Muséu del Louvre

De Wikipedia
Saltar a: navegación, buscar
Muséu del Louvre
Louvre 2007 02 24 c.jpg
Situación
País Bandera de Francia Francia
Rexón Islla de Francia
Ciudá París
Distritu municipal I Distrito de París
Masa d'agua Sena
Dirección Rue de Rivoli
Coordenaes 48°51′40″N 2°20′09″E / 48.861088888889, 2.33575Coordenaes: 48°51′40″N 2°20′09″E / 48.861088888889, 2.33575
Muséu del Louvre is located in Francia
Muséu del Louvre
Muséu del Louvre
Muséu del Louvre (Francia)
Hestoria y usu
Apertura 1792
XestiónDirección Jean-Luc MartinezService des Musées de France
Númberu d'oxetos 460 000 y 38 000
Visitantes añales 7 400 000
Web oficial
Cambiar los datos en Wikidata

El Muséu del Louvre ye'l muséu nacional de Francia consagráu al arte anterior al impresionismu, tantu belles artes como arqueoloxía y artes decoratives. Ye unu de los más importantes del mundu. Ta allugáu en París (Francia), nel antiguu palaciu real del Louvre, y anguaño promueve dos subsedes, en Lens (Francia) y en Abu Dabi (Emiratos Árabes Xuníos).[1]

Les sos estenses colecciones son la resultancia d'un doble esforcio históricu. Al coleicionismu desenvueltu pola monarquía francesa a lo llargo de dellos sieglos, sumóse l'esfuerzu de los homes de la Ilustración, el llabor desamortizadora de la Revolución francesa, les victories militares mientres les guerres napoléonicas, y les campañes arqueolóxiques y compres impulsaes mientres tol sieglu XIX. L'apertura del Louvre en 1793 significó, dientro de la hestoria de los museos, el trespasu de les colecciones privaes de les clases dirixentes (monarquía, aristocracia y Ilesia) a galeríes de propiedá pública para esfrute del conxuntu de la sociedá. Por ello'l Louvre constituyó'l precedente de tolos grandes museos nacionales, y de fechu foi'l modelu pa munchos d'ellos. Ye'l muséu d'arte más visitáu del mundu, bien famosu poles sos obres maestres, especialmente La Gioconda de Leonardo da Vinci.

Hestoria del edificiu[editar | editar la fonte]

Artículu principal: Palaciu del Louvre

L'edificiu qu'alluga'l muséu dende la so fundación ye'l vieyu castiellu del Louvre, depués reconvertíu en palaciu real. El so orixe remontar al sieglu XII, más esactamente ente 1190 y 1202, y foi enguapecíu con ampliaciones Arquitectura de la Renacencia renacentistes y otres más tardíes. Nesti edificiu atropó'l rei Carlos V les sos colecciones artístiques. Los posteriores monarques Francisco I y Enrique II entamaron reformes pa faer d'él una verdadera residencia real renacentista.

Foi la reina Catalina de Médicis la qu'esbozó'l proyectu que fixo del Louvre el gran palaciu que ye anguaño, llabores que siguió Enrique IV dempués de les guerres de relixón. Nes sos meyores arquitectónicu y decorativu intervinieron múltiples artistes a lo llargo de dellos sieglos, dende Claude Perrault y el pintores Simon Vouet y Charres -y Brun nel XVII hasta Delacroix y Georges Braque, quien pintaron dalgunos de los sos techos.

Restos de la fortaleza orixinal sobre la que se construyó'l palaciu.

La construcción del Palaciu de Versalles, entainada sol reináu de Luis XIV, fixo qu'el Louvre quedara sacupáu pola familia real a finales del sieglu XVII, y pollo instaláronse nél, yá nel sieglu XVIII, l'Academia Francesa y dempués les restantes academies. Ellí celebráronse esposiciones añales de la Real Academia de Pintura y Escultura.

Tres la Revolución francesa qu'implicó l'abolición de la monarquía, el Palaciu del Louvre foi destináu (por decretu de mayu de 1791) a funciones artístiques y científiques, concentrándose nél al añu siguiente les colecciones de la corona. Parte del Louvre abrir por primer vegada al públicu como muséu'l 8 de payares de 1793. Ésta yera una solución lóxica, habida cuenta de que taba ocupáu poles academies y porque, yá en 1778, ellaborárase'l proyectu d'utilizar la so Gran Galería como pinacoteca. Lo novedoso de la midida foi que se nacionalizaban bienes de propiedá real, y que l'accesu yera llibre pos nun se llindaba al públicu cultu nin se regulaba por aciu visites alcordaes, como sí asocedía nos Uffizi y nel Muséu del Prau mientres los sos primeros años.

L'edificiu del Louvre tuvo xuníu al palaciu de les Tullerías (Palaciu de les Teyeres) formando un solu conxuntu hasta 1870, cuando esti postreru foi destruyíu nos fechos de la Comuña de París. Les ayalgues artístiques de les Tullerías perder na quema del palaciu, que les sos ruines fueron baltaes; de magar, el Louvre apodera'l gran parque abiertu en dichu solar.

L'enorme muséu, que les sos sales y pasiellos marquen un percorríu de dellos kilómetrus, foi sometíu a una ambiciosa modernización na década de 1980, que'l so elementu más visible foi la pirámide de cristal. Foi diseñada pol arquiteutu Ieoh Ming Pei ya inaugurada en 1989 pa centralizar l'accesu de los visitantes, que baxen por ella a un recibidor soterrañu pol que s'apuerta a les diverses sales del muséu.

A pesar de tal modernización, dellos sectores del Louvre siguíen ocupaos por organismos públicos, y namá en fecha recién se desallugaron y afixeron como sales d'esposición. En marzu de 2004 anuncióse l'apertura d'una nueva sala dedicada al arte del islam: pa'l so diseñu convocó un concursu internacional en 2005 ya inauguróse en 2008, con una inversión de 50 millones d'euros. Sicasí, l'esplegue de les colecciones islámiques prosiguió con una ampliación mayor, soterraña, inaugurada en 2012 y que se corona por una singular cubierta en forma de alfombra voladora. Estes sales cuntaron col patrociniu de países y magnates islámicos, deseosos de favorecer l'espardimientu de la so cultura n'Europa.

Gracies al curiosu de les sos riques colecciones y al turismu que flúi añalmente por París, el Louvre caltener ente los museos más visitaos del mundu; a lo llargo del añu 2009 recibió 8,5 millones de visites.[2]

Hestoria del muséu[editar | editar la fonte]

Vieyu réxime[editar | editar la fonte]

Nel novenu volume de la Enciclopedia (1765) de Diderot figura lo que puede considerase un proyectu museolóxicu pal Louvre onde se propón un usu racional de los diversos espacios: la planta baxa pa les escultures, la Galerie du bord de l'eau (Galería al pie del ríu) o Grande Galerie (Gran Galería) p'allugar les pintures; la nala norte (ensin construyir nesi momentu) p'asitiar los planos de les fortaleces del reinu; y otros espacios pa la colección de medayes y monedes. Tamién incluyía la propuesta de concentrar les academies d'artes nel edificiu del muséu, con habitaciones p'allugar a los estudiantes.

En 1774, el Conde de Billarderie d'Angiviller ye nomáu Director d'Edificios del reinu y empecipia realmente la investigación y planeación del Muséu na Gran Galería del Louvre, qu'a lo postrero sería inauguráu tres la cayida del "vieyu réxime", en 1793. D'Angiviller retomó la política d'alquisiciones escaecida dende'l reináu de Luis XIV y buscó enllenar los buecos que tenía la colección pa dar una idea más completa de les diverses escueles de pintura representaes nella.

En 1784, el pintor Hubert Robert ye nomáu Conservador del futuru muséu, empezáu'l treslláu d'obres propiedad del reinu dende los palacios de Versalles y de Luxemburgu y creando gran espectación ente la población de París por tener accesu a les obres.

Col entamu de la Revolución en xunetu de 1789, d'Angiviller nun pudo ver concretáu'l so proyectu pero reconózse-y como'l primera gran impulsor d'esta cortil cultural que mientres la década de 1780 xeneró testos como'l del Abá Thierry quien nel so Etat actuel de Paris (Estáu actual de París) apuraba a completar esti gran "monumentu, tan ardientemente deseyáu polos amantes de les artes" y que fadría que la capital francesa llograra la supremacía en temes d'arte percima de Roma.[3]

Periodu post-revolucionariu[editar | editar la fonte]

El 27 de xunetu de 1793 ye creáu por decretu'l Muséum Central deas Arts, y el 10 d'agostu del mesmu añu inaugúrase, simbólicamente, la Grande Galerie du Louvre, yá que se tuvo que cerrar darréu pa realizar arreglos, reabriendo les sos puertes el 18 de payares. De los 10 díes que duraba la selmana mientres esti periodu post-revolucionariu (decade), el públicu solo podía visitar l'espaciu 3 díes: 5 yeren esclusivos pa los copistas y dos más pa la llimpieza.

El 26 d'abril de 1794, la galería vuelve cerrar pa trabayos de caltenimientu, reabriendo parcialmente al públicu hasta'l 7 d'abril de 1799 y totalmente hasta'l 14 de xunetu de 1801.[4]

El Muséu Napoleón[editar | editar la fonte]

En 1803, cuando Napoleón Bonaparte yera inda consul, la cortil camudó'l so nome por Muséu Napoleón. Anque yá esistía dende antes una política d'apoderase obres d'arte d'otros países mientres les campañes militares dende'l periodu de la Primer República y la Convención Nacional, el nome del que sería'l primer emperador de Francia venceyar de manera importante con esta práctica.

Otres aportaciones de Napoleón I al Louvre fueron la finalización del emblemáticu o Patiu Cuadráu o "Cour Carré" y el incio del proyectu largamente entamáu de xuntar el Louvre coles Tullerías [5]

La "Coure Carré" del Muséu del Louvre pela nueche, cola Pirámide nel centru del patiu.

Colecciones[editar | editar la fonte]

El Muséu del Louvre reflexa'l papel protagonista de Francia como potencia económica y cultural de Europa, y recueye los meyores frutos de l'actividá coleicionista y de mecenalgu promovida poles sos clases dirixentes a lo llargo de dellos sieglos. Gracies al poder de la Dinastía Borbón y de Napoleón Bonaparte, a campañes arqueolóxiques y a posteriores alquisiciones, cuenta anguaño con distintes colecciones d'obres d'arte provenientes de civilizaciones, culturas y dómines variaes. Contien alredor de 445 000 pieces, de les que 35 000 tán espuestes.

A pesar de les múltiples ampliaciones y reformes, el Louvre caltien almacenáu un gran porcentaxe de les sos colecciones, lo qu'esplica l'apertura d'una segunda see en Lens, cerca de la frontera con Bélxica. Esta ciudá topábase económicamente ablayada por una crisis industrial, y l'apertura del Musée Louvre-Lens n'avientu de 2012, con unes 600 obres, aseguró-y un estimable fluxu turístico, siquier primeramente: nel so primer añu de funcionamientu, el nuevu centru recibió 900 000 visites. Amás, en Liévin, una población cercana a Lens, ta construyéndose un gran almacén pal Louvre parisín; una vegada inauguráu en 2019 va dar un allugamientu más seguru a miles de pieces qu'en París cuerren ciertu riesgu polos ocasionales llenes del ríu Sena. Esti peligru quedó patente en xunu de 2016, cuando una crecida del Sena obligó a mover miles de pieces dende los suétanos a plantes cimeres.

Asina mesmu, el Louvre aportó a dar el so nome a una segunda delegación, ésta nel estranxeru: el muséu Louvre Abu Dabi en Emiratos Árabes Xuníos. En cuenta de una suma cercana a 1 300 millones de dólarye, la institución suscribió un alcuerdu de treinta año de duración, según el cual va apurrir el so nome, obres d'arte y asesoramientu a un muséu de nueva construcción diseñáu por Jean Nouvel. Esti alcuerdu va dexar esibir obres que permanecíen almacenaes, amás de captar fondos pal caltenimientu del edificiu del Louvre y pa la recuperación d'una parte de la so Pabellón de Flora. Asonsaña en cierta manera la fórmula de museo-sucursales instaurada pola Fundación Guggenheim, y foi bien cuestionáu na mesma Francia.

Captifs Desjardins Louvre RF4407-1.jpg
Louvre Grab.JPG
Esfinxes del dromos del Serapeum de Saqqara. Muséu del Louvre.

Les colecciones del Louvre provienen de diversos oríxenes:

  • La revolución francesa significó'l llogru d'obres d'arte pal estáu per diversu caminos: la supresión de les ordes monástiques, la desafectación de les ilesies y l'abandonu de bienes pola nobleza fuxida. Tamién, ente 1794 y 1795, llegaron obres requisadas pol exércitu revolucionariu en Bélxica y Holanda.
  • Les guerres napoleóniques significaron una notable medría de les colecciones del Louvre, rebautizado como Muséu Napoleón, pos los exércitos requisaron obres nos distintos países invadíos. Munches d'estes obres tuvieron que devolvese al cayer el réxime napoleónicu, pero dalgunes bien importantes quedaron nel Louvre, como Les bodes de Caná de Veronés. En 1801 la firma del Concordatu obligó a devolver a les ilesies obres relixoses.
  • Mientres los sieglos XIX y XX, la colección amontar por aciu donaciones de coleccionistes privaos, según por una política d'alquisiciones que se centró especialmente na escuela francesa, que taba representada de manera incompleta d'alcuerdu al gustu de los socesivos reis. Munches obres medievales, del rococó y del romanticismu llegaron poco primero de 1900. El fondu de pintura medieval italiana creció sustancialmente gracies a que Napoleón III mercó la Colección Campana, propiedá del financieru italianu del mesmu apellíu. Parte d'ella tópase depositada nel Petit Palais de Aviñón. Ente les donaciones, caben destacar dos mandaos: el del difuntu coleicionista Louis La Caze, qu'apurrió en 1869 la Betsabé de Rembrandt y El dágaru de José de Ribera, y en 1935 el legáu del barón Edmond de Rothschild (1845-1934), con más de 40 000 grabaos, casi 3000 dibuxos y 500 llibros ilustraos. En fecha recién, el diseñador Yves Saint Laurent mandó una importante semeya de Goya al Louvre.[6]

D'alcuerdu a una ordenación cronolóxica de les colecciones nacionales, el Louvre amuesa obres d'arte anterior a 1848. Casi toles obres del sieglu XIX avanzáu, dende'l realismu (Courbet) hasta l'impresionismu y Toulouse-Lautrec, fueron tresferíes al Muséu de Orsay, y l'arte moderno y contemporaneo esibir nel Centru Pompidou.

Pintura occidental[editar | editar la fonte]

El Louvre alluga delles de les obres maestres del arte universal, qu'algamaron la categoría de iconu y que son reconocíes instantáneamente en cualquier llugar del planeta. Equí atópase la Gioconda, acasu la pintura más célebre, debida a Leonardo Da Vinci, según la Virxe del Canciller Rolin de Jan van Eyck, La encaxera de Vermeer, la serie de grandes pintures de La Vida de María de Médicis de Rubens, La coronación de Napoleón de Jacques-Louis David y La Llibertá emponiendo al pueblu de Delacroix.

Amás de les citaes obres maestres, podemos atopar nel Louvre munches más obres d'autores bien conocíos. El fondu de pintura francesa ye colosal, cola mayor colección d'obres de Poussin y que toma un panorama dende la Edá Media hasta Ingres y Géricault. Hai que mentar el Semeya de Luis XIV de Rigaud, Pelegrinación a la isla de Citera y Gilles de Watteau, La gran odalisca de Ingres, La balsa de l'Aguamala de Géricault y La muerte de Sardanápalo de Delacroix.

Sobresal la pintura italiana, con abondosos exemplos dende Cimabue, Giotto, Fra Angelico (La Coronación de la Virxe), Andrea Mantegna y Paolo Uccello (La Batalla de San Romanu) hasta Caravaggio (La muerte de la Virxe), Guido Reni... El repertoriu del Renacimientu ye sobromanera ricu, col conxuntu más pervalible de Leonardo da Vinci (La Gioconda, La Virxe de les Roques, San Juan Bautista...) y delles obres de Rafael Sanzio, Tiziano, Andrea del Sarto...

El fondu de los Países Baxos nun ye demasiáu estensu, anque inclúi exemplos de primer orde dende Jan van Eyck (Virxe del canciller Rolin), Rogier van der Weyden y Hans Memling hasta Rubens y Van Dyck. El repertoriu holandés relluma con Rembrandt (El güe desollado), Frans Hals (La xitana) y Vermeer, cola famosa Encaxera y L'astrónomu. En 2015 el Louvre adquirió por 160 millones d'euros, a medies col Rijksmuseum de Ámsterdam, una pareya de semeyes de Rembrandt: Maerten Soolmans y la so esposa Oopjen Coppit; son los únicos de cuerpu enteru y a tamañu natural que pintó'l maestru. Ente les contaes amueses alemanes, destaca un Autorretratu de Durero, y les sales de pintura española inclúin a Zurbarán, Murillo, José de Ribera (El dágaru), Goya... Tristemente, nengunu de los cuadros que s'asignaben a Velázquez son sos.[ensin referencies]

Amás d'obres d'arte, el Louvre tien una amplia colección de muebles, siendo l'oxetu más espectacular d'esta colección el Bureau du Roi del sieglu XVIII, güei devueltu al Palaciu de Versalles.

Escultura[editar | editar la fonte]

Non menos relevantes son les colecciones d'escultura, que tomen dende les civilizaciones antigües de Mesopotamia y Exiptu hasta'l neoclásicu (Antonio Canova).

Inclúin obres llexendaries como los xigantescos toros alaos de Mesopotamia, el Códigu de Hammurabi, la Venus de Milo, la Victoria de Samotracia o La escriba sentáu, de la V dinastía d'Exiptu. El Louvre cunta tamién con un fragmentu de frisu del Partenón d'Atenes. La presencia d'estes escultures fora de los sos llugares d'orixe, en munchos casos llograes por espoliu o compres dudoses, provocó tensiones ente'l franceses y los países afectaos, Italia, Grecia y Exiptu ente otros. Con tou, hai que reconocer que l'afayu y unviada de tales obres al Louvre garantizó'l so caltenimientu y espardimientu masivu.

La escultura de la Edá Media tien por principal xoya la Tumba de Philippe Pot, col sarcófagu sosteníu por esmolecedores figures de vestidures negres. Xuntu con un relieve de Donatello, destaquen el Esclavu morrebundu y el Esclavu rebalbu de Miguel Ángel y La ninfa de Fontainebleau, que-y foi encargada a Benvenuto Cellini por Francisco I.

Antigüedaes orientales[editar | editar la fonte]

El departamentu d'antigüedaes orientales caltien oxetos de la rexón asitiada ente l'actual India y el Mar Mediterráneu. Dende'l Neolíticu, numberoses civilizaciones asocediéronse nesta zona, onde se repara l'apaición d'una alministración política, militar y relixosa. Ye igualmente'l trubiecu de la escritura, que fixo apaición alredor del 3300 a. C. en Uruk, Mesopotamia. El muséu del Louvre dispon de trés colecciones relevantes nesti departamentu, entamaes según los conxuntos xeográficu y cultural:

Artes del islam[editar | editar la fonte]

Esti departamentu, creáu en seronda de 2003, reagrupa les colecciones provenientes de la área asitiada ente España y la India y daten del orixe de la civilización islámica (622) hasta'l sieglu XIX.

Equí atópense munches xoyes del arte islámico: como'l Píxide d'A el-Mughira, una caxa de marfil del añu 968 ellaborada nel califato de Córdoba; -y Plat au Paon, una importante cerámica otomana, y sobremanera el Baptisteriu de San Luis, una de les más célebres y enigmátiques pieces d'esti arte, creada por Muhammad ibn al-Zayn a empiezos del sieglu XIV. Tamién ye destacable el material de les escavaciones en Susa (Irán), nes que'l muséu participó.

El muséu llueu tuvo que doblar l'espaciu dedicáu al arte islámico p'amosar siquier 3005 obres.

Obres destacaes[editar | editar la fonte]

Sieglos XIII al XV[editar | editar la fonte]

Renacimientu[editar | editar la fonte]

Arquivu:Venus ufierta dones a una nueva-Semeyes|Venus ufierta dones a una nueva.

Sieglu XVII[editar | editar la fonte]

Sieglu XVIII[editar | editar la fonte]

Sieglu XIX[editar | editar la fonte]

"Escultures"[editar | editar la fonte]

Vista panorámica del Muséu de Louvre en 2007

Referencies[editar | editar la fonte]

  1. Accord ente -y Gouvernement de la République française et -y Gouvernement deas Emirats Arabes Unis
  2. Bien interesante, 2010 Non. 08, pág. 20.
  3. Bazin, Germain (1979). «The Beginnings of the Museum», The Louvre. New Revised Edition (en inglés). Thames and Hudson, 42-53.
  4. Bazin, Germain (1979). «The Musée Napoléon», The Louvre. New Revised Edition (en inglés). Thames and Hudson, 54-70.
  5. Bazin, Germain (1979). «The Musée Napoleon», The Louvre. New Revised Edition (en inglés). Thames and Hudson, 58-61.
  6. «Les obres de Goya qu'escuende'l Louvre». Vive París (15 d'agostu de 2015). Consultáu'l 5 de payares de 2016.

Fonte (parcial)[editar | editar la fonte]

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]


Museo del Louvre