Giovanni Pico della Mirandola

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Giovanni Pico della Mirandola
Giovanni Pico della Mirandola
Pico1.jpg
Vida
Nacimientu Mirandola Traducir24  de febreru de 1463
Nacionalidá Ducado de Mirandola
Fallecimientu

Florencia17  de payares de 1494

(31 años)
Causa de la muerte Venenu
Familia
Padre Gianfrancesco I Pico
Hermanos/es
Estudios
Estudios Universidá de Bolonia
Universidá de Padua
Universidad de Ferrara Traducir
Universidá de París
Llingües Llatín
Alumnu/a de Elia del Medigo Traducir
Oficiu
Oficiu filósofu
Trabayos destacaos Oratio de hominis dignitate Traducir
Heptaplus Traducir
Miembru de Academia de Atenas Traducir
Creencies
Relixón Ilesia Católica
Cambiar los datos en Wikidata

Giovanni Pico della Mirandola (24  de febreru de 1463Mirandola Traducir - 17  de payares de 1494Florencia) foi un humanista y pensador italianu.

Biografía[editar | editar la fonte]

Mientres estudiaba na Universidá de Bolonia publicó, a los catorce años, Les decretales. Depués viaxó pol territoriu italianu y más tarde por Francia, onde tamién asistió a la universidá. Estudió sobremanera llingües: griegu, árabe, hebréu y caldéu, col propósitu d'entender la Cábala, el Corán, los oráculos caldeos y los diálogos platónicos nos sos testos orixinales.

En 1485, mientres la so estancia en París, lleó los trabayos de Averroes (1126-1198), el filósofu y teólogu asharí hispanoárabe qu'introdució'l pensamientu aristotélicu n'Occidente. Ellí concibió la idea d'unificar les tradiciones culturales sobrevivientes naquella dómina. Al añu siguiente, yá de regresu n'Italia, con namái 23 años, raptó en Arezzo a la esposa de Giuliano Moriotto dei Medici, un pariente probe de los Medici florentinos, polo que foi escorríu, atacáu y mancáu. Depués, escontra finales del añu 1486 publicó en Roma les sos Conclusiones philosophicae, cabalisticae et theologicae, conocíes como Les 900 tesis.

Trátase de novecientes proposiciones recoyíes de les más distintes fontes culturales, tantu de filósofos y teólogos llatinos como de los árabes, los peripatéticos y los platónicos. Nun escluyó tampoco a'l pensadores esotéricos, como Hermes Trimegisto, nin a los llibros hebreos. La obra diba precedida d'una introducción, que tituló Discursu sobre la dignidá del home, testu que se convirtió en clásicu y onde Picu formula trés de los ideales del Renacimientu: el derechu inalienable a la discrepancia, el respetu poles diversidaes culturales y relixoses y, finalmente, el derechu a la crecedera y arriquecimientu de la vida a partir de la diferencia.

Tocantes a les tesis, la so intención yera demostrar qu'el Cristianismu yera'l puntu de converxencia de les tradiciones culturales, relixoses, filosófiques y teolóxiques más diverses. La so intención yera qu'estes novecientes conclusiones aldericar en Roma dempués de la Epifanía de 1487 polos doctos de tol mundu, pa entablar una paz filosófica ente los cultivadores de toles doctrines. Un exemplu ye esta interpretación de la creación basada nel Xénesis y el Timeo de Platón:

Cuando Dios terminó la creación del mundu, empieza a contemplar la posibilidá de crear al home, que la so función va ser meditar, almirar y amar el grandor de la creación de Dios. Pero Dios nun atopaba un modelu pa faelo. Polo tanto dirixir al primer exemplar de la so criatura, y diz-y: "Non te di una forma, nin una función específica, a ti, Adán. Por tal motivu, vas tener la forma y función que deseyes. La naturaleza de les demás criatura haber dáu d'alcuerdu al mio deséu. Pero tu nun vas tener llendes. Tu vas definir les tos propies llimitaciones acordies col to llibre albedríu. Te voi asitiar nel centru del universu, de manera que te sía más fácil apoderar la to contorna. Non te fixi mortal, nin inmortal; nin de la tierra, nin del cielu. De tal manera, que vas poder tresformate a ti mesmu no que deseyes. Vas Poder baxar a la forma más baxa d'esistencia como si fores una bestia o vas poder, sicasí, renacer más allá del xuiciu de la to propia alma, ente los más altos espíritos, aquellos que son divinos."

Sicasí trelce d'eses tesis fueron consideraes "sospechoses de herexía". El Papa venceyar cola maxa cabalístico y prohibió siguir alantre col alderique. Picu nun tuvo meyor idea qu'escribir una Apoloxía na cual defendía eses tesis cuestionaes, lo qu'el doctores eclesiásticos consideraron un actu de soberbia y obstinación. Xulgáu y condergáu por herexía, Picu foi escomulgáu, polo que fuxó a Francia, onde foi deteníu y conducíu a la cárcel de Vincennes. L'herederu del tronu de Francia, y futuru rei, Carlos VIII, intercedió nel so favor y foi lliberáu. Tiempu dempués aceptó una invitación de Lorenzo'l Magníficu de Medicis (1449-1492), banqueru, políticu y mecenes italianu, ya instalóse en Florencia.

Nel añu 1489 remató'l Heptaplus, relatu místicu de la creación del universu, nel que bucia sobre'l Xénesis buscando desentrañar los sos significaos más recónditos. Dos años dempués, con veintiocho años d'edá, arrenunció a les sos cuantiosos bienes y al so parte del principáu familiar y apurrióse a un fondu fervor relixosu. Viaxó por toa Italia como mendicante hasta qu'en 1493, el papa Alejandro VI absolver de cualquier imputación de herexía y almitir de nuevu na Ilesia católica. Picu, sicasí, non abjuró de nenguna de les sos tesis. Ingresó na Orde de los Dominicos, que los sos vezos llegó a vistir poco primero de la so muerte, asocedida a los trenta y un años, el 17 de payares de 1494.

Una parte de la so Disputationes adversus astrologiam divinatricem foi publicada en Bolonia tres la so muerte. Nesti llibru Pico presenta argumentos contra la práutica de la astroloxía que tuvieron una enorme importancia mientres sieglos, hasta les nueses feches. Disputationes ta influyíu polos argumentos contra l'astroloxía espuestos pol so almiráu personaxe intelectual, San Agustín d'Hipona, y tamién por idees calteníes pol so maestru, Marsilio Ficino, que-y animaría a escribilo. La enemistá de Picu contra l'astroloxía paez debese principalmente al conflictu coles nociones cristianes de llibertá d'eleición. Pero los argumentos de Picu van más allá de les oxeciones de Ficino (que yera astrólogu). El sobrín de Picu, un fervosu siguidor de Savonarola editó'l manuscritu pa la so publicación tres la so muerte, y posiblemente foi correxíu pa ser entá más críticu. Esto esplica'l fechu de que Ficino promocionara'l manuscritu y sofitar con entusiasmo enantes de la so publicación.

Picu llegó a axuntar una de les biblioteques personales más riques del Renacimientu, que mandó a un amigu cola condición de nun vencela a nengún conventu, como yera lo avezáu na dómina ente los homes de la so condición, lo que coincide col so talante independiente y los sos firmes y sosteníes convencimientos d'eternu rebalbu ante l'autoridá eclesiástica. La so fama yera grande a la so muerte, como demuestra la so epitafiu.


Hic situs est PICUS MIRANDOLA, cætera norunt/Et Tagus et Ganges, forsan et Antipodes.[1]


Equí xaz Picu della Mirandola: el Tajo, el Ganges, entá les Antípodes saben el restu.

Ver tamién[editar | editar la fonte]

Referencies[editar | editar la fonte]

  1. Johnson, Samuel, An Essay on Epitaphs, 1740, citáu de Consolation in the Face of Death, Londres: Penguin, Great Idees, 67, 2009, páxina 40. ISBN 978-0-141-04370-8.

Bibliografía[editar | editar la fonte]

Opera omnia, 1601
  • Pico della Mirandola, Giovanni (2006). Comentariu a un cantar d'amor de Girolamo Benivieni. Barcelona: PPU. ISBN 978-84-477-0934-2.
  • – (2003). Discursu sobre la dignidá del home. Méxicu: Universidá Nacional Autónoma de Méxicu. ISBN 978-970-32-0781-7.
  • – (2002). Discursu sobre la dignidá del home. Barcelona: PPU. ISBN 978-84-477-0801-7.
  • – (1996). Conclusiones máxiques y cabalístiques. Barcelona: Ediciones Obelisco. ISBN 978-84-7720-489-3.
  • – (1982). De la dignidá del home, con dos apéndices, Carta a Hermolao Bárbaru y De l'ente y l'unu. Madrid: Editora Nacional. ISBN 8427606532.
Sobre Pico
  • Goñi Zubieta, Carlos (1996). Pico della Mirandola (1463-1494). Madrid: Ediciones del Orto. ISBN 978-84-7923-084-5.
  • VV.AA. (2012). Giovanni Pico della Mirándola. El so pensamientu, influencies y repercusiones. Méxicu: Universidá Nacional Autónoma de Méxicu. ISBN 978-607-02-3127-8.
  • VV.AA. (2007). Humanismu y renacencia. Madrid: Alianza. ISBN 978-84-206-6189-6.
  • VV.AA. (1999). Eros y maxa na renacencia. Madrid: Siruela. ISBN 978-84-7844-441-0.
  • Zolla Elemire (2000). Los místicos d'occidente: místicos italianos, ingleses, alemanes y flamencos de la edá moderna (vol. 3). Barcelona: Paidós. ISBN 978-84-493-0928-1.
  • (n'italianu) Giulio Busi, Vera relazione sulla vita y i fatti di Giovanni Pico, conte della Mirandola, Aragno, 2010.

Estudios Bibliográficos[editar | editar la fonte]

  • Leonardo Quaquarelli, Zita Zanardi, Pichiana. Bibliografia delle edizioni y degli studi, Olschki, Florencia 2005 (Studi pichiani 10).
  • Thomas Gilbhard, Paralipomena pichiana: a propos einer Picu–Bibliographie, en: «Accademia. Revue de la Société Marsile Ficin», VII, 2005, pp. 81 – 94

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]