Matteo Renzi

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Matteo Renzi
Matteo Renzi crop 2015.jpeg
President of the Province of Florence

13 xunu 2004 - 8 xunu 2009
Michele Gesualdi - Andrea Barducci
Alcalde

22 xunu 2009 - 24 marzu 2014
Leonardo Domenici - Dario Nardella
Secretary of the Democratic Party

15 avientu 2013 - 19 febreru 2017
Guglielmo Epifani - Matteo Orfini
56. Presidente del Consejo de Ministros de Italia

22 febreru 2014 - 12 avientu 2016
Enrico Letta - Paolo Gentiloni
Presidente del Consejo de la Unión Europea

1 xunetu 2014 - 31 avientu 2014
Antonis Samarás - Laimdota Straujuma
Italian Minister of Transports and Infrastructures

20 marzu 2015 - 2 abril 2015
Maurizio Lupi - Graziano Delrio
ministro de Desarrollo Económico

5 abril 2016 - 10 mayu 2016
Federica Guidi - Carlo Calenda
Secretary of the Democratic Party

7 mayu 2017 -
Matteo Orfini
Vida
Nacimientu

Florencia11 de xineru de 1975

(43 años)
Nacionalidá Bandera d'Italia Italia
Grupu étnicu italianos
Familia
Padre Tiziano Renzi
Madre Laura Bovoli
Casáu/ada con Agnese Landini  (27 agostu 1999 -
Estudios
Estudios Universidad de Florencia 1999) : xurisprudencia
Lc Dante
Nivel d'estudios Maestría
Llingües Italianu
Oficiu
Oficiu políticu y árbitro
Llugares de trabayu Florencia y Roma
Miembru de Associazione Guide e Scouts Cattolici Italiani
Creencies
Relixón Ilesia Católica
Partíu políticu Partido Demócrata
Partido Popular Italiano
Democracia es Libertad-La Margarita
www.matteorenzi.it/
Matteo Renzi signature.svg
Cambiar los datos en Wikidata

| final6 = 9 de xunu de 2009 | predecesor6 = Michele Gesualdi | socesor6 = Andrea Barducci | partíu = Partíu Demócrata | fecha de nacencia = 11 de xineru de 1975 (43 años) | lugar de nacencia = Florencia, Italia Bandera d'Italia | almamáter = Universidá de Florencia | cónyuge = Agnese Landini | firma = Matteo Renzi firma.svg | hijo = Francesco, Emanuele, Ester }} Matteo Renzi (Florencia, 11 de xineru de 1975) ye un políticu italianu. Foi alcalde de Florencia dende les eleiciones locales del 22 de xunu de 2009, nes que llogró un 59,96 % de los votos,[1] y el 22 de febreru de 2014 convertir en Primer Ministru d'Italia.[2] Dimitió'l 5 d'avientu de 2016, faciéndose efectivu'l 12 del mesmu mes, en perdiendo'l referéndum constitucional. Foi sustituyíu pol hasta entós ministru d'Asuntos Esteriores, Paolo Gentiloni.

Primeramente foi presidente de la provincia homónima de 2004 a 2009. Dende'l 8 d'avientu de 2013 ye'l Secretariu xeneral del Partíu Demócrata, en ganando les eleiciones primaries con cerca del 68 % de los votos.[3]

En 2014, Renzi foi escoyíu como la tercer persona más influyente menor de 40 años nel mundu pola revista estauxunidense Fortune y nel Top 100 de Pensadores Globales pola revista Foreign Policy. [4][5]

Biografía[editar | editar la fonte]

Ye fíu de Laura Bovoli y Gian Gastone Venanzio Renzi.[6] Nació en Florencia el 11 de xineru de 1975, onde estudió y graduóse en Derechu na Universidá de Florencia. La so tesis nesa ocasión foi Florencia 1951-1956: La primer esperiencia de Giorgio La Pira, alcalde de Florencia.[2]

Xunir al Partíu Popular Italianu, del cuál foi secretariu provincial en 1999. Esi mesmu añu casóse con Agnese Landini con quien tuvo trés fíos: Francesco, Emanuele y Ester.[7]

Depués d'unos años desempeñando distintes xeres nel mundu priváu,[2] en 2004 foi escoyíu presidente de la provincia de Florencia col 58,8 % de los votos. El 9 de xunu de 2009 foi escoyíu alcalde de Florencia, encanbezando les llistes del Partíu Demócrata, llogrando'l 47,5 % de los votos frente al 32 % del so rival.

Carrera política[editar | editar la fonte]

Candidatura a les primaries de 2012[editar | editar la fonte]

El 13 de setiembre de 2012 anunció la so intención de presentase a les eleiciones primaries del centru esquierda d'Italia, qu'apostaría col veteranu Pier Luigi Bersani.[8] Calificáu como la nueva promesa del Partíu Demócrata, el 25 de payares de 2012 llogró'l 35.5 % de los votos na primer vuelta de les primaries del Partíu Demócrata, polo que, al nun llograr tampoco l'otru candidatu la metá de los votos, allegó a la segunda vuelta'l 2 d'avientu.[9] Finalmente, Renzi llogró'l 39.3 % de los sufraxos frente al 60.6 % que consiguió Bersani, colo qu'esti postreru convertir nel candidatu oficial del PD pa les eleiciones xenerales de 2013.[10]

Primer ministru d'Italia[editar | editar la fonte]

Renzi anunciando la formación del so gabinete.

Renzi recibió formalmente la xera de formar un nuevu gobiernu del presidente Giorgio Napolitanu'l 17 de febreru de 2014. Renzi llevó a cabu varios díes de conversaciones colos líderes del Partíu Demócrata, antes de revelar el so gabinete'l 21 de febreru, que contenía miembros del so Partíu, y de los partíos: el Nuevu centru-derecha, la Unión del Centru Cívicu y l'Eleición Cívica. El so gabinete convertir nel gobiernu más nuevu d'Italia hasta la fecha, con una edá media de 47 años. Tamién foi'l primeru nel que'l númberu de ministres del sexu femenino yera igual al númberu de ministros de sexu masculino, escluyendo al primer ministru.

A otru día foi formalmente'l so xuramentu como primer ministru, convirtiéndose asina nel cuartu primer ministru en cuatro años y el primer ministru más nuevu na hestoria de Italia. El so ascensu pa convertise en primer ministru foi vistu como un signu del necesariu cambéu xeneracional, y, nel momentu que asumió'l cargu esfrutó del índiz d'aprobación más altu que cualesquier otru políticu nel país. El 25 de febreru Renzi ganó un votu d'enfotu nel Parlamentu italianu, con 169 votos nel Senáu y 378 na Cámara de Diputaos.

Política interior[editar | editar la fonte]

Italicum: La reforma electoral[editar | editar la fonte]

Un par de semana antes de ser escoyíu Primer Ministru, Renzi axuntar con Silvio Berlusconi pa consensuar un proyectu de Reforma electoral dempués del fallu de la Corte Constitucional que declaró inconstitucional la Llei electoral d'Italia (2005), llamada tamién Llei Calderoli o Porcellum. El nuevu proyectu llevó'l nome de Italicum. La exa de la nueva propuesta ta puestu n'intentar favorecer la creación de mayoríes, lo que torgaría que les formaciones veanse obligaes a apautar pa garantizar la gobernabilidad.[11]

Reforma llaboral[editar | editar la fonte]

Al convertise en primer ministru, Renzi dixo que la reforma del mercáu de trabayu "largamente esperada" taría como prioridad número 1 na so axenda p'ameyorar l'estáu de la economía italiana. El 12 de marzu de 2014, el Conseyu de Ministros emitió un decretu-llei sobre los contratos de duración determinada, llamáu'l Decretu Poletti, a partir del nome del ministru de Trabayu, Giuliano Poletti, según un proyectu de llei que propón grandes reformes nel mercáu llaboral italianu llamáu la Llei d'Empléu.[12] Un amenorgamientu de la presión fiscal d'alredor de 80 € anunciar pa los que ganen menos de 1.500 € al mes. Coles mesmes, el 30 d'abril, Renzi, xuntu cola Ministra de l'Alministración Pública Marianna Madia, presentó les directrices pa la reforma de l'Alministración Pública, darréu aprobada pol Conseyu de Ministros el 13 de xunu.[13]

En septiembre, el gobiernu traxo la Llei del Emplego ante'l Parlamentu, que preve, ente otres coses, la supresión del artículu 18 del Estatutu d'el Trabayadores, que protexe a'l trabayadores contra'l despidu inxustificáu. La propuesta foi bien criticada pol mayor sindicatu italianu, Confederación Xeneral del Trabayu (CGIL) y los sos líderes Susanna Camussoand Maurizio Landini.[14] Per otra parte, la nala esquierda del Partíu Demócrata, entós dirixíu pol ex secretariu Pier Luigi Bersani, criticó al gobiernu pola reforma, amenaciando con votar en contra.[15][16]

El 29 de setiembre, el Comité Nacional del Partíu Demócrata votó a favor de la Llei del Empléu, a pesar de los desalcuerdos dientro del partíu, con 130 votos a favor, 20 en contra y 11 astenciones.[17] El 9 d'ochobre, el Senáu italianu votó p'aprobar la Llei de puestos de trabayu, y la reforma histórica foi aprobada con 165 votos a favor y 111 en contra, marcando'l primer pasu pa la lexislación económica más ambiciosa de los ocho meses de gobiernu de Renzi.

El 25 de payares, la Cámara de Diputaos aprobó la Llei del Empléu con 316 votos, pero los partíos Cinco Estrelles, amestar Norte y casi cuarenta miembros del Partíu Demócrata abstener na votación pa protestar contra la reforma.[18] El 3 d'avientu, el Senáu dio a la llei del Empléu l'aprobación final que precisaba pa convertise en llei.[19]

Polítiques económiques[editar | editar la fonte]

Renzi interviniendo nuna universidá en Venecia.

En marzu de 2014, el Conseyu de Ministros aprobó la puya d'un gran númberu de coches de luxos que fueron utilizaos pal tresporte de cabeces d'estáu, incluyendo nueve Maserati, dos Xaguar, y dellos otros coches como BMW y Alfa Romeo. De los 1.500 vehículos acondicionaos pa la vienta, 170 fueron vendíos darréu por eBay.[20] N'abril, como parte de les sos reformes industriales más amplies, Renzi obligó a'l direutores executivos de les mayores empreses de propiedá estatal d'Italia, incluyendo Eni, Terna, Finmeccanica, Enel y Poste Italiane, a arrenunciar, citando la falta d'enfotu del públicu nos sos líderes.[21] Darréu nomóse a muyeres na mayoría de los nuevos puestos, polo que ye la primer vegada qu'una muyer sirviera como direutor executivu d'una empresa de propiedá estatal n'Italia.[21]

En febreru de 2015, la Comisión Europea agoró que la economía italiana empezaría a crecer en primavera. El Gobiernu tamién anunció la eliminación del IRAP, un impuestu rexonal sobre les actividaes de producción y, Renzi, aldericando la llei de presupuestos de 2016, comprometióse amás a atayar IRPEF, IMU y TASI, los impuestos sobre les persones , servicios y residencies públiques.[22][23] En mayu de 2015, la economía rexistró una crecedera del 0,3%, poniendo fin a la recesión.[24] En xineru de 2016, Renzi destacó la creación de 500.000 puestos de trabayu que, según él, fuera creáu al traviés de les sos polítiques.[25]

Inmigración[editar | editar la fonte]

Númberu d'inmigrantes qu'aportaron a Italia per mar dende 1997 hasta 2015.

Como resultáu de les guerres civiles libies y siries, un problema importante qu'enfrenta Renzi como primer ministru ye los altos niveles d'inmigración illegal a Italia. El 8 d'agostu de 2014, el Conseyu de Ministros aprobó un decretu-llei que preve la protección internacional de los migrantes.

En 2014, 170.100 inmigrantes llegaron a Italia per mar, un aumentu del 296% en comparanza con 2013. La mayoría de los inmigrantes veníen de Siria, Eritrea y dellos países de África occidental.[26]

El 19 d'abril de 2015, un gran naufraxu tuvo llugar nel Mar Mediterraneu, causando la muerte de más de 700 inmigrantes del norte de África. Renzi, laude de tornar a Roma d'un eventu políticu en Mantua pa les eleiciones rexonales, celebró una xunta d'emerxencia colos ministros y faló per teléfonu col presidente francés, François Hollande, y el primer ministru maltés Joseph Muscat.[27][28] La llamada llevó a una Xunta de ministros del interior europeos pa faer frente al problema de les muertes d'inmigrantes. Nun discursu, el primer ministru italianu, condergó tratar de persones y calificar como un "nuevu comerciu d'esclavos".[29]

De xineru a abril de 2015, unos 1.600 migrantes morrieron na ruta dende Llibia a Lampedusa, convirtiéndose asina na ruta migrante más mortal nel mundu.[30]

Relaciones esteriores[editar | editar la fonte]

Viaxes oficiales de Renzi como Primer Ministru d'Italia.

Como Primer Ministru, Renzi enfrentó delles situaciones difíciles de política esterior, como la crisis de la delda europea, la Guerra Civil Llibia, la crisis Ucraniana y la guerra contra l'Estáu Islámicu (ISIS) nel Oriente Mediu.

Renzi formó una estrecha relación col presidente estauxunidense, Barack Obama, sofitando la intervención militar de 2014 contra ISIS con cientos de tropes italianes, y aviones Panavia Tornáu, según el sofitu a les sanciones internacionales contra Rusia dempués de la so invasión nel Oriente d'Ucrania.[31] Renzi forxó una positiva relación col primer ministru xaponés, Shinzo Abe, quien allabó les polítiques económiques del Gobiernu Renzi. Un aliáu clave de Renzi nel Mediterraneu ye'l Presidente exipciu Abdel Fattah el-Sisi; los dos mandatarios llevaron a cabu munches xuntes billaterales nos qu'aldericaron el problema de la inmigración n'Italia y les crecientes tensiones nel Oriente Mediu y el Norte d'África.[32]

Europa[editar | editar la fonte]

N'Europa, Renzi caltién unes estreches relaciones colos líderes de Alemaña, Francia y el Reinu Xuníu, esto ye, los líderes del G4.

Renzi y Merkel caltuvieron munches xuntes billaterales, la primera'l 17 de marzu de 2014 en Berlín, namái unes selmanes dempués de la eleición de Renzi como primer ministru, onde los dos líderes aldericaron importantes reformes que'l Gobiernu italianu entamó faer n'Italia y na UE.[33]

Renzi ye vistu como un aliáu del presidente francés, François Hollande, del Partíu Socialista. El 15 de marzu de 2014 Renzi axuntar por primer vegada con Hollande en París, coincidiendo con él nuna política económica común que non solo se centrara nes midíes d'austeridá impuestes pola llamada troika de la Comisión Europea, el Bancu Central Européu y el Fondu Monetariu Internacional, sinón tamién les polítiques de flexibilización pa promover la crecedera económica na UE.[34][35]

Renzi construyó una relación constructiva col primer ministru británicu, David Cameron del Partíu Conservador. Mientres la so primer xunta'l 1 d'abril de 2014, Cameron afirmó que les reformes previstes por Renzi yeren "ambicioses" y que, xunto los dos homes seríen capaces de camudar la Unión Europea.[36][37]

David Cameron, Barack Obama, Angela Merkel, François Hollande y Matteo Renzi mientres un cume informal en Hannover, Abril de 2016.

En septiembre de 2014, Renzi participó nel Cume de la OTAN en Gales. Antes del entamu oficial del cume, caltuvo una xunta col presidente de Ucrania, Petro Poroshenko, el presidente estauxunidense Barack Obama y los otros trés líderes del G4 p'aldericar la crisis con Rusia.[38] Esti cume foi la primera celebrada dempués de que l'exércitu rusu intervinio n'Ucrania.[39]

El presidente Barack Obama col presidente d'Ucrania y colos líderes del G4 Hollande, Cameron, Merkel y Renzi mientres la Cume de Newport de 2014.

Estaos Xuníos[editar | editar la fonte]

Similar a los sos predecesores, Renzi siguió la política de llarga data d'una estrecha relación Italiana colos Estaos Xuníos, construyendo una fuerte alianza col presidente Barack Obama. Italia sofitó a los EE.XX. na intervención militar contra l'Estáu islámicu, y participó nes sanciones internacionales contra Rusia tres la so invasión nel Oriente d'Ucrania.[40]

Renzi mientres el so alcuentru con Barack Obama el 24 de marzu de 2014.

Renzi axuntóse Obama per primer vegada'l 24 de marzu de 2014, mientres la visita d'esti postreru a Roma. Renzi tamién llevó a cabu una xunta conxunta con Obama, El Papa Francisco y l'ex-Presidente d'Italia Giorgio Napolitanu.[41] Obama declaró darréu qu'había quedáu impresionáu poles reformes Renzi quería llevar a cabu.[42][43] Renzi mesmu dixo que consideraba a Obama un exemplu pa les polítiques que quería llograr.[44]

Renzi foi recibíu na Casa Blanca n'abril de 2015. Él y el presidente Obama aldericaron munches temes, incluyendo Ucrania, Llibia y ISIS. Aldericaron la economía d'Europa, l'Asociación de Comerciu ya Inversión Transatlántica, el cambéu climáticu y la seguridá enerxética.[45] Coles mesmes, Renzi y Obama caltuvieron alcuentros en cumes como les del G7 o G20, y/o en xuntes informales.

Rusia[editar | editar la fonte]

El Presidente rusu Vladímir Putin y Matteo Renzi na inauguración de Rusia na Expo 2015.

Rusia esfrutara primeramente d'una relación privilexada con Italia, sobremanera so la dirección de Silvio Berlusconi, que yera amigu personal del presidente rusu, Vladímir Putin.[46] Sicasí, dempués de la intervención militar rusa n'Ucrania, les relaciones empioraron. El 2 de marzu de 2014, Renzi acusó a Putin de cometer "una violación inaceptable".[47][48] El 19 de marzu, mientres un discursu na Cámara de Diputaos, Renzi declaró que'l referéndum sobre l'estatutu de Crimea yera illegal y que los países del G-8 debian empezar a cooperar pa resolver la crisis y evitar una nueva Guerra Fría.[49] en xunu, darréu participó nel cume del G7 en Bruxeles, el primeru celebráu dempués de la suspensión de Russia del G8 tres l'anexón de Crimea en marzu.[50][51]

Renzi telefonió a Putin el 28 d'agostu, pidiéndo-y que detuviera la "esguilada intolerable" y llegara a un alcuerdu de paz col presidente de Ucrania, Petro Poroshenko pa detener el conflictu pro-rusu neses rexones.[52] Renzi y Putin tamién tuvieron una xunta billateral el 16 d'ochobre cuando Milán foi see de la xunta Asia-Europa (ASEM) xuntu con otros 53 líderes del mundu.[53] El 15 de payares, mientres el cume del G-20 en Brisbane, los dos líderes tuvieron otra xunta, onde aldericaron sobre la crisis d'Ucrania, y tamién de les guerres civiles en Llibia y Siria.[54]

El 5 de marzu l'añu 2015 Renzi axuntar col presidente Putin y el primer ministru Dmitri Medvédev en Moscú. Les conversaciones ente los líderes centrar en cuestiones internacionales, como la solución de la crisis n'Ucrania, la situación en Oriente Mediu y en Llibia, según la llucha contra'l terrorismu.[55][56] Coles mesmes, Putin garantizó'l sofitu de Rusia en casu d'una intervención de la ONU en Llibia contra'l Estáu islámicu.[57][58]

Asia[editar | editar la fonte]

Renzi construyó una amigable relación col primer ministru xaponés, Shinzo Abe; los dos primeros ministros esta en contra de l'austeridá y, tán reformando les constituciones de los sos países.[59] El 6 de xunu de 2014, Renzi recibió al primer ministru Abe en Roma. Abe felicitó públicamente a Renzi poles reformes económiques y constitucionales implementaes pol gobiernu de Renzi. Los dos líderes tamién s'axuntaron en Tokiu n'agostu de 2015 y aldericaron sobre les relaciones con China y l'estabilidá d'Asia Oriental.[60]

Renzi mientres una conferencia de prensa.

El 9 de xunu, Renzi viaxó a Hanoi, Vietnam p'axuntase col presidente Truong Tan Sang y el primer ministru, Nguyen Tan Dung, según el secretariu xeneral del Partíu Comunista, Nguyen Phu Trọng pa roblar trataos económicos con valor d'alredor de 5 mil millones de dólares pa la economía italiana.[61][62] Al faelo, Renzi convertir nel primer ministru d'Italia en visitar oficialmente Vietnam dende 1973, cuando les relaciones diplomátiques empecipiar por primer vegada ente Italia y Vietnam del Norte.[63][64] Mientres la visita Renzi asitió una ufrienda floral nel mausoléu del ex presidente de Vietnam del Norte Ho Chi Minh.[65]

El 11 de xunu, Renzi axuntar col presidente de China, Xi Jinping, en Beijing, y, esti lo felicitó polos "importantes reformes" entamaes pol so gobiernu.[66] Coles mesmes, Xi afirmó que China va siguir la cooperación con Italia pola Expo 2015 que se diba a celebrar en Milán.[67][68] Dellos meses dempués, n'ochobre, Renzi axuntar col primer ministru chinu, Li Keqiang en Roma pa roblar venti trataos por un total de 8 mil millones d'euros.[69]

El 12 de xunu, Renzi axuntar col presidente cazacu, Nursultan Nazarbayev, en Astana, onde aldericaron la retirada de les tropes italianes de Afganistán.[70][71] El 18 de payares, Renzi viaxó a Axgabat, Turkmenistán, onde col presidente de Turkmenistán, Gurbanguly Berdimuhamedow robló una serie de pactos económicos qu'aseguren una mayor ufierta de gas.[72]

Imaxe pública[editar | editar la fonte]

Renzi tomándose una "selfie" con un grupu de simpatizantes en Venecia.

Acordies con les encuestes, en mayu de 2014, xusto dempués de les eleiciones europees, l'índiz d'aprobación de Renzi foi del 74%, una de les más altes cifres d'aprobación pa un Primer Ministru Italianu. (El consensu absolutu más altu con un 84% foi rexistráu pol profesor Mario Monti en payares de 2011)[73] La so aprobación más baxu hasta la fecha foi en xunu de 2015, con pocu más de 35%.[74]

En 2014, Renzi foi escoyíu como la tercer persona más influyente menor de 40 años nel mundu, pola revista estauxunidense Fortune. Y, nel Top 100 de Pensadores Globales pola revista Foreign Policy [4][5]

Vida personal[editar | editar la fonte]

En 1999 Renzi casóse con Inés Landini, una maestra, con quien tien trés fíos.[75] La familia Renzi son asistentes regulares y activos na Asociación Italiana de Guíes Católicos y Scouts, la mayor asociación de scouts en Italia.[76]

Renzi ye un vidueñu aficionáu al fútbol y sofita a la Fiorentina, l'equipu de la so ciudá natal de Florencia.[77]

Nes eleiciones locales de 2014, la so hermana Benedetta foi escoyida conceyala pol Partíu Demócrata en Castenaso, una pequena ciudá cerca de Bolonia.[78] El padre de Renzi, Tiziano, antes yera conceyal del Conceyu de Rignano sull'Arno, cerca de Florencia, polos democristianos.[79]

Cargos públicos desempeñaos[editar | editar la fonte]

Llibros publicaos[editar | editar la fonte]

  • (1999) Ma -y giubbe rosse non uccisero Aldo Moru. La politica spiegata a mio fratello. Florencia: Giunti.
  • (2006) Tra De Gasperi y gli O2. I trentenni y il futuru. Florencia: Giunti.
  • (2008) A viso aperto. Florencia: Polistampa.
  • (2010) "La la mio' Firenze". 1949–2009.. Florencia: Polistampa.
  • (2011) Fuori!. Milán: Rizzoli.
  • (2012) Stil Novo. La rivoluzione della bellezza tra Dante y Twitter. Milán: Rizzoli.
  • (2013) Oltre la rottamazione. Milán: Mondadori.

Referencies[editar | editar la fonte]

  1. «Elezioni Comunali Vez di ballottaggio 21-22 giugno 2009» (italianu). Comune di Firenze. Consultáu'l 26 de payares de 2012.
  2. 2,0 2,1 2,2 «Matteo Renzi, d'alcalde de Florencia a primer ministru d'Italia». Consultáu'l 17 de febreru de 2014.
  3. «El centroizquierda italianu corona a Matteo Renzi como'l so nuevu líder». Consultáu'l 16 de febreru de 2014.
  4. 4,0 4,1 «el_terzo_posto_tra_gli_under_40_pi_influenti_a el_mondu-97732128/#gallery-slider=97735002 Renzi, al terzo posto tra gli under 40 più influenti al mondu». Repubblica.it (9 d'ochobre de 2014). Consultáu'l 7 de xunu de 2015.
  5. 5,0 5,1 «A World Disrupted: The Leading Global Thinkers of 2014». Consultáu'l 7 de xunu de 2015.
  6. «Il padre di Renzi «Sono io il primu rottamato...»» (italianu). Consultáu'l 16 de febreru de 2014.
  7. «Agnese, moglie di Renzi y precaria: "Spero che i miei figli non soffrano"» (italianu). Consultáu'l 17 de febreru de 2014.
  8. «Renzi: si fa una nuova Italia Y cerca i voti dei delusi pdl» (italianu). Corriera della Sera (14 de setiembre de 2012). Consultáu'l 26 de payares de 2012.
  9. «mocedá-lluchen-por-liderar-el-centroizquierda-italianu La tradición y la mocedá lluchen por liderar el centroizquierda italianu». Públicu (2 de payares de 2012).
  10. «Bersani imponse como líder nes primaries del centroizquierda italianu». El País (2 d'avientu de 2012).
  11. «Forza Italia y Nuevu Centroderecha sofiten el proyectu de reforma electoral de Renzi». Consultáu'l 17 de febreru de 2014.
  12. «The Job Act arrives at Italian Senate». TheRword September Editorial. http://therword.info/approval-of-jos-act-by-italian-senate. Consultáu el 21 d'ochobre de 2014. 
  13. «Riforma PA: vogliamo fare sul seriu» (12 de payares de 2015). Consultáu'l 12 de xunetu de 2016.
  14. «Lavoro, la battaglia sull'articolo 18, Cgil a Renzi: 'Basta insulti'». ANSA.it. Consultáu'l 7 de xunu de 2015.
  15. RQuotidiano. «Jobs Act, Bersani: "Articolo 18 è dignità. Renzi governa col mio 25%"». Il Fatto Quotidiano. Consultáu'l 29 de xunu de 2015.
  16. RQuotidiano (21 de setiembre de 2014). «Articolo 18, Renzi avverte il Pd: "La riforma dà diritti". Da Brunetta "soccorso azzurro"». Il Fatto Quotidiano. Consultáu'l 7 de xunu de 2015.
  17. «Jobs act, sì da direzione Pd. Minoranza divisa. Renzi: "Llueu a confronto con i sindacati"». Repubblica.it (29 de setiembre de 2014). Consultáu'l 7 de xunu de 2015.
  18. F.Q.. «Jobs act, Camera approva testo. Fuori dall'Aula Fi, Lega, M5s y 40 deputati Pd – Il Fatto Quotidiano». Il Fatto Quotidiano. Consultáu'l 7 de xunu de 2015.
  19. «Via llibera al Senato, il Jobs act è legge: abolito l’articolo 18». LaStampa.it (4 d'avientu de 2014). Consultáu'l 7 de xunu de 2015.
  20. Lene Drange. «Auksjonerer bort regjeringens luksusbiler på Ebay». Y24. Consultáu'l 7 de xunu de 2015.
  21. 21,0 21,1 «Matteo Renzi forces sweeping change at state companies». Financial Times (14 d'abril de 2014). Consultáu'l 29 de xunu de 2015.
  22. Zampano, Giada (15 d'ochobre de 2015). «Italy’s Prime Minister Renzi Outlines Budget for 2016». Consultáu'l 12 de xunetu de 2016.
  23. «Matteo Renzi: "Abolizione Tasi y Imu, ridaremo ai Comuni quanto togliamo" - Politica - Llibero Quotidiano». Consultáu'l 12 de xunetu de 2016.
  24. Politi, James (28 de mayu de 2015). «Italy: Back on its feet». Consultáu'l 12 de xunetu de 2016.
  25. «Matteo Renzi, Italian Premier, Pushes for a Presta at Europe’s Power Table». The New York Times (29 de xineru de 2016). Consultáu'l 12 de xunetu de 2016.
  26. «Analisi: Paolo Gentiloni». Pagella Politica. 22 de febreru de 2015. https://pagellapolitica.it/dichiarazioni/analisi/5221/paolo-gentiloni. 
  27. La Sicilia Multimedia. «Renzi chiama Hollande Salvini: "Traxedia annunciata"». lasiciliaweb.it. Consultáu'l 19 d'abril de 2015.
  28. «Renzi: "Subito un vertice Ue, siamo pronti a bloccare la partenza dei barconi"». ilmattino.it. Consultáu'l 19 d'abril de 2015.
  29. «Italian PM Matteo Renzi condemns 'new slave trade' in Mediterranean». BBC News. http://www.bbc.co.uk/news/world-europe-32374027. Consultáu el 19 d'abril de 2015. 
  30. «Hundreds of Migrants Believed Dead in Shipwreck Off Libya, Says UNHCR». The Wall Street Journal. 19 d'abril de 2015. http://www.wsj.com/articles/about-700-believed-dead-in-shipwreck-off-libya-says-unhcr-1429432174?. Consultáu el 19 d'abril de 2015. 
  31. «M5s: "Il governo invia caccia contro l'Is senza autorizzazione". Fonti esercito: solo ricognizione». Repubblica.it (16 de payares de 2014). Consultáu'l 7 de xunu de 2015.
  32. «Gaza, Renzi: "L'Italia appoggia la proposta egiziana". Appello con Al-Sisi per il cessate il fuoco». rainews (8 de febreru de 2014). Consultáu'l 7 de xunu de 2015.
  33. «Matteo Renzi Angela Merkel: il vertice a Berlino (DIRETTA)». L'Huffington Post. Consultáu'l 7 de xunu de 2015.
  34. «Parte il tour européu di Renzi, oggi da Hollande». rainews. Consultáu'l 7 de xunu de 2015.
  35. «Tg3». Tg3. Consultáu'l 7 de xunu de 2015.
  36. «Renzi: "Lavoro, serve più flessibilità" Y incassa la benedizione di Cameron». LaStampa.it (1 d'abril de 2014). Consultáu'l 7 de xunu de 2015.
  37. «Renzi: investimenti stanno tornando». Tgcom24 (1 d'abril de 2014). Consultáu'l 7 de xunu de 2015.
  38. «News». Consultáu'l 12 de xunetu de 2016.
  39. «so_ucraina_iraq_rasmussen_mosca_sta_attaccando_kiev-201409041241-est-rt10072 Vertice Nato la so Ucraina y Isis Renzi "sostegno concretu a Kiev"». AGI.it. Consultáu'l 7 de xunu de 2015.
  40. «Ucraina, sanzioni più dure per la Russia. Y Renzi vede Yatseniuk». Consultáu'l 7 de xunu de 2015.
  41. «Obama a Roma: "Emozionato dal Papa" A Renzi: fiducia nelle riforme italiane». LaStampa.it (27 de marzu de 2014). Consultáu'l 7 de xunu de 2015.
  42. «"Yes we can, vale oggi per l'Italia".L'incontro Renzi-Obama a Roma – Europa Quotidiano». Europa Quotidiano. Consultáu'l 7 de xunu de 2015.
  43. RQuotidiano. «Obama: "El so Difesa si può risparmiare. Ma Ue spende pocu rispetto a Usa" – Il Fatto Quotidiano». Il Fatto Quotidiano. Consultáu'l 7 de xunu de 2015.
  44. «Renzi: "Obama per noi un modello"». Corriera della Sera. Consultáu'l 7 de xunu de 2015.
  45. «Obama, Italian Prime Minister Renzi Meet at White House». US News & World Report. Consultáu'l 7 de xunu de 2015.
  46. «RELATIONS BETWEEN ITALY AND RUSSIA». RELATIONS BETWEEN ITALY AND RUSSIA. Consultáu'l 7 de xunu de 2015.
  47. «Renzi ammonisce la Russia: "Una violazione inacettabile"». Consultáu'l 7 de xunu de 2015.
  48. «L'Italia: "Sovranità violata in Crimea, inaccettabile"». Consultáu'l 7 de xunu de 2015.
  49. «Matteo Renzi alla Camera: "Illegittimo il referendu in Crimea"». L'Huffington Post. Consultáu'l 7 de xunu de 2015.
  50. «G7 leaders warn Russia of fresh sanctions over Ukraine» (5 de xunu de 2014).
  51. «el_g7_fare_di_pi_per_sicurezza_energetica_parte_l_iniziativa_di_roma-88118384/ Renzi al G7: "Chiusa fase austerity. Italia protagonista escurra, non nei ruoli "». Repubblica.it (5 de xunu de 2014). Consultáu'l 7 de xunu de 2015.
  52. «Ucraina, Renzi a Putin: "Intollerabile escalation". Obama: "Gravi costi per Russia"». rainews. Consultáu'l 7 de xunu de 2015.
  53. «Vertice Asem, a Bilanu 53 tra Capi di Stato y di Governo per il 10° summit tra Europa y Asia». rainews. Consultáu'l 7 de xunu de 2015.
  54. «G20, obiettivo crescita del 2,1% entro il 2018. Ma è tensione sull'Ucraina». ANSA.it. Consultáu'l 7 de xunu de 2015.
  55. «Renzi appeals to Putin for Russian help to stabilise Libya». Financial Times. Consultáu'l 7 de xunu de 2015.
  56. «TASS: World – Italian prime minister begins trip to Kiev, Moscow». TASS. Consultáu'l 7 de xunu de 2015.
  57. «Italian prime minister in Moscow to discuss Russia-EU ties». Mail Online (London). 5 de marzu de 2015. http://www.dailymail.co.uk/wires/ap/article-2981048/Italian-PM-Moscow-discuss-Russia-EU-ties.html. Consultáu el 7 de xunu de 2015. 
  58. «Renzi a Mosca da Putin:». Repubblica.it (5 de marzu de 2015). Consultáu'l 7 de xunu de 2015.
  59. «Renzi, 48 ore tra Tokyo y Kyoto per rafforzare i rapporti con il Giappone». Consultáu'l 12 de xunetu de 2016.
  60. Pio d'Emilia. «Matteo Renzi incontra Shinzo Abe: Tokyo cerca "solidarietà" contro Pechino – Il Fatto Quotidiano». Il Fatto Quotidiano. Consultáu'l 7 de xunu de 2015.
  61. «Storica visita di Renzi in Vietnam, prima volta di un premier italianu». ANSA.it (9 de xunu de 2014). Consultáu'l 7 de xunu de 2015.
  62. «Renzi ad Hanoi: ballottaggi? Risultato straordinario, è finar di posizioni di rendita». Il Sole 24 ORE. Consultáu'l 7 de xunu de 2015.
  63. «Renzi y la missione Asia, tappa ad Hanoi». Corriera della Sera. Consultáu'l 7 de xunu de 2015.
  64. «prima_volta_di_premier_italianu Renzi in Vietnam, la prima volta di premier italianu». AGI.it. Consultáu'l 7 de xunu de 2015.
  65. «Renzi in Vietnam, -y semeya anche sui social network». La Repubblica (9 de xunu de 2014). Consultáu'l 7 de xunu de 2015.
  66. «Renzi-Xi Jinping, un altro idillio». Consultáu'l 7 de xunu de 2015.
  67. «Renzi in Cina: dobbiamo aprirci di più». LaStampa.it (11 de xunu de 2014). Consultáu'l 7 de xunu de 2015.
  68. «Renzi incontra Xi Jiping: costruiamo nuove occasioni di collaborazione». Il Sole 24 ORE. Consultáu'l 7 de xunu de 2015.
  69. «Italia- Cina, Renzi: "20 accordi per oltre 8 miliardi"». rainews. Consultáu'l 7 de xunu de 2015.
  70. «Mr. Renzi va in Kazakistan». Consultáu'l 7 de xunu de 2015.
  71. «Cosa è andato a fare Renzi in Kazakistan». Il Post. Consultáu'l 7 de xunu de 2015.
  72. «Turkmenistan: Renzi, con Axgabat "amicizia" anche oltre il gas». AGI.it. Consultáu'l 7 de xunu de 2015.
  73. «Data 24 News - Blogue d'informazione online con notizie y curiosità dal'Italia y dal mondu». Consultáu'l 12 de xunetu de 2016.
  74. votiSondaggi elettorali Ixè 06/2015: crolla Forza Italia, in ascesa i partiti di opposizione, blastingnews.com; accessed 29 June 2015.Plantía:It icon
  75. Thubron, Dario (21 de febreru de 2014). «Matteo Renzi: from Florence mayor to Italy PM». AFP. Consultáu'l 22 de febreru de 2014.
  76. «Italy's young leader prindes politics of Pope Francis». Boston Globe. http://www.bostonglobe.com/news/world/2014/06/03/italy-hip-young-leader-prindes-politics-pope-francis-yera/9o9nlrsSN2ppN4xIgypVhN/story.html. Consultáu el 3 de xunu de 2014. 
  77. Fiorentina: Renzi-Della Valle scatenati in tribuna, virgilio.it; accessed 29 June 2015.
  78. «Doppia vittoria in casa Renzi. La sorella Benedetta è assessore a Castenaso». Il Sole 24 ORE. Consultáu'l 7 de xunu de 2015.
  79. «Tiziano, il papà di Matteo con un passato nella Dc y un reddito da 5mila euru». Consultáu'l 7 de xunu de 2015.

Ver tamién[editar | editar la fonte]

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]


Predecesor:
Michele Gesualdi
Provincia di Firenze-Stemma.svg
Presidente de la Provincia de Florencia

2004-2009
Socesor:
Andrea Barducci
Predecesor:
Leonardo Domenici
FlorenceCoA.svg
Alcalde de Florencia

2009-2014
Socesor:
Dario Nardella
Predecesor:
Guglielmo Epifani

Secretariu xeneral del Partíu Demócrata

2013-2017
Socesor:
Matteo Orfini
Predecesor:
Enrico Letta
Flag of prime minister of Italy.svg
Presidente del Conseyu de Ministros d'Italia

2014-2016
Socesor:
Paolo Gentiloni
Predecesor:
Matteo Orfini

Secretariu xeneral del Partíu Demócrata

2017-actualidá
Socesor:
Nel cargu
Matteo Renzi