Glenn Miller

De Wikipedia
Saltar a: navegación, buscar
Glenn Miller
Glen miller.jpg
Mayor Glenn Miller.
Datos xenerales
Nacimientu 1 de marzu de 1904
Bandera de Estaos Xuníos d'América Clarinda, Iowa
Muerte ca. 15 d'avientu de 1944 (40 años)
Canal del Llurdiu
Ocupación Músicu
Piloto
Militar
Información artística
Xéneru(os) Swing
Big Band
Jazz
Periodu d'actividá 19231944
Artistes rellacionaos Glenn Miller Orchesta
Web
Sitiu web www.glennmillerorchestra.com
[editar datos en Wikidata]

Alton Glenn Miller (Clarinda, Iowa, Estaos Xuníos 1 de marzu de 190415 d'avientu de 1944) foi un músicu estauxunidense de jazz de la era del Swing, y amás militar, nel rangu de Mayor. En 1937, funda la orquesta na que crearía y caltendría viva dende esi entós la so música, llamada The Glenn Miller Orchestra traducíu al español como La Orquesta de Glenn Miller, onde fixo innumberables ésitos, ente los más importantes "In The Mood" que ye posiblemente'l cantar de swing más conocida, y otres como "Kalamazoo" "American Patrol" "Moonlight Serenade" "Tuxedo Junction" "Chattanooga Choo Choo" "A String of Pearls" "Little Brown Jug" "Pennsylvania 6-5000" ente otres.

Entamos[editar | editar la fonte]

Bustu de Glenn Miller en Bedford.

Nacíu de la relación ente Elmer Miller y Mattie Lou Cavender, empecipiar na música cuando'l so padre Elmer regaló-y una mandolina, que depués camudó por un corno que foi'l primer preséu de vientu que tocó. Nesos tiempos, la familia Miller vivía en Tryon, Nebraska. Pasó la so infancia en Nebraska y Oklahoma hasta que la so familia instalóse definitivamente en Coloráu, onde con doce años abandona'l corno y empieza a estudiar la técnica del trombón y a tocalo na banda del so colexu. Siendo entá estudiante universitariu, Glenn realizaba audiciones, tocando siempres que se-y presentaba la oportunidá. Al desdexar los sos estudios y refiertar en trés de los sos seis cursos, decidió abandonar la universidá dedicándose por completu a la música.[1] Convertir en trombonista profesional y xúnese a la banda del entós célebre baterista, Ben Pollack, nuna xira por California. Nesa banda'l clarinetista yera'l más tarde proclamáu "rei del swing", Benny Goodman.

En 1927, la orquesta llega a Nueva York y Miller decide dexala pa tocar pola so cuenta en clubes, programes de radiu y espectáculos musicales, hasta bien entráu l'añu 1932. En 1935, Ray Noble, direutor británicu d'orquesta encárga-y entamar una banda de swing. Mientres dos años alterna la dirección de la orquesta y les actuaciones en pequeños locales, hasta qu'en 1938 decide formar la so propia "Gran Banda" tres dellos intentos atayaos. El so primera gran ésitu foi "Moonlight Serenade" y un contratu nel Casino de Glen Island en New Rochelle, en Nueva York, ábre-y les puertes a una carrera triunfal que se va caltener hasta'l final de la so vida. Coles mesmes que la orquesta trunfa nes sales de bailles, la banda adquier una popularidá terrible nos Estaos Xuníos d'América por cuenta de la emisión de les sos actuaciones por un programa radiofónicu que tresmitida de mariña a mariña nos Estaos Xuníos, y que foi patrocináu pola marca de pitos "Chesterfield".

Ésitos[editar | editar la fonte]

Formó una segunda banda en 1937, que consiguió rápido'l favor del públicu, qu'enllenaba los sos conciertos, lo que dio llugar a una serie de grabaciones pa les multinacionales discográfiques RCA Víctor y His Master's Voice. Dende xunu de 1938, Miller apoderó los primeros puestos de delles llistes de música popular, y caltúvose asina más d'un añu. A principios de 1940, "In the Mood" tuvo quince selmanes consecutives de númberu unu, y siguió "Tuxedo Junction" que caltuvo a Miller nel númberu 1 hasta'l branu. El 11 de febreru de 1941 otorgóse-y a Miller el primer discu d'oru por "Chattanooga Choo Choo".

Otros títulos conocíos son "A String of Pearls", "Moonlight Serenade" y "Pennsylvania 6-5000" (que yera y sigue siendo'l númberu de teléfonu del Hotel Pensilvania en Manhattan). La "Serenata a la lluz de la Lluna" (Moonlight Serenade) ye una de los cantares más reproducíos de tola hestoria en EE. XX., y anguaño ta considerada como la tema representativa de Miller, y como una de los cantares más importantes de la hestoria musical de EE. XX..

En 1942, mientres la Segunda Guerra Mundial, Miller apuntar nes Fuerces Aérees onde recibió'l rangu de capitán y onde s'encargó de tocar pa les tropes estauxunidenses movíes a Europa.

Discografía[editar | editar la fonte]

En 1991 la discográfica RCA punxo a la vienta una colección de 13 cederrones con toos les temes grabaes pa esta robla. La compilación cuntaba con un total de 286 títulos.

Muerte o misteriu[editar | editar la fonte]

Tres la lliberación de París, a Miller ordenóse-y realizar una xira de seis selmanes ellí y n'otres ciudaes europees, yá en poder de los aliaos. Miller, acabante xubir a Mayor, pasó la nueche anterior, aldericando con un amigu los sos planes de formar una banda na postguerra y depués retirase a una finca que mercara en California.[2]

A otru día, 15 d'avientu de 1944, partió nun avión monomotor dende l'aeródromu de Twinwood, 50 milles al norte de Londres. Dirixir a París, pa empecipiar la so xira artística. El pilotu de l'aeronave tamién se dirixía a la ciudá, na que taba a puntu de ser sometíu a una corte marcial por acusaciones de traficar nel mercáu negru. Los informes indiquen qu'había un tercer compañeru con ellos nesti vuelu.[3]

Como nunca s'atoparon los cadabres de Miller y los sos acompañantes, hubo una serie de lleendes que-y suponíen vivu. En 1985, l'investigador Clive Ward afayó un Noorduyn Norseman, similar al avión en que viaxó Miller, nes contornes de la mariña norte de Francia pero nun pudo verificase la esistencia de restos humanos nel so interior.

Unu de los rumores más persistentes ye'l de que morrió nun chamizu alemán, apuñaláu por una prostituta, anque esta hestoria, que se supon desclasificada como munchos otros secretos de guerra, nunca se pudo confirmar. La teoría más probable ye que l'avión foi por fuerza baltáu por bombarderos RAF sobre'l Canal del Llurdiu (ente Francia y Reinu Xuníu), dempués d'una operación albortada de bombardéu contra Alemaña onde se refundiaron al mar les bombes destinaes con cuenta d'allixerar carga: el pilotu de la fuerza aéreo británica Frad Shaw anotó na so bitácora que reparó qu'un pequeñu avión monomotor bastiar n'espiral y ensin control escontra'l mar.

Un artículu del Chicago Tribune (2014) señalaba que, a pesar de les munches teoríes, l'avión de Miller estrellar por defectu del carburador. El motor del avión tenía un carburador conocíu por dar problemes en tiempu fríu y un historial d'accidentes provocaos n'otros aviones, al conxelase.

A pesar de la desapaición del músicu, la banda siguió les sos actividaes so la dirección de Jerry Gray hasta'l 13 de payares de 1945, cuando fixo la so última presentación ante'l Presidente Harry Truman, en Washington. El mayor Glenn Miller foi l'únicu miembru de la banda que nun sobrevivió a la guerra.

El llibru "The Glenn Miller conspiracy", del periodista Hunton Downs y espublizóse en 2010, afirma que Miller foi puestu so les ordes de Eisenhower y foi prindáu pola Gestapo col fin de llegar hasta ésti. Foi torturáu, executáu y abandonáu nun chamizu parisín.

N'abril de 1992, a pidimientu de la so fía, púnxose-y una llábana nel Campusantu Nacional de Arlington, llugar que se destina a los cayíos nes guerres y ex-presidentes de Estaos Xuníos d'América.

Película[editar | editar la fonte]

En 1953, Anthony Mann rodó la película biográfica "The Glenn Miller Story", que'l so títulu en España foi "Música y llárimes", na que James Stewart interpretaba a Alton Glenn Miller.

Referencies[editar | editar la fonte]

4. Big band

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]








Glenn Miller