Miguel I de Rumania

De Wikipedia
Saltar a: navegación, buscar
Miguel I de Rumania
King Michael I of Romania by Emanuel Stoica.jpg
senador de Rumania

Vida
Nacimientu Sinaia y Q1853872225 d'ochobre de 1921
Nacionalidá Bandera de Rumania Rumanía
Llingua materna Rumanu
inglés
Fallecimientu

Aubonne5 d'avientu de 2017

(96 años)
Sepultura Catedral de Curtea de Arges
Causa de la muerte causes naturales
Familia
Padre Carlos II de Rumania
Madre Helena de Grecia
Casáu/ada con Ana de Borbón-Parma
Fíos/es
Hermanos/es
Tribu Dinastía Hohenzollern
Estudios
Llingües Rumanu
inglés
Oficiu
Oficiu rei
Premios
Graduación subteniente
Creencies
Relixón Iglesia ortodoxa rumana
cristianismo ortodoxo
Michael of Romania Signature.svg
Cambiar los datos en Wikidata

Miguel I de Rumania (en rumanu: Mihai I; Sinaia, Rumania; 25 d'ochobre de 1921-Aubonne, Suiza; 5 d'avientu de 2017), príncipe de Hohenzollern, foi rei de los rumanos (en rumanu: Maiestatea Sa Mihai I Regele Românilor) del 20 de xunetu de 1927 al 8 de xunu de 1930, y otra vegada del 6 de setiembre de 1940 hasta'l 30 d'avientu de 1947, cuando foi depuestu; vivió nel esiliu hasta 1997, cuando foi autorizáu a volver al so país. Sicasí, siguió morando en Versoix (Suiza).

Niñez y juventud[editar | editar la fonte]

Miguel yera fíu del entós príncipe herederu Carlos de Rumanía y la princesa Elena de Grecia, y nietu del rei Fernando I de Rumania, que reinaba entós.

Foi tataranieto de la reina Victoria del Reinu Xuníu y el rei Cristián IX de Dinamarca, primu del rei Constantino II de Grecia, del duque d'Edimburgu y de la reina Sofía d'España. Tamién yera primu en tercer grau de la reina Isabel II, del anterior rei d'España, Juan Carlos I, del rei Carlos XVI Gustavo de Suecia, de la reina Margarita II de Dinamarca y del rei Harald V de Noruega.

Primer períodu de reináu[editar | editar la fonte]

Cuando Carlos fuxe col so amante Elena Madalena Lupescu —d'ascendencia xudía, más tarde la so esposa— foi obligáu pol so padre Fernando I a arrenunciar al tronu rumanu en xineru de 1926 y les autoridaes designaron como herederu a Miguel.

A la muerte del so güelu, el 27 de xunetu de 1927 y con tan solo 6 años, foi proclamáu rei de Rumania, anque al frente del país quedaba un conseyu de rexencia qu'el so güelu proclamó nel so testamentu póstumu encabezadura pol so tíu, el príncipe Nicolás de Rumania ya integráu amás pol patriarca Miron Cristea y Gheorghe Buzdugan, presidente del Tribunal Supremu rumanu.

Nel so curtiu primer periodu de reináu y sol gobiernu de la rexencia, Rumania siguió esperimentando una crecedera económica debíu básicamente a la esportación de petróleu y recibiendo una gran influencia cultural de Francia. Los efectos de la gran crisis económica mundial de 1929 tamién fixeron esmornia na creciente economía rumana y la situación social desestabilizóse.

Regresu de Carlos II[editar | editar la fonte]

En 1930 el so padre tornó de secute al país cola invitación de políticos descontentos cola rexencia, y aprovechando la situación de minoría d'edá del so fíu y la complicada situación política n'Europa recuperó'l tronu'l 8 de xunu de 1930 como Carlos II, designando a Miguel como'l príncipe herederu.

Nos diez años que duró'l reináu del so padre (1930-1940) Miguel I, de nuevu príncipe, aprovechó pa recibir una educación fayadiza a la so futura responsabilidá. Nel ámbitu internacional Carlos II nun pudo evitar la cayida de Rumania na área d'influencia xermanu-italiana. Como resultancia del apauto xermanu soviéticu Ribbentrop-Molotov Rumania, según una clausa secreta, perdió ante la URSS Besarabia (actual República de Moldavia) y Bucovina, que Rusia ganara na guerra contra'l Imperiu Otomanu y que-y fueron arrebataos aprovechando'l descontrol de la Revolución. Nel ámbitu internu l'apaición de la Guardia de Fierro y la violencia qu'esta desencadenó enturbió la vida social y política rumana ante la impotencia del rei Carlos II. Primero de too esto'l rei abdicó nel so fíu'l 5 de setiembre de 1940 y fuxó del país dexando a Miguel I al mandu de la monarquía rumana nun momentu bien delicáu. Miguel foi coronáu rei'l 6 de setiembre de 1940.

Segundu períodu de reináu[editar | editar la fonte]

Miguel en 1947.

Con solu 19 año Miguel I aportaba al tronu de nuevu, xusto n'unu de los momentos de máxima debilidá de Rumania. Esti fechu foi aprovecháu por Adolf Hitler y Benito Mussolini pa obligar a los rumanos a dexar el norte de Transilvania al réxime proalemán de Hungría el 30 d'agostu de 1940.

Ante la necesidá de poner al frente del país un gobiernu fuerte qu'acabara colos desordes internos y evitara más disgregaciones territoriales, en septiembre de 1940 Miguel I dio la dirección del gobiernu al xeneral Ion Antonescu. El gobiernu d'este creyó conveniente participar na Segunda Guerra Mundial al llau de la Alemaña nazi. Vencióse'l sur de Dobrudja a Bulgaria so la promesa de que se devolvería'l norte de Transilvania.

Ion Antonescu alzóse como conducator y proclamó l'Estáu lexonariu». Rumania foi ocupada pol exércitu alemán n'ochobre de 1940. En xineru de 1941, el gobiernu d'Antonescu decretó la illegalidá de tolos partíos políticos, mientres la Guardia de Fierro esaniciaba a numberosos políticos. En xunu de 1941 Rumania declaraba la guerra a la URSS ocupando los territorios de Bucovina y Besarabia arrebataos polos soviéticos un añu antes, amás de participar viviegamente nel Frente Oriental de la Segunda Guerra Mundial al llau de la Wehrmacht.

Magar al entamu los ésitos acompañaron a los exércitos rumanos qu'ocuparon Odesa y se anexionaron Transnistria. En 1942 l'alemanes empezaron a ser ganaos nel Frente Oriental y tantu la opinión pública rumana como'l mesmu Miguel I empezaron a ver la conveniencia de dexar el Exa ante la derrota final d'ésti.

Siguiendo indicaciones de Miguel I, el ministru d'Asuntos Esteriores Mihai Antonescu empecipió contactos col Reinu Xuníu y los Estaos Xuníos pa roblar un armisticiu colos Aliaos. Ante la cayida del Frente Oriental y la contraofensiva soviética, la fecha|23|8|1944}} Miguel I ordenó detener al Gobiernu Antonescu y formó un gobiernu de concertación que pidió oficialmente l'armisticiu a los Aliaos esi mesmu día.[1] A otru día, Rumanía retirar del Pactu Tripartitu.

Dempués del bombardéu alemán de Bucuresti, el Gobiernu rumanu declaró la guerra al Exa el 25 d'agostu.[1] La Fecha d'entamu|12|9|1944}} robló l'armisticiu de Moscú pol que Rumania arrenunciaba a Basarabia y el norte de Bucovina (que los recuperara la URSS), el sur de Dobrudja (vencida a Bulgaria), pero recuperaba'l norte de Transilvania, ocupada por Hungría tres el Segundu arbitraxe de Viena.[1] Tamién aceptó pagase en conceutu d'arreglu de daños de guerra a los Aliaos la cantidá de 300 millones de dólares.

Fin de la monarquía rumana[editar | editar la fonte]

Cola Segunda Guerra Mundial concluyida y el país ocupáu poles tropes soviétiques, la posición de Miguel I debilitóse. Dende finales de 1944 hasta marzu de 1945 formóse un gobiernu de coalición integráu pol Partíu Comunista Rumanu (PCR), el Partíu Nacional Lliberal (Partidul National Lliberal - PNL), el Partíu Llabrador Cristianu Democráticu (Partidul Taranesc Crestin si Democratic - PTCD) y el Partíu Socialdemócrata (Partidul Socialdemocrat - PSD), con un marcáu aire contrario a la ocupación soviética.

El 6 de marzu de 1945 Petru Groza escluyó del gobiernu a los miembros del PTCD y del PNL, dio a los comunistes diversos ministerios clave y promulgó la reforma agraria'l 25 de marzu del mesmu añu. Primero de too esto, Miguel I intentó en devanéu la intervención del Reinu Xuníu y los Estaos Xuníos pa evitar la cayida de Rumania na órbita soviética.

Finalmente'l gobiernu de Groza ganó les elecciones xenerales del 19 de marzu de 1946, que dieron una apolmonante mayoría al frente Nacional Democráticu qu'encuadraba al PCR y otros partíos minoritarios. Tres les elecciones, y ante les denuncies de fraude electoral, el PNL y el PTCD fueron declaraos illegales (agostu de 1947) y l'Asamblea Xeneral, constituyida na so totalidá polos comunistes, obligó al rei Miguel I a abdicar, foi espulsáu del país y desaposiáu de la ciudadanía rumana. Abelugar en Londres hasta que se treslladó a Suiza, primero vivió en Lausana, y más tarde camudóse a Versoix, onde moró hasta la so muerte. En 1997 autorizóse-y a volver a Rumania y concediéronse-y delles propiedaes confiscadas a la so familia tres la cayida de la monarquía, como'l Castiellu Pulgueş de Sinaia, dientro del procesu de reconciliación que favoreció'l presidente Ion Iliescu nel añu 2000 nel que tamién se -y volvió a reconocer la ciudadanía rumana.

En 2001 recuperó'l títulu de rei, al ser reconocíu tamién como antiguu xefe del Estáu. El so intensu llabor en Rumania, ayena a la política de los partíos y bien venceyada a iniciatives de calter social, llevólu a exercer el patronalgu de diverses obres sociales de beneficencia, lo que contribuyó decisivamente a engrandecer el so prestíu como referente moral d'un país nel que la clase política nun goció precisamente d'un gran respetu per parte de la ciudadanía.[2]

Miguel de Rumania pronunció'l 25 d'ochobre de 2011 el so primer discursu ante'l Parlamentu del so país dende 1947, cuando fuera derrocáu pa la proclamación de la República Popular Rumana.[3]

Fallecimientu[editar | editar la fonte]

En marzu de 2016 dar a conocer que Miguel de Rumanía carecía de leucemia crónica y de carcinoma espinocelular con metástasis. El 1 d'agostu de 2016 morría la so esposa, la Reina Ana.

El rei Miguel finó na so casa de la llocalidá d'Aubonne el 5 d'avientu de 2017, siendo'l postreru mandatariu de la segunda guerra mundial en finar.

Matrimoniu y fíos[editar | editar la fonte]

Contraxo matrimoniu'l 10 de xunu de 1948 cola princesa Ana de Borbón-Parma, teniendo cinco fíos de mancomún:

Distinciones honorífiques[editar | editar la fonte]

Monograma.

Ordes[editar | editar la fonte]

Militar[editar | editar la fonte]

Conmemorativas[editar | editar la fonte]

Civiles[editar | editar la fonte]

Ancestros[editar | editar la fonte]

Ver tamién[editar | editar la fonte]

Referencies[editar | editar la fonte]

  1. 1,0 1,1 1,2 Batowski, Henryk: "Diplomatic Events in East-Central Europe in 1944", East European Quarterly, 5:3 (1971)
  2. EDUARDO ÁLVAREZ/ EL MUNDU España. «Muerre Miguel I, rei de Rumanía, a los 96 años». Consultáu'l 5 DIC. 2017.
  3. Miguel de Rumanía vuelve al Parlamentu 64 años dempués en ABC.es
  4. Genealogy
  5. «Ordinul Carol I» (ro). Consultáu'l 6 d'avientu de 2017.
  6. «Ordinului Coroana României» (ro). Consultáu'l 6 d'avientu de 2017.
  7. Tkinter

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]


Predecesor:
Fernando I
Rei de Rumania
1927-1930
Socesor:
Carlos II
Predecesor:
Carlos II
Rei de Rumania
1940-1947
Socesor:
'
Miguel I de Rumania