Anas acuta

De Wikipedia
Saltar a: navegación, buscar
Commons-emblem-notice.svg
 
Ánade rabudu
Northern Pintails (Male & Female) I IMG 0911.jpg
Machu (esquierda) y fema (derecha)
Tocante a esti soníu Llamada de Anas acuta
Estáu de caltenimientu
Preocupación menor (LC)
Esmolición menor (IUCN)[1]
Clasificación científica
Reinu: Animalia
Filu: Chordata
Clas: Aves
Orde: Anseriformes
Familia: Anatidae
Xéneru: Anas
Especie: A. acuta
Linnaeus, 1758
Distribución
Anas acuta dis w.PNG

   Área de cría.

   Presente tol añu.

   Área d'ivernada.

[editar datos en Wikidata]

El ánade rabudu (Anas acuta),[2] tamién denomináu patu rabudu, patu golondrino norteño, coríu rabilargo, coríu pescuecilargo, coríu de cola apuntiada y patu cola de gallu,[3] ye una especie d'ave anseriforme Migración de les aves migratoria de la familia Anatidae que cría nel norte de Eurasia y Norteamérica y que pasa l'iviernu nel sur d'Europa, África del Norte, Centroamérica y bona parte del Asia tropical y subtropical. A pesar de ser una especie tan llargamente distribuyida nun ta estremáu en subespecies, si considerar al cercanu patu de Eaton una especie separada.

Trátase d'un coríu bastante grande, con una cola llargo y apuntao que-y da'l so nome común y científicu. El ánade rabudu tien munchos nomes qu'aluden a los dos llargues plumes negres de la cola de los machos, qu'en vuelu paecen una sola banda. Estes plumes son bien característiques y distintives yá que miden un cuartu del llargor total del coríu cuando'l so plumaxe ta totalmente desenvueltu.[4] Son voladores rabiones y gráciles dotaos con llargues nales, cabeza pequeña y pescuezos llargos que faciliten la so aerodinámica. Dambos sexos tienen el picu de color gris azuláu y pates grises. El machu ye más llamativu, tien la cabeza y parte cimeru del pescuezu de color marrón, travesáu per una fina llinia blanca, que conecta col blancu de les sos partes inferiores. Amás tien un curiosu patrón de colores grises y negros en llombu y bandes. El plumaxe de la fema ye más discretu y apagáu, con tonos pardos buxos similares al d'otres femes de coríos de superficie. Les femes emiten un cuac toscu y los machos un xiblíu aflautado.[4]

El ánade rabudu ye un coríu de güelgaes abiertos qu'añera nel suelu, con frecuencia alloñáu de l'agua. Aliméntase de les plantes qu'algama somorguiando la cabeza mientres nada na superficie de l'agua, complementando la so dieta con pequeños invertebraos na estación de cría. Ye bien gregariu cuando nun ta criando y forma grandes bandaes al pie de otres especies de coríos.

La población d'esti coríu vese afectada polos depredadores, los parásitos y les enfermedaes aviares. Tamién tienen impactu nel tamañu de les sos poblaciones actividaes humanes como l'agricultura, la caza y la pesca. Con too y con eso, la so enorme área de distribución y la so gran población implica que nun tea globalmente amenaciáu.

Taxonomía[editar | editar la fonte]

Esta especie describióse científicamente por Linneo na so obra Systema naturae en 1758 como Anas acuta.[5] El nome científicu vien de dos palabres llatines: anas, que significa «patu», y acuta, que significa «afiláu», que como'l so nome en español fai referencia a lo cabero apuntiada del machu.[6]

Pertenez al xéneru Anas, al que pertenecen otros coríos de superficie.[5] Los parientes más cercanos del patu rabudu son el coríu piquidorado (A. georgica) y el coríu de Eaton (A. eatoni). Estos coríos de cola llarga fueron asitiaos por dellos espertos nun xéneru estreme Dafila (descritu por Stephens, 1824), por cuenta de les sos diferencies morfolóxiques, moleculares y de comportamientu.[7][8][9] El famosu ornitólogu británicu Peter Scott púnxo-y esti nome a la so fía, l'artista Dafila Scott.[10]

En contra de lo esperable pa una especie de tan ampliu área de distribución el patu rabudu nun tien subespecies.[11] Nel pasáu'l coríu de Eaton foi consideráu una subespecie de patu rabudu pero na actualidá considérase-y una especie estreme. El dimorfismu sexual d'estes especies de coríos de rabu llargu del hemisferiu norte ye más acusáu que nos del hemisferiu sur, nos cualos el plumaxe reproductivu del machu ye más paecíu al de les femes.

Descripción[editar | editar la fonte]

Machu na Columbia británica, Canadá

El ánade rabudu ye un coríu bastante grande, que tien un valumbu alar de 23,6–28,2 centímetros. Los machos miden ente 59–76 cm de llargu y pesa 450–1360 gramos, son considerablemente más grandes que les femes que miden ente 51–64 centímetros de llargu y pesen 454–1135 gramos.[12] El machu en plumaxe nupcial tien la cabeza y parte cimeru del pescuezu de color marrón chocolate, ente que'l restu del so pescuezu, pechu y banduyu son blancos, con una llinia blanca que s'enllarga escontra la nuca a lo llargo de los llaterales del pescuezu. Les partes cimeres del so cuerpu y les bandes son de color principalmente de color gris, anque les plumes del llombu tienen el centru negru y al ser llargues dan-y un aspeutu desgreñado a la zona. Sicasí la cola ye de color negru,[11] coles plumes centrales llargues, hasta un llargor de 10 centímetros. El so picu ye azuláu y les pates son gris azulaes.[13]

Les femes adultes son principalmente de color marrón claru motudu y veteado cola cabeza pardu buxu más llisu, y la so cola apuntada ye más curtia que la de los machos, y a pesar de ser similares a otres femes de coríu son fáciles d'identificar pola forma y llargor del so pescuezu, y el so llargu picu gris.

Machos con plumaxe non reproductivu pasando l'iviernu na India

El plumaxe d'eclís de los machos ye similar al de les femes, anque caltienen el patrón de la parte cimera de les nales y les plumes llargues grises de los costazos. Los xuveniles paecer a les femes, pero coles vetes menos marcaes y tienen el espéculo d'un color marrón más apagáu y colos cantos más estrechos.[14]

Los patos rabudos anden abondo bien sobre tierra y naden con llixereza.[11] Vuelen bien rápido, estendiendo les sos nales llixeramente escontra tras, al contrariu qu'otros coríos que les asitien perpendiculares al cuerpu. En vuelu los machos amuesen un espéculo negru con cantos blancos na parte trasera y acoloratáu maciu na delantrera, ente que el espéculo de les femes des de color pardu escuru col cantu blancu, estrechu na parte frontera pero más anchu en parte posterior, que ye visible a una distancia deI de 1600 metros.[14]

La llamada llamada del machu ye un xiblíu nidiu prup-prup, similar a la del cerceta común, ente que la fema emite un cuac descendente paecencia al del ánade real, y un gazníu baxu cuando ta enardecido.[11]

Distribución y hábitat[editar | editar la fonte]

Ánades rabudos envernando nel oeste de Bengala Occidental.

El ánade rabudu realiza migraciones de llarga distancia.[4] Esti coríu cría nes rexones del norte de Eurasia llegando hasta'l sur a Polonia y Mongolia,[12] en Norteamérica cría en Canadá, Alaska y el Mediu Oeste. Xeneralmente pasa l'iviernu al sur de la so área de cría, llegando casi hasta l'ecuador en Panamá, el norte del África subsahariana y el Asia meridional tropical. Migren en pequeñes cantidaes a les islles del Pacíficu, principalmente a Hawaii, onde pasen l'iviernu unos pocos cientos nes islles principales en humerales pocu fondos y tierres de cultivu inundables.[11] Tamién realicen viaxes tresoceánicos, un coríu prindáu y anillado en Península del Llabrador Llabrador, Canadá, recibió un disparu n'Inglaterra nueve díes dempués,[12] y aves anilladas en Xapón recuperáronse en seis estados de EE. XX., hasta Utah y Mississippi nel este.[15] En delles partes de la so área de distribución como Reinu Xuníu y el noroeste d'Estaos Xuníos los ánades rabudos tán presentes tol añu.[14][16]

L'hábitat de cría de ánade rabudu los humerales ensin montes, como yerbazales húmedos, marxes de los llagos o la tundra. Pel hibiernu tán presentes nuna variedá de hábitats abiertos más amplia, como los estuarios abrigaos, marismas salobres y llagunes costeres. Ye bien gregariu fora de la estación de cría y forma bandaes mistes con otres especies de coríos.[11]

Comportamiento[editar | editar la fonte]

Reproducción[editar | editar la fonte]

Pareya reproductora.

Dambos sexos algamen el maduror sexual al añu d'edá. La exhibición del machu consiste en nadar cerca de la fema cola cabeza baxa y la cabeza alzada, xiblando de cutio. Si hai un grupu de machos escuerren a la fema volando hasta que quede solu unu. La cópula tien llugar na agua, fema preparar pa ella inclinándose, entós en machu xube y baxa la cabeza delles vegaes y monta a la fema, tomándola col picu de les plumes de la parte posterior de la cabeza. Tres la cópula él alza la cabeza y inclinar escontra tras y xibla.[12]

La dómina de cría ye ente abril y xunu. Constrúin el nial nel suelu escondíu ente la vexetación nun llugar secu, con frecuencia a cierta distancia de l'agua. Consiste nun fuexu pocu fondu recubiertu de materia vexetal y plumón.[11] La fema pon acaldía un güevu hasta un total de de siete a nueve güevos de color crema.[12] Los güevos miden 55 x 38 milímetros y pesen unos 45 gramos, de los cualos el 7% correspuende al pulgu.[17] Si'l depredadores destrúin la primera puesta la fema puede poner una segunda, como mui tarde a finales de xunetu.[12]

La fema guara los güevos sola de 22 a 24 díes. Los pollos, que son nidífugos y tán cubiertos de plumón, son conducíos pola fema escontra la masa d'agua más cercano, onde se van alimentar principalmente d'insectos. Los pollos desenvolver nunos 46 o 47 díes tres la eclosión, anque permanecen cola fema hasta qu'ella completara la muda.[12]

Alredor de trés cuartes partes de los pollos sobreviven hasta completar el desenvolvimientu, pero solo la metá d'ellos vive lo suficiente para algama'l maduror sexual.[12] La edá máxima rexistrada ye de 27 años y cinco meses nun coríu nos Países Baxos,[17] pero la llonxevidá media na naturaleza suel ser más curtia, y probablemente ye similar a la d'otros coríos como los ánades reales, que suelen vivir dos años.[18]

Alimentación[editar | editar la fonte]

Dambos sexos pámpana abaxo alimentándose (machu a la derecha)

Los ánades rabudos alimentar na superficie y somorguiando la so cabeza mientres la parte inferior del so cuerpu permanez fora de l'agua tomando les plantes de fondos pocu fondos, principalmente al atapecer y la nueche, polo que pasa la mayoría del día folgando.[11] El so llargu pescuezu déxa-y algamar comida de fondos d'hasta 30 centímetros de fondura, que ta más allá del algame d'otros coríos de superficie como los azulones.[13]

La dieta d'iviernu ta principalmente compuesta por materies vexetales como granes y rizomes de plantes acuátiques, amás el ánade rabudu delles vegaes alimentar de raigaños, granu y otres granes nos campos, anque con menos frecuencia qu'otros coríos del xéneru Anas.[13] Mientres la estación de cría estos coríos comen principalmente invertebraos, como los insectos acuáticos, moluscos y crustáceos.[12]

Amenaces[editar | editar la fonte]

Machu pasando l'iviernu nel ríu Ljubljanica.

Los niales y pollos de ánade rabudu son vulnerables a los mamíferos depredadores, como los foinos, melandros, y otres aves como les gaviluetes, cuervos y pegues. Los adultos puede alzase en vuelu pa escapar d'el depredadores terrestres, pero les femes que tán guarando pueden ser sosprendíes por carnívoros como los llobos cervales.[12] Les grandes rapazos como los azores comunes, pueden atrapar a estos coríos del suelu, y dellos ferres como'l ferre gerifalte, tienen la velocidá y la fuerza abondo pa cazalos al vuelu.[19]

Machu afechándose.

Ye susceptible al ataque d'un gran espectru de parásitos como los Cryptosporidium, Giardia, cestodos, parásitos zucadores de sangre y pioyos de les plumes,[20][21][22][23] y amás puede ser afectáu por otres enfermedaes aviares. De cutiu ye la especie que sufre la mayor mortalidá nes epidemies de botulismu aviar y roxura aviar,[24] y tamién puede contraer la gripe aviaria, la cepa H5N1 que tamién puede afectar a los humanos.[25]

El ánade rabudu ye un preciáu troféu de caza por cuenta de la so velocidá, axilidá y la so calidá como alimentu, polo que ye cazáu en tou la so área de distribución.[26][27] Anque ye una de les especies de coríos más numberoses del mundu,[17] la combinación de la caza y otros factores tán produciendo'l descensu de la so población, y realizáronse restricciones locales a la caza p'ayudar a caltener delles poblaciones.[28]

La preferencia d'esta especie polos hábitats con agües pocu fondes facer vulnerable a problemes como la seca o la destrucción de la vexetación acuática, polo que l'hábitat d'esti coríu podría tar amenaciáu pol cambéu climáticu.[17] Les sos poblaciones tamién tán amenaciaes pola conversión de los humerales y yerbazales en tierres de cultivu, que quita a estos coríos de zones d'alimentación y cría. La llantadera de primavera supon la destrucción de munchos niales d'esti coríu poles actividaes agrícoles que realicen la so puestes tempranes.[29] Un estudiu realizáu en Canadá amosó que más de la metá de los niales estudiaos yeren destruyíos polos llabores agrícoles como l'usu del aráu y la grada.[30]

Fema.

La caza con perdigones de chombu, amás del usu de peses de chombu na pesca, demostróse como la mayor causa d'envelenamientu per chombu nes aves acuátiques, al depositase los perdigones no fondero de los llagos y humerales onde s'alimenten los coríos.[31] Un estudiu realizáu en España amosó qu'el ánade rabudu y la porrón común yeren les especies con mayores niveles de chombu debíos a la ingestión de perdigones de chombu, y yeren más altos que n'otros países europeos onde los cartuchos con perdigones de chombu yá se prohibieren.[32] N'Estaos Xuníos, Canadá y munchos países d'Europa occidental los cartuchos de caza d'aves que s'usen nes güelgues tienen de tar llibres de metales pesaos como'l chombu.[33][34][35]

Estáu de caltenimientu[editar | editar la fonte]

El ánade rabudu ta presente nun gran área de distribución, envaloráu en 28,4 millones de kilómetros cuadraos, y una población envalorada en 5,3 – 5,4 millones d'individuos.[36] Y tampoco se cree que qu'axunte l'otru criteriu de la llista colorada d'especies amenaciaes de la UICN, un descensu de población del 30% en diez años o tres generaciones, polo que ta catalogáu como especie d'esmolición menor.

Machu alimentándose.

Nel Paleártico les poblaciones reproductores tán amenorgándose na mayor parte de la so área de distribución, incluyíu'l so mayor bastión en Rusia, les demás o son estables o sometíes a fluctuaciones.[37]

En Norteamérica los ánades rabudos viéronse afectaos gravemente poles enfermedaes aviares, con descensos de poblaciones reproductores de más de 10 millones en 1957 a 3,5 millones en 1964. Anque la especie repúnxose d'estos tases tan baxes la población reproductora en 1999 yera 30% inferior al la media nos rexistros. En 1997 aprosimao 1,5 millones d'aves acuátiques, la mayoría d'elles ánades rabudos, morrieron de botulismu en dos brotes en Canadá y Utah.[24]

El ánade rabudu ye una de les especies a les que se-y aplica'l Alcuerdu sobre caltenimientu de les aves acuátiques migratories euroasiáticas y africanes (AEWA),[38] anque nun gocia de nengún estatus especial na convención sobre'l tráficu d'especies amenaciaes de la fauna y flora monteses (CITES), que regula'l comerciu internacional de especímenes d'animales y plantes selvaxes.[12]

Referencies[editar | editar la fonte]

  1. BirdLife International. «Anas acuta» (inglés). Llista Roxa d'especies amenazaes de la UICN 2011.1.
  2. Bernis, F; De Juana, E; Del Hoyo, J; Fernández-Cruz, M; Ferrer, X; Sáez-Royuela, R; Sargatal, J (1994). «Nomes en castellanu de les aves del mundu recomendaos pola Sociedá Española d'Ornitoloxía (Primera parte: Struthioniformes-Anseriformes)». Ardeola. Handbook of the Birds of the World (Madrid: SEO/BirdLife) 41 (1):  pp. 79-89. ISSN 0570-7358. http://www.seo.org/wp-content/uploads/tmp/docs/vol_41_1_primero.pdf. Consultáu el 23 d'abril de 2011. 
  3. Anade Rabudu (Anas acuta) Linnaeus, 1758 en Avibase.
  4. 4,0 4,1 4,2 Ducks Unlimited, September/October 2010 The American Wigeon
  5. 5,0 5,1 (en latín) Linnaeus, Carolus (1758). Systema naturae per regna tria naturae, secundum classes, ordines, xenera, species, cum characteribus, differentiis, synonymis, locis. Tomus I. Editio decima, reformata.. Holmiae. (Laurentii Salvii)., 126. «A. cauda acuminata elongata subtus nigra, occipite utrinque linea alba»
  6. uk.rec.birdwatching,. Esplicación de los nomes científicos de les aves. Consultáu'l 13 de xineru de 2008 (n'inglés).
  7. Johnson; Sorenson, Michael D.. «Phylogeny and biogeography of dabbling ducks (genus Anas): a comparison of molecular and morphological evidence». The Auk 116. http://elibrary.unm.edu/sora/Auk/v116n03/p0792-p0805.pdf. 
  8. Johnson; McKinney, Frank; Wilson, Robert; Sorenson, Michael D.. «The evolution of postcopulatory displays in dabbling ducks (Anatini): a phylogenetic perspective.». Animal Behaviour 59. doi:10.1006/anbe.1999.1399. PMID 10860522. http://web.archive.org/web/http://ducksrus.bu.edu/~msoren/pubs/AnimBehav2000b.pdf. 
  9. Livezey. «A phylogenetic analysis and classification of recent dabbling ducks (Tribe Anatini) based on comparative morphology». The Auk 108. http://elibrary.unm.edu/sora/Auk/v108n03/p0471-p0507.pdf. 
  10. «Dafila Scott». Society of Wildlife Artists. Consultáu'l 16 de xineru de 2008.
  11. 11,0 11,1 11,2 11,3 11,4 11,5 11,6 11,7 Madge, Steve; Burn, Hilary (1988). Wildfowl: An Identification Guide to the Ducks, Geese and Swans of the World (Helm Identification Guides). Christopher Helm, 222–224. ISBN 0-7470-2201-1.
  12. 12,00 12,01 12,02 12,03 12,04 12,05 12,06 12,07 12,08 12,09 12,10 Robinson; Johansson, Carl (editor). «Anas acuta». Animal Diversity Web. University of Michigan Museum of Zoology. Consultáu'l 13 de xineru de 2008.
  13. 13,0 13,1 13,2 Gooders; Boyer, Trevor (1997). Ducks of Britain and the Northern Hemisphere. Collins & Brown, 58–61. ISBN 1-85585-570-4.
  14. 14,0 14,1 14,2 Mullarney, Killian; Svensson, Lars, Zetterstrom, Dan; Grant, Peter. (2001). Birds of Europe. Princeton University Press. p 48-9 ISBN 0-691-05054-6
  15. «From Tokyo to Tupelo». ESPN Outdoors News. ESPN Outdoors. Consultáu'l 23 de xineru de 2008.
  16. «Northern Pintail species description». Bird Guide. Cornell Lab of Ornithology. Consultáu'l 14 de xineru de 2008.
  17. 17,0 17,1 17,2 17,3 «Pintail Anas acuta [Linnaeus, 1758]». BTOWeb BirdFacts. British Trust for Ornithology. Consultáu'l 13 de xineru de 2008.
  18. «Mallard Duck Drake: Anas platyrhynchos». Guide to Birds. Consultáu'l 15 de xineru de 2008.
  19. Forsman, Dick (2008). The Raptors of Europe & the Middle East A Handbook of Field Identification. Princeton University Press, 21–25. ISBN 0-85661-098-4.
  20. Kuhn; Rock, Channah M; Oshima, Kevin H. (January). «Occurrence of Cryptosporidium and Giardia in Wild Ducks along the Rio Grande River Valley in Southern New Mexico». Applied Environmental Microbiology 68. doi:10.1128/AEM.68.1.161-165.2002. http://www.pubmedcentral.nih.gov/articlerender.fcgi?artid=126547. 
  21. «Cotugnia fastigata». Parasite species summary page. Consultáu'l 14 de xineru de 2008.
  22. Williams; Calverley, BK; Mahrt JL. «Blood parasites of mallard and pintail ducks from central Alberta and the Mackenzie Delta, Northwest Territories». Journal of Wildlife Diseases 13. PMID 410954. http://www.jwildlifedis.org/cgi/content/abstract/13/3/226. 
  23. «Feather Lice Infection in Waterfowl». Consultáu'l 14 de xineru de 2008.
  24. 24,0 24,1 Friend; McLean, Robert G; Dein, F. Joshua (April). «Disease emergence in birds: Challenges for the twenty-first century». The Auk 118. doi:10.1642/0004-8038(2001)118[0290:DEIBCF]2.0.CO;2. http://digitalcommons.unl.edu/cgi/viewcontent.cgi?article=1508&context=icwdm_usdanwrc. 
  25. «Avian influenza tests complete on wild northern pintail ducks in Montana». News release Non. 0402.06. O.S. Department of Agriculture. Consultáu'l 14 de xineru de 2008.
  26. Marrone (2000). Dressing & Cooking Wild Game (Complete Hunter). Creative Publishing International, 123. ISBN 0-86573-108-X.
  27. Cocker, Mark; Mabey, Richard (2005). Birds Britannica. London: Chatto & Windus. ISBN 0-7011-6907-9. p97
  28. «O.S. Fish and Wildlife Service Proposes Duck Hunting Regulations, Limited Canvasback Season Re-Opened». News Release 1 August 2003. O.S. Fish and Wildlife Service. Archiváu dende l'orixinal, el 20 d'agostu de 2007. Consultáu'l 15 de xineru de 2008.
  29. «Losing ground: The top 10 common birds in torne». Common birds in torne; a state of the birds report, summer 2007. Audubon. Consultáu'l 15 de xineru de 2008. (enllaz rotu disponible n'Internet Archive; ver el historial y la última versión).
  30. «Index of Species Information». Wildlife species: Anas acuta. USDA Forest Service. Consultáu'l 15 de xineru de 2008.
  31. Scheuhammer; Norris, S. L.. «The ecotoxicology of lead shot and lead fishing weights». Ecotoxicology 5. doi:10.1007/BF00119051. 
  32. Mateo. «Lead shot pellets in the Ebro delta, Spain: Densities in sediments and prevalence of exposure in waterfowl». Environmental Pollution 96. doi:10.1016/S0269-7491(97)00046-8. PMID 15093399. http://www.sciencedirect.com/science?_ob=ArticleURL&_udi=B6VB5-3T7JJCY-20&_user=10&_rdoc=1&_fmt=&_orig=search&_sort=d&view=c&_acct=C000050221&_version=1&_urlVersion=0&_userid=10&md5=413f3c12606cc4510a3ec85y34159cfa. 
  33. «Service continues to expand non-toxic shot options». Press release 25 October 2000. O.S. Fish and Wildlife Service. Consultáu'l 15 de xineru de 2008.
  34. «Crunch time for lead shot ban». New Scientist, 5 April 1997. Consultáu'l 15 de xineru de 2008.
  35. «Lead & Non-Lead Shot». British Association for Shooting and Conservation. Consultáu'l 15 de xineru de 2008.
  36. «Northern Pintail Anas acuta». BirdLife International. Consultáu'l 16 d'abril de 2011.
  37. Snow; Perrins, Christopher M (editors) (1998). The Birds of the Western Palearctic concise edition (2 volúmenes). Oxford: Oxford University Press, 222–225. ISBN 0-19-854099-X.
  38. «Annex 2: Waterbird species to which the Agreement applies». Agreement on the conservation of African-Eurasian migratory Waterbirds (AEWA). AEWA. Consultáu'l 13 de xineru de 2008.

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]

Anas acuta