobre los casinos controlaos pola mafia nos años 70 y 80 na ciudá de Les Vegues. Tres hores de melodrama na llinia de les sos aportaciones al xéneru y con un tonu murniu desconocíu hasta'l momentu.

1997 sería l'añu d'otru proxecto non perbién recibíu polos sos almiradores, que siempres esperen películes de la mafia: Kundun, sobre la vida y esiliu del decimocuartu Dalái Lama, una película que dellos sectores críticos intenten reivindicar.

En 1999, estrenó Bringing Out the Dead, que vien ser como la otra cara de la moneda de la velea urbana de Taxi Driver, sobre un paramédico (Nicolas Cage) noctámbulo incapaz d'escaecer qu'una nueche nun pudo salvar a una drogadicta ya intenta redimise. La película foi acoyida con frialdá.

Década de 2000[editar | editar la fonte]

Scorsese xuntu a Leonardo DiCaprio y Cameron Diaz.

En 2002, Scorsese por fin dirixió unu de los sos más allampaos proyectos, Gangs of New York, que foi la so empresa más venturera hasta'l momentu, con presupuestu superior a los cien millones de dólares, el más altu na carrera de Scorsese. La reacción de la crítica escontra la película foi moderadamente positiva, y a pesar del so altu costu consiguió recuperar gastos ya inclusive produció beneficios, polo que l'aventura saldar con ésitu. Amás, recibió diez nominaciones al Óscar, incluyendo Meyor película, Meyor direutor, y Meyor actor (para Daniel Day-Lewis). Scorsese perdió nuevamente, esta vegada frente a Roman Polanski y la so El Pianista y frente a Chicago. Significó l'empiezu de la so asociación con Leonardo DiCaprio.

El siguiente filme de Scorsese foi The Aviator (L'aviador), película biográfica del excéntrico multimillonariu y pioneru de l'aviación Howard Hughes. El filme foi llanzáu a finales de 2004, con polarización de la crítica. Ganó tres Globu d'Oru, incluyendo'l de Meyor película dramática. Na entrega de los premios Óscar, L'aviador foi la película con más nominaciones (once, incluyendo Meyor película, Meyor direutor y Meyor actor pa Leonardo DiCaprio). Esta vegada, Scorsese tamién salió coles manos vacíes, al ver a Clint Eastwood llevase l'Óscar al Meyor direutor y a la Meyor película con Million Dollar Baby.

El 5 de xineru de 2005, Scorsese recibió la reconocencia de la Légion d'honneur de parte del gobiernu de Francia, poles sos contribuciones al cine.

Dempués de presentar el so documental sobre Bob Dylan en 2005, Non Direction Home, sosprendió a toos en 2006 cola so galardonada The Departed, remake de l'aclamada película china Infernal Affairs. Nesta cinta policiaca axuntóse nuevamente con Leonardo DiCaprio y, per primer vegada, con Jack Nicholson. El 25 de febreru de 2007, l'Academia d'Artes y Ciencies Cinematográfiques de Hollywood apurría-y el Óscar al meyor direutor (y otros 3 Óscar, ente ellos el de Meyor película) colo que finalmente Scorsese facer cola estauína a la qu'había estáu nomáu 8 vegaes y nunca ganara, nin como direutor nin como guionista.

A finales de 2007, rueda un spot publicitariu pa la firma de cava Freixenet: The Key to Acuta, traducíu al español como La clave Acuta, nel que Scorsese realizó un cuidáu homenaxe a Alfred Hitchcock, especialmente a la so película L'home que sabía demasiáu.

Na 67a. ceremonia de los Globos d'oru otorgóse-y el premiu Cecil B. DeMille pol so gran carrera na industria cinematográfico.

En 2008, realiza'l documental Shine a Light, sobre'l grupu de rock Rolling Stones. Esi mesmu añu anuncia'l so participación como productor de la serie de HBO Boardwalk Empire, ambientada na dómina de la Llei seca. Cuenta con Steve Buscemi, Kelly Macdonald, Michael Pitt, Michael Shannon y Stephen Graham como actores, y amás el mesmu Scorsese dirixió'l capítulu piloto.[3][4] Nel añu 2010, Scorsese vuelve trabayar per cuarta vegada con Leonardo DiCaprio, nel thriller psicolóxicu Shutter Island, una adaptación de la novela de Dennis Lehane ambientada nos años 50, na qu'un oficial de policía (DiCaprio) y el so ayudante (Mark Ruffalo) tienen d'investigar la confusa desapaición d'un internu nun hospital psiquiátricu.

Dempués dirixió Hugo Cabret, que foi estrenada nel añu 2011 en 3D y en formatu de cine convencional, y cuntó cola actuación de Rusti Butterfield, Chloë Moretz y Ben Kingsley. Esta película recibió cinco premios de l'academia.

Vanity Fair publicó la llista de los Top 40 celebridaes de Hollywood con más ingresu a lo llargo de 2010. Scorsese foi clasificáu non. 32 na llista, ganó un envaloráu $17 millones poles sos películes.

Acaba de ganar el so tercer Globu d'Oru al Meyor Direutor, por Hugo[5] El so últimu proyectu na pantalla grande foi The Wolf of Wall Street que s'estrenó escontra fines de 2013. Basada na hestoria real d'un magnate de les finances (Leonardo DiCaprio) que, arrodiáu de luxos y guapures, cai na ruina na década de 1990. Tamién actúen Jonah Hill, Jean Dujardin y Matthew McConaughey.

Vida privada[editar | editar la fonte]

Casóse cinco veces. La so primer muyer foi Laraine Marie Brennan, y tuvieron un fíu llamáu pierre. Casar por segunda vegada cola escritora Julia Cameron en 1976, pero'l matrimoniu solo duró un añu y tamién tuvieron una fía, Domenica Cameron-Scorsese. Casar por tercer vegada con Isabella Rossellini en 1979 y divorciáronse cuatro años más tarde, en 1983. Dos años más tarde, en 1985, casóse cola productora Barbara De Fina, divorciándose en 1991. Anguaño, lleva casáu dende l'añu 1999 con Helen Morris y dambos tienen una fía, Francesca.

Filmografía[editar | editar la fonte]

Llargumetraxes[editar | editar la fonte]

Documentales[editar | editar la fonte]

Televisión[editar | editar la fonte]

Curtiumetraxes[editar | editar la fonte]

Actor[editar | editar la fonte]

Productor[editar | editar la fonte]

Premios[editar | editar la fonte]

Premiu Óscar[editar | editar la fonte]

Añu Categoría Película Resultancia
2013 Meyor Película El llobu de Wall Street Nomáu
2013 Meyor Direutor El llobu de Wall Street Nomáu
2011 Meyor Direutor Hugo Nomáu
2006 Meyor Direutor The Departed Ganador
2004 Meyor Direutor L'aviador Nomáu
2002 Meyor Direutor Gangs of New York Nomáu
1993 Meyor Guion Afechu La edá de la inocencia Nomáu
1990 Meyor Direutor Goodfellas Nomáu
1990 Meyor Guion Afechu Goodfellas Nomáu
1988 Meyor Direutor La última tentación de Cristu Nomáu
1980 Meyor Direutor Toru selvaxe Nomáu

Premios Globu d'Oru[editar | editar la fonte]

Añu Categoría Película Resultancia
2012 Meyor direutor Hugo Ganador
2010 Premiu Cecil B. DeMille Ganador
2006 Meyor direutor The Departed Ganador
2004 Meyor direutor L'aviador Nomáu
2002 Meyor direutor Gangs of New York Ganador
1995 Meyor direutor Casín Nomáu
1993 Meyor direutor La edá de la inocencia Nomáu
1990 Meyor direutor Goodfellas Nomáu
1990 Meyor guion Goodfellas Nomáu
1980 Meyor direutor Toru selvaxe Nomáu

Premios BAFTA[editar | editar la fonte]

Añu Categoría Película Resultancia
2011 BAFTA Honoríficu Ganador
2011 Meyor documental George Harrison: Living in the Material World Nomáu
2011 Meyor direutor Hugo Nomáu
2006 Meyor direutor The Departed Nomáu
2004 Meyor direutor L'aviador Nomáu
2002 Meyor direutor Gangs of New York Nomáu
1990 Meyor guion afechu Goodfellas Ganador
1990 Meyor direutor Goodfellas Ganador
1983 Meyor direutor El rei de la comedia Nomáu
1976 Meyor direutor Taxi Driver Nomáu
1975 Meyor direutor Alicia yá nun vive equí Nomáu

Premios de la Crítica Cinematográfica[editar | editar la fonte]

Añu Categoría Película Resultancia
2002 Meyor direutor Gangs of New York Nomáu
2004 Meyor direutor The Aviator Ganador
2006 Meyor direutor The Departed Ganador
2011 Meyor direutor Hugo Nomáu
2013 Meyor direutor The Wolf of Wall Street Nomáu

Festival de Cannes[editar | editar la fonte]

Añu Categoría Película Resultáu
1986 Palma d'Oru After Hours En competencia
1986 Premiu al meyor direutor After Hours Ganador
1983 Palma d'Oru El rei de la comedia En competencia
1976 Palma d'Oru Taxi Driver Ganador
1975 Palma d'Oru Alicia yá nun vive equí En competencia

Festival Internacional de Cine de Venecia[editar | editar la fonte]

Añu Categoría Película Resultáu
1995 Llión d'Oru Honorífico Ganador
1990 Llión de Plata (Meyor Dirección) Goodfellas Ganador

Premios Emmy[editar | editar la fonte]

Añu Categoría Película Resultáu
2011 Meyor Direutor - Serie Dramática Boardwalk Empire Ganador

Bibliografía[editar | editar la fonte]

Referencies[editar | editar la fonte]

  1. http://www.city-data.com/elec2/06/elec-NEW-YORK-NY-06-part9.html: New York Political Contributions by Individuals lists "MARTIN C SCORSESE (SELF-EMPLOYED/FILME DIRECTOR), (Zip code: 10021) $1000 to DEMOCRATIC SENATORIAL CAMPAIGN COMMITTEE on 06/26/06"
  2. «HFPA - News».
  3. «HBO signs writer to Scorsese's Boardwalk Empire - TV Squad».
  4. [1]
  5. «Hollywood’s Top 40». Vanity Fair. marzu de 2011. http://www.vanityfair.com/hollywood/features/2011/03/hollywood-top-earners-201103?currentPage=1. Consultáu el 3/3/12. 

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]