Diferencies ente revisiones de «Filosofía del llinguaxe»

Saltar a navegación Saltar a la gueta
m
Bot: Troquéu automáticu de testu (-Tratar d +Trátase d)
m (iguo parámetros de plantía)
m (Bot: Troquéu automáticu de testu (-Tratar d +Trátase d))
Na cultura Occidental l'estudiu del llinguaxe foi lleváu a cabu per trés tradiciones distintes d'investigación que pueden ser caracterizaes de manera un tanto simplaya como les tradiciones [[teolóxica]], [[filosófica]] y [[científica]]. Bien probablemente la más antigua d'estes tradiciones seya l'estudiu teolóxicu y relixosu del llinguaxe. Tanto la tradición [[xudaica]] como la cristiana emprestaron siempres nes sos enseñances una atención escepcional a los testos y a les sos interpretaciones. En particular a los relatos de la creación del mundu pola pallabra divina, la primer actividá d'Adán al dar nome a los animales o al relatu del tracamundiu de les llingües de [[Babel]] fueron fonte permanente de reflexón. “Nel principiu yera Pallabra” entendía l'apóstol Juan al empezar el so Evanxeliu. La exéxesis la conciencia de la llimitación del llinguaxe humanu pa falar de Dios, la necesidá de inculturar en toles llingües el mensaxe salvífico o'l valor pragmáticu del llinguaxe sacramental son elementos esenciales que dexen alvertir la importancia asignada al estudiu del llinguaxe na tradición cristiana.
 
L'alderique filosóficu más antiguu sobre la llingua que se caltuvo ye'l diálogu de [[Platón]] (c. 427-347 a. de C.) tituláu Cratilo. TratarTrátase d'un discutiniu alrodiu de los oríxenes del llinguaxe y la naturaleza del significáu, na que Hermégenes sostien la opinión de que les pallabres son convencionales y la so rellación coles coses ye arbitraria, ente que Cratilo defende que “hai un nome correctu de manera natural pa caúna de les coses: un nome nun ye a cencielles el que delles persones alcuerden pa llamar a una cosa”.
 
Dende finales del sieglu XVIII el llinguaxe y la diversidá de les llingües atraxeron l'atención d'un númberu d'especialistes cada vez mayor. Esti enfoque foi conocíu primero como “[[Filoloxía]]” centrándose nel estudiu del desenvolvimientu históricu del llinguaxe.
Una carauterística central de la filosofía llingüística de Von Humboldt ye la so considerancia del llinguaxe en conexón colos procesos psicolóxicos de [[perceición]] y conceptualización. Humboldt pensaba que'l llinguaxe desempeña un papel constitutivu nos procesos de pensamientu y tantu individual como colectivamente. Esta dimensión psicolóxica yera considerada previa a la dimensión social.
 
El llinguaxe ye concebíu como preséu del pensamientu más que como sistema de comunicación. Primero como ferramienta cognitivo, y depués, como sistema de tresmisión d'información. Primero que el llinguaxe descomponga'l pensamientu solo esiste un fluxu de sensaciones indiferenciadas, nes que s'entemecen perceiciones pures, sentimientos, deseos, etc. TratarTrátase del pensamientu pre-articuláu, indetermináu, que Humboldt contrapone al pensamientu conceptualmente entamáu.
 
El llinguaxe ye'l preséu que dexa al individuu'l saltu cualitativu dende'l pensamientu pre-articuláu al pensamientu conceptualmente entamáu. Cuando se diz que Humboldt caltenía que'l llinguaxe yera condición del pensamientu referir al pensamientu articuláu. "El principiu qu'apodera la totalidá del llinguaxe ye l'articulación; la so cualidá más importante ye la disposición fácil y consistente, pero que presupon los elementos simples y en sí mesmos indixebrables. La [[esencia]] del llinguaxe consiste en moldiar el material del mundu fenoménicu pa da-y la forma de pensamientu" W. Humboldt.

Menú de navegación