Estaos cruciaos

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
El Oriente Próximu en 1135, colos Estaos Cruciaos de Xerusalén, Trípoli, Antioquía y Edesa.

Los Estaos cruciaos fueron un conxuntu d'entidaes polítiques feudales que surdieron a finales del sieglu XI en diversos territorios al oriente d'Europa y el Mediterraneu arriendes de la so ocupación polos europeos cristianu-católicos mientres la dómina de les Cruzaes, y que depués sumieron nel sieglu XIII. Los Estaos Cruciaos definen principalmente a los llamaos Estaos Llatinos d'Oriente allugaos n'Oriente Próximu, magar el términu Estaos Cruciaos aplicar a otres entidaes en distintes rexones de los Balcanes y la redolada oriental del Mar Bálticu.

Llevante Mediterraneu[editar | editar la fonte]

Los primeros cuatro estaos cruzaos fueron fundaos nel llevante mediterraneu, mientres la Primer Cruzada:

El Reinu armeniu de Cilicia anicióse antes de les cruzaes, pero'l Papa Inocencio III concedió-y l'estatutu de reino y alministráu pola dinastía francesa de la casa de Lusignan.

Xipre[editar | editar la fonte]

El Reinu de Xipre foi fundáu na Tercer Cruzada por Ricardu I d'Inglaterra conocíu como Ricardo Corazón de Lleón, cuando conquistó Xipre nel so camín escontra Tierra Santa. La isla foi convertida en reinu, este foi ufiertáu al depuestu rei de Xerusalén, Guy de Lusignan, en 1192. Sumió en 1489, cuando la so última reina vender a la República de Venecia. Darréu foi concedíu a los caballeros de la Orde de Malta, pero nunca foi aprovecháu como puestu avanzáu y entró en decadencia.

Balcanes[editar | editar la fonte]

L'Imperiu Llatín, los sos vasallos y los estaos socesores del imperiu romanu d'oriente escontra 1204.

Dempués de la Cuarta Cruzada los territorios del Imperiu Romanu d'Oriente fueron estremaos en dellos estaos, empecípiase'l llamáu periodu de la Francocracia (en griegu Φραγκοκρατία):

Delles islas, d'ente les cualos Creta (1204-1669), Eubea (Señoríu de Negroponte hasta 1470), y les islles Xóniques (hasta 1797) tuvieron baxu dominiu de la República de Venecia.

Estos estaos reciben ataques de los estaos griegos socesores del Imperiu Romanu d'Oriente, como l'Imperiu de Nicea y el Despotado de Epiro, o bien del Segundu Imperiu Búlgaru. Tesalónica y l'Imperiu Llatín fueron reconquistaos polos griegos bizantinos en 1261. Los descendientes de los cruzaos siguieron gobernando en Atenes y nel Peloponeso (na dómina llamáu Morea - Despotado de Morea) hasta'l sieglu XV, cuando la área foi conquistada pol Imperiu otomanu.

La Orde de Malta se estableción en Rodas y en delles otres islles del mar Exéu en 1310. Caltener hasta la so espulsión polos otomanos en 1522 a Malta.

Les tribús báltiques, escontra 1200, poco primero de les Cruzaes Báltiques. Los Bálticos Orientales tán representaos por tonos castaños ente que los Bálticos Occidentales apaecen en tonos verded. Les fronteras son averaes.

Feudos mediterráneos menores[editar | editar la fonte]

Hubo delles otres pequeñes entidaes feudales (la definición d'estáu puede volvese confusa) resultantes de les cruzaes menores contra'l Islám nel Mar Mediterraneu, tales como les islles de:

Cruzaes Báltiques[editar | editar la fonte]

Na rexón del Mar Bálticu, les tribos indíxenes na edá media empiecen a renegar del cristianismu. En 1193 el papa Celestino III sofitó a dos ordes relixoses de caballeros, los Hermanos Livonios de la Espada y les Orde Teutónica, a invadir y sojuzgar a los paganos: prusianos, lituanos y otres tribús habitantes d'Estonia, Letonia y Prusia Oriental. Esti periodu bélicu foi llamáu de les Cruzaes Báltiques.


Bibliografía[editar | editar la fonte]

  • Großer Atles zur Weltgeschichte, Westermann

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]


Estados cruzados