Voseo

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Conxugación voseante imperativa afirmativa de venir na segunda persona singular del voseo típicu.

El voseo ye un fenómenu llingüísticu dientro de la llingua española nel que s'emplega'l pronome «vos» al pie de ciertes conxugaciones verbales particulares pa dirixise al interlocutor en llugar d'emplegar el pronome «tu» en situaciones de familiaridá.

Por estensión, puede referise al meru usu del pronome "vos" o, otra manera, al meru usu de les sos conxugaciones verbales xuntu al pronome "tu".

Estrémense dos tipos de voseo:[1]

  • El voseo reverencial,[1] que consiste n'usar el pronome "vos" pa dirixise reverencialmente a la segunda persona gramatical —tantu singular como plural—, implicando la conxugación verbal de segunda persona de plural: "lo que vos digáis", "vos mirástisme". Forma arcaica y ensin usu dende va dellos sieglos, salvu en delles partes de Venezuela.
  • El voseo dialeutal americanu,[1] que procede gramaticalmente otramiente, anque la morfoloxía de la so conxugación sufrió distintes evoluciones al traviés del continente; dirixir a la segunda persona de singular y tien valor de tratu informal, oldeando típicamente col tratu formal de usté.

Morfológicamente, puede afectar a tolos tiempos y maneres, sicasí, suel acutase al presente d'indicativu.

Na fala del continente americanu, salvu nel oriente de Cuba,[2] el voseo nun tien en cuenta los sos dos axugos clásicos —vixentes nel español peninsular— de «vos» (pronome oxeto de segunda persona de plural) y el posesivu «vuesu», coles mesmes referíu a la segunda persona del plural. El primeru ye reemplazáu por «a vos» / «te», en cuantes que'l posesivu ye reemplazáu por «el to» / «to/-a/-s».

En zones onde «vos» ye d'usu vulgar, suel asoceder l'intercambiu de les formales pronominales y verbales del tutéu y el voseo: "tu querés", "vos tienes".

L'orixe del voseo remontar a la voz llatina «vos», que xeneralmente yera la forma plural de la segunda persona gramatical, a esceición del casu de los súbditos col so soberanu nel qu'el so usu yera pa indicar la so superioridá, usu que se caltuvo nel castellán antiguu.

L'estudiu sistemáticu del fenómenu del voseo n'América empecipia en 1921 con Observaciones sobre l'español n'América del filólogu dominicanu Pedro Henríquez Ureña, que ye la primer obra na que s'estudia y espón les variaciones y característiques dialeutales de la llingua española n'América.[3][4] Henríquez Ureña destaca la presencia del voseo nel Ríu de la Plata, nel sudeste de Méxicu, nel sudoeste de los Estaos Xuníos, en Centroamérica (salvo la mayor parte de Panamá) y en rexones de Colombia, y califica como xeneralizaciones infundaes la creencia española de qu'en tola América hispana faíase usu del pronome vos y les formes verbales correspondientes.[5][4]

Historia[editar | editar la fonte]

Antecedentes[editar | editar la fonte]

Hai que remontar l'entamu del voseo español al sieglu IV. Nesi entós, l'empléu de vos en llugar de tu tien un valor social de sumu respetu. Cinxir el so usu al tratu col emperador. La espansión del usu de vos volveríase más complexa y estensa mientres los sieglos VI y VII, según probar distintos documentos que marquen la estensión de vos pa una sola persona. Nesta evolución del voseo, Páez Urdaneta cree ver dos variantes sociollingüístiques que quebren la estratificación orixinal de [+ poder] o [+ autoridá]. Son estes variables la pragmaticidad y el sentimentalismu.

En España, l'empléu de vos foi modificar a lo llargo de los sieglos. Foi pasando de ser una exa vertical asimétricu de [+ autoridá] o [+ poder], en que vos emplegar dende'l estatus social inferior escontra'l superior, a la dirección contraria: de superior a inferior, esto ye, p'aquellos colocutores que tienen [– autoridá] o [– poder] y, coles mesmes, del polu de la distancia al de la cercanía. Darréu'l voseo tamién s'emplegó de manera recíproca en persones d'igual estatus. Asina, tenemos que nos ss. XI–XII'l voseo emplegar por rangu social, pragmaticidad y virtú caballeresca, mientres el tutéu acutar al ámbitu familiar. Nos ss. XIII–XIV avanza la Reconquista y consolídense los grupos sociales (nobleza, cleru y pueblu llanu, compuestu de llabradores, artesanos y mercaderes), de cuenta que el vos cobró fuerza extragrupal, emplegándose tamién de superior a inferior. Sigue esistiendo'l vos pragmáticu (cuando s'espera un favor o beneficiu del colocutor), pero pierde vixencia la virtú caballeresca. A finales del sieglu XV, el fin de la Reconquista modifica nuevamente les fórmules de tratamientu. El vos utilízase tamién pa quien tienen igual rangu, lo que lleva a una gastadura que fai necesariu la introducción d'una nueva fórmula, la vuesa mercé col verbu en tercer persona. Entós, el tu volvió recuperar el so primitivu valor de segunda persona del singular pal enfotu. Esti fenómenu ta recoyíu nos clásicos del Sieglu d'Oru, con Don Quixote del Llurdiu a la cabeza, y n'obres modernes ambientadas na dómina como la serie del Capitán Alatriste. El voseo acaba sumiendo del español peninsular y filipino yá nel sieglu XIX; quedando usté como'l pronome de cortesía, qu'espresa respetu d'un falante escontra otru ente que «tu» representa'l tratu de familiaridá (ente familiares o escontra amigos cercanos) o d'inferioridá (un empleador escontra'l so emplegáu).

Mientres la conquista y colonización d'América, pos, el españoles emplegaben un sistema qu'incluyía tanto vos como tu pa dirixise a un inferior o a un igual, o en situaciones d'enfotu. Este subsistió en toles colonies hasta aprosimao'l sieglu XVIII, dómina na qu'empieza a perdese'l vos nes rexones de la América española que taben más venceyaes económicamente con España: la Nueva España (gran parte de Méxicu y Estaos Xuníos), Perú les Antillas y en delles rexones de los actuales Colombia, Venezuela y Ecuador. Mientas tantu, nes rexones más aisllaes del Imperiu español caltúvose'l voseo, munches vegaes en coesistencia col tratu de tu: Centroamérica, la rexón andina de Colombia y Ecuador, el Conu Sur y la zona marabina y andina de Venezuela.[6] [7]

Evolución del tratamientu respetuosu[editar | editar la fonte]

N'América dan trés posibilidaes principales de fórmules de tratamientu:

  • La mesma de l'América tuteante, onde topamos el tratu de "tu" pa la segunda persona singular d'enfotu y el tratu de "usté" pa la segunda de respetu (por casu, en Puertu Ricu o República Dominicana).
  • La mesma de l'América solo voseante, onde la forma d'enfotu ye'l voseo, que coesiste col tratu de respetu por aciu "usté" (por casu, n'Arxentina o la mayor parte de Centroamérica).
  • La de l'América tuteante-voseante, onde'l voseo acutar al ámbitu íntimu; el tutéu ye pal enfotu entemediu; y el "usté" úsase como forma de respetu (por casu, en Chile).

Clases de voseo[editar | editar la fonte]

Voseo reverencial[editar | editar la fonte]

Nel voseo reverencial utilizábase'l pronome vos pal suxetu ("vos miráis"), tornándose en vos nos casos en que'l pronome cumple la función gramatical de complementu ("mírovos"). Sicasí, cuando'l pronome ye preposicional caltiense'l pronome vos ("a vos oyo", "con vos voi caminar"). El posesivu, al igual que la inflexón verbal, llindar al plural inclusive ante un solu interlocutor. Les formes verbales conxúguense siempres en segunda persona plural ("vos conocéis el mio dolor", "mirái a los vuesos fíos", "camináis ensin priesa").

L'usu del voseo reverencial ye bien raru na actualidá, salvu en Huánuco (Perú),[8] ciñéndose a testos qu'intenten reflexar la fala d'otres dómines o pa referise a dellos graos o títulos n'actos solemnes.“¿Xuráis por Dios y estos Santos Evanxelios desempeñar lleal y fielmente el cargu de Ministru d'Estáu nel Despachu de… que vos confío?”

Voseo dialeutal americanu[editar | editar la fonte]

Indicativu Presente
Desinencia Peninsular
plural
Voseo tipu I
singular
Voseo tipu III
singular
Voseo tipu II
singular
Estándar
singular
-ar vós cantáis vos cantáis vos cantás tu cantái tu cantes
-er vós corréis vos corréis vos corrés tu corrís tu cuerres
-dir vós partís vos partís tu partís tu partes
-ar (alternante) vós colgáis vos colgáis vos colgás tu colgái tu cuelgas
-er (alternante) vós perdéis vos perdéis vos perdés tu perdís tu pierdes
-dir (alternante) vós dicís vos dicís tu dicís tu dices
(imperativu) ¡Vós, mirái! ¡Vos, mirái! ¡Vos, mirá! ¡Tu, mira!

Nes otres maneres, la diferencia ye similar.
L'imperativu ye similar al de segunda persona plural, pero pierde la -d final (faláihablá); la forma en -r típica de los dialeutos de la Península Ibérica ye desconocida.
Pal suxuntivu, esiste variación social.
Nel español rioplatense, la forma considerada estándar y emplegada nos medios escritos y poles capes medies y altes de la sociedá, ye idéntica a la que s'emplega pa tu; en dellos casos, principalmente nos estratos sociales más baxos y de menor instrucción, l'acentu mover a la última sílaba por asimilación a la forma d'indicativu (que tu comes -> que vos comás, que tu digas -> que vos digás), perdiéndose tamién l'alternanza vocálica (que tu pierdas -> que vos perdás). En dalgún casu, la forma resultante nun ye idéntica a la del indicativu del verbu (que tu duermas -> que vos durmás, non durmás).
Nos dialeutos voseantes fuera del rioplatense, la conxugación de vos nel suxuntivu (durmás, perdás, empecés, etc.) pertenez al usu normal y nun tien nada que ver cola capa social o la educación d'una persona (voseante).

El voseo dialeutal americanu, o a cencielles voseo, tien un usu distintu al voseo antiguu: nun ye reverencial, sinón que denota familiaridá col interlocutor nes rexones nes que se practica. Esisten dos tipos de voseo que se dan simultáneamente o independientemente dependiendo de la rexón: el voseo pronominal y el voseo verbal.

Suxuntivu Presente
Desinencia Tipu 1 Tipu 2 Tipu 3 Tipu 4
-ar cantéis cantís cantés cantes
-er corráis corrái corrás cuerras
-dir partáis partái partás partas
-ar (alternante) colguéis colguís colgués cuelgues
-er (alternante) perdáis perdái perdás pierdas
-dir (alternante) durmáis durmái durmás duermas
Tipu 1: vós peninsular y vos camagüeyanu y zuliano.
Tipu 2: voseo verbal chilenu.
Tipu 3: vos xeneral (sacante rioplatense).
Tipu 4: vos rioplatense y tu estándar.

Voseo pronominal[editar | editar la fonte]

El voseo pronominal ye l'usu del pronome vos como suxetu ("vos comés"), vocativu ("¡Vos, ayudame!"), como complementu con preposición ("Te vi a vos"), y como términu comparativu ("Ye tan alto como vos"). Nos casos de complementos ensin preposición y los pronomes átonos utilízase "te" y "el to" ("Te ta mirando a vos", "¿Vos visti como quedó'l to autu?"), y nel casu del posesivu, utilízase "el to" o "to" ("Vos dixisti que yera'l to autu. Vos dixisti que yera to.")

Voseo verbal[editar | editar la fonte]

Llámase voseo verbal a la variación nes desinencies verbales de la segunda persona del plural pa referise a la segunda persona del singular. Esisten distintos cambeos na desinencia verbal según razones xeográfiques y culturales.

Otres variaciones[editar | editar la fonte]

L'empléu de "vos" en llugar de "tu" ye unu de los fenómenos más característicos del español rioplatense. Nel dialeutu rioplatense, el dialeutu paraguayu, el dialeutu camba y nos países de Centroamérica (Costa Rica, El Salvador, Guatemala, Honduras y Nicaragua) la conxugación de voseo de normal difier de la tuteante tan solo en presente de la manera indicativa, nel imperativu, el presente de suxuntivu y, en dellos casos, al pretéritu d'indicativu: "tu cantes/vos cantás", "canta tu/cantá vos", "tu yes/vos sos", "tu mueves/vos movés", "que tu cantes/que vos cantés", "tu cantasti/vos cantasti".
Nel vernacular rioplatense el voseo verbal tamién s'estiende al pretéritu indefiníu[ensin referencies] y al presente de suxuntivu ("quiero que vos cantés", "dijistes que yera tarde"), pero nun son bien vistes nel rexistru cultu y prefiérense les formes del tutéu: "que vos cantes", "dixisti que yera tarde".

Nel sureste de Méxicu (Chiapas, Tabasco),[9] y el centru y occidente de Colombia suelse usar el voseo verbal pal presente del indicativu, del imperativu y tamién pa la manera suxuntiva.

Sicasí, nel dialeutu chilenu el voseo asocede pal presente, pretéritu imperfectu y condicional de la manera indicativa y pal presente y pretéritu imperfectu de la manera suxuntiva. Prácticamente sumió la forma en futuru simple, pol so reemplazu pola paráfrasis formada por dir en presente y un verbu n'infinitivu, sacante en dellos llugares como'l español chilote, onde otra manera tradicionalmente solo úsase'l tutéu nos otros tiempos.

La razón ye que la conxugación provien del voseo reverencial y nos sos oríxenes yera totalmente independiente de «tu». La segunda persona del singular podía entós tomar dos formes: la de tratu normal ("tu") y la reverencial ("vos"). Güei tamién esiste ustedeo, que vien del tratu reverencial "la vuesa mercé". El plural tomóse tantu de "vos", como de "usté", y güei úsase n'España "vós", mientres nel restu del mundu de fala española utilízase "ustedes". Asina, "vos sos" provien de "vos sois", "vos movés" de "vos movéis" y "pensá vos" de "pensái vos". Esta coincidencia nun esiste en países como Chile, onde se diz "vos/tu soi/erís", "vos/tu movís", con monoptongación de -éis en -ís, y "piensa vos/tu". El voseo usáu nel estáu venezolanu de Zulia concuerda cola conxugación del voseo reverencial; en Zulia dizse "vos sois", "vos movéis".

Desinencies n'Indicativu Presente
Tipu (nomes alternativos) −ar −er −dir
Voseo tipu 1 (Voseo clásicu) −áis −éis −ís
Voseo tipu 2 −áis* −ís −ís
Voseo tipu 3 (Voseo típicu) −ás −és −ís
Voseo tipu 4 −ás −és −és

TIPU 1 Voseo ortodoxu, correspuende col voseo reverencial antiguu. Escuchar en Venezuela (Zulia), Colombia (La Guajira y Cesar, estremeres col Zulia venezolanu), nel noroeste de Bolivia, nel centru de Panamá (Península de Azuero), y nuna pequeña franxa al oriente de Cuba.
TIPU 2 Escuchar na sierra d'Ecuador, la zona meridional del Perú, en Chile, noroeste d'Arxentina y el suroeste de Bolivia.
TIPU 3 Asocede nel sureste de Méxicu, en Centroamérica (sacante Panamá), la mariña pacífica y zona andina de Colombia, zona andina de Venezuela, la mariña d'Ecuador, l'este de Bolivia, Paraguay, Arxentina y Uruguái. Ye aceptáu como parte de la norma culta n'Arxentina, Paraguay y Uruguái.
TIPU 4 Asocede n'Arxentina (Santiago del Esteru).
* En Chile nunca se pronuncia nin s'escribe la "s" nes formes terminaes en "-áis". Exemplu d'esto sería'l "pensái", "querái", etc.

Polo xeneral, el voseo n'Arxentina, Paraguay, Uruguái, Centroamérica, l'oriente de Bolivia, el sur de la Guajira y el norte del Cesar de Colombia esanicia la «i» de la conxugación verbal de segunda persona orixinal. Sicasí, el voseo en Chile monoptonga -éis en -ís y aspira la «s» final na so pronunciación (fechu qu'asocede con toles eses finales nel español chilenu), ente que el de Zulia ye fiel a la forma orixinal.

Na Arxentina, oriente de Bolivia, Paraguay y Uruguái el voseo ye aceptáu universalmente, tantu poles distintes clases sociales, como na llingua escrito y oral. La Real Academia Española inclúi na so diccionariu en llinia puramente les conxugaciones de voseo consideraes prestixoses n'Arxentina, Paraguay o Uruguái.[10][11] Estes conxugaciones son les utilizaes nes principales ciudaes de Arxentina, en Asunción y Montevideo poles capes baxes, medies y altes de la sociedá y esclúin -polo xeneral- al manera suxuntiva.

La correspondencia verbal n'Uruguái alternar cola de "tu": "tu tenés, vos tenés"; "tu sos, vos sos". Daqué similar a lo qu'asocede n'Arxentina cola correspondencia del presente suxuntivos: "vos sepas, vos sepás"; "vos puedas, vos podás"; y en Chile con "tu tenís, vos tenís"; "tu soi/erís, vos soi/erís"; "tu podái, vos podái".

Distribución xeográfica[editar | editar la fonte]

Voseo nun anunciu de despidida del cantante arxentín Sandro en Buenos Aires - Arxentina

N'España, el voseo aguantó en delles zones aisllaes. Por casu, n'Andalucía entá s'emplegaba nel sieglu XIX, según surde de documentos lliterarios, por casu, les noveles de Fernán Caballero. Estremar del voseo americanu en que se rexistra pal enfotu entemediu. Esto ye, el tutéu ye en dirección escontra baxo (fíos o criaos) o igualitariu, na suma intimidá (ente hermanos o cónyuges), en cuantes que'l voseo emplegar pa una distancia entemedia, en dirección de baxo escontra riba (fíos a padres, por casu), o en forma simétrica, cuando nun esiste sumu enfotu (por casu, ente vecinos). Persiste inda entemecíu col usu del tu na zona oriental de la provincia de Llugo,[ensin referencies] probablemente por influencia del arcaizante idioma gallegu, que tamién reemplazó na so forma más habitual el pronome «vos» por «ti» (que ye l'equivalente del «tu» español).

N'América, el voseo persistió en gran parte del so territoriu con distinta suerte. Instalar na norma culta, nel Ríu de la Plata, pero ye rural o subestándar en munchos países. N'otros, como en Venezuela, tratar d'una norma rexonal (esto ye, que, en determinaes zones, hai un arguyu localista pol so empléu).[12] N'América Central el voseo de tipu rioplatense ye aceptáu solo nel contestu familiar. El tutéu ye la norma de prestíu, asocede nun contestu non familiar, na espresión escrita y predomina nos medios de comunicación. Solo na fala de Nicaragua y Costa Rica, el tutéu ye casi inesistente.[1]

Anguaño, el voseo distribuyir en distintes partes del mundu hispanu, pero predomina en América Central, con esceición de Panamá, onde ye parcial y úsase en provincies como Veraguas, Herrera, Los Santos y Chiriqui. Suramérica, en Arxentina, oriente de Bolivia (departamentos de Tarija, Santa Cruz de la Sierra, Beni y Pando), Uruguái y Paraguay.

El tutéu y el voseo alternar nel centru de Chile; en Ecuador nes provincies de la sierra, y nes provincies de Manabí y Esmeraldes. Nel occidente y nororiente de Colombia (departamentos de Nariño, Cauca, Valle del Cauca, Quindío, Risaralda, Caldas, Antioquia, Norte de Santander (Ocaña), La Guajira y Cesar), occidente de Venezuela (estaos Zulia y Falcón), centru de Panamá y sur de Méxicu (estaos de Chiapas y Tabasco).[9] En España, Guinea Ecuatorial, República Dominicana y Puertu Ricu, l'usu de vos sumió por completu na fala. En Cuba y Perú el voseo atopar en víes de desapaición, solo percíbese nuna pequeña franxa de la zona oriental de Cuba y nes fronteres norte y sur de Perú.

Países con voseo xeneralizáu oral y escritu[editar | editar la fonte]

     Voseo xeneralizáu de forma oral y escrita     Voseo oral xeneralizáu     Voseo coesistente col tutéu o voseo rexonal desprestixáu     Ensin voseo
  • Arxentina (voseo pronominal y verbal, el pronome "tu" solo en delles rexones del norte)
El so empléu ye universal y aceptáu en tolos niveles sociales, ye la norma d'usu oral y escrita a nivel familiar, a nivel de prensa, a nivel académicu, etc. En Santiago del Esteru, nel Norte Arxentín, ye común oyer tu, y vos entemecíos, Exemplos: El to vivís, Vos vives, El to tenés, Vos tienes, Vos dices?, El to dicís?, Etc.[1]
  • Paraguay (voseo pronominal y verbal, el pronome "tu" ye prácticamente inesistente)
El so empléu ye universal y aceptáu en tolos niveles sociales, ye la norma d'usu oral y escrita a nivel familiar, a nivel de prensa, a nivel académicu, etc.[1]
  • Uruguái (voseo pronominal y verbal, el pronome tu ye usáu con formes verbales de vos)
Les formes de voseo son aceptaes ensin reserva por toles clases sociales. Sicasí en Montevideo ye más prestixosu l'usu de tu coles formes verbales de vos, anque coloquialmente ye más utilizáu'l voseo ríoplatense. Y en l'interior del país ye usáu'l "tu", por casu en Rocha, Rivera y departamentos redoma a Brasil. Ente que el restu del país ye usáu'l "tu" solo o coles formes verbales del "vos".[1]
L'empléu de la forma pronominal de tu ye minoritariu y persiste en dos región: a) na zona ultraserrana, y b) na cuenca del ríu Tacuarembó, cerca de la frontera con Brasil.[2]

Voseo xeneralizáu; prestíu n'ambientes formales varia según rexones[editar | editar la fonte]

  • Bolivia (Oriente: voseo pronominal y verbal; Occidente: voseo verbal; Sur: voseo y tutéu pronominal, voseo verbal)
Nel oeste (la zona andina: La Paz, Oruro, Potosí, Chuquisaca y Cochabamba) caracterizar pol tracamundiu de les formes pronominales de voseo y tutéu;[1] les formes verbales son tuteantes con esceición del imperativu y na escritura y nel rexistru cultu caltiense l'usu de 'tu'.[13] Nel este del país (la zona llana: Santa Cruz, Tarija, Beni, norte de La Paz y Pando) ye más común el voseo pronominal y verbal de tipu rioplatense;[1] siendo frecuente'l so usu en televisión y prensa escrita.[13] Nel sur (Tarija) ye aceptáu en forma oral el voseo verbal de tipu 2 y 3, xuntu cola alternanza de los pronomes 'vos' y 'tu'; el voseo pronominal ta acutáu al rexistru informal, siendo'l tutéu pronominal la forma de prestíu.[13]
El tratu de vos ta tamién bien estendíu, y asocede especialmente ente familiares, amigos y persones cercanes al llocutor.[1][18] Xeneralmente, la mayoría de la población prefier tratar de usté a toles persones. El tutéu ye mal vistu y connota pedantería.[1] El voseo ye mayoritariu en Cartago, San José y Heredia Centru. En delles zones, el tratu de vos coesiste col de usté: en Heredia, Alajuela y zones rurales, y nes provincies costeres (Guanacaste, Puntarenas y Llimón) empléguense dambos.

Voseo xeneralizáu; tutéu prestixosu n'ambientes formales[editar | editar la fonte]

  • Chile (voseo verbal; el voseo pronominal ye consideráu descomanadamente coloquial,[19] vulgar o despreciatible)
El voseo ye fenómenu xeneral que solo asocede na fala familiar y coloquial; afecta a tolos tiempos y maneres verbales, pero ye raramente usáu n'imperativu.[1][20] Ye común l'aspiración de la 's' nes terminaciones verbales en −ís y la so desapaición nes formes en −áis.[1] Nes ciudaes y en tol centru del país, ye comúnmente usáu en situaciones informales. Na fala culta úsase'l tratu de tu. El tratu de vos ye consideráu «vulgar».[1]
  • El Salvador (coesistencia de voseo y tutéu; el voseo ye pronominal con formes verbales de vos y tu)
Predomina un sistema terniario, nel que vos ye'l tratamientu familiar o d'enfotu, tu el tratamientu de formalidá entemedia y usté el tratamientu más formal.[1][21][22] Nel ámbitu más informal, predomina'l tratu de vos coles formes verbales de tu, anque ta bien estendíu l'usu de les formes verbales de vos, especialmente n'imperativu.[2]
Cabo destacar que l'usu de usté y tu pal tratu d'enfotu ta bien estendíu, sobremanera en persones mayores de 20 años, y supera al de vos nos 2 grupos de mayor edá (adultos y vieyos); ente que en neños y adolescentes ye universal el tratu de vos.[2] Nel ámbitu llaboral prefierse usté o tu, ente que nel escolar prefierse usté na relación alumnu-maestru (y viceversa), y vos ente los alumnos.
Xeneralmente considérase qu'el voseo indica "familiaridá". Tamién se-y considera "vulgar" y que'l so usu "nun tien un prestíu manifiestu".[2]
El voseo asocede principalmente ente persones d'edá y xéneru similar. El tutéu ye formal y profesional pero non tan formal como l'usté que s'utiliza escontra les persones mayores o desconocíes. Ente les muyeres ye frecuente'l tratu de tu, anque empleguen vos dependiendo del nivel d'enfotu; ente que nos homes l'usu de tu ye mal vistu, porque se-y percibe como una forma d'afeición ya inclusive de homosexualidá. Ente persones de distintu xéneru nun asocede'l tratu de vos, prefierse tu o usté. Sicasí, xeneralmente l'usu de tu ye utilizáu coles formes verbales de vos.
Ente hermanos el tratu de vos ye xeneralmente recíprocu. Les persones de mayor edá o autoridá suelen ser trataos de usté, ente que estos traten a los de menor edá o autoridá de tu o de vos.[2][23][24]
  • Honduras (voseo pronominal y verbal, coesistencia col tutéu)
Predomina un sistema terniario, nel que vos ye'l tratamientu familiar o d'enfotu, tu el tratamientu de formalidá entemedia y usté el tratamientu más formal.[1][21][22]
El tratu de tu ye predominante nos medios de comunicación.[ensin referencies] L'usu del tutéu ye mal vistu ente homes.[ensin referencies]
  • Nicaragua (voseo pronominal y verbal, el tutéu ye minoritariu)[1]
El tratu de vos ente familiares y amistaes ta xeneralizáu nel país, sicasí'l tratu de tu esiste de manera minoritaria. Xeneralmente n'ambientes formales prefier tratase d'a tu que d'a vos,[1] y xeneralmente cuando hai estranxeros ensin familiarizar col "vos".
El voseo asocede de forma común nel tratu familiar y públicamente ente persones de la mesma edá o ente amigos. Como cortesía o respetu a persones d'importancia pública (executivos, empleadores, profesionales, etc.), a adultos o persones de mayor edá emplégase usté.
El voseo, sicasí, gana cada vez más importancia formal nel mercáu comercial y lliterario d'esti país.[25]

Países con voseo non xeneralizáu[editar | editar la fonte]

Los siguientes países tienen l'usu en determinaes partes de la so xeografía:

Campaña de l'alcaldía de Cali, Colombia.
Nel occidente del país (departamentos de Valle del Cauca, Cauca y Nariño), na Rexón paisa (departamentos de Antioquia, Caldas, Risaralda, Quindío y norte del Valle del Cauca), y al nororiente del país, nel occidente de Norte de Santander (provincia de Ocaña), sur de Bolívar y sur del Cesar. Na Costa Caribe ye usáu'l tutéu, nel restu de Colombia predomina'l ustedeo. Solo nel sur de La Guajira y el norte del Cesar (Valledupar y la so contorna) el voseo ye prestixosu y asocede en toles clases sociales.
Ta en víes de desapaición el so empléu, solo esiste nun sector de la zona oriental entendíu por Camagüey, Bayamo y Manzanillo. Ye más xeneralizáu nos montes y el campu, nes zones urbanizaes, cola esceición de Camagüey, nun s'utiliza.
L'usu del pronome vos escúchase más na fala de los adultos y vieyos, anque tamién s'utiliza en momentos d'enoxu pa da-y mayor fuerza a un insultu; el voseo verbal tien un usu xeneralizáu y emplégase como tratamientu familiar y d'enfotu.
A diferencia del restu de Hispanoamérica, los pronomes vos y el vuesu siguen usándose, anque pueden alternase por te y to, respectivamente. El pronome plural vós usar pal tratamientu cortés en ciertos contestos.
Na sierra norte y central utiliza'l voseo pronominal non verbal, ye dicir el pronome "vos" coles conxugaciones verbales del pronome tu (vos yes, vos tienes, etc.), y na mariña de Esmeraldes. Nel restu de Ecuador predomina'l tutéu.
En casi tol estáu de Chiapas, sacante les ciudaes mayores,[26] y en rexones rurales de los estaos de Tabasco,[27] Yucatán y Quintana Ruco.[28] El voseo ye de tipu verbal con tutéu pronominal.[29][26] Asocede principalmente ente la población indíxena ensin escolarizar, lo qu'incide en qu'el so empléu sía consideráu "vulgar" y característicu d'una persona "pocu educada".[28] El so empléu ye xeneralizáu en San Cristóbal de Les Cases,[2] según na ciudá de Chiapa de Corzu, na rexón de La Fraylesca, y en dellos poblaos rurales, toos ellos nel estáu de Chiapas.[ensin referencies]
  • Panamá (delles zones de voseo y tutéu alternaos)
Nel estremu occidental (a lo llargo de la frontera con Costa Rica), y nel interior de la península de Azuero; les característiques del voseo panameño facer similar al voseo zuliano, cola única esceición de que s'alternen los pronomes tu y vos y que solo asocede nel presente del indicativu y nel imperativu. Considérase-y arcaicu y rústicu, y atópase n'amenorgamientu.[2]
  • Perú (delles zones de voseo y tutéu alternaos)
Asocede nel norte y el sur, y ye desconocíu nel restu del país.[30] La característica del voseo nel norte del Perú ye la combinación de voseo pronominal y tutéu verbal; en Huánuco, tu emplegar ente familiares cercanos, usté como tratu entemediu, y vos como honoríficu.[8] Les característiques del voseo nel sur son :[2]
  • Altérnase tu y vos coles formes verbales del voseo n'imperativu y nos distintos tiempos d'indicativu, pa los demás maneres verbales empléguense les formes de tu.[2]
  • Monoptongación na so desinencia similar al voseo arxentín o rioplatense, cola esceición de la terminación −éis que s'amenorga a −ís, como nel voseo chilenu.[2]
Ta en víes de desapaición tantu nel norte como nel sur del país, quitando en Arequipa, onde se vosea nes árees urbanes.[1] Emplegar en: Arequipa; y emplégase en zones de: Moquegua, Tacna, y na zona meridional de Puno. Emplegar con menos puxanza en: Áncash, el dep. de San Martín, en La Llibertá, en Lambayeque y en Cajamarca, amás de Huánuco.[2]
Apaez nel estremu oriental de la isla, en Fajardo, un voseo frecuente que nun ye compartíu polos falantes cultos.[31]
Asocede nel noroccidente, na zona del llagu Maracaibo y n'Andar venezolanos. Esisten dos modalidad: la zuliana y l'andina. El voseo zuliano (Zulia, Falcón, parte de Trujillo y de Lara)[32] caracterizar pol empléu de les formes verbales del voseo reverencial, que difieren de la norma arxentina en que les terminaciones verbales son diptongaes. Sicasí, empléguense les formes del paradigma tu pal acusativu y el posesivu; el so usu ye aceptáu na fala culta. Nel voseo andín (Táchira, Mérida, sur de Lara, parte de Trujillo)[32] los verbos son similares al zuliano, sicasí, el voseo ye solo verbal.

Países onde'l voseo ye inesistente[editar | editar la fonte]

Nos siguientes países, l'usu de vos casi sumió por completu na fala, si llegó a esistir; solo úsase retóricamente y n'escritos antiguos o llitúrxicos:

Factores d'espansión o restricción del voseo[editar | editar la fonte]

[ensin referencies]

Mientres el sieglu XIX y entamos del sieglu XX tuvo bien estendida la condena d'académicos al voseo siendo los más destacaos Andrés Bellu, quien entamó una campaña pa la so desapaición; Rufino José Cuervu, quien describió al voseo como una "inaguantable vulgaridá"; y Arturo Capdevila, quien la califica como "la viruela del idioma", "negra cosa", "verdaderu llurdiu del llinguaxe arxentín" y "ignominiosa feúra".[4]

El voseo en Chile yera xeneralizáu hasta que Andrés Bellu, rector de la Universidá de Chile, condergó'l so empléu y llevó a cabu una campaña normativa en favor del tutéu; de magar, el sistema educativu haber ignoráu y collaboró nel intentu d'escastalo.[33] Según Bellu, nun había razones p'aceptar el voseo, cuidao que «ye un anacronismu la pluralidá imaxinaria de segunda persona, que foi desconocida na Antigüedá. Si personaje de los nuesos díes y de países en que la llingua nativa ye la castellana, lo propio nel diálogu familiar sería usté o tu».[4] Sicasí, el voseo siguió siendo norma rural o subestándar y parte del rexistru informal —o inclusive vulgar col empléu del voseo pronominal, consideráu muncho más cargáu, despreciatible o marcáu qu'el voseo verbal—, pero l'usu verbal empezó a recuperar terrén na década de 1960 ente los mozos del centru del país y dende entós siguió aumentando'l so usu[34] y espándese escontra'l norte y el sur.[35]

N'Uruguái tamién asocedió un amenorgamientu del voseo, nel sentíu de que se camudó al tutéu pronominal, pero nun foi tan fácil de desarraigar el voseo verbal. Na década de 1970, yá dellos estudiosos alvertíen una estensión del voseo tantu nes capes sociales inferiores como nes medies y cimeres. Esti fenómenu empezaría a producise a fines de los años 1950 y principiu de los años 1960. Nes últimes décades (1980 y 1990 d'equí p'arriba) por cuenta de la influencia de Arxentina, principalmente per medios de comunicación y por proximidá a la so capital volver al voseo pronominal, casi idénticu al del país austral.[36]

En Colombia tamién hubo un amenorgamientu na estensión xeográfica onde asocede'l voseo, con particularidá en Cundinamarca, sumiendo por completu de la fala na capital, Bogotá.

En Paraguay, la situación foi peculiar: el guaraní foi históricamente l'idioma más faláu nel país, ente que l'español d'antiguo llindábase a Asunción, y les clases más favorecíes nel restu del país. La instrucción pública sirvió tantu pa espandir la llingua española nel interior paraguayu, como pa espandir les zones de voseo. Asina, na segunda metá del sieglu XX, l'escurrimientu del voseo dependía casi siempres en si la profesora del colexu voseaba o non. La influencia arxentina na música, el cine y la lliteratura, amás de los medios de comunicación masiva como la radio y la televisión, fueron determinantes na regresión del tutéu nel país, quedando amenorgáu a zones como Concepción.[2]

Estensión diastrática y dialeutos onde ye cultu[editar | editar la fonte]

Los dialeutus rioplatense, costarricense y paraguayu son los únicos en qu'el voseo forma parte de la norma culta. Prácticamente Arxentina, Paraguay y Uruguái, xuntu con Costa Rica, son les úniques zones qu'escluyeron el «tu» del paradigma. Pero en Costa Rica, según en zones d'América del Sur, el voseo delidia col «ustedeo», esto ye, l'empléu del «usté» pa les situaciones d'enfotu; por casu, en Costa Rica, los neños na escuela tratar ente sigo d'usté. En ciertes rexones d'Arxentina, como Que'l so, ye mal vistu que los mozos y adultos traten de vos a los vieyos y tamién de manera graciosa suelse tratar d'usté a les mascotes.[37]

Por tou lo remanao, el voseo ye espansivu en ciertes zones, por casu, nel Conu Sur y nel sur de Centroamérica.

Ver tamién[editar | editar la fonte]

Referencies[editar | editar la fonte]

  1. 1,00 1,01 1,02 1,03 1,04 1,05 1,06 1,07 1,08 1,09 1,10 1,11 1,12 1,13 1,14 1,15 1,16 1,17 1,18 1,19 Real Academia Española. «Dicccionario panhispánicu de duldes - Voseo». www.rae.es. Consultáu'l 12 de xineru de 2012.
  2. 2,00 2,01 2,02 2,03 2,04 2,05 2,06 2,07 2,08 2,09 2,10 2,11 2,12 Ortiz, Martha D., 'El voseo n'El Salvador' (2000). Master's Theses. Paper 2060. Consultáu'l 30 d'avientu de 2013.
  3. María Beatriz Fontanella de Weinberg (1982). «Spanish outside Spain», Language and Philology in Romance (en inglés). Mouton Publishers, 344. ISBN 90-279-7906-5.
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 (2008) «Reposties a la Hestoria del Voseo Arxentín (1828-2006)», Beligerancia de los idiomes: un sieglu y mediu de discutiniu sobre la llingua llatinoamericana. Bonos Enrites: Ediciones Colihue, 122-184. ISBN 978-950-563-409-5.
  5. Pedro Henríquez Ureña, Observaciones sobre l'español n'América. Págs. 379-390. Buenos Aires: Academia Arxentina de Lletres, 1921.
  6. «Lengua en Colombia: Vos» (4 d'avientu de 2016). Consultáu'l 2 de xineru de 2017.
  7. Collazos. Desenvuelvo sociollingüísticu del voseo na rexón andina de Colombia (1555–1976) (en de). Walter de Gruyter GmbH & Co KG. ISBN 9783110404227.
  8. 8,0 8,1 Daniel Jorques Jiménez, Interpelación y espacios comunicativos.
  9. 9,0 9,1 Alrodiu de ónde y cómo s'emplega'l voseo en Hispanoamérica ... Nos dos estaos sureños de Chiapas y Tabasco, dambos na frontera con Guatemala, el voseo sobrevive na fala coloquial en zones rurales... Esti empléu del voseo afecta los tiempos verbales del presente d'indicativu, el pretéritu amestando una /s/ a la fin de la so terminación, el futuru d'indicativu utilizando la terminación de –és en vegada –ás del tutéu y l'imperativu.
  10. Conxugación del verbu ser
  11. Conxugación del verbu haber
  12. «español - La Páxina del Idioma Español = L'español - Etimoloxía - Llingua española». Archiváu dende l'orixinal, el 13 de marzu de 2016.
  13. 13,0 13,1 13,2 José Mendoza Quiroga (12 de payares de 2012). «Antecedentes ling üísticos pa una fisonomía del castellán de Bolivia» páxs. 15–17. Academia Boliviana de la Llingua. Consultáu'l 17 de xunetu de 2014.
  14. Revista Paquidermu: L'español de Costa Rica: ente'l tutéu y el guatafoc
  15. nacion.com: to-en-la-farandula-la-televis L'usu del 'tu' na farándula, la televisión y la publicidá
  16. http://www.revistacienciassociales.ucr.ac.cr/l'usu-de-los pronomes-vos-y-usté-en mariña rica/
  17. La Nación (13 de xunu de 2010): El voseo costarricense na Nueva gramática
  18. Miguel Ángel Quesada Pacheco (13 de marzu de 2010). De tu y vos... y d'usté. ANCORA - La Nación (Costa Rica). http://www.nacion.com/2010-03-14/Ancora/NotasSecundarias/Ancora2289692.aspx. Consultáu 'l 22 de xunetu de 2010. 
  19. «Nueva gramática de la llingua española (2009)». Consultáu'l 20 de xunetu de 2017.
  20. Kapović, Marko. «Fórmules de tratamientu en dialeutos d'español; fenómenos de voseo y ustedeo». Hieronymus. 
  21. 21,0 21,1 Susana V. Rivera-Mills: Use of Voseo and Llatinu Identity: An Intergenerational Study of Hondurans and Salvadorans in the Western Region of the O.S.
  22. 22,0 22,1 John M. Lipski: L'español que se fala n'El Salvador y la so importancia pa la dialeutoloxía hispanoamericana
  23. Toursinov, Antón. «Formes pronominales de tratamientu nel español actual de Guatemala». Archiváu dende l'orixinal, el 11 de xunetu de 2012. Consultáu'l 17 d'ochobre de 2011.
  24. Acevedo-Halvick, Ana. «Identidad y cortesía verbal en dos grupos de fala: comportamientu social y actividaes llingüístiques». Consultáu'l 17 d'ochobre de 2011.
  25. «Voseo» (21 de setiembre de 2011). Archiváu dende l'orixinal, el 21 de setiembre de 2011. Consultáu'l 28 de marzu de 2017.
  26. 26,0 26,1 Contreras García, Irma (2001). en Universidad Autónoma de Méxicu, UNAM: Les etnies del Estáu de Chiapas, 69-70. ISBN 978-968-36-9089-0. ISBN 9683690890. «L'Estáu de Chiapas permaneció aislláu del país, motivu pol cual la so evolución foi distinta y, por eso, tamién, na fala común caltiénense voces y formes casi sumíes n'otros llugares o a puntu de sumir. (...) A cuenta de los arcaísmos, na fala cotidiana actual de los chiapanecos acostumen a acentuar los verbos, a conxugalos, como si fueren pallabres agudes; sobremanera la segunda persona tantu del singular como del plural; esta forma d'espresión propia de too l'estáu atopar nel Cuadiernu de llingua tzendal fechu nel añu de 1798, d'autor anónimu; ente les entrugues sobre los mandamientos de la llei de Dios diz: ¿Havés dexáu d'oyer misa los domingos o n'otros díes de fiesta?; explicá bien el to pecáu, non tengás vergüenza; llamá al to compañeru, non sós vos a quien llamo; ¿tenés dalguna torga con esa muyer con quien te vas casar?; ¿te penáis, porque non havés amáu a Dios por dellos pecaos que havés fechu?; anque yá non podés confesar vocalmente, non te desconsolés porque Dios ye misericordiosu; cisqué misericordia, arrepentíte de los tos pecaos, por que yo te dea l'absolución; entendés lo que te digo?; ¿sós mudu?; tené la candela, etcétera. Nel Confesionariu pa confesar a los yndios pol so ydioma. Sacáu en llingua chanabal por Marcial Camposeca en 1819, ente "Dellos bocablos mui (sic) necesarios" [f7 v.], diz: Hazé pola señal; traé fueu; batí chocolate; andá que toquen a misa; andá dexá la ropa; andá comprá pan; andá ensillá el caballu; andá llamá a fulanu, vení a ver lo que toi faciendo, <o>formes d'espresión qu'escuchamos inda na actualidá.</o>
    (...) L'usu del voseo presentar en gran parte del Estáu; apaez en tolos países de fala española del Continente; sicasí naide esmolecióse por faer un estudiu al respeutu. El voseo en Chiapas puede trabayase a partir del infinitivu nos verbos, yá que pa señalar l'imperativu, basta con quitar la r final del infinitivu y danos l'imperativu de segunda persona singular, qu'a pesar de ser tan frecuente nel Continente, nengún llibru de testu mentar, ej.: ¿que querés vos?»
  27. Alrodiu de ónde y cómo s'emplega'l voseo en Hispanoamérica (...) Nos dos estaos sureños de Chiapas y Tabasco, dambos na frontera con Guatemala, el voseo sobrevive na fala coloquial en zones rurales (...) Esti empléu del voseo afecta los tiempos verbales del presente d'indicativu, el pretéritu amestando una /s/ a la fin de la so terminación, el futuru d'indicativu utilizando la terminación de −és en vegada −ás del tutéu y l'imperativu.
  28. 28,0 28,1 L'español n'América.
  29. Alrodiu de ónde y cómo s'emplega'l voseo en Hispanoamérica
  30. Kapovic, Marko. «Formes de tratamientu en dialeutos del español; fenómenos de voseo y ustedeo». Consultáu'l 27 de mayu de 2008.
  31. L'español n'América.
  32. 32,0 32,1 Daniel Jorques Jiménez: Interpelación y espacios comunicativos
  33. Moreno d'Alba, José G. (2001). «VI. La gramática - El voseo», L'español n'América, 3.ª, Fondu de Cultura Económica, 224-236. ISBN 968-16-6393-4.
  34. Helincks, Kris. 2010. La variación estilístico y social del voseo chilenu. Universidá de Gante.
  35. Bishop, Kelly y Michnowicz, Jim. 2003. Forms of adress in Chilean Spanish. Hispania. 93 (3).
  36. «Español - La páxina del idioma español = L'español - Etimoloxía - Llingua española».
  37. «Español - La Páxina del Idioma Español: L'español - Etimoloxía - Llingua española». www.elespañol.org. Archiváu dende l'orixinal, el 13 de marzu de 2016.

Bibliografía[editar | editar la fonte]

  • Diccionariu panhispánicu de duldes, R.A.Y y Asociación d'Academies de la Llingua Española, Ed. Santillana, 2005.
  • Curtia hestoria de la fala cruceña y la so mestizaje, Luis Alberto Roca, Ed. El País, 2007.
  • Acevedo-Halvick, Ana. "Cortesía verbal (introducción)" Voces 1 (2006): 21-72.
  • Almasov, Alexey. "'Vos' and 'Vós' as Formal Address in Modern Spanish." Hispania: A Journal Devoted to the Teaching of Spanish and Portuguese 57.2 (1974): 304-310.
  • Alvar, Manuel. Manual de Dialeutoloxía Hispánica: L'Español d'América. Barcelona: Editorial Ariel, 1996.
  • Arrizabalaga, Carlos. "Noticies de la desapaición del voseo na mariña norte del Perú." Llingüística Española Actual 23.2 (2001): 257-274.
  • Baumel-Schreffler, Sandra. "The Voseo: Second Person Singular Pronouns in Guatemalan Speech." The Language Quarterly 33.1-2 (1995): 33-44.
  • Benavides, Carlos. "La distribución del voseo en Hispanoamérica." Hispania: A Journal Devoted to the Teaching of Spanish and Portuguese 86.3 (2003): 612-623.
  • Blanco Botta, Ivonne. "El voseo en Cuba: Estudiu sociollingüísticu d'una zona de la isla." Beitrage zur Romanischen Philologie 21.2 (1982): 291-304.
  • Chart, Roxura Y. "The voseo and tutéu in America." Modern Language Forum 28.(1944): 17-24.
  • Díaz Collazos, Ana María. Desenvolvimientu sociollingüísticu del voseo na rexón andina de Colombia (1555-1976). Berlín, De Gruyter, 2015.
  • Fontanella de Weinberg, María Beatriz. "La constitución del paradigma pronominal de voseo." Thesaurus: Boletin del Institutu Caru y Cuervu 32.(1977): 227-241.
  • King, Jeremy. "Societal Change and Language History in Cervantes' Entremeses: The Status of the Golden Age Vos." Cervantes: Bulletin of the Cervantes Society of America 29.1 (2009): 167-195.
  • Lapesa, Rafael. "Les formes verbales de segunda persona y los oríxenes del 'voseo'." Actas del Tercer Congresu Internacional d'Hispanistes. 519-531. Méxicu: El Colexu de Méxicu pola Asociación Internacional d'Hispanistes, 1970.
  • Lapesa, Rafael. Hestoria de la llingua española. Madrid: Gredos, 1981.
  • Leon-Luporsi, Ana Emilia. Dinámica sociollingüística y hestórica de 'vos' nel español peninsular. Diss. The University of Texas at Austin, 1994.
  • Lipski, John. Latin American Spanish. New York: Longman, 1994.
  • Lipski, John. L'español d'América. Madrid: Cátedra, 2006. (Edición 3.ª).
  • Ortiz, Martha D. "Voseo" in El Salvador. Diss. San Jose State University, 2000.
  • Pierris, Marta de. "El preludiu del voseo nel español medieval." Romance Philology 31.(1977): 235-243.
  • Pinkerton, Anne. "Observations on the Tu/Vos Option in Guatemalan Ladín Spanish." Hispania: A Journal Devoted to the Teaching of Spanish and Portuguese 69.3 (1986): 690-698.
  • Primorac, Karen Johnson. "Tu, vos, and vuesa mercé: Social and Stylistic Variation in Medieval Spanish." Dissertation Abstracts International, Section A: The Humanities and Social Sciences 57.11 (1997): 4720-4721.
  • Quilis, Antonio, and Matilde Graell Stanziola. "El voseo en Panamá". Revista de Filoloxía Española 69.1-2 (1989): 173-178.
  • Rei, Alberto. "Social Correlates of the Voseo of Managua, Nicaragua: Workplace, Street, and Party Domains." Hispanic Journal 18.1 (1997): 109-126.
  • Rei, Alberto. "Social Correlates of the Voseo of Managua, Nicaragua: Workplace, Street, and Party Domains." Hispanic Journal 17.1 (1996): 113-127.
  • Rei, Alberto. "Social Correlates of the Voseo of Managua: Family and Neighborhood Domains." Hispanic Journal 16.1 (1995): 39-53.
  • Stevenson, Jeffrey Llee. "The Sociolinguistic Variables of Chilean Voseo." Dissertation Abstracts International, Section A: The Humanities and Social Sciences 68.5 (2007): 1914-1915.
  • Toursinov, Antón. "Stylistic variability of pronoun addresses in modern Spanish of Guatemala." Language and Literature 17(3). Tyumen State University (2002): 68-78.
  • Villegas, Francisco. "The Voseo in Costa Rican Spanish." Hispania: A Journal Devoted to the Teaching of Spanish and Portuguese 46.3 (1963): 612-615.
  • Weeks, Patricia C.. El voseo en Chile: Factores históricu-morfolóxicos qu'espliquen la so apaición y caltenimientu. Diss. State University of New York at Albany, 2005.

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]



Voseo