Lambda Cephei

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Lambda Cephei
Picto infobox astronomy.png
Lambda Cephei
Datos d'observación
(Dómina J2000.0)
Constelación Cefeo
Ascensión reuta (α) 22h 11min 30,58s
Declinación (δ) +59º 24’ 52,2’’
Mag. aparente (V) +5,05
Carauterístiques físiques
Clasificación estelar O6If(n)p
Masa solar 33 - 62 M
Radiu (21,1 R)
Magnitú absoluta -3,84
Gravedá superficial 3,41 (log g)
Lluminosidá 337.000 L
Temperatura superficial 38.900 ± 866 K
Metalicidá [Fe/H] = +0,03
Periodu de rotación ≤ 3 díes
Astrometría
Velocidá radial -74 km/s
Distancia ~ 1955 años lluz
Paralax 1,65 ± 0,22 mas
Referencies
SIMBAD enllaz
Otres designaciones
22 Cephei / HD 210839 / HR 8469 / HIP 109556 / SAO 34149 / BD+58 2402 / GC 31066 / AG+59 1498
[editar datos en Wikidata]

Lambda Cephei (λ Cep / 22 Cephei)[1] ye una estrella na constelación de Cefeo de magnitú aparente +5,05. Ye una estrella alloñada que la so distancia respectu al Sistema Solar, d'alcuerdu al nuevu amenorgamientu de los datos de paralax del satélite Hipparcos, ye de 1955 años lluz.[2]

Carauterístiques[editar | editar la fonte]

Lambda Cephei ye una superxigante azul de tipu espectral O6I. La so temperatura superficial ye estraordinariamente alta —38.900 ± 866 K[3] y la so lluminosidá ye unes 377.000 vegaes superior a la del Sol, la mayor parte de la so radiación emitida na rexón ultravioleta.[2] Sicasí, nel espectru visible, la so lluminosidá inda ye 15.000 vegaes mayor que la lluminosidá solar.[4]

Anque Lambda Cephei ye una estrella bien masiva, nun esiste consensu en cuantes al valor exautu de la so masa. D'alcuerdu al so tipu espectral, pue ser 62 vegaes más masiva que'l Sol, pero otros modelos asitien la so masa en redol a les 33 mases solares.[5] Tien un radiu envaloráu 21 vegaes más grande qu'el del Sol y xira sobre sigo mesma con una velocidá de rotación proyeutada de 200 km/s.[6] Amuesa un conteníu metálico bien paecíu a la solar ([Fe/H] = +0,03).[3] Magar el so estatus de superxigante, suxurióse qu'entá podría siguir fundiendo la so hidróxenu internu en heliu. La so edá más probable ye de namái 2,9 millones d'años,[7] malapenes un 0,06% de la edá actual del Sol. Tocantes a el so evolución, va rematar la so vida españando como una brillosa supernova; el remanente estelar va ser una estrella de neutrones ya inclusive podría dar llugar a un furacu prietu.[4]

Cinemática[editar | editar la fonte]

L'alta velocidá relativa de Lambda Cephei en rellación al Sol -83 km/s, unos cinco vegaes mayor que'l valor habitual— apunta a que ye una estrella fuxitiva; éstes son estrelles que se mueven al traviés del espaciu con una velocidá inusitadamente alta en comparanza con otres estrelles de la so redolada. Ello ye que'l so movimientu al traviés del espaciu indica que fai 2,5 millones d'años Lambda Cephei salió despidida de l'asociación estelar Cepheus OB3.[4] Suxurióse que la so condición d'estrella fuxitiva pue ser la resultancia d'un alcuentru con un sistema binariu masivu.[8]

Ver tamién[editar | editar la fonte]

Referencies[editar | editar la fonte]

  1. Lambda Cephei (SIMBAD)
  2. 2,0 2,1 Hohle, M. M.; Neuhäuser, R.; Schutz, B. F.. «Masses and luminosities of O- and B-type stars and rede supergiants». Astronomische Nachrichten 331 (4). p. 349. http://cdsads.u-strasbg.fr/cgi-bin/nph-bib_query?2010AN....331..349H&db_key=AST&nosetcookie=1. 
  3. 3,0 3,1 Wu, Yue; Singh, H. P.; Prugniel, P.; Gupta, R.; Koleva, M.. «Coudé-feed stellar spectral library - atmospheric parameters». Astronomy and Astrophysics 525. A71. http://cdsads.u-strasbg.fr/cgi-bin/nph-bib_query?2011A%26A...525A..71W&db_key=AST&nosetcookie=1. 
  4. 4,0 4,1 4,2 Lambda Cephei (Stars, Jim Kaler)
  5. Weidner, C.; Vink, J. S.. «The masses, and the mass discrepancy of O-type stars». Astronomy and Astrophysics 524. A98. http://adsabs.harvard.edu/cgi-bin/nph-bib_query?2010A%26A...524A..98W&db_key=AST&nosetcookie=1. 
  6. Vink, Jorick S.; Davies, B.; Harries, T. J.; Oudmaijer, R. D.; Walborn, N. R.. «On the presence and absence of disks around O-type stars». Astronomy and Astrophysics 505 (2). pp. 743-753. http://adsabs.harvard.edu/cgi-bin/nph-bib_query?2009A%26A...505..743V&db_key=AST&nosetcookie=1. 
  7. Tetzlaff, N.; Neuhäuser, R.; Hohle, M. M.. «A catalogue of young runaway Hipparcos stars within 3 kpc from the Sun». Monthly Notices of the Royal Astronomical Society 410 (1). pp. 190-200. http://adsabs.harvard.edu/cgi-bin/nph-bib_query?2011MNRAS.410..190T&db_key=AST&nosetcookie=1. 
  8. Gvaramadze, Vasilii V.; Gualandris, Alessia. «Very massive runaway stars from three-body encounters». Monthly Notices of the Royal Astronomical Society 410 (1). pp. 304-312. http://adsabs.harvard.edu/cgi-bin/nph-bib_query?2011MNRAS.410..304G&db_key=AST&nosetcookie=1.