Angela Merkel

De Wikipedia
Saltar a: navegación, buscar
Angela Merkel
Angela Merkel
Angela Merkel n'avientu de 2015.

Presidente
Vicecanciller
Predecesor Gerhard Schröder

Predecesor Wolfgang Schäuble

Predecesor Herman Van Rompuy
Socesor Shinzo Abe
Predecesor Vladímir Putin
Socesor Yasuo Fukuda
Predecesor Matti Vanhanen
Socesor José Sócrates
Canciller Helmut Kohl
Predecesor Klaus Töpfer
Socesor {{{socesor6}}}
Canciller Helmut Kohl
Predecesor Ursula Lehr
Socesor Claudia Nolte
Socesor Claudia Nolte

Datos personales
Nacimientu 17 de xunetu de 1954 (63 años)
Partíu Espertar Democráticu (1989-1990)
Unión Demócrata Cristiana (1990-)
Padres Horst Kasner (1926-2011)
Herlind Jentzsch (1928-)
Pareya Ulrich Merkel (1977-1982)
Joachim Sauer (1998-presente)
Alma máter Universidá de Leipzig
Relixón Luterana
Robla Robla de Angela Merkel

Angela Dorothea Merkel (Tocante a esti soníu audiu ) (Hamburgo, entós na Alemaña Occidental, 17 de xunetu de 1954) nacida col nome de Angela Dorothea Kasner, ye una física y política alemana que desempeña les funciones de canciller del so país dende 2005. En 2016 Merkel foi considerada pola revista Forbes como la muyer más poderosa del mundu per décima ocasión según el llistáu añal de la publicación.[1][2]

Merkel ye presidente de la Unión Demócrata Cristiana d'Alemaña (CDU poles sos sigles en alemán) dende 2000, exerciendo al empar como diputada del Bundestag, cámara baxa del parlamentu alemán, onde representa a un grupu de distritos qu'inclúi los de Pomerania Occidental y Rügen, según la ciudá de Greifswald.

Tres la so elección como Canciller d'Alemaña en 2005, Merkel lideró una coalición política» constituyida pola Unión Demócrata Cristiana d'Alemaña, el so partíu hermanu, la Unión Social Cristiana de Baviera y el Partíu Socialdemócrata d'Alemaña, que perduró hasta 2009, añu en que la CDU constitúi una nueva coalición, formada pola Unión Social Cristiana de Baviera y el Partíu Democráticu Lliberal (FDP poles sos sigles en alemán). Nes elecciones federales de 2013, Merkel lideró per tercer vegada a la CDU/CSU, llogrando una aplastante victoria con cerca del 42 % de los votos. Volvió formar coalición col Partíu Socialdemócrata d'Alemaña. Nes elecciones federales de 2017 el so partíu volvió llograr mayoría relativa, polo qu'anguaño Merkel atopar en procesu de formar gobiernu.

Dende l'empiezu'l so gobiernu enfocóse en caltener la productividá alemana y siguir col so fortalecimientu económicu y políticu nel continente européu, con un vultable acercamientu a Rusia y una clara predominancia sobre la Unión Europea. Igualmente destacó Merkel pol manexu que-y dio a la Crisis económica de 2008-2013, executando una ferrial política d'austeridá y disciplina en Europa, amás de llograr caltener los efectos de la mesma al marxe de la economía alemana, lo cual dexó-y gociar d'una vultable popularidá na so nación.[3]

Merkel presidió'l G8 y tamién foi presidente del Conseyu Européu, siendo la segunda muyer na hestoria en desempeñar dambos cargos, solo precedida en dichu méritu pola ex primer ministra del Reinu Xuníu, Margaret Thatcher. Igualmente la so influencia sobre la Unión Europea y les decisiones que se vinieron tomando al traviés de la mesma nos últimos años, foi tan vultable dende'l so ascensu al poder, que-y la considera la líder de facto de dicha entidá,[4] recibiendo l'apellativu The Decider.[5] Amás desempeñó un rol clave na materialización del Tratáu de Lisboa y foi la impulsora de la Declaración de Berlín.

En materia doméstico llevó a cabu una Reforma del Sistema de Salú en Alemaña y enfocóse nel desenvolvimientu enerxéticu del so país, defendiendo l'usu de la enerxía nuclear, según impulsando programes pa la fortificación de fontes alternatives de enerxía nel país xermanu.

Parte de la prensa europea comparó a Angela Merkel cola ex primer ministra británica Margaret Thatcher: dambes formen parte de partíos de derecha y la so formación ye científica. Por ello, inclusive dalgunos llámenlu 039;'la Dama de Fierro, magar munchos analistes políticos ven poques semeyances ente la ideoloxía de la política británica cola política alemana, lo que fai que sía'l so estilu pragmáticu y la forma en qu'executen les sos polítiques, la principal razón de la comparanza. Anque sol contestu de la crisis migratoria que traviesa Europa diversos medios de comunicación otorgar el títulu de Ma Angela (traducíu al alemán como Mutter Angela) en referencia a les polítiques de solidaridá colos abelugaos víctimes de los conflictos sociales y militares nel Mediu Oriente.[6]

Apodera'l rusu y el inglés. La so oficina particular ta afatada con una imaxe de la zarina d'orixe alemán Catalina la Grande.[7]

Biografía[editar | editar la fonte]

Nacida en Hamburgo (RFA) en 1954, ye fía del pastor luteranu Horst Kasner (1926-2011) y de Herlind Jentzsch, nacida en 1928 en Danzig (agora Gdańsk, Polonia), profesora de llatín y inglés. Angela Merkel tien dos hermanos más nuevos, Marcus (nacíu'l 7 de xunetu de 1957) ya Irene (n. el 19 d'agostu de 1964). Al poco de nacer, el so padre recibió un pastorado na ilesia de Quitzow, na República Democrática Alemana, polo que la familia camudar a la ciudá de Templin, unos 80 km al norte de Berlín, anque mientres años el réxime dexó a la familia cruciar llibremente la frontera. Angela foi militante de la Mocedá Llibre Alemana, les Mocedaes Comunistes de la RDA. En 1977 casar col físicu Ulrich Merkel, de quien se divorció en 1982 y de quien toma'l so apellíu actual, que non solo caltuvo tres el divorciu, sinón en habiéndose casáu en segundes nupcias en 1998 con Joachim Sauer, catedráticu de química en Berlín. La pareya nun tien fíos.

Foi estudiante de Física na Universidá de Leipzig ente 1973 y 1978, na que se doctoró en 1986 con una tesis sobre química cuántica titulada «Influencia de la correlación espacial de la velocidá de reacción bimolecular de reacciones elementales nos medios trupos»,[8] onde llogró una calificación de «sobresaliente».

Trayectoria política[editar | editar la fonte]

En 1989 Merkel sumar al creciente movimientu democráticu tres la cayida del Muriu de Berlín y xunióse al nuevu partíu Demokratischer Aufbruch. Tres les primeres elecciones democrátiques na RDA, convertir na viceportavoz del nuevu gobiernu de Lothar de Maizière. Participó tamién nes primeres elecciones tres la reunificación alemana y foi darréu nomada ministra pa la Muyer y Mocedá nel gobiernu del canciller federal Helmut Kohl n'avientu de 1990. En 1993, foi designada presidente rexonal de la CDU en Mecklemburgo-Pomerania Occidental. En 1994 foi nomada ministra de Mediu Ambiente y Seguridá Nuclear. La carrera política de Merkel foi tutelada pol entós canciller Kohl, que la llamaba mein Mädchen (la mio moza).

Líder de la oposición[editar | editar la fonte]

Cuando'l gobiernu de Kohl foi ganáu nes elecciones federales de 1998, Merkel foi designada secretaria xeneral de la CDU. So la so dirección, la CDU encadenó una serie de victories cristianodemócratas en seis de los siete elecciones provinciales que se celebraron hasta 2002,[9] rompiendo la mayoría de la coalición rojiverde (socialdemócrates y verdes) nel Bundesrat, la cámara alta del parlamentu alemán.

Como resultáu d'un escándalu de financiamientu illegal del so partíu, que comprometía a dellos de los sos líderes (ente ellos el mesmu Kohl y l'entós presidente del partíu, Wolfgang Schäuble, que Kohl escoyera a deu), Merkel ganó fuerza. Criticó al so antiguu mentor, Kohl, y pidió una renovación de la CDU, que tendría d'empezar por prescindir d'el ex canciller. De cuenta que Schäuble foi destituyíu y foi la mesma Merkel quien-y reemplazó al mandu de la CDU, siendo la primer muyer n'ocupar dichu puestu. En payares de 2001, a pesar del so compromisu de «llimpiar» el partíu, refugó llevar a cabu nueves investigaciones sobre'l financiamientu illegal. La elección de Merkel el 10 d'abril de 2000 foi una sorpresa: les sos característiques y creencies nun encaxar nel partíu que consiguiera liderar. Merkel pertenez a la mayoría protestante del norte d'Alemaña y, sicasí, la CSU ye un partíu de fondos raigaños católiques, apoderáu por homes, conservador y orixinariu del sur d'Alemaña.

Tres la elección de Merkel como líder de la CDU, esfrutó de gran popularidá ente'l alemanes y yera la preferida pa enfrentase a Gerhard Schröder nes elecciones de 2002. Sicasí, nun yera bien apreciada dientro de la Unión Social Cristiana de Baviera (CSU), el partíu hermanu de la CDU. Por eso foi'l líder de la CSU, Edmund Stoiber, quien finalmente s'enfrentó a Schröder. Pero Stoiber desperdició l'amplia ventaya que-y daben los sondeos sobre'l canciller socialdemócrata.

Tres la derrota de Stoiber en 2002, y como presidente de la CDU, convertir na líder de la oposición conservadora nel Bundestag, la cámara baxa, sustituyendo a Friedrich Merz.

Na primavera de 2003, Merkel reprochó al gobiernu nun contribuyir a evitar la invasión d'Iraq, sinón faela inclusive más probable al debilitar l'amenaza de represalies contra'l gobiernu del líder iraquín Sadam Husein.[10]

Merkel recuperar al alloñase de felicidaes propuestes. A pesar d'ello, siguió siendo menos popular y carismática que Schröder. Mientres los últimos díes de la campaña, la ventaya inicial de la CDU habíase evaporado hasta quedar en redol a un 5-10 %, ya inclusive nes últimes hores anulárase dafechu.

Finalmente, la CDU ganó les elecciones, llogrando tan solo un puntu de ventaya sobre los socialdemócrates. En númberu d'escaños, la CDU consiguió 226 contra 222 del SPD. Estes resultancies tan afeches imposibilitaban tantu l'alianza rojiverde (ente Bündnis 90/Die Grünen y el SPD) como la negru-mariella (ente'l conservadores y los lliberales de la FDP). D'esta miente abrióse la posibilidá d'una gran coalición ente los dos partíos mayoritarios, anque primeramente fuera refugada polos dos candidatos. Al cabu de tres semana d'intenses negociaciones, el 10 d'ochobre de 2005 llegar a un alcuerdu, pol cual Merkel asumiría la cancillería. A cambéu, el SPD llograría más carteres ministeriales. El documentu definitivu pa crear la gran coalición cerróse'l 11 de payares de 2005, poniendo fin a otru mes de discutinios ya inclusive dalguna crisis, como la provocada por Edmund Stoiber al arrenunciar a la cartera d'Economía que lu asignara Merkel.

El 22 de payares de 2005, el Bundestag escoyó a Merkel canciller d'Alemaña cola mayoría de los votos de la gran coalición. Ye la primer muyer qu'ocupa la cancillería y la primera en gobernar Alemaña dende los tiempos de la emperatriz Teófano Skleraina (956-991), y la primer persona de l'antigua RDA n'aportar a la cancillería de l'Alemaña unificada.

El 27 de setiembre de 2009, Merkel ganó les elecciones, al ser la so candidatura la más votada.

Angela Merkel y Vladímir Putin en febreru de 2002.

Cancillería[editar | editar la fonte]

Candidatura[editar | editar la fonte]

El 30 de mayu de 2005 Merkel foi escoyida candidata pola CDU/CSU a la cancillería federal. Enfrentar al Partíu Socialdemócrata d'Alemaña (SPD) de Schröder nes elecciones federales de 2005. El so partíu empezó con una ventaya de 21 puntos sobre los socialdemócrates nes encuestes d'opinión. Sicasí, la so popularidá foi cayendo al mesmu ritmu que Schröder recuperaba'l sofitu perdíu. El mayor golpe que recibió mientres la campaña electoral foi cuando confundió los conceutos de renta neta y renta bruta nun alderique televisáu.

Gobiernu[editar | editar la fonte]

Merkel y Kurt Beck en septiembre de 2007.

Mientres el congresu de 2007 la CDU se autodefinió como cristiana y de centru. Mientres l'eventu los delegaos aprobaron un programa conservador. La CDU defendió valores cristianos: el respetu a la vida (non al albuertu en periodos avanzaos d'embaranzu, non a la clonación, non a la eutanasia); la familia como fundamentu de la sociedá; una integración de los estranxeros que fai énfasis en qu'éstos respeten y afáiganse a la cultura alemana. Tamién s'oponen al salariu mínimu y a arrenunciar a retrasar la xubilación hasta los 67 años.[11] Dellos d'estos puntos tán en contradicción colos sos socios de gobiernu del SPD.

En política esterior, el Gobiernu de Merkel amosóse favorable al fortalecimientu de la alianza trasatlántica con América del Norte, según a un aumentu de los intercambios con Asia Central.[12]

Nel marcu del compromisu asumíu pola coalición gubernamental, Merkel comprometióse a respetar el cierre de les centrales nucleares del país antes de 2020 como fuera decidíu pol gobiernu anterior.

Dende payares de 2007 el cargu de vicecanciller ye ocupáu pol ministru del Esterior, Frank-Walter Steinmeier. El cargu foi confirmáu pol líder socialdemócrata, Kurt Beck, dempués d'una xunta de la cúpula del partíu.[13] Esi mesmu mes, Merkel rexistró la so mayor cota de popularidá xusto cuando se cumplía la metá del so períodu al frente del gobiernu.[14]

A mediaos de 2013, el marcu de les revelaciones sobre vixilancia masiva, afayóse que'l teléfonu móvil de Merkel fuera espiáu mientres años pola intelixencia estadounidense; más tarde conocióse qu'Estaos Xuníos, dende la so céntrica embaxada en Berlín, tuviera interceptando les comunicaciones del distritu gubernamental de Berlín, see del gobiernu y el parlamentu. Ante esto, Merkel comparó a la NSA estadounidense cola Stasi; en respuesta, Susan Rice, Conseyera de Seguridá Nacional, prometió que Estaos Xuníos abandonaría estes práctiques, anque esclarió que nun se roblaría nengún alcuerdu de «non espionaxe» ente dambos países.[15]

Les polítiques adoptaes pol gobiernu de Merkel en cuestión a la trayida de refuxaos a la UE foi duramente criticada por un espectru políticu y social d'Alemaña y de la Unión Europea, especialmente tres la socesiva d'atentaos asocedíos en 2016 cola firma de refuxaos y sol Estáu Islámicu. [16]

Unión Europea[editar | editar la fonte]

Ficheru:Tratáu de Lisboa 13 12 2007 (081).jpg
Ceremonia de la firma del Tratáu européu de Lisboa (Merkel na fila de baxo).

Antes de 2004, Merkel opunxérase a la entrada de Turquía na Unión Europea (UE) como miembru de plenu derechu, compartiendo la opinión de la mayoría d'el alemanes, que refuguen la adhesión de Turquía a la UE, sobremanera por medrana a un aumentu de la inmigración turca n'Alemaña que creen supondría una carga pal país y una medría de la influencia islámica dientro la UE. Sicasí, tres l'entamu formal de les negociaciones ente la UE y Turquía y una vegada nel gobiernu, Merkel comprometióse a respetar los compromisos adquiríos poles instituciones de la Unión.[17]

Mientres la Presidencia alemana del Conseyu de la Unión Europea 2007 que Merkel dirixió conjuntamente col Ministru d'Asuntos esteriores, el socialdemócrata Frank-Walter Steinmeier, Alemaña reafitó en marzu de 2007 el so compromisu institucional per mediu de la Declaración de Berlín que recueye los valores y ambiciones» de la Unión. Esi mesmu mes, el Conseyu Européu presidíu por Merkel aprobó un plan enerxéticu obligatoriu qu'inclúi un retayu del 20 % de les sos emisiones de dióxidu de carbono antes del añu 2020 y consumir más enerxíes anovables por que representen el 20 % del consumu total de la UE (contra'l 7 % en 2006).[18]

En xunu de 2007, a la fin del so períodu na Presidencia de la UE consiguióse aprobar l'alcuerdu que dio orixe al Tratáu européu de Lisboa que reemplazó a la fallida Constitución Europea. Asina na ceremonia de firma del tratáu n'avientu de 2007, el Presidente del Conseyu y el de la Comisión Merkel reconocieron qu'ensin intervención de Merkel nun se pudiera llegar a la firma del Tratáu.[19] Pola so contribución nesti procesu, Merkel recibió'l Premiu Carlomagno al europeísmu na so edición de 2008, según el conceyu de Aquisgrán.[20]

Angela Merkel un día antes de recibir el Premiu Carlomagno al europeísmu na so edición de 2008 na ciudá de Aquisgrán.

Como Canciller, Merkel amosóse partidaria del establecimientu de mancomún d'un exércitu européu de calter permanente, oponiéndose al empar a la creación d'una Europa «federal».[21] Merkel cree que la UE nun consiguió establecer unos intereses comunes «pa les guerres comerciales del futuru», agora que se llogró l'oxetivu comuñal de caltener la paz y la llibertá mientres la Guerra Fría. Sicasí, el creciente sentíu del propiu interés qu'empezó a espuntar dende l'últimu gobiernu de Kohl y que foi señaláu y criticáu nos gobiernos de Gerhard Schröder polos observadores comuñales, nun paez menguar, sinón al contrariu, nel primer mandatu de Merkel como Canciller Federal, apruciendo particularmente nes negociaciones a nivel comuñal pa encetar la crisis económica en 2009 dende una política común. Magar ello en 2017, Merkel destacó xuntu al presidente de Francia Emmanuel Macron la necesidá d'entamar la refundación de la Unión Europea.[22]

Tocantes a les históricamente conflictives relaciones ente Alemaña y Polonia, en 2007 Merkel y el primer ministru polacu, Donald Tusk buscaron abrir un nuevu capítulu nes sos relaciones,[23] anque'l final del mandatu de Tusk llevó a una nuevu enfriamientu de les políca billateral. Sicasí, en 2017 los ultraconservadores gobernantes polacos amuésense cercanos a Merkel, a la que habian criticáu por dexar la entrada de refuxaos.[24]

Vease tamién[editar | editar la fonte]

Referencies[editar | editar la fonte]

  1. muyer-m%C3%A1s-poderosa-del mundu/a-19311345 Forbes: Merkel ye de nuevu la muyer más poderosa del mundu. 7 de xunu de 2016. http://www.dw.com/ye/forbes-merkel-ye-de-nuevu-la muyer-m%C3%A1s-poderosa-del mundu/a-19311345. Consultáu el 16 de xunu de 2017. 
  2. Angela Merkel sigue siendo la muyer más poderosa del mundu. 27 de mayu de 2015. http://www.abc.es/internacional/20150527/abci-merkel-clinton-forbes-201505271440.html. Consultáu el 16 de xunu de 2017. 
  3. alemanes-siguen-adorando-a-angela-merkel_1v2nm1rYBTheYPyib77846/ ¿Por qué'l alemanes siguen adorando a Angela Merkel?. Lainformacion.com. 6 de marzu de 2012. http://noticias.lainformacion.com/mundu/por-que-el alemanes-siguen-adorando-a-angela-merkel_1v2nm1rYBTheYPyib77846/. Consultáu el 17 d'avientu de 2014. 
  4. (en inglés) Angela Merkel “world’s most powerful woman”. Londres, Reinu Xuníu. 24 d'agostu de 2011. http://www.telegraph.co.uk/news/worldnews/europe/germany/8720698/Angela-Merkel-worlds-most-powerful-woman.html. 
  5. «Can Angela Merkel fix Europe's economic crisis?» (inglés). NPR (8 d'avientu de 2011).
  6. «De Dama de fierro a Ma Angela (inglés)».
  7. «Merkel to live in flat». News 24 (23 d'ochobre de 2005). Consultáu'l 29 de xunu de 2013.
  8. «Angela Merkel». Consultáu'l 9 de febreru de 2015.
  9. Europa Press. «Angela Merkel». Yahoo. Consultáu'l 25 de xineru de 2009.
  10. «Schröder defende la so llínea anti-bélica». Deutsche Welle (13 de febreru de 2003). Consultáu'l 25 de xineru de 2009.
  11. «Cristiana y de centru: la CDU aprueba la base de la so política». Deutsche Welle (3 d'avientu de 2007). Consultáu'l 14 d'avientu de 2007.
  12. «Asia Central: una rexón complicada». Deutsche Welle (4 de payares de 2006). Consultáu'l 27 d'abril de 2007.
  13. «Arrenuncia sorpresiva del vicecanciller Franz Müntefering». Deutsche Welle (13 de payares de 2007). Consultáu'l 14 d'avientu de 2007.
  14. «Angela Merkel llogra mayor cota de popularidad». Deutsche Welle 21 de payares de 2007 (2007). Consultáu'l 14 d'avientu de 2007.
  15. Merkel compared NSA to Stasi in heated encounter with Obama. 17 d'avientu de 2013. Archivado del original el 30 de setiembre de 2013. https://web.archive.org/web/20130930224024/http://www.theguardian.com/world/2013/dec/17/merkel-compares-nsa-stasi-obama. Consultáu el 29 de mayu de 2014. 
  16. «L'home bomba de Ansbach dispara les crítiques a Merkel.»
  17. Posición de Merkel frente al posible ingresu de Turquía na UE
  18. «Plan enerxéticu obligatoriu de la UE.»
  19. «Aplauso pa Merkel mientres la firma del Tratáu de Lisboa». Deutsche Welle 13 d'avientu de 2007. Consultáu'l 14 d'avientu de 2007.
  20. «Premio Carlomagno pa Angela Merkel». Deutsche Welle 14 de payares de 2007. Consultáu'l 14 d'avientu de 2007.
  21. «Merkel defende la creación d'un Exércitu européu pero refuga federalismu.»
  22. Merkel y Macron llistos pa "refundar" Europa. 15 de mayu de 2017. http://es.euronews.com/2017/05/15/merkel-y-macron-llistos-pa-refundar-europa. Consultáu el 16 de xunu de 2017. 
  23. «Alemaña y Polonia van ameyorar les sos relaciones, prometen Merkel y Tusk». Deutsche Welle (11 d'avientu de 2007). Consultáu'l 14 d'avientu de 2007.
  24. Polonia y Alemaña averen posiciones pola falta d'aliaos tres el ‘Brexit’ y Trump. 7 de febreru de 2017. http://internacional.elpais.com/internacional/2017/02/07/actualidá/1486482467_663662.html. Consultáu el 16 de xunu de 2017. 

Bibliografía[editar | editar la fonte]

  • Langguth, Gerd (agostu de 2005) [2005]. Angela Merkel. (n'alemán) Múnich: dtv. ISBN 3-423-24485-2.
  • «Drogenwahn auf der Dauerbaustelle». Der Spiegel. (n'alemán) (27 de marzu de 2009). Consultáu'l 19 d'agostu de 2011.
  • Klatell, James M. «Germany's First Fella, Angela Merkel Is Germany's Chancellor; But Her Husband Stays Out Of The Spotlight». CBS News. Consultáu'l 2 de marzu de 2010.
  • Keinon, Herb (31 de xineru de 2011). «PM, Merkel disagree openly on settlements». JPost. Consultáu'l 15 de mayu de 2012.
  • «Merkel meets with the Dalai Lama». Euronews. Consultáu'l 2 de marzu de 2010.
  • Serafin, Tatiana. «The 100 Most Powerful Women: #1 Angela Merkel». Forbes. Consultáu'l 20 d'agostu de 2009.
  • Langguth, Gerd (agostu de 2005). Angela Merkel. Múnich: DTV. p. 10. ISBN 3-423-24485-2.
  • «Award for Danish Muhammad Cartoonist: Merkel Defends Press Freedom, Condemns Koran-Burning». Der Spiegel. Consultáu'l 18 d'abril de 2011.
  • Casier, Marlies y Joost Jongerden, eds. Nationalisms and Politics in Turkey (2010). p. 110.
  • «Die Schläferin». (n'alemán) Der Spiegel. 9 de payares de 2009. Consultáu'l 19 d'agostu de 2011.
  • Serafin, Tatiana. «The 100 Most Powerful Women: #1 Angela Merkel». Forbes. 2007.
  • «Merkel says German multicultural society has failed». BBC. 17 d'ochobre de 2010.

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]


Predecesor:
Ursula Lehr
Bundesadler Bundesorgane.svg
Ministra de Muyer y Mocedá d'Alemaña

1991-1994
Socesor:
Claudia Nolte
Predecesor:
Klaus Töpfer
Bundesadler Bundesorgane.svg
Ministra de Mediu Ambiente d'Alemaña

1994-1998
Socesor:
Jürgen Trittin
Predecesor:
Peter Hintze
CDU logo.svg
Secretaria xeneral de la CDU

1998-2000
Socesor:
Ruprecht Polenz
Predecesor:
Wolfgang Schäuble
CDU logo.svg
Presidenta de la CDU

2000-actualidá
Socesor:
Nel cargu
Predecesor:
Friedrich Merz
CDU logo.svg
Presidenta del Grupu Parlamentariu
Demócrata-Cristianu
nel Bundestag

2002-2005
Socesor:
Volker Kauder
Predecesor:
Gerhard Schröder
Bundesadler Bundesorgane.svg
Canciller Federal d'Alemaña

2005-actualidá
Socesor:
Nel cargu
Predecesor:
Matti Vanhanen
Unión Europea
Presidente de vez del Conseyu Européu

Primer semestre de 2007
Socesor:
José Sócrates
















Angela Merkel