Llingua etrusca

De Wikipedia
Saltar a: navegación, buscar
Dibuxu d'un modelu etruscu fechu en bronce d'un fégadu d'oveya usáu polos arúspices, afayáu en Piacenza.

La lingua etrusca falóse nel territoriu de l'antigua Etruria, na Italia central, que correspuende, casi que dafechu, a l'actual Toscana dende'l sieglu VIII e.C., hasta'l II d.C.

Hai un corpus documental bien ampliu procedente de delles zones d'Italia, Francia, Córcega, Cerdeña y Cartagu. Malque se rellaciona col réticu, lo ciertu ye que cola única llingua que s'enllazó una familiaridá llingüística ye col lémnicu.

La so escritura preséntase n'inscriciones epigráfiques, numismátiques y nuna bayura d'oxetos estremaos, potes, xarres, espeyos de bronce, tumbes y sarcófagos. Davezu amuesen el nome del dueñu o del fináu y la so rellación personal. Los restos escritos más importantes nesta llingua son la baldosa de Capua, la estela de Peruxa, delles inscripciones en plomu, destacando la de Volterra; les 'tablines de Pyrgi, la momia de Zágreb o la llibra d'oru.

Clasificación llingüística[editar | editar la fonte]

Ye una llingua que semeya aisllada, sacante la rellación col lémnicu, y que paez ser non indoeuropea. Dalgunos llingüistes caltienen que pertenecería a una superfamilia nomada nostrática, y facen tener un orixe que remonta al Neolíticu allugándola n'antigüedá col vascu, que ye la llingua más antigua entá falada n'Europa. Dao que tolos testos escritos, magar de tar escritos nun alfabetu que ye variante del griegu, nun se pueden tornar y nun conocemos lo que dicen sigui siendo una dulda na llingüística l'orixe o familiaridá del etruscu.