Jim Clark

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Jim ClarkPicto infobox character.png
Jim Clark.jpg
Vida
Nacimientu Kilmany Traducir4  de marzu de 1936
Nacionalidá Bandera del Reinu Xuníu Reinu Xuníu
Fallecimientu

Hockenheimring7  d'abril de 1968

(32 años)
Causa de la muerte accidente de tráficu
Estudios
Estudios Loretto School Traducir
Oficiu
Oficiu pilotu de Fórmula Unu y agricultor
Premios
IMDb nm0164089
Cambiar los datos en Wikidata

James Clark Jr. (4  de marzu de 1936Kilmany Traducir - 7  d'abril de 1968Hockenheimring), OBE, más conocíu como Jim Clark, foi un pilotu británicu d'automovilismu. Ganó dos campeonatos del Mundu de Fórmula 1 en 1963 y 1965, resultó subcampeón en 1962 y terceru en 1964 y 1967. Llogró 25 victories, 32 podios, 33 pole positions y 28 vueltes rápides en 73 Grandes Premios apostaos, toos ellos para Lotus. Ye consideráu unu de los meyores y más virtuosos pilotos de Fórmula 1 de tolos tiempos. Conocíase-y como "L'escocés volador".

Per otra parte, ganó les 500 Milles d'Indianápolis de 1965 pa Lotus, la primera na hestoria pa un automóvil con motor traseru, y foi segundu en 1963 y 1966.

Entamos[editar | editar la fonte]

Nació como James Clark Jr. nel senu d'una familia granxera de Kilmany, nel condáu de Fife, Escocia, Reinu Xuníu. Únicu varón, y el menor nuna familia de cinco hermanos, taba predestinado a faese cargu de la granxa familiar, circunstancia que provocó que los sos entamos nel automovilismu nun fueren del tou aprobaos pola mesma.

A pesar d'esto, dende bien nuevu, compitió en rallies y n'otres carreres locales col so guía y amigu Ian Scott-Watson. Más tarde xunióse a un equipu que yera dirixíu por Jock McBain conocíu como'l Border Reivers. Nuna ocasión compitió a los mandos d'un Lotus Elite ensin el beneplácito de Colin Chapman. Aun así, Chapman quedóse impresionáu poles aptitúes del mozu escocés, y a partir d'esi momentu, nunca lo perdió de vista.

Irónicamente, en 1959 Jock McBain entamó mercar un Lotus monoplaza Fórmula 2 pa Jimmy, pero dempués de ver a Graham Hill perder un neumáticu en und1 de Aston Martin foi un desastre y la fábrica decidió abandonar el proyeutu. Clark entós, dedicóse dafechu a la Fórmula 2, na que llogró un ésitu inmediatu. Como'l proyeutu de Aston Martin nunca se materializó, Clark robló con Lotus pa correr en Fórmula 1.

Binomiu Lotus-Clark[editar | editar la fonte]

Jim Clark en Nürburgring, 1965

La so primer carrera pa Lotus foi en 1960 nel Gran Premiu de los Países Baxos, onde participó nel llugar de John Surtees quien siguía compitiendo en motocicletes nesi tiempu. La so carrera diba ensin problemes hasta qu'algamó'l quintu llugar y tuvo que retirase por problemes cola caxa de cambeos. La siguiente carrera foi nel Spa, Bélxica. Esti circuitu de Spa-Francorchamps yera unu de los más peligrosos d'esa dómina, una enorme pista de más de 14 km qu'en 1960 quitó-y la vida a dos pilotos, incluyendo'l compañeru d'equipu de Clark Alan Stacey. Entá con esto Clark llogró terminar en quintu llugar nel so segundu gran premiu.

Nel Gran Premiu d'Italia Clark tuvo arreyáu nun accidente polémico y revesoso, el so Lotus topetó col Ferrari del alemán Wolfgang von Trips. El Ferrari foi llanzáu escontra'l espectadores matando a dellos d'ellos según al pilotu alemán.

La carrera profesional de Clark en Fórmula 1 foi na so totalidá col equipu Lotus, pa quien condució dende los sos entamos en 1960 hasta 1968. Los sos mayores ésitos asocedieron en 1963 col Lotus 25, col cual Clark ganó siete de diez grandes premios, llogrando coronase como Campeón Mundial de Pilotos y llevando a Lotus a ganar el so primera Campeonatu Mundial de Constructores. En 1965 Clark y Lotus volvieron ser campeonos.

Nesi mesmu añu Clark ganó na famosa carrera de les 500 milles d'Indianápolis. Pa ello tuvo d'ausentase del prestixosu Gran Premiu de Fórmula 1 de Mónaco. Sicasí fixo hestoria al trunfar per primer vegada nesa carrera con un automóvil col motor asitiáu detrás del pilotu.

Al siguiente añu, 1966, Lotus, so les nueves regles de motores de 3.0 llitros, nun produció bones resultancies. Empezaron la temporada de Fórmula 1 con un motor Coventry Climax de 2.0 llitros montáu nel xasis del Lotus 33. Al avanzar la temporada camudaron a un Lotus-BRM 43 con un bien complexu motor BRM H16; el H16 consistía básicamente de dos motores V8 de 1.5 llitros xuníos pa formar una sola unidá.

En 1967 Clark y Lotus corrieron con tres combinaciones dafechu distintes de xasis y motor. El Lotus-BRM foi usáu na primer carrera del campeonatu en Sudáfrica con resultancies negatives. En Mónaco usu per últimu vegada'l Lotus 33, retirándose a metá de carrera con una avería na suspensión. De siguío empezó la nueva asociación de Lotus cola Ford Motor Company y Cosworth. El motor Cosworth DFV usáu per primer vegada por Lotus non solo ganó la primer carrera na que foi usáu, el Gran Premiu de los Países Baxos, sinón qu'amás se convertiría nel motor de mayores ésitos na hestoria de Fórmula 1.

Muerte[editar | editar la fonte]

El 7 d'abril de 1968, mientres una carrera de Fórmula 2 nel circuitu Hockenheimring en Hockenheim, Alemaña Jim Clark morrió dempués de qu'el so automóvil salir de la pista y topetara contra los árboles. Les causes del accidente nunca fueron definitivamente esclariaes, sicasí'l investigadores suxuren como la posibilidá más facedera, una súbita y repentina perda de presión neumática nuna de les ruedes traseres. En circunstancies asemeyaes a la muerte d'Ayrton Senna en 1994, la so muerte causó gran impautu nel mundu del automovilismu. Clark yera'l meyor pilotu de la so dómina y apoderaba los campeonatos de la dómina col meyor equipu d'entós. Lotus y Clark fueren indixebrables dende'l principiu. El campeonatu de 1968 foi ganáu pol compañeru d'equipu de Clark, Graham Hill (padre del depués tamién campeón Damon Hill).

Un xeniu na pista[editar | editar la fonte]

Lotus 25

A lo llargo de la so carrera Clark ganó 25 grandes premios y llogró la pole en 33 ocasiones. Clark estremar de los pilotos actuales de Fórmula 1 na so habilidá pa conducir y ganar en cualquier tipu de vehículu. La so capacidá d'engarrar victories conduciendo'l seden de producción Lotus Cortina yera impresionante; corrió na temporada Nascar n'Estaos Xuníos pal equipu Holman & Moody; batalló colos caprichosos Lotus deportivos modelos 30 y 40 y hasta col Lotus 38 col que ganara la Indianapolis 500 de 1965 na carrera de monte de Ste Ursanne-les Rangiers, al suroste de Basilea en Suiza, onde acabó en segunda posición.

Clark foi'l meyor nuna dómina onde l'habilidá nata y xenialidá pa conducir del pilotu so cualesquier circunstancies yeren muncho más importantes que la teunoloxía y les asistencies esternes , los sos númberos de poles son impresionante pa la dómina na que corría yera un especialista na vuelta clasificatoria tantu que grandes pilotos que llegaron dempués como Nigel Mansell o Alain Prost y campeones de l'actualidá como Fernando Alonso y Kimi Raikkonen nun pudieron superar la cantidá de poles llograes pol escocés . Considerábase-y un tarrecible pilotu de pruebes, pos yera capaz d'afaese al autu y faelo paecer meyor de lo qu'en realidá yera; al contrariu d'otros pilotos que probaríen l'autu por delles vueltes, faciéndo-y axustes hasta consiguir el meyor tiempu posible, Clark llograba'l meyor tiempu asina na manera como atopaba al autu, y dicía-y a los mecánicos "déxenlo, asina ta bien". Por cuenta de esto faíase-y difícil entender cómo otros pilotos nun podíen ser igual de rabiones qu'él.

Cuando Clark finó, atribúyese-y al corredor Chris Amon el dicir "si esto puede pasa-y a Clark, qu'esperanza podemos tener los demás". Anguaño ta consideráu como unu de los meyores pilotos de la hestoria de la Fórmula 1.

Clark ta soterráu nel pueblu de Chirnside en Berwickshire.

Nel añu de 1990 foi almitíu nel International Motorsports Hall of Fame.

Resultaos[editar | editar la fonte]

Fórmula 1[editar | editar la fonte]

(Clave) (carreres en negrina indiquen pole position) (les carreres en cursiva indiquen vuelta rápida)

Añu Escudería 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 Pos. Puntos
1960 Team Lotus ARG
MON
IND
NED
Ret
BEL
5
FRA
5
GBR
16
POR
3
ITA
USA
16
10º 8
1961 Team Lotus MON
10
NED
3
BEL
12
FRA
3
GBR
Ret
ALE
4
ITA
Ret
USA
7
11
1962 Team Lotus NED
9
MON
Ret
BEL
1
FRA
Ret
GBR
1
ALE
4
ITA
Ret
USA
1
RSA
Ret
30
1963 Team Lotus MON
8
BEL
1
NED
1
FRA
1
GBR
1
ALE
2
ITA
1
USA
3
MEX
1
RSA
1
73
1964 Team Lotus MON
4
NED
1
BEL
1
FRA
Ret
GBR
1
GER
Ret
AUT
Ret
ITA
15
USA
7
MEX
5
32
1965 Team Lotus RSA
1
MON
BEL
1
FRA
1
GBR
1
NED
1
ALE
1
ITA
10
USA
Ret
MEX
Ret
54
1966 Team Lotus MON
Ret
BEL
Ret
FRA
GBR
4
NED
3
ALE
Ret
ITA
Ret
USA
1
MEX
Ret
16
1967 Team Lotus RSA
Ret
MON
Ret
NED
1
BEL
6
FRA
Ret
GBR
1
ALE
Ret
CAN
Ret
ITA
3
USA
1
MEX
1
41
1968 Team Lotus RSA
1
ESP
MON
BEL
NED
FRA
GBR
ALE
ITA
CAN
USA
MEX
11º 9


Predecesor:
Bandera del Reinu Xuníu Graham Hill
Campeón de Fórmula 1
1963
Socesor:
Bandera del Reinu Xuníu John Surtees
Predecesor:
Bandera del Reinu Xuníu John Surtees
Campeón de Fórmula 1
1965
Socesor:
Bandera de Australia Jack Brabham

Referencies[editar | editar la fonte]

  1. «Jim CLARK • STATS F1» (es). Consultáu'l 28 de payares de 2017.

Bibliografía[editar | editar la fonte]

  • Clark, Jim. Jim Clark al volante: memories. Granada: Macadán, 2016.

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]



Jim Clark