Idioma wayú

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Wayúu, guajiro
'Wayuunaiki'
Faláu en Flag of Colombia.svg Colombia (cantu La Guajira)
Flag of Venezuela.svg Venezuela (cantu Zulia)
Zona Península de la Guajira
Falantes ~324.000 (1994)[1]
  • 324.000 nativos[1]
  • 200 otros[1]

~305.000 (1995)[2]

~350.000 (2005)[3]

~400.000 (2010)[5]

Puestu Non nos 100 mayores (Ethnologue 1996)
Familia Maipureana (Arawak)

 Arawak septentrional
  Arawak caribeñu
   Guajiro

Alfabetu Alfabetu llatinu
Estatus oficial
Oficial en En Venezuela tien reconocencia como llingua nacional dende 1999.
(Cooficial col español en La Guajira dende 1992).
Reguláu por Centru Etnoeducativo Kamüsüchiwo’o
Códigos
ISO 639-1 nengún
ISO 639-2 guc
ISO 639-3 guc
cantu

Estensión del wayúu, guajiro

El idioma guajiro o wayúu, nel so nome propiu (autoglotónimu) wayuunaiki [wayūnaiki] (wayuu: identidá étnica de los guajiros, ver wayúu; y naiki: idioma), ye faláu per cerca de 400 mil persones nel departamentu colombianu de La Guajira y nel norte del estáu venezolanu del Zulia, pertenez a la familia llingüística arawak,[6] subfamilia maipureana, tueru norte,[7] cercanamente rellacionáu cola llingua de los añú de la mariña zuliana, la de los lokono de les Guayanas y la de los taínos de les Antilles.

Historia[editar | editar la fonte]

La forma fonética de dalgunos de los primeres americanismos amuesa que la llingua de la que fueron tomaos comparten isogloses col modernu guajiro. Eso suxure que pue ser interpretáu de dos maneres: la primer posibilidá ye qu'el guajiro compartía coles variantes de taíno de les Antilles, delles traces frutu de cambeos llingüísticos compartíos por esi grupu de llingües. Esta ye la posibilidá aceptada pola mayoría d'especialistes:[8]

(español) ají < *aší / (guajiro) haiši / arawak-lokono haiči < *hátʰi 'chile (pimientu)'
(español) folie < *ášy / (guajiro) háiši / arawak-lokono haliči < *hálitʰi 'batata'

Estos exemplos amuesen qu'el taíno taría más cercanu al guajiro que al lokono. La otra posibilidá ye que los préstamos nun fueren tomaos de taíno sinón directamente d'otres llingües de la mariña norte del Caribe rellacionaes col guajiro. La distribución precolombina del guajiro paecía más acutada que la qu'ocupó darréu, ya inclusive anguaño. El so territoriu orixinariu yera la península de La Guajira. Darréu ocupó toles veres del llagu de Maracaibo, moviendo na so espansión a les llingües timote-cuica.

Descripción gramatical[editar | editar la fonte]

Fonoloxía[editar | editar la fonte]

Rexistra seis vocales y 16 consonantes.[9]

Vocales

Anteriores Centrales Posteriores
Zarraes i ɨ o
Medies y o
Abiertes a

Toles vocales pueden ser geminadas (llargues): aa, ee, ii, ɨɨ, oo, uu. la vocal central baxa ɨ escríbese ü.

Consonantes

llabial alveolar palatal velar glotal
oclusives p t c k ʔ
nasales m n ɲ
fricatives s ʃ h
vibrantes ɾ, r
aproximantes w j

† ye una vibrante llateral que se pronuncia cola llingua un pocu más llateral y más tras que la "r" del castellán, escríbese "l". la vibrante doble (rr) escríbese "r".

El llargor de les consonantes oclusives (p, t, k) y nasales (m, n) pue ser llarga, casu nel cual escríbense dobles (pp, tt, kk, mm, nn).

El acentu en wayú recai xeneralmente na segunda sílaba de la palabra, sacante cuando empieza en vocal geminada (VV) o consonante siguida de vocal geminada (CVV) o con sílaba zarrada (CVC), casu nel cual l'acentu recai na primera vocal. Nes pallabres d'acentu irregular que nun cumplen estes riegles, l'acentu marcar al escribir con una tilde.

La nasalización asocede fonéticamente en wayú, pero nun tien calter fonémico. Presentar nes vocales al llau de consonantes nasales o como traza enfatizadora de determinaes pallabres como ââ "sí", mâ'î "bien" o êêjû "golor".

Gramática[editar | editar la fonte]

Ye una llingua aglutinante.[10] Los sustantivos espresar con un sufixu qu'indica'l númberu plural (-kana) o'l singular según sía del xéneru masculín (-kai) o non masculín (-kat). La clasificación plural, singular masculín, singular femenín afecta tola llingua y en particular a los pronomes y les conxugaciones de los verbos.[11] Los pronomes demostrativos, por casu, tienen un raigañu qu'indica si ye masculín singular (chi-), non masculín singular (-) o plural (na-), que s'usa na forma básica pa indicar la presencia más cercana (este, esta, estos) y a la que s'amiesta un sufixu pa indicar graos de mayor distancia (-ra/--la, -sa, -a/-ia/-yá), asina:

masculín non-masculín plural

chi
esti |
esta, esto | na
estos, estes

chira
esi | türa
esa, eso | nala
esos, eses

chisa
aquel

nasa
aquellos, aquelles

chia
aquel llonxanu |

naya
aquellos as alloñaos/-as

L'interrogativu "¿quién? tien forma xeneral non masculina jarat, forma masculina jarai y plural jaralii. Asina pasa con "¿Por qué" o "¿cómo?" (jamüsü, jamüshi, jamüshii) y con "¿cuánto tiempu?" qu'amás s'estrema en pasáu (jetsüirü, jetsüichi, jetsüina) y futuru (jetseerü, jetseechi, jetseena).

Los pronomes personales son:

masculín non-masculín plural

tayakai
yo (masc.)

tayakat
yo (fem.)
waya
nós, -as

piakai
tu (masc.)

piakat
tu (fem.)
jia
vós, -as

nia
él

naua
ellos, -as

El primera fonema (soníu, lletra) del respectivu pronome personal, desempéñase como raigañu (t-, p-, n- sh- o s-, w-, j-, n-) de los pronomes posesivos, que son prefixos qu'inclúin amás la vocal -a- en primer persona (ta- el mio, wa- el nuesu) y nel plural de la tercer persona (na- d'ellos) o nes demás persones depende del fonema inicial de los sustantivos respectivos, de manera que (pi-/-/pu- el to, nin-/-/nu- d'él, shi-/-/el so- d'ella). En forma similar el respectivu fonema inicial puede desempeñase como prefixos de conxugación de los verbos d'acción, pero les variaciones vocáliques qu'asoceden nes mesmes persones y xéneros que nos pronomes posesivos, nun son mesmes del prefixu, sinón afecten a la vocal con qu'empieza'l verbu, que conviértese en de baxa n'alta (i por y, ü por o, o por o).

Los verbos qu'espresen una acción empiecen cola vocal baxa a o les medies y, o, son toos transitivos y dellos intransitivos; mientres los verbos qu'espresen un estáu empiecen xeneralmente por una consonante o una vocal alta i, ü, o (con delles esceiciones como anaa "tar bien"), son toos intransitivos y nun almiten conxugación con prefixu personal.

Tamién s'estremen pol so comportamientu na conxugación de dellos tiempos y maneres, dos clases de verbos según el sufixu que marca'l so infinitivu, que na clase 1 ye una vocal geminada -VV, y na clase 2 ye una vocal simple siguida de -waa.

Polo xeneral, el verbu preciede al pedricáu o oxetu y ésti al suxetu (tipu VOS). Preséntense dos esquemes de predicación: unu encruciáu predicáu-suxetu y unu sintéticu, predicáu-centráu o compactu.,[12] nel cual la oración componer de namái d'un sintagma con nucleu verbal. La conxugación facer por aciu prefixos personales, infixos y sufixos de manera, tiempu y aspeutu y de númberu-xéneru del oxetu. La negación indicar col prefixu m-, anque tamién esiste'l verbu negativu nójolaa ("nun ser", "nun tar", "nun haber"), y amás "nun haber" o "nun tener" puede espresase col prefixu ma- siguíu del respectivu sustantivu.

Los axetivos precieden al sustantivu y munchos son derivaos verbales y polo xeneral se verbalizan (indiquen lo que ye daqué). Los númberos son:

1 wane, waneesia
2 piama
3 apünüin
4 pienchi
5 jarai
6 aippirua
7 akaratachi
8 mekiisat
9 mekietsat
10 poloo
11 poloo waneemüin. Los númberos subsiguientes tamién se formen amestando a la primer decena poloo la unidá respectiva con un sufixu deriváu de -(a) müin: 12 p. piammüin, 13 p. apünüinmüin, 14 p. pienchimüin, 15 p. jaralimüin, 16 p. aippiruamüin, 17 p. akaratachimüin, 18 p. mekiisalümüin, 19 p. mekiétsalümüin.
20 piama shikii. Les decenes posteriores tamién s'indiquen amestando la palabra shikii al díxitu respectivu, 30 apünüin shikii, etc.

El wayú presenta sufixos o infixos como marques de casu, en llugar de les preposciones del castellán. Por casu:

Llocativos:
-(a) pa'a "en"
-(y) roku "en" (na agua o otru líquidu)
-(a) nain "sobre", "en"
-(a) pünaa "por", "al traviés de"
Instructivu: -(a) alin "por" (causa, autoría)
Inesivo: -(a) lu'o "dientro de"
Ablativu: - (a) jee "dende", "de"
Adlativo: -(a) müin "escontra", "a"[13]
Dativos:
-(a) püla "pa"
-(o) ulia "de", "con referencia a"
-(a) tüma "a", "por"
-(a) a'o "sobre", "por", "a cerca de"
Presea: -(a) ka "con"
Comitativo: -(a) maa "con", "acompañáu de"
Xenitivu: -se-, -in-, "de" (posedo)
Citativos:
- (p'aquel de quien se fala)
-chon (candial, diminutivu)
Vocativu: -ee (pa quien se ta falando)

Nes marques de casu la primer vocal xeneralmente modifícase d'alcuerdu a la terminación de la palabra cola cual enllazar. La marca puede añedir al respectivu demostrativu que correspuende al sustantivu apaecer como palabra completa a la fin d'una interrogación.

L'idioma wayú na actualidá[editar | editar la fonte]

Dende los años '80,[14] na Guajira colombiana impartir educación billingüe español-wayuunaiki nun modelu educativu diseñáu pol Centru Etnoeducativo Kamüsüchiwo'o y con sofitu financieru del gobiernu colombianu y l'empresa qu'alministra la mina de Cerrejón; per otru llau, magar l'idioma tuvo una llindada tradición lliteraria, esiste anguaño un creciente interés en rescatar y promover l'usu d'esti idioma; como por casu, ta publicándose un periódicu billingüe n'idioma wayú y idioma español publicáu en Venezuela y distribuyíu en Venezuela y Colombia, llamáu Wayuunaiki;[15] amás, el gobiernu de Colombia ta encargándose de compilar una traducción al idioma wayú d'una de les obres más representatives del escritor colombianu Gabriel García Márquez, Cien año de soledá.[16]

En avientu de 2011, la Fundación Wayuu Taya n'alianza con Microsoft, presentaron el primer diccionariu de teunoloxía en wayuunaiki,[17] depués de trés años de trabayu en xunto con llingüistes y profesionales de T

Nos últimos años los testigos de Jehová de Venezuela y Colombia, esforciáronse por aprender l'idioma Wayuu. Coles mesmes han impresu una cantidá considerable de publicaciones en Wayuunaiki y añu tres d'añu faen xuntes y asamblees nel idioma pal beneficiu espiritual de la comunidá guajira.

El 26 de xineru del 2017 presentóse oficialmente la traducción del Llibru'l Principito al Wayuunaiki "Pürinsipechonkai" na ciudá de Maracaibo, Estáu Zulia-Venezuela, Gracies al sofitu de Fondation Jean Marc Probst Pour -y Petit Prince de Suiza n'alianza con Editorial Milagros Rosales-Ebdm Group ca en Maracaibo col so equipu de Traductores en Venezuela: José Álvarez, Edixa Montiel, José Fernández y Traductor en Colombia: Alicia Doráu, na primer edición la impresión foi de 2.200 Exemplares, distribuyíos en calidá de donación a 401 Colexos de la División Indíxena del Estáu Zulia, Programa Araguaney del Estáu Zulia, Toles Biblioteques Públiques del Estáu Zulia, Biblioteques de les Universidaes UNICA, LLUZ, URBE, URU y UPEL, Consuláu Colombianu na Ciudá de Maracaibo pa la distribución nes sos escueles y biblioteques de la Guajira, según tamién a distintes autoridaes de Venezuela y Colombia.

Ver tamién[editar | editar la fonte]

Referencies[editar | editar la fonte]

  1. 1,0 1,1 1,2 Adelaar, 2004, p. 611
  2. 2,0 2,1 2,2 Ethnologue report for language code - Wayuu
  3. José Álvarez & Alicia Doráu (2005). "Derivación de verbos estativos duales en guajiro/wayuu naiki". Saber, Universidá d'Oriente, Venezuela. Vol. 17. Nᵘ2: 175-187. Vease pp. 175, nota nᵘ2.
  4. Kowii & Fernández Silva, 2005: 37
  5. Yandira Guerreiro, Leyda Alviárez & Ana Carolina Sánchez. "Un aproximamientu al estudiu de les construcciones interrogatives en wayuunaiki/guajiro". Multiciencias. Vol. 10, núm. 1, xineru-abril 2010, pp. 21-28. Universidá del Zulia, Puntu Fixu. Vease pp. 21.
  6. Mansen, Richard y David Captain (2000) "L'idioma wayuu (o guajiro)"; María Stella González de Pérez y Mª L. Rodríguez de Montes (eds.) Llingües indíxenes de Colombia: una visión descriptiva: 795-810. Bogotá: Institutu Caru y Cuervu.
  7. Proel
  8. Adelaar, 2004, p. 117
  9. Goulet J.G. y Miguel Angel Jusayu (1978) L'idioma guajiro; los sos fonemes, la so ortografía, la so morfoloxía. Caracas: Universidá Católica Andrés Bellu.
  10. Pimiento Prieto, Margarita y F.J. Pérez Van-Leeden (1997) La traducción d'apartes de la Constitución política de Colombia al wayuu: dellos aspeutos y problemes Amerindia 22: 151-176. Paris
  11. Mansen, Richard (1984) Aprendamos Guajiro. Gramática Pedagóxica de Guajiro. Bogotá: Editorial Townsend. ISBN 0-88312-228-6 Esta obra tomóse como base pa la descripción gramatical. Tamién pueden consultase:
    Olza, Jesús y Miguel Ángel Jusayú (1986) Gramática de la Llingua chiqui (Morfosintaxis). San Cristóbal (Venezuela): Universidá Católica del Táchiritata.
    Álvarez, José (1994) Estudiu de llingüística guajira. Macaraibo: Ed. Astru Data.
  12. Ramírez González, Rudecindo (1996) "Estructures de predicación en Wayunaike"; III Congresu de Llingüística Amerindia y Criolla. Llingües Aboríxenes de Colombia. Memories 6: 297-315. Bogotá: CCELA, Universidá de los Andes, 1999.
  13. Tamién funciona en dativu como en castellán les preposiciones "a", "pa".
  14. En media lluna fórmase'l futuru wayuu. Ministeriu d'Educación de Colombia
  15. Jayariyú: "Wayuunaiki ye l'únicu periódicu especializáu de Venezuela y Suramérica, con esencia indíxena" / Jayariyú: Nia wanee karalo'uta Wayuunaiki especializáu münaka suma Wenezuela, suma Suramérica wayuu aa'inrüma'in. Aló Presidente. 6 de xunetu de 2010
  16. "Cien año de soledá" va ser traducíu a llingua indíxena wayuunaiki. Diariu L'Universal. Julio de 2010
  17. Fundación Wayuu Tayá y Microsoft Venezuela presenten Diccionariu de Computación en Wayuunaiki

Bibliografía[editar | editar la fonte]

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]


Idioma wayú