Roger Penrose

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Roger Penrose
Roger Penrose-6Nov2005.jpg
Vida
Nacimientu

Colchester8 d'agostu de 1931

(86 años)
Nacionalidá Bandera del Reinu Xuníu Reinu Xuníu
Familia
Padre Lionel Penrose
Hermanos/es
Estudios
Estudios University College de Londres
Saint John's College
Nivel d'estudios Ph.D.
honoris causa
honoris causa
honoris causa
Doctor en Ciencies
Direutor de tesis John A. Todd
Direutor de tesis de Claude LeBrun
Tristan Needham
Richard Jozsa
Richard S. Ward
Andrew Hodges
Asghar Qadir
Lane P. Hughston
Tim Poston
Llingües inglés
Alumnu/a de W. V. D. Hodge
John A. Todd
Hermann Bondi
Paul Dirac
Dennis William Sciama
Oficiu
Oficiu matemáticu, físicu, escritor, filósofu, profesor universitariu y sicólogu
Empleadores Gresham College
Universidá de Leiden
King's College de Londres
Birkbeck College
Universidad Estatal de Pensilvania
Premios
Miembru de Royal Society
Academia Nacional de los Linces
Academia Nacional de Ciencies de los Estaos Xuníos
British Humanist Association
Oxford University Scientific Society
Academia Polaca de Ciencies
Academia Estauxunidense de les Artes y les Ciencies
Creencies
Relixón Ninguno
IMDb nm0672295
Cambiar los datos en Wikidata

Roger Penrose, (8 d'agostu de 1931Colchester) ye un físicu matemáticu natural d'Inglaterra y profesor eméritu de Matemátiques de la Universidá d'Oxford. Ye reconocíu pol so trabayu en física matemática, sobremanera poles sos contribuciones a la teoría de la relatividá xeneral y a la cosmoloxía. Tamién empobinó los sos esfuerzos nel ámbitu de les matemátiques recreatives y ye un polémicu filósofu.

Foi escoyíu miembru de la Royal Society de Londres en 1972. Compartió'l Premiu Wolf en Física con Stephen Hawking en 1988 y ganó el Premiu Aventis en 1990. Foi nomáu Knight Bachelor en 1994.[1]

Biografía[editar | editar la fonte]

Penrose ye fíu del científicu Lionel Penrose y Margaret Leathes, y hermanu del matemáticu Oliver Penrose y l'axedrecista Jonathan Penrose. Nació en Colchester, Essex, Inglaterra.

Carrera[editar | editar la fonte]

En 1955, siendo inda un estudiante, Penrose reinventó la inversa xeneralizada (tamién conocida como la inversa Moore-Penrose)[2]

Penrose consiguió'l so doctoráu en Cambridge en 1958, escribiendo una tesis sobre métodos tensores en xeometría alxebraica so la supervisión del conocíu alxebrista y xeómetra John A. Todd. En 1965 Penrose y el físicu Stephen Hawking probaron, en Cambridge, que les singularidaes pueden formase a partir del colapsu d'inmenses estrelles morrebundes (Ferguson, 1991:66).

Pintura al oliu de Urs Schmid (1995) d'una teselación de Penrose.

En 1967, Penrose inventó la teoría de twistores que mapea oxetos xeométricos d'un espaciu de Minkowski nun espaciu complexu en 4 dimensiones cola signatura métrica (2,2). En 1969 conxeturó la hipótesis de censura cósmica. Esta propón (de forma informal) que l'universu protéxenos de la inherente impredictibilidad de les singularidaes (como los furacos negros) despintándolos de la vista. Esta forma ye conocida anguaño como la hipótesis débil de la censura; en 1979, Penrose formuló una versión más firme llamada la hipótesis fuerte de la censura. En conxunción cola conxetura BKL y problemes cola estabilidá non llineal, resolver la conxetura de la censura cósmica ye unu de los problemes más importantes na teoría de la relatividá.

Roger Penrose ye conocíu pol so descubrimientu en 1974 de los teselados de Penrose, que tán formaos por dos teselas que namái pueden teselar el planu de forma aperiódica. En 1984 atopáronse patrones similares na organización de átomos en cuasicristales. La so contribución más importante pue ser la so invención en 1971 de les redes de espín, que darréu formó la xeometría del espaciotiempo nun bucle gravitónico cuánticu. Penrose influyó na popularización de los comúnmente conocíos como diagrames de Penrose (diagrames causales).

En 2006 Penrose editó El camín a la realidá: una guía completa a les lleis del universu, un llibru de 1471 páxines que tuvo la intención de crear una guía xeneral sobre les lleis de la física, y que constitúi unu de los meyores llibros de divulgación de les últimes décades.

La teoría de la mente de Penrose[editar | editar la fonte]

Lo que dio más fama a Penrose ye la so polémica teoría sobre la mente. El puntu de vista de Penrose ye que tien d'haber daqué de naturaleza non computable nes lleis físiques que describen l'actividá mental. Esti argumentu tien como base'l teorema de la incompletitud de Gödel, que fala de la imposibilidá d'una demostración formal d'una cierta proposición matemática, anque pal entendimientu humanu ésta sía de fechu verdadera. Tamién nes idees de Stuart Hameroff. Tanto Penrose como Hameroff postulen que la mente y el celebru son dos entidad xebrables. Hameroff, médicu anestesista, facer al traviés de los sos estudios sobre los microtúbulos y el citoesqueleto celular, especialmente nes neurones, ente que Penrose facer dende'l teorema de la incompletitud.

El modelu que defende Penrose, xuntu con Hameroff, trata d'esplicar sucesos difíciles d'entender al traviés de les neurociencies convencionales, y pallo sofita n'aspeutos revisaos de la teoría cuántica (por casu, el conceutu de coherencia), según la esistencia d'un fenómenu físicu, inéditu hasta agora, que paez dase nel interior de les neurones cuando la función d'onda cuántica colapsar por sigo mesma nun amenorgamientu oxetivu orquestada.

Les sos considerancies a favor de los orgánulos celulares mentaos sofitar en delles suxerencies:

  1. Estes entidaes esisten en tou tipu de célules, colo qu'habría una esplicación pa los comportamientos complexos de seres simples ensin sistema nerviosu neuronal, como'l parameciu.
  2. Por cuenta de que cada neurona contién una cantidá enorme de microtúbulos, el poder de computación del celebru amontar nun factor de 10 a la potencia de 13.
  3. Dientro del microtúbulo podría esistir un estáu especialmente ordenáu de l'agua, llamáu agua "vicinal", que podría ayudar a caltener l'estáu de coherencia cuántica buscáu.
  4. L'acción de los anestésicos xenerales podría interferir na actividá microtubular, hipótesis sofitada pol fechu de qu'estos anestésicos tamién actúen sobre seres simples. Exemplu: amebas o paramecius.

Penrose suxure que nenguna máquina de computación va poder ser tan intelixente como un ser humanu, una y bones los sistemes formales algorítmicos (esto ye, los sistemes d'instrucciones secuenciaes sobre los cualos tán construyíes los ordenadores) nunca-yos otorgarán la capacidá de entender y atopar verdaes que los seres humanos tienen.[3]

La teoría de los eones de Penrose[editar | editar la fonte]

Roger Penrose esplicando la so teoría na Universidá de Santiago de Compostela, onde recoyó'l premiu Fonseca.

Esta ye una teoría perteneciente al grupu de teoríes del gran rebote

Roger Penrose esplica nun artículu publicáu en ArXiv.org que, n'analizando los datos del satélite WMAP, ciertu patrones circulares qu'apaecen no fondero de microondes cósmicu suxuren que l'espaciu y el tiempu nun empezar a esistir nel big bang, sinón qu'el nuesu universu esiste nun ciclu continuu de rebotes qu'él llama eones. Según Roger Penrose, lo qu'anguaño percibimos como'l nuesu universu nun ye más qu'unu d'esos eones. Hubo otros antes del big bang y va haber otros dempués.[4]

Llibros[editar | editar la fonte]

Como coautor[editar | editar la fonte]

Testos académicos[editar | editar la fonte]

  • Penrose, Roger, Techniques of Differential Topology in Relativity, Society for Industrial & Applied Mathematics, 1972, ISBN 0-89871-005-7.
  • Penrose, Roger, and Wolfgang Rindler, Spinors and Space-Time: Volume 1, Two-Spinor Calculus and Relativistic Fields, Cambridge University Press, 1987, ISBN 0-521-33707-0.
  • Penrose, Roger, and Wolfgang Rindler, Spinors and Space-Time: Volume 2, Spinor and Twistor Methods in Space-Time Geometry, Cambridge University Press, 1988, ISBN 0-521-34786-6.

Referencies[editar | editar la fonte]

  1. (en en) The London Gazette. 10 de xunu de 1994. https://www.thegazette.co.uk/London/issue/53696/supplement/2. 
  2. Penrose. «A Generalized Inverse for Matrices». Proc. Cambridge Phil. Soc.. 
  3. «conciencia-ye-el-mayor-enigma-de-la ciencia-y-la-filosofia_a4026.html La consciencia ye'l mayor enigma de la ciencia y la filosofía». Megatendencias (23 de xineru de 2010). Consultáu'l 9 de mayu de 2011.
  4. (2011) Concentric circles in WMAP data may provide evidence of violent pre-Big-Bang activity. Cornell University Library.

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]


Roger Penrose