Jules Grévy

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Jules Grévy
Jules Grevy.jpg
miembru de la Asamblea Nacional francesa


bastonario Traducir

1868 - 1870
Édouard Allou - Edmond Rousse
copríncipe de Andorra Traducir

30 xineru 1879 - 2 avientu 1887
Patrice de Mac Mahon - Marie François Sadi Carnot
Presidente de Francia

30 xineru 1879 - 2 avientu 1887
Patrice de Mac Mahon - Marie François Sadi Carnot
Vida
Nacimientu Mont-sous-Vaudrey15  d'agostu de 1807
Nacionalidá Bandera de Francia Francia
Llingua materna francés
Fallecimientu Mont-sous-Vaudrey9 de setiembre de 1891 ()
Sepultura Mausoleo de la familia Grévy Traducir
Familia
Casáu/ada con Coralie Grévy
Hermanos/es
Estudios
Estudios Facultad de Derecho de París Traducir
Llingües francés
Oficiu
Oficiu Abogáu y políticu
Llugares de trabayu París
Premios
Creencies
Partíu políticu Republican Left Traducir
Cambiar los datos en Wikidata

Jules Grévy (Mont-sous-Vaudrey; 15 d'agostu de 1807[nota 1] - ib.; 9 de setiembre de 1891) foi un abogáu y políticu francés, siendo'l tercer presidente de la Tercer República Francesa,[nota 2] dende 1879 hasta 1887. Tuvo De dimitir del cargu mientres el so segundu mandatu consecutivu pol escándalu de les condecoraciones.

Biografía[editar | editar la fonte]

Retrato oficial de Grévy, por Léon Bonnat.

Nacíu nuna familia de convencimientos republicanos, el so ideal políticu ye'l d'un poder impersonal exercíu por una asamblea. En cursando estudios, bien brillosos, llicenciar en Derechu en París y conviértese n'abogáu. Casar en 1848 con Coralie Grévy —el so apellíu de nacencia yera Fraisse—, cola cual tien una fía, de nome Alice (1849-1938).

La so carrera política empieza cola revolución de 1848, cuando ye nomáu comisariu de la República. Ye escoyíu diputáu n'abril de 1848, na asamblea constituyente. Mientres los alderiques pa la ellaboración de la Constitución, propón La Enmienda Grévy contra la eleición del presidente de la república por sufraxu universal, enmienda que va ser refugada.

Esta enmienda amuesa'l so refugu a la llexitimidá del poder d'una sola persona percima de toos nel executivu. En 1849 Grévy ye escoyíu na asamblea llexislativa, y dempués ye vicepresidente de la mesma. El 2 d'avientu de 1851, col golpe d'estáu de Luis Napoleón Bonaparte, ye arrestáu, depués lliberáu y torna a l'abogacía.

Ye escoyíu miembru del conseyu de la orde d'abogaos (francés: -y Barreau), en París, en 1862, y darréu conviértese en decanu del colexu d'abogaos.

Torna a la política a la fin del Segundu Imperiu Francés, y ye escoyíu diputáu pol departamentu del Xura en 1866, pero sigue na oposición. Ye contrariu, xuntu con Léon Gambetta y Thiers, a la declaración de guerra a Alemaña en 1870. En febreru de 1871 ye escoyíu presidente de la Asamblea Nacional hasta la so dimisión n'abril de 1873. Va Trespasar el poder a Thiers mientres la insurrección de la Comuña de París. Ye presidente de la Cámara de Diputaos a partir de 1876.[1] Republicanu moderáu, Grévy va tar al cargu de la direición del Partíu Republicanu a la muerte de Thiers, en 1877. Ye candidatu a les eleiciones presidenciales per primer vegada en 1873.

Primer mandatu presidencial (1879-1885)

El 30 de xineru de 1879 el xeneral Patrice de Mac Mahon dimite de la presidencia de la República.[2] El mesmu día, los parllamentarios escueyen a Grévy pal puestu presidencial, y anuncia que nunca enxamás va dir en contra de la voluntá popular, y de fechu arrenuncia a dereches de disolución del parllamentu.[3]

Caricatura de Jules Grévy, en xunetu de 1879.

Llamóse Constitución Grévy —la espresión ye del constitucionalista Marcel Prélot— al debilitamientu del poder executivu —de los Presidentes de la República y del Conseyu—, a favor d'una república parllamentaria: la revisión de la Constitución tramitar del 19 al 21 de xunu. En particular, centrar en midíes simbóliques, tales como perpetuar los símbolos de la República —el 14 de xunetu y La Marsellesa adóptense oficialmente—, les cámares parllamentaries son tresferíos a París y la see permanente de la Presidencia de la República establecer nel Palaciu del Elíseo.

Asina mesmu, el so mandatu incidió nes reformes polítiques centraes na Educación, de calter anticlerical. El 9 d'agostu de 1880 créanse les Escueles Normales, incluyendo los planes pa la formación de los profesores nun marcu y una ideoloxía republicana. El Presidente sofita les midíes anticlericales de los sos ministrossobremanera contra les congregaciones relixoses. El mayor golpe a la influencia de la Ilesia y la relixón produz el 29 de marzu, cuando una llei prohibe exercer la enseñanza a les congregaciones ensin autorizar, lo que supón que delles ordes como los xesuites salgan de Francia. El 21 d'avientu de 1880, créanse les Escueles Secundaries femenines, so la direición de Jules Ferry, primer ministru y ministru d'Instrucción Pública. Les lleis de Jules Ferry instauren gradualmente la enseñanza gratuita (1881), la educación obligatoria y l'educación pública laica (1882).

Segundu mandatu (1885-1887)

Grévy ye reelexíu presidente en 1885 y estrémase pola so sincera oposición al revanchismo contra Alemaña, pol so interés nel caltenimientu de la paz internacional n'Europa, y pola so oposición a la espansión colonial francesa, enfrentándose a Gambetta y a Jules Ferry. En 1887 españa'l escándalu de les condecoraciones cuando'l xenru de Grévy, Daniel Wilson, ye acusáu de tráficu d'influencies al cobrar presuntamente altes sumes de dineru a políticos y empresarios en cuenta de 'xestionar' pa ellos el llogru de condecoraciones prestixoses como la Lexón d'Honor.[4] Les cámares obliguen a Grévy a dimitir el 2 d'avientu,[5] lo qu'aumenta'l baturiciu nacional, y darréu una serie d'años cola ausencia de gobiernos estables.[6]

Muerre'l 9 de setiembre de 1891 na so casa de Mont-sous-Vaudrey, a los 84 años d'edá, víctima d'una conxestión pulmonar.[7]

Na so vida privada, Grévy yera un apasionáu xugador de billar, y asina foi retratáu como xugador pola revista Vanity Fair en 1879.

Franc-masón, perteneció a la logia de Arrás 'La Constante Amitié', del Gran Oriente de Francia.

Distinciones[editar | editar la fonte]

Ordes[editar | editar la fonte]

Honores[editar | editar la fonte]

  • La cebra de Grévy recibe'l so nome n'honor del presidente francés, a quien regaló un exemplar l'emperador d'Etiopía en 1882. Esti exemplar sirvió pa describir la especie.[8]

Referencies[editar | editar la fonte]

Notes[editar | editar la fonte]

  1. La so fecha de nacencia ye incierta, porque los rexistros de Civiles del Estáu fueron destruyíos escontra 1812.
  2. Cuartu presidente en total de la República Francesa.

Referencies[editar | editar la fonte]

  1. Frémy, Dominique. Inquiz deas président de la république... et deas candidats (en fr). Robert Laffont, 287. ISBN 2221053605.
  2. Colling 1949, p. 294
  3. Hémeret, Georges-Léonard. -yos Présidents: République française (en fr). Morica, 44. ISBN 2843080029.
  4. Colling (1949). en Société d'éditions économiques et financières: La Prodigieuse histoire de la Bourse (en fr), 310.
  5. <cite style="font-style:normal" id="Referencia-Taliano-Deas Garets-2012">Taliano-Deas Garets, Françoise (2012). Histoire politique de la France IIIe, IVe et Ve Républiques, 1870-2010 (en fr). Ellipses, 30. ISBN 9782729871390.
  6. <cite style="font-style:normal" id="Referencia-Yvert-2002">Yvert, Benoît (2002). Premiers ministres et présidents du Conseil depuis 1815 histoire et dictionnaire raisonné (en fr). Perrin, 222.
  7. La mor de M. Jules Grévy. 11 de setiembre de 1891. http://gallica.bnf.fr/ark:/12148/bpt6k546407h. Consultáu 'l 13 d'agostu de 2017. 
  8. «LibGuides: Grevy's Zebra (Equus grevyi) Fact Sheet: Taxonomy & History» (en) (14 de xunetu de 2017). Consultáu'l 13 d'agostu de 2017.
Jules Grévy