Inter de Milán

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Datos xenerales
Nome completu Football Club Internazionale Milano S.p.A.[1]
Nomatu(os) I Nerazzurri (Los Negriazules)
La Beneamata (La Bienamada)
Il Biscione (La Gran Culiebra)
Fundación 9 de marzu de 1908
(110 años)
Presidente Bandera de Indonesia Erick Thohir
Entrenador Bandera d'Italia Luciano Spalletti
Instalaciones
Estadiu Giuseppe Meazza
Milán, Italia
Capacidá 80.018 espectadores[2]
Inauguración 19 de setiembre de 1926
(92 años)
Uniforme
Kit left arm inter1617h.png
Kit body inmil1718h.png
Kit right arm inter1617h.png
Kit shorts shorts.png
Titular
Kit left arm inmil1718a.png
Kit body inmil1718a.png
Kit right arm inmil1718a.png
Kit shorts inmil1718a.png
Alternativa
Kit left arm inter1718T.png
Kit body inter1718T.png
Kit right arm inter1718T.png
Kit shorts inter1718T.png
Tercera
Sitiu web oficial
[editar datos en Wikidata]

El Inter de Milán (oficialmente n'italianu Football Club Internazionale Milano S.p.A.),[1] más conocíu como Internazionale o a cencielles Inter,[3] ye un club de fútbol d'Italia con see de la ciudá de Milán, capital de la rexón de Lombardía. Foi fundáu'l 9 de marzu de 1908, sol nome de Foot-Ball Club Internazionale por cuarenta y cuatro disidentes del Milan Cricket & Football Club, actual A. C. Milan, que nesi tiempu nun aceptaba estranxeros nes sos files.

L'Inter Milano exerce de llocal nel Estadiu Giuseppe Meazza (tamién conocíu pol so antiguu nome, San Siro) dende 1947, que comparte col otru equipu, el AC Milan.[4] El colores qu'identifiquen al equipu son el negru col azul, y fueron utilizaos n'el colores del so uniforme dende 1908.[3] Los sos rivales tradicionales son el AC Milan, col qu'apuesta'l derbi de Milán (conocíu popularmente n'Italia como'l Derby della Madonnina) y la Juventus de Turín, con quien s'enfrenta nel derbi d'Italia (Derby d'Italia n'italianu).[5][6]

Ye unu de los clubes más ganadores y con mayor sonadía históricamente d'Italia, Europa y el mundu.[7] L'Inter Milano ye'l segundu equipu más esitosu del fútbol italiano, con 30 títulos a nivel local (18 lligues, 7 copes y 5 supercopes), siendo solu superáu pola Juventus. A nivel internacional llogró proclamase campeón trés vegaes tantu de la Copa de la UEFA como de la Lliga de Campeones de la UEFA (nes temporaes 1963/64, 1964/65 y 2009/10), dempués de lo que llogró nos trés causes la Copa Intercontinental (posterior Copa Mundial de Clubes de la FIFA).[8] Ye l'únicu equipu que participó en toles ediciones de la Serie A, competición instaurada nel añu 1929. Hasta'l 2006 compartía dichu honor cola Juventus, que tres el Calciopoli foi baxáu administrativamente a la Serie B.[9] Un fechu a destacar ye que l'Inter ye'l primera y únicu equipu italianu que consiguió un triplete (tres títulos nuna mesma temporada), al proclamase campeón de la Serie A, Copa Italia y Lliga de Campeones de la UEFA na temporada 2009/10,[10] amás de consiguir un quintuplete (ganando tamién la Supercopa d'Italia y el Mundial de Clubes), llogrando esti finxu nel 2010.[11]

Acordies con les estadístiques realizaes por Federación Internacional d'Hestoria y Estadística de Fútbol (IFFHS), l'Inter de Milán ye'l tercer meyor equipu italianu y sestu meyor d'Europa del sieglu XX,[12] y el meyor club italianu y el quintu meyor del fútbol europeo del sieglu XXI.[13] Amás de tar allugáu nel sestu llugar de la clasificación histórica del ranking mundial de clubes, onde s'escoyíen a los meyores clubes del mundu dende'l 1 de xineru de 1991 hasta'l 31 d'avientu de 2009.[14] Cabo destacar tamién que según la clasificación añal de clubes realizada pola mesma entidá, foi'l meyor equipu del fútbol mundial nos años 1998 y 2010.[15][16]

L'equipu ye'l decimocuartu meyor valuáu del mundu, al tener un valor de 401 millones USD, d'alcuerdu a la revista Forbes.[17] Ye unu de los clubes más populares del mundu, yá que según un estudiu realizáu en 2010, l'Inter de Milán ye l'octavu club con más siguidores d'Europa.[18] Tamién cabo destacar que'l club formó parte (como miembru fundador) de la Asociación de Clubes Europeos (antigua G-14), grupu compuestu polos catorce clubes más poderosos ya influyentes tantu económica como deportivamente d'Europa.[19]

Historia[editar | editar la fonte]

Fundación y primeros años[editar | editar la fonte]

Giuseppe Meazza fixo 408 partíos col Inter. Él ye'l máximu goliador de tolos tiempos del club, con 284 goles.

El Football Club Internazionale Milano naz nel "Ristorante Orologio" (Restorán Reló), el 9 de marzu de 1908 en Milán por un grupu de 44 miembros disidentes del entós "Milan Cricket and Football Club", anguaño llamáu AC Milan, que nun aceptaba xugadores estranxeros. El nome del club deriva de la voluntá de los socios fundadores d'aceptar non solo a xugadores italianos (como'l Milan) sinón tamién a estranxeros (munchos de los cualos yeren suizos que taben trabayando na banca local), d'ende "Internazionale". L'Inter ye entá l'equipu italianu con mayor númberu d'estranxeros.

En 1910 l'equipu gana'l so primera scudetto, arrodiáu de gran polémica. Empatando a puntos a la fin del campeonatu col US Pro Vercelli, teníase que xugar un partíu de desempate en campu del segundu –ventaya debida al meyor coeficiente de goles–, pero esti equipu taba xugando de forma simultánea un tornéu militar y torgar aplazar unu de los dos partíos. De fechu la Federación Italiana de Fútbol dio nengún valor pa los matchs militares. En señal de protesta unviaron a xugar unu de los sos equipos de les categoríes inferiores, compuestu na so totalidá por neños de 11 años. La resultancia del desempate foi una goliada, 10 a 3. L'Inter dempués del Vercelli foi condergáu por conducta antideportiva.

Cola llegada del Fascismu l'Inter, simbolizáu nesti períodu pol xugador Giuseppe Meazza, vese forzáu a afaese a los ideales del Partíu Nacional Fascista, al cual nun-y paez bien el nome de la entidá, yá que, atopar bien pocu italianu y sobremanera igual al de la Tercer Internacional Comunista (Internazionale n'italianu). Por eso nel añu 1928 l'Inter fundir cola Unione Sportiva Milanese y asume el nome de Società Sportiva Ambrosiana (Ambrosiana derivada de San Ambrosio o Sant'Ambrogio n'italianu, patronu de la ciudá de Milán) que dura hasta l'añu 1932. El Club tamién perdería los sos colores, una y bones l'uniforme camudaba de les rayes verticales azules y negres entrepolaes a una camisa blanca con una cruz colorada, reflexu del escudu d'armes de la Ciudá, y el Fascio Littorio o Fasces Lictoriae sobre'l centru de la cruz, que yera'l símbolu del fascismu. En 1932, por cuenta de les presiones de la dirigencia nerazzurra encabezada pol presidente Ferdinando Pozzani y l'insistente campaña de la tifoseria que partíu tres partíu entonaben el coru "Forza Inter", la Federcalcio concéde-y al club que, xuntu al nome Ambrosiana, asitiárase daqué representativu a la hestoria del equipu, polo que l'equipu vendría llamase definitivamente "Associazione Sportiva Ambrosiana-Inter", que duraría hasta'l final de la Guerra en 1945. Xuntu col nuevu nome, torna la camisa nerazzurra al que se-y amestaba'l color blancu alredor del pescuezu con cuadros negros nél, que representaben el colores d'uniforme del O.S. Milanese y cuntaba col Fasces como escudu. Sol fascismu consígense trés scudettos (1930, 1938 y 1940) y una Copa d'Italia (1939).

El gran Inter de los años 60[editar | editar la fonte]

Sellu de 1968 del serviciu postal d'EAX cola semeya de Luis Suárez n'Italia.

Dempués de la guerra, l'Inter consigue'l so sestu campeonatu en 1953 y el séptimu en 1954.

El 28 de mayu de 1955, Angelo Moratti merca la sociedá por 100 millones de llires. Con él na directiva'l conxuntu de Milán algamaría'l periodu más gloriosu de tola so hestoria, conocíu polos tifosi como la Grande Inter (Gran Inter). Con Helenio Herrera nel banquín y grandes xugadores como Luis Suárez, Mario Corsu, Giacinto Facchetti, Sandro Mazzola, Tarcisio Burgnich, Jair da Mariña, Aristide Guarneri, Angelo Domenghini y el so llexendariu capitán Armando Picchi l'equipu consiguió los scudettos de 1963, 1965 y 1966.

Amás nesti periodu l'Inter tamién consiguió los títulos internacionales más importantes de tola so hestoria. Nel añu 1964, en Viena, consigue'l so primera Copa d'Europa en ganando por 3-1, con dos goles de Mazzola, al Real Madrid.[20] Esta victoria déxa-y xugar la Copa Intercontinental contra Independiente d'Ablanéu, l'Inter pierde por 1-0 n'Arxentina y gana por 2-0 en Milán, el ganador del tornéu tien de decidise nun partíu en campu neutro en Madrid, onde los italianos ganen por 1-0 con gol de Corsu.

En 1965 repite ésitos internacionales, algama la final de la Copa d'Europa pero esta vegada la disputa en casa y contra el Benfica, llogrando revalidar el so títulu con un solitariu gol de Jair da Mariña.[21] Na final de la Copa Intercontinental vuelve enfrentase a Independiente, el so rival del añu pasáu, l'Inter gana 3-0 en Milán y empata 0-0 en Buenos Aires polo que consigue de nuevu la Copa Intercontinental.

La década de 1970[editar | editar la fonte]

Tres la partida d'Herrera, la década del 70 namái dexó un títulu de lliga en 1971 y una Copa Italia en 1978.

La década de 1980[editar | editar la fonte]

Con Eugenio Bersellini al mandu del equipu nerazzurro, l'Inter llogra cortar una racha de 9 años ensin títulos y vuelve coronase campeón de la Serie A 1979/80.[22] Dos años dempués, conságrase campeón de la Copa Italia per tercer vegada na so hestoria.

Pasaron otros nueve años ensin ganar el scudetto, hasta qu'en 1989, l'Inter llogra'l títulu de lliga en 1988-89, de la mano de Giovanni Trapattoni como entrenador,[23] y cola destacada participación d'el alemanes Andreas Brehme, Lothar Matthäus y Jürgen Klinsmann, más el talentu del arxentín Ramón Ángel Díaz.

Los años difíciles[editar | editar la fonte]

Javier Zanetti llegó al Inter en 1995 y foi capitán dende 1999 hasta 2014.

La década de 1990 foi un períodu de decepción. Ente que los sos grandes rivales, Associazione Calcio Milan y Juventus, taben llogrando l'ésitu tantu a nivel nacional como n'Europa, l'Inter quédase tras, con resultancies mediocres repitíes na tabla de posiciones nacionales, la peor foi la temporada 1994-95, onde l'Inter quedó a tan solo un puntu de la zona de descensu. Sicasí, el club tuvo un relativu ésitu européu, conquistando trés acopes de la UEFA en 1991, 1994 y 1998. La presencia d'importantes xugadores estranxeros como Andreas Brehme, Lothar Matthäus, Jürgen Klinsmann, Iván Zamoranu, Youri Djorkaeff, Aron Winter, Javier Zanetti, Roberto Carlos, Paul Ince, Álvaro Recoba o Ronaldo, magar pudieron tener bones actuaciones individuales col equipu, nun se tradució n'ésitos pal club; por ello, la década de los 90 ye considerada la "década negra" del Inter.

La llegada de Massimo Moratti a la presidencia del equipu en 1995 supunxo la inversión en grandes fichaxes colos que devolver al equipu a la órbita de los grandes conxuntos europeos. En 1997 llegó'l brasileñu Ronaldo, en 1998 Roberto Baggio y en 1999 Christian Vieri, fichaxes de rellumón que batieron el récord de gastos en trespasos del equipu. Aun así, l'equipu nun consiguía trunfar na Serie A, inestabilidá que tamién s'afiguró n'el entrenadores: Luigi Simoni, Mircea Lucescu, Luciano Castellini o Roy Hodgson fueron entrenadores que nun plazu d'apenes cuatro años apenes duraron nel equipu. La temporada 1997-98 acabó col Inter fora de competiciones europees.

Una relativa estabilidá llegó en 1999 col nuevu entrenador Marcello Lippi, que llegaba precisamente de trunfar na Juventus. Lideraos pola dupla atacante Baggio-Zamoranu (Ronaldo sufriera una pergrave mancadura), l'Inter clasificar pa la UEFA Champions League y quedó subcampeón de la Copa d'Italia. Pero na siguiente temporada, l'Inter quedaba esaniciáu n'agostu de la Champions pol modestu Helsingborg suecu y perdía la final de la Supercopa d'Italia frente a la Lazio. En siendo ganáu na primer xornada de liga ante'l Piacenza, Lippi foi despidíu. Sería reemplazáu por una antigua lleenda interista, Marcu Tardelli, que consiguió llevar al Inter a puestos de Copa de la UEFA. Esa temporada sería recordada por encaxar un 6-0 ante'l Milan nel derbi y polos disturbios causaos polos fanes del Inter ante la mala situación del equipu. Amás, los principales fichaxes d'esa temporada (Robbie Keane y Hakan Şükür) fueron un fracasu y dexaron l'equipu tres solos una temporada. Zamoranu tamién dexó'l club a metá de temporada.

En 2001 llegaba al equipu l'arxentín Héctor Cúper que llegara a la final de la Champions League nos años 2000 y 2001 col Valencia CF. Llegar a la última xornada col Inter primero en lliga y dependiendo de sigo mesmu pa ganala, pero una derrota quitó al Inter de volver proclamase campeón del Scudetto. A la fin de temporada, Ronaldo dexó l'equipu aldu al Real Madrid; Hernán Crespo y Fabio Cannavaro fueron la gran inversión del equipu pa la siguiente temporada. Na 2002-03, l'Inter llegó a semifinales de la Champions onde s'enfrentó al propiu A.C. Milan; un empate 0-0 col Milan como local y otru 1-1 esta vegada col Inter, dexó a los nerazzurros ensin final pola riegla del gol visitante (A la fin, el Milan terminaría campeón de la competición, al ganar en riola de Penales a la Juventus). N'ochobre de 2003, Cúper yera cesáu y reemplazáu pol veteranu Alberto Zaccheroni, que dexó al Inter cuartu en liga pero que nun siguió al añu siguiente.

En 2004, la lleenda del Inter Giacinto Facchetti ye escoyíu como presidente de la entidá, cargu que va caltener hasta'l so fallecimientu en septiembre de 2006. Magar eso, Moratti siguió siendo'l propietariu del club.

Hexemonía n'Italia y ésitu internacional (2005-2010)[editar | editar la fonte]

Pa la temporada 2004-05, l'Inter roblaba a Roberto Mancini, un entrenador de 40 años que llegaba d'entrenar al Lazio.[24] L'Inter tuvo una temporada esitosa que lu llevó a competir pol campeonatu con Juventus y Milan. Magar nun ganaría la lliga, l'Inter ganó la Copa d'Italia al vencer a la Roma na final. Yera'l primer títulu de los interistas dende faía 8 años.[25]

Pa la 2005-06, l'Inter llograba la Supercopa d'Italia per primer vegada dende 1989 al vencer a la Juventus. L'Inter cada vez daba más signos de regularidá y volvía competir cola Juventus y el Milan pol troféu ligueru, terminando como tercer clasificáu. L'Inter volvería revalidar la Copa d'Italia venciendo de nuevu a la Roma na final. En xunetu de 2006, conocióse la sentencia pol casu calciopoli onde foi condergáu Luciano Moggi, dirixente de la Juventus, y al club turinés pola compra de partíos, na que tamién taba implicáu'l AC Milan. La Juventus foi baxada a la Serie B y perdió los Scudettos de 2005 y 2006, y l'Inter, qu'había quedáu terceru nel postreru tres Juve y Milán, reclamó que se-y otorgara'l Scudetto de 2006, y finalmente asina foi, non asina'l de 2005 que foi dexáu vacante.[26]

Ibrahimović, fichaxe estrella del Inter tres el Casu Moggi.

El 4 de setiembre de 2006, finó de cáncer el presidente del club de San Siro, Giacinto Facchetti. La presidencia quedó entós vacante.[27] Como una amuesa de respetu escontra'l presidente y ex-xugador, retiróse'l dorsal númberu 3, que Facchetti llevara mientres la so carrera. Nicolás Burdisso, xugador que llevaba'l dosal, pasó a llevar el 16. A les poques selmanes de la muerte de Facchetti, Moratti volvió asumir la presidencia de la entidá.[28]

El descensu de la Juventus y l'empiezu del Milan con menos puntos dexó al Inter como principal favoritu al Scudetto, siendo'l so principal rival la Roma. A mediaos de la temporada 2006-07 llogró bater el récord de victories consecutives que tenía la mesma Roma al llegar a 11 en venciendo'l 23 d'avientu de 2006 al Atalanta de Bérgamo nel Giuseppe Meazza.[29] Esti récord siguió aumentándose hasta les 17 victories consecutives que remataron con un empate frente al Udinese el 28 de febreru de 2007 por un 1-1. N'abril, a falta de cinco jornada pal final, l'Inter consigue matemáticamente proclamase campeón de la lliga[30] y amás supera los 86 puntos (anterior récord de puntos na Serie A) na tabla de posiciones, llegando a los 97. Na Copa d'Italia llega de nuevu a la final viéndose les cares per tercer añu consecutivu cola Roma, pero esta vegada va ser derrotáu.

Pa la temporada 2007-08, l'Inter empezaba de nuevu con ésitu al vencer a la Roma pola Supercopa d'Italia. Nel añu de la torna de la Juventus a la Serie A, l'Inter llogró de nuevu'l Scudetto tres una reñida competición contra la Roma. Na Copa d'Italia volvería cayer na final de nuevu contra la Roma, siendo'l cuartu añu consecutivu que dambos se víen na final.

La temporada 2008-09 suponía un cambéu de ciclu nel conxuntu nerazzurro; Roberto Mancini, que llevaba entrenando al equipu dende diba cuatro años, abandonaba la escuadra aldu al Manchester City y el so sustitutu sería'l técnicu portugués José Mourinho, que yá llograra la Champions League col Porto y ganáu dellos campeonatos n'Inglaterra col Chelsea FC. Mourinho yera conocíu por un estilu de xuegu pocu vistosu pero eficaz, amás de pola so polémica personalidá. La temporada sería de nuevu esitosa pal club, ganó la Supercopa d'Italia de nuevu contra la Roma, en marzu de 2009 proclamóse campeón de la lliga per trixésimu segunda vegada.

Triplete históricu[editar | editar la fonte]

Diego Milito foi l'artífiz de los dos goles de la final de la Champions.

La temporada 2009-10 sería la considerada más esitosa na hestoria del Inter de Milán. La temporada empecipiar cola marcha del que fuera'l goliador interista los trés últimes temporaes, Zlatan Ibrahimović, que partió aldu al FC Barcelona. A cambéu llegaría del club azulgrana'l camerunés Samuel Eto'o. Tamién llegaron xugadores como'l delanteru arxentín Diego Milito, el veteranu defensor Lúcio, el mediocampista defensivu hispanu-brasileñu Thiago Motta y el neerlandés Wesley Sneijder. El sólidu equipu que llograría conformar José Mourinho fadría del 2010 un añu de "tiranía" n'Italia.

La temporada empecipiar con una derrota na Supercopa d'Italia ante la Lazio. Na segunda xornada de lliga, l'Inter enxaretó un 0-4 al Milan nel derbi milanés. Caltuvo un duru pulsu contra la Roma por llograr el títulu ligueru, más cola derrota nel Olímpicu por 2-1 qu'apertó entá más la clasificación, amás d'una sorpresiva gana ante'l modestu Catania. Magar tou, l'Inter nun volvería cometer nengún erru y proclamóse campeón de la Serie Al 16 de mayu de 2010, cuando Milito tresformó'l gol que dio la victoria al Inter ante'l Siena.

Na Copa d'Italia, l'Inter caltuvo un pasu firme derrotáu al Livorno en dieciseisavos de final, a la Juventus en cuartos y a la Fiorentina en semifinales. Na final midir a la Roma a la que venció con un solitariu gol de Diego Milito.

esquierda

Na UEFA Champions League, l'Inter quedó encuadráu nel Grupu F xuntu a FC Barcelona, el Dinamo de Kiev y los rusos del Rubin Kazán. L'Inter tuvo un mal entamu, con trés empates consecutivos y una gana ante'l Barcelona que-y quitó de llograr la primer plaza del grupu. Xugóse'l pase a la siguiente ronda nel postreru partíu ante'l Rubin Kazán, ganando por 2-0 y pasando como segundu de grupu. N'octavos de final enfrentar a los ex de Mourinho, el Chelsea Football Club, ganando l'Inter con un cómputu global de 3-1. En cuartos midir de nuevu a un conxuntu rusu, el CSKA de Moscú; dambos partíos destacaron pol so xuegu duru y enllancáu, pero l'Inter finalmente ganaría 1-0 en dambos partíos. En semifinales enfrentar al gran favoritu pa ganar el títulu y que yá -yos ganó na fase de grupos, el FC Barcelona. El partíu d'ida apostar nel Giuseppe Meazza; el Barça adelantróse por aciu de Pedro Rodríguez Ledesma, pero l'Inter remontó y ganaría por 3-1 con goles de Sneijder, Maicon y Milito. Na vuelta, el Barcelona nun pudo superar el treme defensivu interista (provocáu pola polémica espulsión de Thiago Motta tres una entrada a Sergio Busquets) hasta'l minutu 84 cuando s'adelantró con gol de Gerard Piqué; sicasí nun foi abondu y l'Inter pasaría gracies a un global de 3-2. La vuelta viose chiscada pol discutiniu cuando Mourinho alegó una, según él, inxusta espulsión de Thiago Motta a los 20 minutos d'empezar el partíu, ente que'l Barcelona demandó un gol mal anuláu de Bojan Krkić. Sía como fora, l'Inter clasificar pa una final de la Copa d'Europa 34 años dempués, onde s'enfrentaría al Bayern de Múnich. L'Inter vencería por 2-0 con dos goles de Diego Milito y llograría la so tercer Copa d'Europa.

En llogrando'l triplete la temporada anterior, José Mourinho abandonó l'equipu pa fichar pol Real Madrid pa la temporada 2010-11. El so sustitutu sería l'español Rafael Benítez que llegaba dende'l Liverpool FC, onde ganara la Champions League en 2005 y llegáu a la final en 2007. L'Inter nun realizó grandes trespasos, decidiendo caltener el bloque que lu llevara al ésitu la temporada anterior; namái'l prometedor Mario Balotelli robló pol Manchester City por 30 millones de llibres.

La temporada empecipióse ganando la Supercopa d'Italia ante la Roma, pero perdería la Supercopa d'Europa frente al Atlético de Madrid, imposibilitando d'esa manera ganar el sextete. N'avientu d'esi añu, l'Inter ganó la Copa Mundial de Clubes al vencer a los congoleños del Mazembe na final, cerrando asina un añu onde l'Inter consiguió cinco títulos, l'añu más esitosu en materia deportivo na hestoria del club.

La decadencia tres l'ésitu[editar | editar la fonte]

Magar les conquistes de títulos que realizó Benítez nel so empiezu d'andadura nel Inter, l'equipu atropó una racha negativa en lliga nos meses d'ochobre y payares de 2010. En ganando'l Mundial de Clubes, Benítez y l'Inter alcordaben la rescisión de contratu del entrenador hispanu. El so reemplazu sería'l brasileñu Leonardo Araújo, quien l'añu anterior fuera entrenador del Milan.[31] De la mano de Leonardo, l'Inter remató segundu en Lliga, solamente por detrás del so eternu rival, y ganó la Copa d'Italia en imponiéndose 3-1 al Palermo, ente que en Champions fueron esaniciaos pol Schalke 04 alemán en cuartos de final. A final de temporada, Leonardo rescindió'l so contratu col Inter[32] pa roblar como direutor deportivu del París Saint-Germain. Más tarde fíxose oficial la contratación del ex técnicu del Genoa CFC Gian Piero Gasperini.[33]

El 20 de setiembre de 2011, Gian Piero Gasperini foi destituyíu como entrenador del equipu por cuenta de les sos males resultancies (una victoria en 4 xornaes). A otru día, Claudio Ranieri alcordó ser el nuevu técnicu del equipu;[34] pero al quedar esaniciaos na UEFA Champions League nos octavos de final, tar nel 9º llugar de la Serie A, y pasar por una de les peores raches de les últimes décades y de la hestoria del club, foi destituyíu y releváu pol mozu Andrea Stramaccioni.[35] Finalmente, l'Inter remontó y terminó en 6º puestu na Serie A. En Champions viéronse esaniciaos de forma sorpresiva pol Olympique de Marsella n'octavos de final.

La temporada 2012-13, sol mandu de Stramaccioni empezó con signos positivos, llegando a tar segundu y bien cercanu a la Juventus na primer metá del Scudetto. Sicasí, Diego Milito sufrió una desgarradora mancadura de rodía que la dexaba fora del restu del tornéu,[36] siguiéndo-y curiosamente casi la totalidá del equipu titular. Eso torgaba a Stramaccioni disponer d'un once de garantíes col que xugar, lo cual obligó al técnicu a faer rotaciones y a camudar l'once inicial. De resultes, l'equipu se desmoronó na recta final de la temporada, quedando per primer vegada en 14 años fora de competencies europees.[37] Por ello, Stramaccioni foi despidíu y reemplazáu por Walter Mazzarri (ex preparador del Napoli) como nuevu técnicu del equipu nerazzurri pa la temporada 2013-2014.[38]

El 15 d'ochobre de 2013, confírmase que Massimo Moratti viende'l 70% de les acciones del equipu al empresariu indonesiu Erick Thohir por aprosimao 300 millones de euros, convirtiéndose nel máximu accionista del club.[39][40] Un mes dempués, el 15 de payares, Erick Thohir ye escoyíu nuevu presidente del Inter, ente que Moratti pasa a ser presidente d'honor tres 18 años como presidente del club italianu.[41][42][43]

Dempués d'un bon entamu na temporada 2013/14, onde l'Inter caltener ente los trés primeros nes primeres cinco xornaes (con una espectacular goliada por 0–7 al Sassuolo incluyida),[44] adulces viose superáu pola Juventus, Roma y Napoli, quedándose descolgado de la llucha pol títulu. El club acaba quintu la primer vuelta con namái 3 derrotes, pero viéndose lastrados por dellos empates.[45] La situación nun ameyora nel empiezu de la segunda vuelta, perdiendo inda más puntos colos primeres clasificaos,[46] pero finalmente consigue caltener el quintu cuidao que lu clasifica pa la Europa League 2014/15,[47] no que foi la última temporada de Christian Chivu, Walter Samuel, Esteban Cambiasso, Diego Milito y del históricu capitán Javier Zanetti (últimos sobrevivientes del Inter que ganó'l triplete en 2010) nel equipu peninsular.[48][49][50][51] En rematando esta campaña, el club anunció la renovación per un añu más de Walter Mazzarri como DT del club y el nomamientu de Javier Zanetti como vicepresidente hasta'l añu 2016.[52][53]

El 23 d'ochobre de 2014, Massimo Moratti decide dimitir como presidente d'honor.[54] Tres semana dempués, el 14 de payares, dempués de 11 partíos de Lliga onde l'equipu sumó 16 puntos, Walter Mazzarri foi destituyíu.[55] Malapenes unes hores dempués d'anunciase la destitución de Walter Mazzarri, foi comunicáu'l nomamientu del so sustitutu, Roberto Mancini, quien s'atopaba ensin equipu dempués de terminar la so relación col Galatasaray SK.[56] Esti cambéu nel banquín nun llogra reactivar al equipu, que llega a la posa iverniza del campeonatu asitiáu en 11º puestu[57] y cierra la primer vuelta como 9º clasificáu, alloñar de les posiciones que dan accesu a xugar n'Europa.[58] Anque na recta final del campeonatu, l'equipu consiguió enllazar bones resultancies que-y dexaron suañar con entrar na Lliga Europa, finalmente quédase fora de les competiciones europees.[59]

Ante la falta de resultancies, el 06 de xunu de 2016, confírmase que Erick Thohir viende'l 40% de les sos acciones del equipu al grupu empresarial chinu Zhang Jindong/Suning Holdings Group, propietariu del equipu chinu Jiangsu Suning de la Super Lliga China, por aprosimao 270 millones de euros, calteniendo'l 30% restante y la presidencia del club al traviés de la so participación na firma International Sports Capital.[60] Massimo Moratti, que foi'l presidente del Inter de 1995 a 2013 y yera accionista minoritariu del club (col 30%), dexó'l so participación a Suning y va salir oficialmente del club.

Símbolos[editar | editar la fonte]

Escudu[editar | editar la fonte]

Unu d'el fundadores del Inter, un pintor llamáu Giorgio Muggiani, foi quien diseñó'l primer escudu del equipu nel añu 1908. Esti diseñu incorporó les sigles "FCIM" (por cuenta de les iniciales del club) nel centru d'una serie de círculos que formen l'escudu del club. Magar l'Inter utilizó distintos escudos con bien diversos diseños a lo llargo de la so hestoria, los elementos básicos del diseñu de Muggiani caltuviéronse constantes y son los qu'anguaño utiliza'l club.

En 2007, l'escudu tornó al diseñu que tenía na dómina anterior a la temporada 1999/00, pero dióse-y un diseñu más modernu con una estrella (que simboliza que'l club ye acreedor de diez scudettos) y con una combinación de colores más claros. Esti diseñu utilizar hasta'l final de la 2013/14, cuando'l club decidió quitar la estrella del escudo pero caltenela como parte del uniforme.[61][62]

La Culiebra[editar | editar la fonte]

Los animales utilícense de cutiu pa representar a los clubes de fútbol n'Italia, la culiebra de collar, llamáu Biscione o Serpente (vipera) representa al Inter de Milán. La culiebra ye un símbolu importante pa la ciudá de Milán, yá que apaez con frecuencia na so heráldica como una víbora endolcada con un home nos sos quexales. El símbolu ye famosu pola so presencia nel escudu d'armes de la casa de Sforza (que gobernó a Milán mientres la dómina del Renacimientu), la ciudá de Milán, el Ducáu de Milán (nel sieglu XIV, un estáu del Sacru Imperiu Romanu), y Insubria (zona histórica rexonal dientro de la cuál atopa la ciudá).

El Biscione foi parte del escudu qu'utilizó'l club ente 1979 y 1988, y tamién apaecía nel uniforme de visitante que l'equipu utilizó pa la temporada 2010/11.[63]

Uniforme[editar | editar la fonte]

Orixe[editar | editar la fonte]

Dende la so fundación en añu 1908 l'Inter utilizó rayes azules y negres na so camiseta. Dende la so fundación haise rumoreado que l'azul representa'l cielu y el negru la nueche, esto arriendes de unes llinies escrites el día de la fundación del club.[64] Sicasí, el fíu d'unu d'el fundadores desmintió esta versión, esplicando'l colores fueron escoyíos pa estremase del colloráu y negru del otru equipu de la ciudá, el AC Milan.

Mientres un curtiu períodu a partir de 1928, l'Inter vese obligáu a fundise cola Società Sportiva Ambrosiana, modificando tamién el so nome y la so camiseta, que pasa a ser blanca con una cruz colorada nel pechu, n'honor a la bandera de la ciudá de Milán. Dende'l campeonatu siguiente, vuelve utilizar les rayes verticales negres y azules.

A partir de la temporada 1965-66 l'Inter adopta l'usu de la Estrella d'Oru al Méritu Deportivu, qu'utiliza sobre'l so escudu. La estrella representa la victoria de 10 campeonatos italianos de Serie A. Na temporada 2007-08 l'Inter celebró'l so centenariu utilizando como segunda camiseta aquella hestórica de la Sociedá Ambrosiana, la de la cruz colorada sobre fondu blancu.

Evolución del uniforme[editar | editar la fonte]

Kit left arm inter0506h.png
Kit body inter0506H.png
Kit right arm inter0506h.png
Kit shorts.svg
2005-06
Kit left arm black stripes.png
Kit body inter0607h.png
Kit right arm black stripes.png
Kit shorts blue stripes.png
2006-07
Kit left arm black stripes.png
Kit body inter0708h.png
Kit right arm black stripes.png
Kit shorts whiteblackdown.png
2007-08
Kit left arm inter0809.png
Kit body inter0809h.png
Kit right arm inter0809.png
Kit shorts blackgold.png
2008-09
Kit left arm inter0910h.png
Kit body inter0910h.png
Kit right arm inter0910h.png
Kit shorts.svg
2009-10
Kit left arm inter1011h.png
Kit body inter1011h.png
Kit right arm inter1011h.png
Kit shorts stripes cut blue.png
2010-11
Kit left arm inter1112h.png
Kit body inter1112H.png
Kit right arm inter1112h.png
Kit shorts inter1112h.png
2011-12
Kit left arm.svg
Kit body inter1213h.png
Kit right arm.svg
Kit shorts.svg
2012-13
Kit left arm internazionale1314h.png
Kit body internazionale1314h.png
Kit right arm internazionale1314h.png
Kit shorts internazionale1314h.png
2013-14
Kit left arm inter1415h.png
Kit body internazionale1415h.png
Kit right arm inter1415h.png
Kit shorts.svg
2014-15
Kit left arm interm1516h.png
Kit body inter1516h.png
Kit right arm interm1516h.png
Kit shorts inter1516h.png
2015-16
Kit left arm inter1617h.png
Kit body inter1617h.png
Kit right arm inter1617h.png
Kit shorts.svg
2016-17

Industria y patrocinador[editar | editar la fonte]

Periodu Indumentaria Patrocinador
1979–1981
Puma marca.png
Nengún
1981–1982 Inno-Hit
1982–1986 Mec Sport Misura
1986–1988
Le Coq Sportif
1988–1991 Uhlsport 3249f 450x450.png
Uhlsport
1991–1992 Umbro logo13.png
Umbro
FitGar
1992–1995 Fiorucci
1995–1998 Pirelli
1998–2018 Logo NIKE.svg
Nike

Estadiu[editar | editar la fonte]

Artículu principal: Estadiu Giuseppe Meazza
Interior del estadiu.

L'estadiu Giuseppe Meazza, tamién conocíu como San Siro, polos hinches Rossoneri, foi fundáu'l 19 de setiembre de 1926 en Via Piccolomini 5 (20151 distritu del barriu de San Siro en Milán), empecipiándose la so construcción en 1925 y por iniciativa del entós presidente del Milan, Pietro Pirelli.

La estructura corrió por cuenta del inxenieru Alberto Cugini y del arquiteutu Ulisse Stacchini. L'estadiu taba compuestu por cuatro tribunes rectillinies y podía allugar a 35 mil espectadores.

El partíu inaugural llevar a cabu'l Milan y l'Inter de Milán, siendo victoria de 6:3 pa los nerazurri. Para 1935, realizábase'l primer cambéu al ampliar la capacidá d'aforu a 55 mil espectadores. La segunda ampliación (a manos del inxenieru Ferruccio Calzolari y del arquiteutu Armando Ronca) producir pa 1955 con un tresformamientu drásticu. La capacidá total algamaba los 100 mil espectadores, pero llindar a casi 86 mil por cuestiones de seguridá. La postrera gran cambéu, concretar pa la Copa Mundial de 1990.

Na actualidá, l'estadiu cunta con una capacidá de 85.700[65] espectadores y dimensiones de 105x68 metros, siendo l'estadiu más grande d'Italia, el terceru n'Europa y el décimu a nivel Mundial. Ye amás, consideráu pola UEFA, como unu de los estadios de categoría "5 estrelles". La cortil ye de propiedá municipal y se renombró n'honor a Giuseppe Meazza, xugador italianu que militó en dambes escuadres.

Rivalidaes[editar | editar la fonte]

Derbi de Milán[editar | editar la fonte]

Artículu principal: Derbi de Milán

Inter y Milan apostaron alcuentros dende'l 18 d'ochobre de 1908. El primer derbi, amistosu, xugar en Chiasso, Suiza.

El 29 de xunu de 1969, dempués de más de 60 años, volvió repitise'l fechu de xugar el derbi de Milán nel estranxeru; aquel alcuentru, tamién amistosu, apostar nel Yankee Stadium de Nueva York, nel ámbitu del "Tornio Ciudá de Nueva York".

La hestoria del derbi evidencia qu'el Milan apoderó al Inter hasta'l 1929. Otra manera, nel so periodu d'oru, l'Inter tuvo un gran predominiu sobre'l so hestóricu rival mientres casi 10 años.

En 32 de los 64 campeonatos desque la Serie A ta compuesta d'un solu grupu, l'Inter tuvo siempres per delantre de los rossoneri na clasificación, ensin tener en cuenta les temporaes nes qu'el Milan baxó a Serie B (1980-81 y 1982-83).

Los tifosi del Inter nel estadiu Giuseppe Meazza.

El Derbi d'Italia[editar | editar la fonte]

Artículu principal: Derbi d'Italia

Soccerball current event.svgActualizáu a 13 de febreru de 2011

Inter y Juventus apostaron un total de 216 alcuentros oficiales. El primer alcuentru ente dambos clubes apostar en 1909 y l'usu del términu derbi pa esti compromisu foi acuñáu nel añu 1967 pol periodista italianu Gianni Brera. El Inter y la Juve son dos de los clubes con mayor palmarés n'Italia, tantu a nivel nacional como internacional, amás d'atraer la simpatía d'un gran númberu d'aficionaos.

El duelu ente l'Inter y la Juventus, ye quiciabes el clásicu del fútbol italiano más intensu apostáu ente dos equipos de distintes ciudaes. El partíu tenía hasta l'añu 2006 el curiosu d'enfrentar a los dos unícos clubes que nunca fueren apostraos de la Serie A (antes del escándalu de Calciopoli nel que Juventus foi sentenciáu al descensu).

Hasta'l momentu nun s'enfrentaron por competiciones europees (Champions League, Copa UEFA/Europa League, Supercopa d'Europa, etc.).

Datos del club[editar | editar la fonte]

José Mourinho, ganador del primera triplete na hestoria de la Serie A, na temporada 2009/10 col Inter.[66][67]
Javier Zanetti, foi'l capitán ente 1999-2014, amás ye'l xugador con más partíos apostaos.

El arxentín Javier Zanetti, xugador del club dende la temporada 1995/96 hasta la temporada 2013/14, tien el récord de ser el xugador con más partíos apostaos (oficiales y de Serie A), apostando 845 xuegos oficiales y 603 na lliga italiana (al 28 d'abril de 2013).[68][69]

El delanteru italianu Giuseppe Meazza ye'l máximu goliador de la hestoria del Inter de Milán (y tercer máximu anotador de la Serie A), convirtiendo 284 goles pol club en 408 alcuentros.[70] Meazza ye siguíu nel segundu llugar por Alessandro Altobelli con 209 goles en 466 partíos, y Roberto Boninsegna nel tercer llugar, quien anotó 171 goles en 281 xuegos apostaos.[71]

El difuntu entrenador arxentín Helenio Herrera tien el récord de ser l'entrenador que más tiempu dirixió al Inter de Milán, con nueve años (ocho consecutivos) a cargu del club llombardu (dende la temporada 1960/61 hasta la de 1967/68, y na temporada 1973//74), y el de ser el más esitosu na hestoria del Inter, conquistando trés scudettos, dos Acopes d'Europa y dos Intercontinentales col club.[72][73] Y el portugués José Mourinho, nomáu entrenador del Inter el 2 de xunu de 2008 (en dexando al Chelsea FC), terminó la so primer temporada col club ganando la Serie A y la Supercopa Italiana, y na so segunda temporada, consiguió'l primera "triplete" de la hestoria del fútbol italiano, en consagrándose campeón de la Serie A, Coppa Italia y UEFA Champions League na temporada 2009/10 col Inter de Milán, convirtiéndose asina nel segundu entrenador más esitosu del club.[74]

Estadístiques más relevantes[editar | editar la fonte]

Xugadores[editar | editar la fonte]

Artículu principal:

Plantiya y cuerpu técnicu 2017-18[editar | editar la fonte]

Núm. Nac. Posición Xugador Edá Procedencia
Porteros
Bandera d'Eslovenia POR Samir Handanovič 34 años Bandera d'Italia Udinese
Bandera d'Italia POR Daniele Padelli 32 años Bandera d'Italia Torino
Bandera d'Italia POR Tommaso Berni 35 años Bandera d'Italia Torino
Defenses
Bandera d'Arxentina DEF Lisandro López 29 años Bandera de Portugal Benfica
Bandera de Portugal DEF João Cancelo 24 años Bandera d'España Valencia
Bandera d'Italia DEF Andrea Ranocchia 30 años Bandera de Inglaterra Hull City
Bandera d'Italia DEF Davide Santon 27 años Bandera de Inglaterra Newcastle United
Bandera de Brasil DEF João Miranda 34 años Bandera d'España Atlético de Madrid
Bandera de Brasil DEF Dalbert 25 años Bandera de Francia OGC Niza
Bandera d'Italia DEF Danilo D'Ambrosio 30 años Bandera d'Italia Torino
Flag of Slovakia.svg DEF Milan Škriniar 23 años Bandera d'Italia Sampdoria
Mediocampistes
Bandera d'Italia MED Roberto Gagliardini 24 años Bandera d'Italia Atalanta
Bandera de Brasil MED Rafinha Alcántara 25 años Bandera d'España FC Barcelona
Bandera de Uruguái MED Matías Vecín 27 años Bandera d'Italia Fiorentina
Bandera d'España MED Borja Valero 33 años Bandera d'Italia Fiorentina
Bandera de Croacia MED Ivan Perišić 29 años Bandera d'Alemaña Wolfsburgu
Bandera de Croacia MED Marcelo Brozović 25 años Bandera de Croacia Dinamo Zagreb
Bandera d'Italia MED Antonio Candreva 31 años Bandera d'Italia Lazio
Delanteros
Bandera d'Arxentina DEL Mauro Icardi Captain sports.svg 25 años Bandera d'Italia Sampdoria
Bandera de Francia DEL Yann Karamoh 20 años Bandera de Francia SM Cayen
Bandera d'Italia DEL Éder 31 años Bandera d'Italia Sampdoria

Altes y baxes 2017/18[editar | editar la fonte]

Green Arrow Up.svg Gastos en fichaxes: 113.000.000 €

Altes
Xugador Posición Procedencia Tipu Costo
Bandera d'Italia Daniele Padelli Porteru Bandera d'Italia Torino F. C.
Flag of Slovakia.svg Milan Škriniar Defensa Bandera d'Italia O. C. Sampdoria

18.000.000 €

Bandera d'Arxentina Lisandro López Defensa Bandera de Portugal S. L. Benfica

9.000.000 €

Bandera de Brasil Dalbert Henrique Defensa Bandera de Francia O. G. C. Niza Trespasu[78] 20.000.000 €[78] [nota 1]
Bandera de Portugal João Atayo Defensa Bandera d'España Valencia C. F. Cesión
Bandera de Brasil Rafinha Alcántara Mediocampista Bandera d'España F. C. Barcelona

35.000.000 €

Bandera d'España Borja Valero Mediocampista Bandera d'Italia A. C. F. Fiorentina

7.000.000 €

Bandera de Uruguái Matías Vecín Mediocampista Bandera d'Italia A. C. F. Fiorentina Trespasu[79] 24.000.000 €[79]

Red Arrow Down.svg Ingresos por vientes: 53.500.000 €

Baxes
Xugador Posición Destín Tipu Costo
Bandera d'Arxentina Juan Pablo Carrizu Porteru Bandera de Méxicu C.F. Monterrey
Bandera d'Italia Marcu Andreolli Defensa Bandera d'Italia Cagliari Calcio
Bandera de Australia Trent Sainsbury Defensa Bandera de la República Popular China Jiangsu Suning F. C. Fin de Cesión
Bandera de Brasil Juan Jesus Defensa Bandera d'Italia A. S. Roma

8.000.000 €

Bandera de Turquía Caner Erkin Defensa Bandera de Turquía Beşiktaş S. K. Trespasu[80] 1.000.000 €[80]
Bandera d'Italia Federico Dimarco Defensa Flag of Switzerland.svg F. C. Sion

4.000.000 €

Bandera de Colombia Jeison Murillo Defensa Bandera d'España Valencia C. F. Cesión
Bandera de Xapón Yuto Nagatomo Defensa Bandera de Turquía Galatasaray S. K. Cesión
Bandera d'Arxelia Saphir Taïder Mediocampista Bandera d'Italia Bologna F. C.

2.500.000 €

Bandera d'Arxentina Éver Banega Mediocampista Bandera d'España Sevilla F. C. Trespasu[81] 9.000.000 €[81]
Bandera de Chile Gary Medel Mediocampista Bandera de Turquía Beşiktaş S. K. Trespasu[82] 3.000.000 €[82]
Bandera de Francia Geoffrey Kondogbia Mediocampista Bandera d'España Valencia C. F. Cesión
Bandera de Hondures Rigoberto Rivas Mediocampista Bandera d'Italia Brescia Calcio Cesión
Bandera de Portugal João Mário Mediocampista Bandera de Inglaterra West Ham United Cesión
Bandera de Brasil Felipe Melo Mediocampista Bandera de Brasil S. Y. Palmeiras
Bandera d'Italia Gianluca Caprari Delanteru Bandera d'Italia O.C. Sampdoria

15.000.000 €

Bandera de Montenegru Stevan Jovetić Delanteru Bandera de Francia A.S. Monaco

11.000.000 €

Bandera de Francia Jonathan Biabiany Delanteru Bandera de la República Checa A. C. Sparta Praga Cesión[83]
Bandera d'Italia Samuele Longo Delanteru Bandera d'España C. D. Tenerife Cesión
Bandera de Brasil Gabriel Barbosa Delanteru Bandera de Brasil Santos F. C. Cesión
Bandera d'Albania Rei Manaj Delanteru Bandera d'España Granada C.F. Cesión
Bandera d'Arxentina Rodrigo Palaciu Delanteru Bandera d'Italia Bologna F. C.
  1. Inclusive bonus.[78]

Xugadores internacionales[editar | editar la fonte]

Nota: en negrina xugadores parte de la última convocatoria na correspondiente categoría.

Seleición Categoría # Xugador(es)
Bandera d'Italia Italia Absoluta 5 Éder Martins Citadin, Antonio Candreva, Davide Santon, Andrea Ranocchia, Danilo D'Ambrosio
Sub-21 1 Tommaso Berni
Bandera d'Arxentina Arxentina Absoluta 2 Mauro Icardi
Bandera de Brasil Brasil Absoluta 2 João Miranda, Gabriel Barbosa
Bandera d'España España Absoluta 1 Borja Valero
Bandera de Portugal Portugal Absoluta 2 João Mário, João Atayo
Bandera de Croacia Croacia Absoluta 2 Marcelo Brozović, Ivan Perišić
Bandera d'Eslovenia Eslovenia Absoluta 1 Samir Handanovič
Bandera de Xapón Xapón Absoluta 1 Yūto Nagatomo
Bandera de Uruguái Uruguái Absoluta 1 Matias Vecín
Datos actualizaos a 5 de payares de 2017.

Más presencies[editar | editar la fonte]

Xugador Partíos
Bandera d'Arxentina Javier Zanetti 858
Bandera d'Italia Giuseppe Bergomi 756
Bandera d'Italia Giacinto Facchetti 634
Bandera d'Italia Sandro Mazzola 565
Bandera d'Italia Giuseppe Baresi 559
Bandera d'Italia Mario Corsu 502
Bandera d'Italia Walter Zenga 473
Bandera d'Italia Tarcisio Burgnich 467
Bandera d'Italia Alessandro Altobelli 466
Bandera de Colombia Iván Ramiro Córdoba 455
Bandera d'Arxentina Esteban Cambiasso 427

Goliadores históricos[editar | editar la fonte]

Xugador Goles
Bandera d'Italia Giuseppe Meazza 284
Bandera d'Italia Alessandro Altobelli 209
Bandera d'Italia Roberto Boninsegna 171
Bandera d'Italia Sandro Mazzola 160
Bandera d'Italia Luigi Cevenini 158
Bandera d'Italia Benitu Lorenzi 143
Bandera d'Hungría István Nyers 133
Bandera d'Italia Christian Vieri 123
Bandera d'Italia Ermanno Aebi 106
Bandera d'Arxentina Mauro Icardi 96

Entrenadores[editar | editar la fonte]

Artículu principal:
Roberto Mancini,ex-entrenador y unu de los más ganadores del Inter.

Nos entamos del fútbol italiano yera'l capitán del equipu quien tomaba'l rol de entrenador, esto por ser el más representativu y por ser el con mayor lideralgu en tou club. En 1909, a un añu de la creación del club, el mediocampista y capitán Virgilio Fossati convertir nel primer entrenador del club, y exerció dambos roles hasta'l final de la temporada 1914/15, que foi la última antes del parón de cuatro años por causa de la Primer Guerra Mundial. Recién mientres la década de 1920 foi cuando la figura del entrenador afirmóse como la del instructor de los planteamientos tácticos nel xuegu.

Dende la so creación el 9 de marzu de 1908, un total de sesenta direutores técnicos pasaron pol banquín nerazzurro –quince de los cualos fueron entrenadores en más d'un períodu, ente los cualos cabo destacar al húngaru Árpád Weisz, al italianu Giuseppe Meazza y al español Luis Suárez, yá que cada unu dirixió al equipu en trés causes distintes–, siendo'l primeru'l yá mentáu Virgilio Fossati, y l'actual Roberto Mancini, quien llegó a la dirección técnica del club per segunda vegada'l 14 de payares de 2014.[84]

Helenio Herrera y Roberto Mancini son los entrenadores más ganadores na hestoria del club lombardu, con siete títulos ganaos per caúnu: l'Inter d'Herrera, conocíu como Il Grande Inter, a nivel nacional proclamóse campeón de trés Serie A (dos de manera consecutiva), y a nivel internacional de dos Acopes d'Europa y dos Copes Intercontinentales, dambes de manera consecutiva. Ente que l'Inter de Mancini namái ganó títulos a nivel nacional (trés scudettos, dos Coppa Italia y dos Supercopes italianes), toos de manera consecutiva na primer etapa de Mancio nel equipu.[85]

Tamién cabo destacar el trabayu realizáu pol portugués José Mourinho, quien en dos años como entrenador del Inter consiguió l'únicu triplete na hestoria del fútbol italiano, al ganar la Serie A, Coppa Italia y la UEFA Champions League nel añu 2010,[10] amás d'un scudetto y una supercopa en 2009.[86]

A lo llargo de la hestoria, un total de catorce ex futbolistes nerazzurros dirixieron al Inter, que son (n'orde cronolóxicu): Virgilio Fossati, Árpád Weisz, Armando Castellazzi, Giuseppe Peruchetti, Armando Castellazzi, Giuseppe Meazza, Aldo Campatelli, Annibale Frossi, Luigi Ferrero, Enea Masiero, Luis Suárez, Mario Corsu, Giampiero Marini, Marcu Tardelli y Corrado Verdelli.

Períodu Entrenador
19091915 Italia Virgilio Fossati
19191920 Italia Nino Resegotti
19221924 Bandera de Inglaterra Bob Spotishwood
19241926 Italia Paolo Schiedler
19261928 Bandera d'Hungría Árpád Weisz
19281929 Bandera d'Hungría József Viola
19291931 Bandera d'Hungría Árpád Weisz
19311932 Bandera d'Hungría István Tóth
19321934 Bandera d'Hungría Árpád Weisz
19341936 Bandera d'Hungría Gyula Feldmann
1936 Italia Albín Carraro
19361938 Italia Armando Castellazzi
19381940 Bandera de Austria Tony Cargnelli
1940 Italia Giuseppe Peruchetti
1941 Italia Italo Zamberletti
19411942 Italia Ivo Fiorentini
19421945 Italia Giovanni Ferrari
19451946 Italia Carlo Carcano
1946 Bandera d'Italia Nino Nutrizio
19471948 Bandera d'Italia Giuseppe Meazza
1948 Bandera d'Italia Carlo Carcano
1948 Bandera de Gales Dai Astley
19491950 Bandera d'Italia Giulio Cappelli
19501952 Bandera d'Italia Aldo Olivieri
19521955 Bandera d'Italia Alfredo Foni
1955 Bandera d'Italia Aldo Campatelli
19551956 Bandera d'Italia Giuseppe Meazza
Períodu Entrenador
1956 Bandera d'Italia Annibale Frossi
1957 Bandera d'Italia Luigi Ferrero
1957 Bandera d'Italia Giuseppe Meazza
19571958 Bandera de Inglaterra Jesse Carver
1958 Bandera d'Italia Giuseppe Bigogno
19591960 Bandera d'Italia Aldo Campatelli
1960 Bandera d'Italia Camillo Achilli
1960 Bandera d'Italia Giulio Cappelli
19601968 Bandera d'Arxentina Helenio Herrera
19681969 Bandera d'Italia Alfredo Foni
19691971 Bandera de Paraguái Heriberto Herrera
19711973 Bandera d'Italia Giovanni Invernizzi
1973 Bandera d'Italia Enea Masiero
1973 Bandera d'Arxentina Helenio Herrera
1974 Bandera d'Italia Enea Masiero
19741975 Bandera d'España Luis Suárez
19761977 Bandera d'Italia Giuseppe Chiappella
19771982 Bandera d'Italia Eugenio Bersellini
19821983 Bandera d'Italia Rino Marchesi
19831984 Bandera d'Italia Luigi Radice
19841986 Bandera d'Italia Ilario Castagner
1986 Bandera d'Italia Mario Corsu
19861991 Bandera d'Italia Giovanni Trapattoni
1991 Bandera d'Italia Corrado Orrico
1992 Bandera d'España Luis Suárez
19921994 Bandera d'Italia Osvaldo Bagnoli
1994 Bandera d'Italia Giampiero Marini

Presidencia[editar | editar la fonte]

Llista de presidentes[editar | editar la fonte]

Períodu Presidente
1908 Giovanni Paramithiotti
1909 Ettore Strauss
19101912 Carlo De Medici
19121914 Emilio Hirzel
1914 Luigi Ansbacher
19141919 Giuseppe Visconti Di Modrone
19191920 Francesco Mauro
19201923 Enrico Olivetti
19231928 Senatore Borletti
19281929 Ernesto Torrusio
19291931 Oreste Simonotti
19311942 Ferdinando Pozzani
19421955 Carlo Masseroni
19551968 Angelo Moratti
19681984 Ivanoe Fraizzoli
19841995 Ernesto Pellegrini
19952004 Massimo Moratti
20042006 Giacinto Facchetti
20062013 Massimo Moratti
2013Presente Erick Thohir

Palmarés resumíu[editar | editar la fonte]

Artículu principal: Palmarés del Inter de Milán
L'equipu al pie de la Copa de Campeones y la Intercontinental, llograes en 1965.

L'Inter en más d'un sieglu d'hestoria consiguió asitiase como unu de los clubes más esitosos a nivel local y internacional.[7] A nivel local, l'equipu foi campeón en trenta causes, proclamándose ganador de dieciocho Serie A, siete Coppa Italia y cinco Supercopes d'Italia, ente que a nivel internacional y mundial ganó nueve títulos: trés Amiestes de Campeones (ex Copa d'Europa), trés Amiestes Europees (ex Copa de la UEFA), dos Copes Intercontinentales y una Copa Mundial de Clubes de la FIFA, sumando un total de treinta y nueve campeonatos oficiales.

Dende'l añu 1966 el club ye portador d'una estrella doráu nel so escudu, por cuenta de que esi añu proclamóse campeón de la Serie A per décima vegada. Tamién cabo destacar que ye'l primera y únicu equipu italianu que ganó'l triplete de copes, esto nel añu 2010, mesmu añu nel que se convirtió nel sestu ganador del quintuplete —y siendo unu de los cuatro que lu llogró xuntu con un triplete— al ganar lliga, copa, supercopa, Champions y Mundialín.[10][11]

Amás, foi consideráu como'l meyor club del mundu pola Federación Internacional d'Hestoria y Estadística de Fútbol (IFFHS) nos años 1998 y 2010.

Nota: en negrina competiciones vixentes na actualidá.

Bandera d'Italia Competición nacional Títulos Subcampeonatos
Primer División d'Italia (18) 1909/10, 1919/20, 1929/30, 1937/38, 1939/40, 1952/53, 1953/54, 1962/63, 1964/65, 1965/66, 1970/71, 1979/80, 1988/89, 2005/06, 2006/07, 2007/08, 2008/09, 2009/10. 1932/33, 1933/34, 1934/35, 1940/41, 1948/49, 1950/51, 1961/62, 1963/64, 1966/67, 1969/70, 1992/93, 1997/98, 2002/03, 2010/11. (14)
Copa d'Italia (7) 1938/39, 1977/78, 1981-1982, 2004-2005, 2005-2006, 2009/10, 2010/11. 1958/59, 1964/65, 1976-1977, 1999-2000, 2006/07, 2007/08. (6)
Supercopa d'Italia (5) 1989, 2005, 2006, 2008, 2010. 2000, 2007, 2009, 2011. (4)
Bandera de las Naciones Xuníes Competición internacional Títulos Subcampeonatos
Lliga de Campeones de la UEFA (3) 1963/64, 1964/65, 2009/10. 1966/67, 1971/72. (2)
Copa Intercontinental (2) 1964, 1965.
Copa Mundial de Clubes de la FIFA (1) 2010.
Liga Europa de la UEFA (3) 1990/91, 1993/94, 1997/98. 1996/97. (1)
Supercopa d'Europa (0) 2010. (1)

Referencies[editar | editar la fonte]

  1. 1,0 1,1 Sociedá por aiciones; n'italianu, Società per Azioni.
  2. Inter de Milán (ed.): «L'estadiu». Consultáu'l 7 d'abril de 2014.
  3. 3,0 3,1 FIFA.com (ed.): «Internazionale».
  4. «San Siro». FIFA.com. Consultáu'l 6 d'abril de 2014.
  5. «AC Milan Vs. Internazionale, un sieglu de derbis milaneses». FIFA. Consultáu'l 6 d'abril de 2014.
  6. «Internazionale Vs. Juventus, "El derbi d'Italia" estrema a tol país». FIFA. Consultáu'l 6 d'abril de 2014.
  7. 7,0 7,1 «PALMARÉS». INTER. Consultáu'l 14 d'abril de 2014.
  8. «L'Inter de Benítez, campeón del Mundu de clubes». As (18 d'avientu de 2010). Consultáu'l 14 d'abril de 2014.
  9. «Juventus, Fiorentina y Lazio, baxaos a la Serie B». Marca (14 de xunetu de 2006). Consultáu'l 14 d'abril de 2014.
  10. 10,0 10,1 10,2 «L'Inter llogra'l 'triplete'». UEFA.com (22 de mayu de 2010). Consultáu'l 14 d'abril de 2014.
  11. 11,0 11,1 «L'Inter, campeón del Mundial de clubes». UEFA.com (18 d'avientu de 2010). Consultáu'l 14 d'abril de 2014.
  12. Marca (ed.): «La IFFHS declara al Real Madrid meyor club del sieglu XX n'Europa» (10/09/09). Consultáu'l 6 d'abril de 2014.
  13. «sieglu-xxi-1566141 El Barça, meyor club européu del sieglu XXI». Sport (20 de marzu de 2012). Consultáu'l 6 d'abril de 2014.
  14. «El Barcelona ye'l meyor equipu del mundu de los dos últimes décades». Marca (21/01/10). Consultáu'l 6 d'abril de 2014.
  15. «Inter de Milán, el meyor equipu de 2010 según la IFFHS». L'Espectador (12 de xineru de 2011). Consultáu'l 6 d'abril de 2014.
  16. IFFHS (ed.): «FORMER RESULTS - CLUB WORLD RANKING» (inglés). Consultáu'l 6 d'abril de 2014.
  17. «The World's Most Valuable Soccer Teams». Forbes (17 d'abril de 2013). Consultáu'l 14 d'abril de 2014.
  18. «millones siguidores/472999.shtml El Barça, club preferíu n'Europa con 58 millones de siguidores». El Periódicu (9 de setiembre de 2010). Consultáu'l 14 d'abril de 2014.
  19. «El G-14 eslleir tres apautar una compensación pola cesión de xugadores». El Mundo (15 de xineru de 2008). Consultáu'l 14 d'abril de 2014.
  20. Lainz, Luis (28 de mayu de 1964). «Nel Pratter de Viena: Inter, 3 - R. Madrid, 1». Mundo Deportivo. http://hemeroteca-paginas.mundodeportivo.com/EMD01/HEM/1964/05/28/MD19640528-003.pdf. 
  21. Taverna, Llinu (28 de mayu de 1965). «Inter, 1 - Benfica, 0». Mundo Deportivo. http://hemeroteca-paginas.mundodeportivo.com/EMD01/HEM/1965/05/28/MD19650528-003.pdf. 
  22. Axencia EFE (28 d'abril de 1980). «Inter yá ye campeón». Mundo Deportivo. http://hemeroteca-paginas.mundodeportivo.com/EMD01/HEM/1980/04/28/MD19800428-026.pdf. 
  23. «...Y la fiesta sigue en Milán». Mundo Deportivo. 29 de mayu de 1989. http://hemeroteca-paginas.mundodeportivo.com/EMD01/HEM/1989/05/29/MD19890529-020.pdf. 
  24. «Roberto Mancini, nuevu entrenador del Inter de Milán». Cadena SER (15 de xunu de 2004).
  25. Axencia EFE (16 de xunu de 2005). «L'Inter lleva'l so cuarta Copa d'Italia». El Mundo.
  26. Axencia EFE (26 de xunetu de 2006). «La Federación italiana da'l 'Scudetto' 2006 al Inter». El Mundo.
  27. Marchetti, Pierpaolo (5 de setiembre de 2006). «Muerre'l llexendariu Facchetti». Mundo Deportivo. http://hemeroteca-paginas.mundodeportivo.com/EMD02/PUB/2006/09/05/EMD20060905025MDP.pdf. 
  28. «Massimo Moratti vuelve a la presidencia del Inter de Milán». Marca (6 de payares de 2006).
  29. Axencia EFE (13 d'avientu de 2006). «L'Inter de Milán bate'l récord de victories consecutives». AS.
  30. Axencia EFE (22 d'abril de 2007). «L'Inter conquista'l so décimoquinto "scudetto"». AS.
  31. «Leonardo, nuevu entrenador del Inter de Milán». El Mundo (24 d'avientu de 2010).
  32. Axencia EFE (1 de xunetu de 2011). «Leonardo rescinde'l so contratu col Inter de Milán». Marca. Consultáu'l 1 de xunetu de 2013.
  33. Axencia EFE (24 de xunu de 2011). «Gasperini, nuevu entrenador del Inter de Milan». Radiotelevisión española. Consultáu'l 31 d'agostu de 2011.
  34. DPA (22 de setiembre de 2011). «Ranieri sustitúi a Gasperini nel Inter». La Voz de Galicia. Consultáu'l 23 de setiembre de 2011.
  35. Axencia EFE (26 de marzu de 2012). «L'Inter echa a Ranieri y apueste por Stramaccioni». Sport.
  36. Axencia EFE (15 de febreru de 2013). «Diego Milito: "Voi Intentar volver lo antes posible"». Mundo Deportivo.
  37. Axencia EFE (26 de mayu de 2013). «competiciones europees-2400950 Inter de Milán y Roma quédense fora de les competiciones europees». Sport.
  38. Axencia EFE (24 de mayu de 2013). «Walter Mazzarri, nuevu entrenador del Inter». Mundo Deportivo.
  39. «Moratti viende l'Inter a un magnate indonesiu por 300 millones». Marca (15 d'ochobre de 2013). Consultáu'l 15 d'ochobre de 2013.
  40. «Massimo Moratti viende l'Inter al magnate indonesiu Thohir». AS (15 d'ochobre de 2013). Consultáu'l 27 de xunetu de 2014.
  41. «Thohir, nuevu presidente l'Inter; Moratti, presidente d'honor». AS (15 de payares de 2013). Consultáu'l 15 de payares de 2013.
  42. «El magnate indonesiu Erick Thohir sustitúi a Moratti al frente del Inter». El País (15 de payares de 2013). Consultáu'l 27 de xunetu de 2014.
  43. «Erick Thohir foi escoyíu como nuevu presidente del Inter de Milán». L'Universu (15 de payares de 2013). Consultáu'l 27 de xunetu de 2014.
  44. «L'Inter arolla al Sassuolo y Milito remanez y marca». Superdeporte (22 de setiembre de 2013).
  45. «L'Inter 'pincha' col Chievo y sigue llueñe de la cabeza». Sport (13 de xineru de 2014). Consultáu'l 27 de xunetu de 2014.
  46. «anu-3069550 Inter, el 'colista' del añu». Sport (4 de febreru de 2014). Consultáu'l 27 de xunetu de 2014.
  47. «Palaciu lidera a un Inter que sella'l so pase pa Europa». AS (10 de mayu de 2014). Consultáu'l 27 de xunetu de 2014.
  48. «del-futbol?country=cl Javier Zanetti retirar del fútbol». Fox Sports (29 d'abril de 2014). Consultáu'l 27 de xunetu de 2014.
  49. «Zanetti diz adiós al públicu del Inter, al que defendió mientres 19 campañes». Marca (10 de mayu de 2014). Consultáu'l 27 de xunetu de 2014.
  50. «del-inter Milito, Samuel y Cambiasso despidir del Inter». Univision Deportes (05/20/2014). Consultáu'l 27 de xunetu de 2014.
  51. «Milito and Samuel to lead Inter exodus in June, Zanetti and Cambiasso could follow» (inglés). Goal.com (24/1/14). Consultáu'l 27 de xunetu de 2014.
  52. «L'Inter anueva a Mazzarri hasta 2016». Sport (2 de xunetu de 2014). Consultáu'l 2 de xunetu de 2014.
  53. «El exjugador arxentín Javier Zanetti, vicepresidente del Inter hasta 2016». Mundo Deportivo (30 de xunu de 2014). Consultáu'l 27 de xunetu de 2014.
  54. «Moratti dimite como presidente d'honor del Inter». Marca (23 d'ochobre de 2014). Consultáu'l 14 de payares de 2014.
  55. «L'Inter destitúi a Walter Mazzarri». El País (14 de payares de 2014). Consultáu'l 14 de payares de 2014.
  56. Axencia EFE (14 de payares de 2014). «Roberto Mancini torna como entrenador al Inter tres destitución de Mazzarri». Radiotelevisión española. Consultáu'l 14 de payares de 2014.
  57. Vega, Diego (21 d'avientu de 2014). «Medel foi figura en sufiertu empate del Inter ante Lazio». AS. Consultáu'l 21 d'avientu de 2014.
  58. Rossi, Ezzio (26 de xineru de 2015). «sos-penes-3883068 Milán parte les sos penes». Sport. Consultáu'l 26 de xineru de 2015.
  59. Taidelli, Luca (23 de mayu de 2015). «Genoa-Inter 3-2: Europa sempre più lontana: Icardi non basta, decide Kucka» (italianu). La Gazzetta dello Sport. Consultáu'l 24 de mayu de 2015.
  60. «L'Inter pasa a manos chines». El País (6 de xunu de 2016). Consultáu'l 6 de xunu de 2016.
  61. «NERAZZURRI REBRANDING: NEW LOGO, SAME INTER» (inglés). Inter.it (07.07.14). Consultáu'l 9 de xunu de 2015.
  62. «INTER REBRANDING IN DETAIL» (inglés). Inter.it (07.07.14). Consultáu'l 9 de xunu de 2015.
  63. «so-uniforme-pa-la temporada-1011,1108ba8294a5y310VgnCLD200000bbcceb0aRCRD.html Inter de Milán presenta'l so uniforme pa la temporada 10/11». Terra Chile (15 de xunetu de 2010). Consultáu'l 9 de xunu de 2015.
  64. «QUALCOSA DI SPECIALE? LA PATCH 105» (italianu). Inter.it (10.03.13). Consultáu'l 9 de xunu de 2015.
  65. «Homepage | AC Milan» (italianu). Consultáu'l 19 d'avientu de 2015.
  66. «Jose Mourinho ready to take charge at Real Madrid after leading Inter to historic treble» (inglés). Daily Mail (23 de mayu de 2010). Consultáu'l 6 de xunetu de 2013.
  67. «Mourinho recuerda'l triplete del Inter en San Siro». AS (3 de payares de 2010). Consultáu'l 6 de xunetu de 2013.
  68. «Zanetti, más allá de los cuarenta». ABC (12 de xunu de 2013). Consultáu'l 6 de xunetu de 2013.
  69. «Zanetti anovó con Inter per un añu». ESPN Deportes (12 de xunu de 2013). Consultáu'l 6 de xunetu de 2013.
  70. «Meazza, una lleenda que sigue creciendo». FIFA.com. Consultáu'l 6 de xunetu de 2013.
  71. «Interist Topscorers». http://forzainterforums.com/ (4 de payares de 2012). Consultáu'l 6 de xunetu de 2013.
  72. Rincón, Jaime (22 d'abril de 2011). «L'Inter de Milán de Helenio Herrera». Marca. Consultáu'l 6 de xunetu de 2013.
  73. «Helenio Herrera: muncho más qu'el ‘catenaccio’». FIFA.com (Vienres 19 d'abril de 2013). Consultáu'l 6 de xunetu de 2013.
  74. «L'Inter llogra'l 'triplete'». UEFA.com (22 de mayu de 2010). Consultáu'l 6 de xunetu de 2013.
  75. 75,0 75,1 75,2 «La storia dell'Inter» (italianu). http://www.storiainter.com/. Consultáu'l 6 de xunetu de 2013.
  76. «Gabriel Batistuta, namái superáu por Christian Vieri». Radio Caracol (31 de mayu de 2000). Consultáu'l 6 de xunetu de 2013.
  77. «Ibrahimovic firma per cinco años». fcbarcelona.cat (27 de xunetu de 2009). Consultáu'l 6 de xunetu de 2013.
  78. 78,0 78,1 78,2 «plus-grosse-vente-de-son-histoire_sto6281643/story.shtml Officiel : Nice laisse filer Dalbert à l'Inter et boucle el plus grosse vente de son histoire» (francés). Eurosport (9 d'agostu de 2017). Archiváu dende l'plus-grosse-vente-de-son-histoire_sto6281643/story.shtml orixinal, el 19 d'agostu de 2017. Consultáu'l 19 d'agostu de 2017. «C'est officiel, l'OGC Nice a finalement cédé aux meyores de l'Inter Milan et vendu son latéral gauche brésilien Dalbert Henrique pour 20 millions d'euros, plus deas bonus (...)»
  79. 79,0 79,1 «Mercato Inter, fatta per Vecín dalla Fiorentina. Visite mediche lunedì?» (italianu). La Gazzetta dello Sport (28 de xunetu de 2017). Archiváu dende l'orixinal, el 19 d'agostu de 2017. Consultáu'l 19 d'agostu de 2017. «(...) Per il trasferimento dell'Uruguáiano, la società di Suning pagherà ai viola l'importo della clausola rescissoria da 24 milioni (in due rate da 12). (...)»
  80. 80,0 80,1 «Calciomercato Inter, Caner Erkin robla col Besiktas» (italianu). Tuttosport (7 de xunu de 2017). Archiváu dende l'orixinal, el 19 d'agostu de 2017. Consultáu'l 19 d'agostu de 2017. «(...) Costo complessivo dell'operazione: 750 mila euru.(...)»
  81. 81,0 81,1 «Banega saluta y va a Siviglia: l'Inter accetta 9 milioni» (italianu). La Gazzetta dello Sport (26 de xunu de 2017). Archiváu dende l'orixinal, el 19 d'agostu de 2017. Consultáu'l 19 d'agostu de 2017.
  82. 82,0 82,1 «Calciomercato, Inter: fatta per Medel al Besiktas» (italianu). Sky Italia (10 d'agostu de 2017). Archiváu dende l'orixinal, el 19 d'agostu de 2017. Consultáu'l 19 d'agostu de 2017. «Intesa raggiunta tra la società nerazzurra y il club turcu: 3 milioni di euru (...)»
  83. «Inter, Biabiany vola da Stramaccioni allo Sparta Praga» (italianu). La Gazzetta dello Sport (7 d'agostu de 2017). Archiváu dende l'orixinal, el 19 d'agostu de 2017. Consultáu'l 19 d'agostu de 2017.
  84. «Mancini returns to Inter to replace Mazzarri» (inglés). UEFA.com (14 de payares de 2014). Consultáu'l 5 de xunu de 2015.
  85. «Mancini dexó de ser Direutor Técnicu del Inter de Milán». www.mediotiempo.com (28 de mayu de 2008). Consultáu'l 5 de xunu de 2015.
  86. «Los 20 títulos de Mourinho». ABC (30 d'agostu de 2012). Consultáu'l 5 de xunu de 2015.

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]


Inter de Milán