Anthony Mann

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Anthony Mann
Anthony Mann
The Far Country (1954) still 1 (cropped).jpg
Vida
Nacimientu San Diego30  de xunu de 1906
Nacionalidá Bandera de Estaos Xuníos d'América Estaos Xuníos
Fallecimientu

Berlín29  d'abril de 1967

(60 años)
Causa de la muerte infartu de miocardiu
Familia
Casáu/ada con Sara Montiel  (1957 -  1963)
Estudios
Llingües inglés
Oficiu
Oficiu direutor de cine, guionista, productor de cine y direutor de teatru
IMDb nm0542649
Cambiar los datos en Wikidata

Anthony Mann, nacíu col nome de Emil (o Anton) Bundesmann (San Diego, 30 de xunu de 1906 - Berlín, 29 d'abril de 1967) foi un direutor de cine, productor y actor estauxunidense.

== Trayeutoria desconocen munchos datos iniciales, anque se supón que nació en 1907 en San Diego (o en Point Llomba). Pero sábese qu'el so padre, Emile Theodore Bundsmann, yera un emigrante austriacu; y que la so madre, Bertha Waxelbaum (apellíu orixinal: Weichselbaum), provenía d'una familia xudía de Macon, Xeorxa. Escontra 1917, la familia treslladóse a Nueva York. Mann empecipió los sos estudios, que tuvo qu'abandonar en 1923 tres la muerte del so padre,[1]

Anthony Mann empezó la so carrera como actor en Nueva York, en pequeñes sales del Off-Broadway. Esa esperiencia sería decisiva pal so futuru quefer. Ente 1926 y 1933 foi contratáu como xefe de produción de Teatru Guild; esi últimu añu dirixó dos producciones pa dichu teatru. En 1936 dirixó Cherokee Night pal Teatru de Harlem; en 1937, otra pieza pal teatru de la Cai 46; y en 1938 otros trés pal teatru federal.[2]

En 1938 treslladóse a Hollywood contratáu por Seznick, como descubridor de talentos y direutu de repartu. En 1942 empezó a trabayar como asistente de direición. Fixo pruebes pa filmes famosos, como Lo que'l vientu se levó, pa Intermezzo, y pa Rebecca.

Los sos primeros filmes, de 1942, fueron Dr. Brodway (pa la Paramount) y Moonlight in Havana (pa la Universal). Rodó con habilidá la comedia Two O'clock Courage (1945). Destacó llueu nel cine negru clásicu —asina con He Walked by Night (1948), Railroaded!, T-Men y Raw Deal—, lo que-y dexó faer se un buecu na capital del cine. Tamién fixo Reign of Terror, 1949, sobre la Revolución francesa.

De siguío llogró un ésitu significativu nel xéneru del western mientres la so etapa nos Estudios Universal, asina con La puerta del diañu (1950); y sobremanera destacó nun ciclu de collaboraciones con James Stewart: Winchester '73 (bien allabada), Horizontes alloñaos, The Naked Spur, The Far Country, L'home de Laramie y L'home del Oeste, con Gary Cooper, considerada por munchos críticos la so obra maestra. Nel estilu cinematográficu de Mann resalta cómo sorraya a un personaxe percima de los restantes.[3]

Anque sea un campu menos llográu, destacó'l so Música y llárimes (The Glenn Miller Story, 1954), de xéneru musical (y tamién biográficu, sobre Glenn Miller) con guión de Valentine Davies y Oscar Brodney; tuvo como protagonistes a James Stewart y June Allyson. En 1958 rodó una violenta película en blancu y negru, La pequeña tierra de Dios, basada na novela homónima de Erskine Caldwell.

Nos años 60 concentrar en realizar dos grandes producciones épiques, dambes con Sofía Loren, producíes pol rumanu-estauxunidense Samuel Bronston. El Cid (1961), per un sitiu, tuvo gran ésitu comercial, non yá n'España; y dellos críticos valoren especialmente la so factura pictográfica.[4] Anque con menos ésitu de crítica, pero sí de públicu, realizó La cayida del Imperiu romanu (1964), una gran película tétrica y estensa, qu'arrinca de los últimos años del emperador sabiu, Marco Aurelio (el so funeral sería la culminación del relatu), y detiense xusto nel ocaso del so fíu Cómodu, que'l so desorde vital y píblico o la so muerte nel añu 192 preanunciarían, enantes de dos sieglos, el fin del Imperiu. El guión, diz nos creitos, taría inspiráu pola Historia de la decadencia y cayida del Imperiu romanu de Edward Gibbon, que'l so arranque ye precisamente'l mandatu de Marco Aurelio.

Pol so trabayu, tien una estrella nel Paséu de la Fama de Hollywood nel 6229 de Hollywood Bulevard. Tuvo casáu con Mildred Mann (1936–1956); en segundes nupcies, dende 1957 con Sara Montiel, y trabayaron xuntos en Serenade, con otres estrelles como Joan Fontaine, Mario Llanza y Vincent Price. N'anulando esi matrimoniu casóse cola baillarina rusa Sadlers, cola que tuvo un fíu.

En 1964 foi presidente del xuráu nel 14º Festival International de Cine, en Berlín. Morrió dacuando d'un ataque al corazón na capital alemana, en 1967, cuando grababa una película d'espionaxe, A Dandy in Aspic, la postrera, que foi concluyida nada brillantemente pol protagonista, Laurence Harve.

Tuvo ciertu tiempu escaecíu, y nun se-y asitiaba al pie de los grandes direutores estauxunidenses. Andrew Harris, en 1968 destacar nel so llibru The American Cinema, 1929-1968, y señalaba qu'esi olvidu afectaba ente otros a Sirk, Ray, Fuller y Preminger.

Pero a finales de los setenta, en 1979, la crítica americana Jeanine Basinger escribió una monografía sobre Mann, que sería'l testu, bien ilustráu 25 años dempués, que se presentó nel Festival de San Sabastián en 2004, que se centró na so obra. Esti eventu proyeutó de nuevu a Mann nel sieglu XXI (y recuperáronse en DVD munchos de los sos filmes).

Filmografía[editar | editar la fonte]

  • Moonlight in Havana (1942)
  • Dr. Broadway (1942)
  • Nobody's Darling (1943)
  • Estraños na nueche (Strangers in the Night, 1944)
  • My Best Gal (1944)
  • El gran Flamarion (The Great Flamarion, 1945)
  • El códigu del amor (Sing Your Way Home, 1945)
  • Dos na escuridá (Two O'clock Courage, 1945)
  • Strange Impersonation (1946)
  • The Bamboo Blonde (1946)
  • La brigada suicida (T-Men, 1947)
  • Desesperáu (Desperate, 1947)
  • L'últimu disparu (Railroaded!, 1947)
  • He Walked by Night (1948)
  • Pasiones de fueu Executor (Raw Deal, 1948)
  • El reináu del terror (Reign of Terror, 1949)
  • Incidente na frontera (Border Incident, 1949)
  • Follow me Quietly (1949)
  • Winchester '73 (Winchester '73, 1950)
  • La puerta del diañu (Devil's Doorway, 1950)
  • Les roxures (The Furies, 1950)
  • Side Street (1950)
  • Devil's Doorway (1950)
  • The Tall Target (1951)
  • Horizontes alloñaos (Bend of the River, 1952)
  • Música y llárimes (The Glenn Miller Story, 1953)
  • Badea negra (Thunder Bay, 1953)
  • Colorado Jim (The Naked Spur, 1953)
  • Música y llárimes (The Glenn Miller Story, 1954)
  • Tierres alloñaes (The Far Country, 1954)
  • La última frontera (The Last Frontier, 1955)
  • L'home de Laramie (The Man from Laramie, 1955)
  • Acorazaos del aire (Strategic Air Command, 1955)
  • Dos pasiones y un amor (Serenade 1956)
  • Los que saben morrer (Men in War, 1957), tamién foi'l so productor.
  • Cazador de foraxíos (The Tin Star, 1957)
  • La pequeña tierra de Dios (God's Little Acre, 1958)
  • L'home del oeste (Man of the West, 1958)
  • Cimarrón (1960)
  • El Cid (1961)
  • La cayida del Imperiu romanu (The Fall of the Roman Empire, 1964)
  • Los héroes de Telemark (The Heroes of Telemark, 1965)
  • Sentencia pa un dandy (A Dandy in Aspic, 1968), tamién foi'l so productor.

Notes[editar | editar la fonte]

  1. Jeanine Basinger, Anthony Mann, p. 19
  2. Jeanine Basinger, Anthony Mann, p. 19
  3. Jacques Rancière, "Poética de Anthony Mann".
  4. Jeanine Basinger, Anthony Mann, pp. 195-212

.

Bibliografía sobre Anthony Mann[editar | editar la fonte]

  • Alonso Barahona, Fernando, Anthony Mann, Film Ideal, 1997 ISBN 978-84-922150-3-4
  • J. Rancière, "Poética de Anthony Mann", en La fábula cinematográfica. Reflexones sobre la ficción nel cine, Barcelona, Paidós, 2005 ISBN 978-844-931-680-7 (or. La Fable cinématographique, París, Le Seuil, 2001).
  • Comas Ponte, Àngel, Anthony Mann, T&B Editores, 2004 ISBN 978-84-95602-72-5 (y n'Archivu d'internet, 2011 ISBN 978-84-15360-03-2)
  • Basinger, Jeanine, Anthony Mann, Filmoteca Española; Festival Internacional de Cine de Donostia-San Sebastián, 2004, ISBN 978-84-86877-32-3, testu billingüe.

Otres referencies[editar | editar la fonte]