Cygnus olor

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Commons-emblem-notice.svg
 

Infobox animalia.png

Cisne vulgar
Mute Swan Emsworth2.JPG
Estáu de caltenimientu
Preocupación menor (LC)
Esmolición menor (IUCN)[1]
Clasificación científica
Reinu: Animalia
Filu: Chordata
Clas: Aves
Orde: Anseriformes
Familia: Anatidae
Xéneru: Cygnus
Especie: C. golor
(Gmelin, 1789)
Distribución
     Nidificación      Ivernada      Tol añu
     Nidificación      Ivernada      Tol añu
[editar datos en Wikidata]
Cisne vulgar entamando'l vuelu
Cygnus olor

El cisne vulgar[2] (Cygnus olor), tamién llamáu cisne mudu o cisne blancu, ye una especie d'ave anseriforme de la familia Anatidae mesma del Hemisferiu Norte.

Cygnus olor ye'l so nome científicu. Les pallabres cygnus y golor signifiquen "cisne" en griegu clásicu y en llatín, respeutivamente.

Descripción[editar | editar la fonte]

Esta especie presenta'l segundu tamañu del xéneru Cygnus; solo'l cisne trompeteru ye un pocu mayor. Estrémase-y de los otros cisnes de color blancu por tener el picu de color mariellu anaranxáu a colloráu. Los otros tener negru y mariellu. Tamién ye l'únicu cisne blancu al que-y crez una carúncula negra sobre la base del picu.

Nun presenta dimorfismu sexual nel plumaxe. Los machos son más grandes, y el so valumbu alar ye de 2,4 metros. La carúncula negra sobre'l picu desenvuélvese más nel machu.

Biometrías[editar | editar la fonte]

Machos:

  • llargor mediu 1,52 metros
  • peso de 8,4 a 15,0 kg; promediu d'unos 10,5 kg
  • culmen de 76 a 88 mm.
  • nala de 589 a 623 mm.

Femes:

  • longitud promedio de 1,27 metros
  • peso de 6,6 a 12 kg; promediu de 8,4 kg
  • culmen de 69 a 80 mm.
  • nala de 533 a 596 mm.

Críes:

  • El pesu promediu al 1ᵉʳ día de nacíu ye de 215 g (media de 180 a 248 g).
  • Los güevos miden en promediu de 114 X 73 mm (media de 97 a 124 por de 69 a 80 mm)
  • El volume promediu ye de 321,1 cm3 (media de 187 a 469 cm3)
  • El pesu promediu de 340 g (media de 258 a 500 g).

Distribución[editar | editar la fonte]

El cisne vulgar distribuyir pol Hemisferiu Norte, al igual que los otros cisnes blancos. Tien parentescu col cisne negru d'Australia, más que colos otros cisnes blancos.

Nel sieglu XIII en Gran Bretaña había poblaciones d'esti cisne n'estáu parcialmente adomáu. Dempués foi introducíu en Francia y otros llugares d'Europa, onde llogró establecese. Ye una ave que se vio favorecida nos bellos estanques artificiales de les monarquíes europees.

La área de distribución orixinal de la especie ye malo d'establecer, por cuenta de que confundir poblaciones selvaxes, introducíes pol home y naturalizaes a partir d'introducciones. Considérense parcialmente selvaxes aquellos qu'añeren al nordés d'Europa, nes islles Britániques, al sur de Suecia, en Dinamarca, Países Baxos, norte de Francia, norte d'Alemaña, Polonia, nos países al sur del mar Bálticu y el mar Negru.

N'Asia considérense naturales o selvaxes a los qu'añeren nel Mar Caspiu, siguiendo escontra l'oriente en forma irregular pel sur de Siberia hasta'l llagu Baikal, y aquellos qu'añeren al norte de Mongolia.

Pel hibiernu les poblaciones del norte treslladar escontra'l sur, anque en dellos llugares son sedentaries y permanecen tol añu na área onde se reproducen, moviéndose escontra les mariñes.

Cuando migren dende Europa axuntar coles poblaciones nel mar Negru y el Mar Caspiu. N'Asia invierna na mariña del mar Mariellu.

Considérase como avistamientos ocasionales en tol restu d'Europa, nel delta del Nilo, golfu Pérsicu, n'Irán, dende Afganistán hasta la India, na península de Corea y en Xapón.

Foi introducíu en América del Norte, Australia, Nueva Zelanda y Sudáfrica. N'América del Norte hai dos poblaciones grandes nel nordés; dacuando suelse ver nel sur de Canadá. Dambes poblaciones tienen miles d'exemplares. Les poblaciones d'Australia y Nueva Zelanda caltiénense estables, ensin aumentar nin menguar notablemente. La población natural al norte d'Asia y Europa paez crecer; envalorar en mediu millón el númberu d'individuos.

Ocupa hábitats de llagos y ríos pocu caudalosos, con veres onde crez vexetación alta. Pel hibiernu ta presente n'estuarios d'agua salobre nes cercaníes del mar, en mariñes marines con dalguna proteición y nel mar abiertu si la mariña nun tien proteición.

Comportamientu[editar | editar la fonte]

Cisne blancu en posición atacante, alzando les nales.

A diferencia de los cisnes negros, los cisnes mudos suelen ser fuertemente territoriales entá siendo namái un par en llagos pequeños, anque en dellos llugares onde s'atopa pueden formar colonies. Les colonies más grandes tienen más de 100 pareyes, como na colonia de Abbotsbury Swannery, nel sur d'Inglaterra, y nel estremu sur de la islla d'Öland, nes agües costeres del mar Bálticu, onde pueden tener niales a tan solo dos metros de distancia ente sigo.[3] Los xuveniles hasta los 3-4 años d'edá suelen formar grupos más grandes, que pueden aportar a de dellos cientos d'aves, de cutiu en sitios regulares. Una vegada que los adultos crecen busquen los sos propios territorios y viven de cutiu cerca de los coríos y de les gaviluetes, que pueden aprovechase de la capacidá del cisne d'algamar les meruxes de l'agua fondo, que tienden a dixebrase pa escontra fora na superficie de l'agua.

El cisne mudu ye menos vocal qu'otres especies similares; sicasí, faen una variedá de gurníos, xiblíos roncos y ruios de bufíu, especialmente na comunicación coles sos críes, y usualmente xiblen a los competidores o intrusos qu'intenten entrar nel so territoriu. El soníu más familiar acomuñáu col cisne mudu ye'l palpitar vibrante de les ales en vuelu que ye únicu na especie. Les críes son especialmente vocales, y comuníquense al traviés d'una variedá de soníos xiblíos y chirriantes.

Los cisnes mudos pueden ser bien agresivos na defensa de los sos niales. La mayoría de los ataques defensivos d'un cisne mudu empiecen con un fuerte xiblíu y, si esto nun ye abondu pa espulsar al depredador, son siguíos por un ataque físicu. Los cisnes ataquen al so enemigu con espueles ósees nes nales, acompañáu de mordedures col picu. Les ales del cisne son bien poderoses, anque non lo suficientemente fuertes como pa romper la pierna d'un adultu. La fema con críes va tratar amás d'escorrer al depredador fora del so territoriu familiar, y va caltener alloñaos animales como foíns y rapazos.

Etoloxía[editar | editar la fonte]

Cisne vulgar xuvenil. Cuando'l cisne maureza va sustituyir el so plumaxe escuru pol blancu brillante característicu, y tamién va adquirir el picu naranxa

L'alimentu consiste en plantes acuátiques que llogra del fondu del estanque. La dieta ye complementada con inseutos, xaronques, etc. En primavera visita campos semaos, onde s'alimenta de granes.

La pareya ye fiel mientres la so vida. Si un individuu muerre, el sobreviviente fai nueva pareya. Nidifican una vegada per añu. En cautiverio suelen añerar en dos causes. La temporada de cría ye la primavera boreal, dende marzu y abril. La pareya escueye un llugar a la vera de dalgún llagu o ríu, defendiendo con ferocidá'l territoriu contra tou visitante, incluyendo los pichones propios d'años anteriores. Escuerren y picotien al intrusu, pudiendo llegar a matalo, triándolo y afogándolo na agua, pol so pesu. Ye común que magar migrar utilice'l mesmu sitiu p'añerar per dellos años.

Camuda'l plumaxe una vegada al añu; la muda dura de cuatro a seis semana, nun pudiendo volar.

Reproducción[editar | editar la fonte]

Cisne vulgar nel so nial, Suiza

El nial construyir na tierra o castros flotantes, próximu a l'agua. Utiliza yerbes y cañes, que la fema asitia al so gustu. El nial llega a tener un diámetru de dos metros.

Pon polo xeneral de trés a ocho huevos de coloración azul verdosa, pudiendo ser d'unu a once huevos. Hai diferencies nel tamañu de los güevos, pudiendo ser d'hasta un 32 %. El primer güevu ye'l más pequeñu, y el postreru, el siguiente en menor tamañu. La incubación dura de 35 a 38 díes, habiendo alcanzáu 41 díes. La incubación ye realizada pola fema, anque hai machos que reemplacen a la so pareya. Los pichones son cuidaos celosamente polos dos padres. Xubir nos llombos de los padres. Permanecen colos padres por cuatro o cinco meses; en munchos casos hasta'l principiu de la próxima temporada de cría.

Los machos maurecen sexualmente a los trés años d'edá; les femes pue que al segundu añu. La mayoría empieza a criar a los cuatro o cinco años. Viven en promediu 14 años d'edá n'estáu natural, rexistrándose hasta 23 años de vida.

Subespecies[editar | editar la fonte]

Nun se reconocen subespecies de cisne común.[4]

Na cultura popular[editar | editar la fonte]

Ilustración de Vilhelm Pedersen pal cuentu de El patito feu.
  • El cisne mudu ye l'ave nacional de Dinamarca dende 1984. Antes d'eso, la calandria foi considerada l'ave nacional de Dinamarca (dende 1960).
  • El cuentu popular de El patito feu de Hans Christian Andersen cunta la hestoria d'una cría de cisne mudu maltratáu por unos coríos por cuenta de la so apariencia distinta. Pal so prestu (y pa la sorpresa d'otros), maurez nun cisne grandiosu, el páxaru más formosu de toos.
  • Nel famosu ballet de El Llagu de los Cisnes, el personaxe principal, la princesa Odette y los sos compañeros convertir en cisnes por un conxuru.
  • Anguaño, el Monarca británicu caltién el derechu a la propiedá de tolos cisnes monteses non marcaos n'agües abiertes, pero la Reina Sabela II namái exerz la so propiedá en ciertos tramos del Támesis y los sos afluentes circundantes. Esta propiedá ye compartida coles Compañíes de Viticultores y Tintoreros, a quien se concedieron derechos de propiedá de la Corona nel sieglu XV.
  • Los pares de cisnes nel xardín públicu de Boston llámense Romeo y Julieta pola famosa pareya de Shakespeare; sicasí, comprobóse darréu que dambos son femes.

Referencies[editar | editar la fonte]

  1. BirdLife International. «Cygnus olor» (inglés). Llista Roxa d'especies amenazaes de la UICN 2013.2.
  2. Bernis, F; De Juana, E; Del Hoyo, J; Fernández-Cruz, M; Ferrer, X; Sáez-Royuela, R; Sargatal, J (1994). «Nomes en castellanu de les aves del mundu recomendaos pola Sociedá Española d'Ornitoloxía (Primera parte: Struthioniformes-Anseriformes)». Ardeola. Handbook of the Birds of the World (Madrid: SEO/BirdLife) 41 (1):  pp. 79-89. ISSN 0570-7358. http://www.seo.org/wp-content/uploads/tmp/docs/vol_41_1_primero.pdf. 
  3. Cramp, S., ed. (1977). The Birds of the Western Palearctic. Oxford: Oxford University Press. ISBN 0-19-857358-8.
  4. Peterson, A. P. Zoonomen. Zoological Nomenclature Resource - Anseriformes

Bibliografía[editar | editar la fonte]

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]





Cygnus olor