Pierre-Simon Laplace

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Pierre-Simon Laplace
Pierre-Simon Laplace.jpg
par de Francia Traducir


member of the Sénat conservateur Traducir


Ministro del Interior de Francia Traducir

12 payares 1799 - 25 avientu 1799
Vida
Nacimientu Beaumont-en-Auge23  de marzu de 1749
Nacionalidá Bandera de Francia Francia
Residencia Baxa Normandía
Arcueil
Grupu étnicu franceses Traducir
Llingua materna francés
Fallecimientu

París5  de marzu de 1827

(77 años)
Familia
Casáu/ada con Marie Anne Charlotte de Courty de Romange Traducir  (15 marzu 1788 -
Fíos/es
Estudios
Estudios Universidad de Caen Traducir
Q2983840 Traducir
Direutor/a de tesis Jean le Rond d'Alembert
Direutor/a de tesis de Siméon Denis Poisson Traducir
Llingües francés
Alumnu/a de Christophe Gadbled Traducir
Oficiu
Oficiu matemáticu, astrónomu, físicu, políticu, filósofu, profesor universitariu y físicu teóricu
Empleadores École normale Traducir
Bureau des Longitudes Traducir
Instituto de Francia Traducir
Premios
Influyencies Leonhard Euler
Miembru de Royal Society
Société Philomatique de Paris Traducir
Academia Francesa
Real Academia de les Ciencies de Suecia
Academia Francesa de les Ciencies
Academia Estauxunidense de les Artes y les Ciencies
Academia Prusiana de les Ciencies
Academia de Ciencies de Rusia
Real Academia d'Artes y Ciencies de los Países Baxos
Sociedad de Geografía de París Traducir
Accademia Nazionale delle Scienze detta dei XL
Academia de les Ciencies de Baviera
Accademia delle Scienze di Torino
Creencies
Relixón ateísmu
Pierre-Simon Laplace signature.svg
Cambiar los datos en Wikidata

Pierre-Simon Laplace (Beaumont-en-Puxanza, Normandía, Francia, 28 de marzu de 1749[1] - París, 5 de marzu de 1827) foi un astrónomu, físicu y matemáticu francés qu'inventó y desenvolvió la tresformada de Laplace y la ecuación de Laplace. Compartió la doctrina filosófica del determinismu científicu.

Biografía[editar | editar la fonte]

Nacíu nuna familia de granxeros de la baxa Normandía, coló a estudiar na Universidá de Cayen, onde foi encamentáu a D'Alembert, quien, impresionáu pola so habilidá matemática, encamentar de la mesma pa un puestu de profesor na Escuela Militar de París en 1767, na que tuvo ente los sos discípulos a Napoleón Bonaparte.[2] En 1785 ye nomáu miembru de l'Academia de Ciencies y en 1795, miembru de la cátedra de matemátiques del Nuevu Institutu de les Ciencies y les Artes, que va presidir en 1812. En 1788 cásase cola moza Marie-Charlotte de Courty de Romanges, perteneciente a una familia de Besançon, 20 años más nuevu qu'él, y con quien tuvo dos fíos, Sophie-Suzanne y Charles-Émile, nacíu en 1789 y qu'algamaría el grau de xeneral.[3] En 1795, Laplace empezó a publicar el primeru de los cinco volúmenes que van constituyir el so Mecánica celeste y en 1796 imprime Exposition du système du pulgue, onde revela'l so hipótesis nebular sobre la formación del sistema solar. En 1799 foi nomáu ministru del Interior mientres el Consuláu, anque nun tuvo nel cargu más que seis selmanes. El so antiguu alumnu Napoleón Bonaparte confirió-y en 1805 la Lexón d'honor y en 1806 el títulu de conde del Imperiu. En 1812 publicó'l so Teoría analítica de les probabilidaes y en 1814 el Ensayu filosóficu sobre la probabilidá. En 1816 foi escoyíu miembru de l'Academia Francesa. A pesar del so pasáu bonapartista, tres la restauración de los Borbones foi lo bastante arteru como pa consiguir ser nomáu marqués en 1817.[4]

Na Exposition du système du pulgue (Esposición del sistema del mundu, 1796) describió una teoría sobre la formación del Sol y del sistema solar a partir d'una nebulosa o remolín de polvu y gas. Esta hipótesis nebular, que yá fuera perfilada enantes por Inmanuel Kant, con muncho mayor detalle y múltiples refinamientos, permanez nos nuesos díes como'l fundamentu básicu de tola teoría de la formación estelar. Per otra parte, demostró tamién la estabilidá del sistema solar, sentó les bases científiques de la teoría matemática de probabilidaes (na so obra Théorie analytique des probabilités, onde, ente otros llogros, formuló'l métodu de los mínimos cuadraos, que ye fundamental pa la teoría d'erros) y formuló de manera bien firme ya influyente la imaxe d'un mundu dafechu determinista.

Sollerte a los descubrimientos de nebuloses realizaos por William Herschel n'Inglaterra, Laplace pensó que'l colapsu gravitatoriu d'una nebulosa podría dar orixe a la formación del Sol y que'l material orbitando en redol al Sol podría entestase pa formar una familia de planetes. Esta teoría esplicaba de manera natural que tolos planetes orbiten en redol al Sol nel mesmu sentíu (d'oeste a esti) y que les sos órbites tean nun mesmu planu. Herschel concordó con esta idea y xeneralizar pa esplicar la formación y evolución de toles estrelles y sistemes estelares.

Ye recordáu como unu de los máximos científicos de tolos tiempos, dacuando referíu como'l Newton de Francia, con unes fenomenales facultaes matemátiques non tener por nengún de los sos contemporaneos.[5]

La so obra más importante, Traité de mécanique céleste (Tratáu de mecánica celeste, 1799-1825, 5 vols.), ye un compendiu de tola astronomía de la so dómina, enfocada de manera totalmente analíticu, y onde perfeccionaba'l modelu de Newton, que tenía dellos fenómenos pindios d'esplicarsobremanera dellos movimientos anómalos que siguíen ensin solución: Xúpiter taba sometíu a una aceleración aparente, ente que Saturno paecía frenase adulces y la Lluna tamién amosaba un movimientu aceleráu. Si estos movimientos siguíen indefinidamente, Saturno cayería sobre'l Sol, Xúpiter escapar del sistema solar y la Lluna cayería sobre la Tierra. Con tan solo 23 años d'edá, Laplace demostró que l'aceleración de Xúpiter y el frenáu de Saturno yeren movimientos periódicos. Los perllargos periodos (en redol a mil años) fixeren creer hasta entós qu'estes variaciones yeren continues ya indefiníes ('seculares'); en 1785 demostró que tales anomalíes deber a la posición relativa de Xúpiter y Saturno respectu del Sol. Tou ello precisó una cantidá enorme de cálculos bien detallaos. En 1787 Laplace demostró que'l movimientu anómalu de la Lluna tamién yera oscilatoriu y que taba causáu por pequeñu efectos (de 'segundu orde') nel sistema triple Sol-Tierra-Lluna. Les variaciones yeren periódiques y, poro, el sistema solar tenía de ser estable y autorregulado. Toes estes idees recoyer na so obra Exposition du système du pulgue publicada en 1796.

Laplace creó una interesada fórmula pa espresar la probabilidá de qu'el Sol saliera pol horizonte. Dicía que la probabilidá yera de , onde d ye'l númberu de díes que'l sol salió nel pasáu. Laplace afirmaba qu'esta fórmula, conocida como la riegla de socesión, podía aplicase en tolos casos onde nun sabemos daqué, o onde lo que conocíamos foi camudáu polo que non. Entá s'usa como un estimador de la probabilidá d'un eventu, si sabemos el llugar del eventu, pero namái tenemos bien poques amueses d'él.

Laplace creía fuertemente nel determinismu causal, tal como puede apreciase na siguiente cita:

Podemos mirar l'estáu presente del universu como l'efectu del pasáu y la causa del so futuru. Podría concebise un intelectu qu'en cualquier momentu dáu conociera toles fuerces qu'animen la naturaleza y les posiciones de los seres que lu componen; si esti intelectu fuera lo suficientemente vastu como pa someter los datos a analises, podría entestar nuna simple fórmula'l movimientu de los grandes cuerpos del universu y del átomu más llixeru; pa tal intelectu nada podría ser inciertu y el futuru, según el pasáu, taríen frente a los sos güeyos.

Esti intelectu referir al demoniu de Laplace (cf. demoniu de Maxwell). Los descubrimientos de la física moderna, especialmente la mecánica cuántica y el principiu d'incertidume, prueben que la esistencia de tal intelectu ye imposible siquier en principiu.

Modelu de Laplace[editar | editar la fonte]

La so definición diznos que:

sía Y un esperimentu cualesquier y S el conxuntu finito de les sos resultancies posibles tal que ,

si suponemos que cada resultancia ye equiprobable (que nengún tenga más oportunidaes qu'otru), entós .

Si queremos que P seya una función de probabilidá tal que entós .

Sía A un subconxuntu de S tal que entós

Tresformamientos de Laplace[editar | editar la fonte]

Artículu principal: Tresformada de Laplace

Aprosimao en 1744, Euler, siguidor de Lagrange, empezó a buscar una solución pa les ecuaciones diferenciales en forma de:[6]

y

En 1785, Laplace atopó la llave siguiente, utilizando integrales en forma de tresformamientos d'ecuaciones diferenciales, qu'a cencielles yera la forma de la solución, y atopó que la ecuación tresformada yera bono de resolver, inclusive más que la orixinal.[7][8]

Anécdotes[editar | editar la fonte]

Napoleón, refiriéndose a la so obra Exposition du système du pulgue, comentó a Laplace: «Cúntenme qu'escribió usté esti gran llibro sobre'l sistema del universu ensin mentar nin una sola vegada al so ceador», y Laplace contestó: «Sire, nunca precisé esa hipótesis». Con ello aludía al fechu de que Newton tuvo qu'aludir a la voluntá divina un sieglu enantes pa xustificar qu'el so llei de la gravitación universal nun fuera capaz d'esplicar les anomalíes de los movimientos de Xúpiter y Saturno. Napoleón comentó-y la respuesta al matemáticu Lagrange, quien esclamó «¡Ah! Dios ye una bella hipótesis qu'esplica munches coses». Napoleón tamién-y cuntó esto a Laplace, a lo qu'ésti, siendo consecuente col métodu científicu y col conceutu de predictibilidad del determinismu científicu, darréu argumentó: «Anque esa hipótesis pueda esplicar tou, nun dexa predicir nada».

Llectura encamentada[editar | editar la fonte]

  • Simmons, J, The giant book of scientists -- The 100 greatest minds of all time, Sydney: The Book Company, (1996).

Obra[editar | editar la fonte]

Testos de vulgarización
  • Exposition du système du pulgue, Bachelier, Paris, 1836. Testu en llinia Reeditáu na colección Corpus des œuvres de philosophie en langue française, Fayard, Paris, 1984. ISBN 2-213-01477-9
Testos técnicos
  • Œuvres complètes de Laplace, publicaes so los auspicios de la Académie de les Ciencies por MM. los secretarios perpetuos, Gauthier-Villars, Paris, 14 vols. 1878-1912. Entiende : I-V. Traité de mécanique céleste ; VI. Exposition du système du pulgue ; VII. 1-2. Théorie analytique des probabilités ; VIII-XII. Mémoires extraits des recueils de l'Académie des sciences de Paris et de la classe des sciences mathématiques et physiques de l'Institut de France ; XIII-XIV. Mémoires divers. Tables. Testu en llinia
  • Théorie analytique des probabilités, Tomu VII de les obres completes, Paris, 3ª ed., 1820. Testu en llinia Reeditáu : Jacques Gabay, 1995 ISBN 2-87647-161-2
  • Traité de mécanique céleste (1799-1825, 5 vols.)

Honores[editar | editar la fonte]

Ver tamién[editar | editar la fonte]

Referencies[editar | editar la fonte]

  1. Etienne -y Gal/Lucien Klotz: Nos grands savants. Ce que tout Français doit en connaître. Delagrave, Paris 1926. De cutiu tamién el 23 de marzu 1749 y mentó como fecha de nacencia, p.ej. en: Jean François Eugène Robinet/Adolphe Robert/Julien -y Chaplain. Dictionnaire historique et biographique de la révolution et de l'empire. 1789–1815. 2 vols. Paris [1898].
  2. Probabilidá_Y_la_Tái%C3%AD.html?id=N0-2bLKc4GoC&hl=ye Hestoria de la Probabilidá y de la Estadística VI. José María APUERTES MACHU, Alejandro ALMAZÁN LLORENTE, Beatriz MAÑAS RAMÍREZ, Antonio Félix VALLINES ESQUIERDU. Editorial UNED, 27 xunetu 2012 (Páxina 311) ISBN 8436263634, 9788436263633
  3. J. Bergasa, Laplace: el matemáticu de los cielos, 2003, p.38
  4. Biografía de la Académie française
  5. [Anon.] (1911) "Pierre Simon, Marquis De Laplace", Encyclopaedia Britannica
  6. Grattan-Guiness, in Gillispie (1997) p. 260
  7. Grattan-Guiness, en Gillispie (1997) pp. 261-262
  8. Deakin (1981)
  9. Schmadel, L. D. (2003). Dictionary of Minor Planet Names, 5th rev., Berlin: Springer-Verlag. ISBN 3-540-00238-3.

Bibliografía[editar | editar la fonte]

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]














Pierre-Simon Laplace