Paolo Gentiloni

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Paolo GentiloniPicto infobox character.png
Paolo Gentiloni 2019 (cropped).jpg
Emblem of Italy.svg
diputáu de la República Italiana

20 xunu 2001 - 27 abril 2006
Emblem of Italy.svg
diputáu de la República Italiana

21 abril 2006 - 28 abril 2008
Minister of Communications Traducir

17 mayu 2006 - 8 mayu 2008
Mario Landolfi - ensin valor →
Emblem of Italy.svg
diputáu de la República Italiana

22 abril 2008 - 14 marzu 2013
Emblem of Italy.svg
diputáu de la República Italiana

5 marzu 2013 - 22 marzu 2018
Ministru d'Asuntos Esteriores d'Italia

31 ochobre 2014 - 12 avientu 2016
Federica Mogherini - Angelino Alfano
57. Presidente del Conseyu de Ministros d'Italia

12 avientu 2016 - 1 xunu 2018
Matteo Renzi - Giuseppe Conte
Emblem of Italy.svg
diputáu de la República Italiana

12 marzu 2018 -
Ministro de Agricultura de Italia Traducir

13 marzu 2018 - 1 xunu 2018
Maurizio Martina - Gian Marco Centinaio
presidente

17 marzu 2019 -
Matteo Orfini
Vida
Nome completu Paolo Gentiloni Silveri
Nacimientu

Roma22  de payares de 1954

(65 años)
Nacionalidá Bandera d'Italia Italia
Familia
Familia
Estudios
Estudios Universidá de Roma La Sapienza laurea Traducir : ciencies polítiques
Nivel d'estudios laurea magistrale Traducir
Llingües Italianu
Oficiu
Llugares de trabayu Roma
Creencies
Relixón catolicismu
Partíu políticu Partido Demócrata Traducir
Q3866594 Traducir
Partito di unità proletaria per il comunismo Traducir
Democracia es Libertad-La Margarita Traducir
Gentiloni firma.svg
Cambiar los datos en Wikidata

Paolo Gentiloni Silveri[1] (Roma, 22 de payares de 1954) ye un periodista y políticu italianu, miembru del Partíu Democráticu y ex presidente del Conseyu de Ministros de la República Italiana. Tamién foi diputáu, ministru d'Asuntos Esteriores d'Italia de Matteo Renzi y ministru de Comunicaciones de Romano Prodi.

Primeros años y familia[editar | editar la fonte]

Ye descendiente del Conde Gentiloni Silveri, que ta rellacionáu col políticu italianu Vincenzo Ottorino Gentiloni, líder de la Unión Eleutoral Católica Italiana, partíu políticu conservador. Tien el títulu de nobile de Filottrano, nobile de Cingoli y nobile de Macerata.[2][3]

Asistió al Licéu Clásicu Torquato Tasso en Roma y graduóse en ciencies polítiques na Universidá de Roma La Sapienza. Gentiloni tamién ye periodista d'oficiu.[4][5]

Ta casáu cola arquiteuta Emanuela Mauro.[6]

Carrera política[editar | editar la fonte]

En 1993 convertir nel voceru de Francesco Rutelli y desempeñóse como asesor nel Conceyu de Roma n'asuntos de xubilaos y turismu.[6] Coordinó numberoses campañes electorales y en 2002 foi miembru fundador del partíu Democracia ye Llibertá-La Margarita. Foi voceru de comunicaciones del partíu mientres cinco años.[7]

Dempués de les eleiciones xenerales de 2001, foi escoyíu miembru de la Cámara de Diputaos, siendo escoyíu depués como Presidente del Comité de vixilancia de los servicios de radiodifusión del Parllamentu. Foi reelexíu nes eleiciones de 2006 como miembru d'El Olivu, la coalición política liderada pol economista Romano Prodi, que fuera primer ministru ente 1996 y 1998. Dempués de la victoria de centru esquierda, Gentiloni foi nomáu ministru de Comunicaciones nel segundu gobiernu de Prodi.[7]

Ente 2006 y 2007 como ministru de Comunicaciones intentó realizar cambeos en RAI, la televisión pública italiana, especialmente n'asuntos relativos a la publicidá privao que seríen llindaos. Presentó dos proyeutos de llei nel Parllamentu que nun fueron aprobaos. Tamién propunxo que la emisora fuera dirixida por una fundación y que se modificar el Conseyu d'Alministración. Les sos propuestes fueron conocíes como la Reforma Gentiloni.[8][9][10][11][12][13][14][15][16]

Gentiloni foi unu de los 45 miembros fundadores del comité nacional del Partíu Demócrata en 2007, formáu pola unión de los socialistes democráticos de los Demócrates d'Izquierda y l'izquierdista La Margarita. Foi reelexíu nes eleiciones xenerales de 2008, que vio la victoria de la coalición conservadora liderada por Silvio Berlusconi.[7]

El 6 d'abril de 2013 foi candidatu nes eleiciones primaries pa escoyer el candidatu de centru izquierda a l'alcaldía de Roma, quedando terceru dempués d'Ignazio Marín, que se convirtió depués nel alcalde, y el periodista David Sassoli.[17] La so candidatura fuera anunciada n'avientu de 2012.[18]

Gentiloni foi escoyíu de nuevu en Cámara de Diputaos nes eleiciones xenerales de 2013, na coalición de centru izquierda Italia. Bien Común dirixida por Pier Luigi Bersani, secretariu del Partíu Demócrata.[7]

Ministru d'Asuntos Esteriores[editar | editar la fonte]

El 31 d'ochobre de 2014 foi nomáu ministru d'Asuntos Esteriores pol primer ministru Matteo Renzi. Gentiloni reemplazó a Federica Mogherini, que se convirtió na alta representante de la Xunión Europea p'Asuntos Esteriores y Política de Seguridá.[19]

El 13 de febreru de 2015, mientres una entrevista nuna canal de televisión, Gentiloni afirmó que «si ye necesariu, Italia va tar llista pa lluchar en Libia contra'l Estáu islámicu, porque'l gobiernu italianu nun puede aceptar la idea de qu'haya una amenaza terrorista activa a poques hores d'Italia en barcu».[20] A otru día Gentiloni foi amenaciáu pol Estáu Islámicu, que lo acusó de ser un cruciáu y ministru d'un país enemigu.[21]

En marzu de 2015 Gentiloni visitó Méxicu y Cuba, onde s'axuntó col presidente Raúl Castro, asegurando'l sofitu italianu pa la normalización de les rellaciones ente Cuba y Estaos Xuníos.[22]

El 11 de xunetu de 2015, un coche bomba españó a les afuerzas del consuláu italianu en El Cairu, Exiptu, matando a una persona y mancando a otros cuatro. L'Estáu Islámicu almitió la so responsabilidá.[23][24][25] El mesmu día Gentiloni declaró qu'Italia non se dexará amedranar» y que va siguir na llucha contra'l terrorismu.[26]

Ver tamién[editar | editar la fonte]

Referencies[editar | editar la fonte]

  1. «Camera dei Deputati - Paolo Gentiloni Silveri».
  2. Andrea Borella (2014). Annuario della nobiltà italiana parte II. S.A.G.I., 913.
  3. «Quel ministru rutelliano che yera renziano prima ancora del premier». «Casa Gentiloni è unu degli appartamenti del palazzo interamente di proprietà dei discendenti del famosu conte Ottorino Gentiloni Silverj, uomo di fiducia di Pio X y promotore del «patto» col quale i cattolici tornarono a votara nelle elezioni del 1913. Ma del sangue blu dei suoi antenati Paolo Gentiloni hai mantenuto poco»
  4. Il Giornale, 1° novembre 2014
  5. «Biografia sul sito web del Governo Italianu (2007)».
  6. 6,0 6,1 Paolo Gentiloni, Sole 24 ore
  7. 7,0 7,1 7,2 7,3 Profilo personale.
  8. Gentiloni: "a metà ottobre riformeremo la Gasparri" el so Pubblicità Italia
  9. Tv, via llibera alla riforma della Gasparri. posizione dominante con il 45% degli spot, la Repubblica, 12 ottobre 2006
  10. Il ddl Gentiloni di riforma delle tv. Una rete Rai y una Mediaset analogiche saranno trasferite sul digitale, FrancoAbruzzo.it
  11. Riforma televisiva: -y linee guida di Gentiloni, Civile.it
  12. Convergenza: la "convergenza" nelle telecomunicazioni y il diritto d'autore ... di Vincenzo Franceschelli, p. 73-74
  13. S 1588/2007
  14. Sì del Cdm alla riforma della Rai. Una fondazione guiderà la tv pubblica, la Repubblica, 17 maggio 2007
  15. Paolo Santalucia, la riforma della RAI
  16. Il “ddl Gentiloni” di riforma della Rai (1588/2007), FrancoAbruzzo.it
  17. Primarie Pd, a Roma stravince Marín: secondo Sassoli, terzo Gentiloni
  18. «[http://www.ilmessaggero.it/ROMA/CAMPIDOGLIO/campidoglio_gentiloni_la so_twitter_laquo_la mio_candido_alle_primarie_raquo/notizie/236158.shtml Campidoglio, Gentiloni el so Twitter: «El mio candido alle primarie»]». Il Messaggero.it. 5 dicembre 2012. http://www.ilmessaggero.it/ROMA/CAMPIDOGLIO/campidoglio_gentiloni_la so_twitter_laquo_la mio_candido_alle_primarie_raquo/notizie/236158.shtml. 
  19. Gentiloni giura al Quirinale, è il nuovo ministru degli Esteri: "Governo dev'essere all'altezza"
  20. Italy "ready to fight" in Libya if needed - foreign minister
  21. Terrorismu, radio dello Stato islamico cita Gentiloni: "Ministru dell'Italia crociata"
  22. Gentiloni incontra Raúl Castro a Cuba
  23. «ISIS claims responsibility for bomb attack against Italian consulate in Cairo | News , Middle East». The Daily Star (6 de xunetu de 2015). Consultáu'l 11 de xunetu de 2015.
  24. «Islamic State 'behind blast' at Italian consulate in Cairo - BBC News». Bbc.com. Consultáu'l 11 de xunetu de 2015.
  25. «1 dead in car bomb blast at Italian Consulate in Egypt - CNN.com». Edition.cnn.com. Consultáu'l 11 de xunetu de 2015.
  26. Italy not 'intimidated' by Cairo consulate attack: Foreign Minister Paolo Gentiloni

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]


Predecesor:
Mario Landolfi
Emblem of Italy.svg
Ministru de Comunicaciones d'Italia

2006-2008
Socesor:
Claudio Scajola
(Desenvolvimientu Económicu)
Predecesor:
Federica Mogherini
Emblem of Italy.svg
Ministru d'Asuntos Esteriores y Cooperación Internacional d'Italia

2014-2016
Socesor:
Angelino Alfano
Predecesor:
Matteo Renzi
Flag of the Prime Minister of Italy.svg
Presidente del Conseyu de Ministros d'Italia

2016-2018
Socesor:
Giuseppe Conte
Predecesor:
Maurizio Martina
Emblem of Italy.svg
Ministru de Política Agrícola, Alimentaria y Forestal d'Italia
Interín

2018
Socesor:
Gian Marcu Centinaio




Paolo Gentiloni