Ennio Morricone

De Wikipedia
Saltar a: navegación, buscar
Ennio Morricone
Ennio Morricone Cannes 2007.jpg
Vida
Nacimientu

Roma10 de payares de 1928

(88 años)
Nacionalidá Bandera d'Italia Italia
Familia
Fíos/es
Estudios
Estudios Academia Nacional de Santa Cecilia
Llingües Italianu
Alumnu/a de Goffredo Petrassi
Oficiu
Oficiu Compositor, director de orquesta, pianista, Músicu y compositor de banda sonora
Trabayos destacaos The Good, the Bad and the Ugly
Ennio Morricone discography
Premios
Nominaciones
Xéneru artísticu banda sonora
Instrumentu musical Trompeta
IMDb nm0001553
www.enniomorricone.org
EM-Signature.png
Cambiar los datos en Wikidata

Ennio Morricone (Roma, 10 de payares de 1928 ) ye un compositor y direutor d'orquesta italianu. Ye mundialmente conocíu por haber compuestu la banda sonora de más de 500 películes y series de televisión.

Les sos composiciones formaron parte de más de 20 películes galardonaes, como tamién pieces sinfóniques y corales. Destaquen, ente otros, los sos trabayos en películes del spaghetti western, de la mano del so amigu Sergio Leone, como Por un puñáu de dólares (1964), La muerte tenía un preciu (1965), El bonu, el feu y el malu (1966) o Hasta que llegó la so hora (1968). Sicasí, la so obra estender a ensame de xéneros de composición, convirtiéndolo asina n'unu d'el compositores más versátiles de la hestoria del cine y tamién de los más influyentes del sieglu XX. Les sos composiciones pa Díes del cielu, La misión o Cinema Paradiso son catalogaes como auténtiques obres maestres.[1]

Biografía[editar | editar la fonte]

Nacíu en Roma, Morricone empezó a tocar la trompeta cuando yera neñu y estudiar na Academia Nacional de Santa Cecilia a la edá de nueve años. A los seis compunxera la so primer obra, polo tanto'l so padre, Mario Morricone, que yera músicu inscribió-y nesta academia. Cuando tenía doce años entró nun conservatorio, inscribiéndose nun programa d'harmonía de cuatro años, qu'acabó en seis meses. El so diploma de trompeta recibir en 1946 y a partir d'esi añu empezó a trabayar profesionalmente componiendo la música de Il Mattino (La mañana). Dempués de graduase en 1954, empezó a ser un escritor pantasma, componiendo música pa películes, que s'atribuyíen a famosos músicos de la dómina. Llueu ganó popularidá por cuenta de la composición de música de fondu pa programes de radiu y pocu dempués daría'l saltu a la gran pantalla.

Nos año cincuenta recibió un diploma n'instrumentación pa banda. Tamién-y foi otorgáu pol tamién compositor Goffredo Petrassi un diploma en composición. En 1955, Morricone dedicar a iguar la música d'otru compositores que yá taben establecíos nel cine. Al poco tiempu, Sergio Leone, un amigu de la infancia de Morricone, riquir por que fuera el compositor de les bandes sonores de les sos películes. Xuntos crearon un puntu de vista distinta del Western tradicional cola película Un puñáu de dólares.

Nos años 80 y 90, Morricone siguió componiendo pa Leone, como en Érase una vegada n'América (1984). Tamién compunxo pa otru direutores como Roland Joffé en La misión (1986), Brian de Palma en Los intocables de Eliot Ness (1987) o Giuseppe Tornatore en Cinema Paradiso (1988). Otres composiciones más recién de calter notable son nes películes Malèna (2000), Campos d'Esperanza (2005) o Baarìa (2009).

Morricone recibió dos premios Grammy, dos Globos d'Oru, cinco BAFTA, diez David de Donatello, once Nastro d'argento y el Premiu de Música Polar en 2010, consideráu esti postreru como'l Nobel de la música. En 2007, recibió'l Óscar honoríficu «poles sos magnífiques y polifacétiques contribuciones nel arte de la música de cine», amás de ser nomáu al Óscar cinco veces na categoría de Meyor banda sonora orixinal. A lo llargo de la so carrera, Morricone vendió más de 70 millones de discos.[2]

Premios principales[editar | editar la fonte]

Premiu Óscar[3]

Añu Categoría Película Resultancia
1978 Meyor Banda Sonora Days of Heaven Nomáu
1986 Meyor Banda Sonora La misión Nomáu
1987 Meyor Banda Sonora Los intocables de Eliott Ness Nomáu
1991 Meyor Banda Sonora Bugsy Nomáu
2000 Meyor Banda Sonora Malèna Nomáu
2006 Óscar honoríficu N/D Ganador

Globos d'oru[4]

Añu Categoría Película Resultancia
1982 Meyor Cantar Orixinal La marca de la caparina Nomáu
1985 Meyor Banda Sonora Érase una vegada n'América Nomáu
1987 Meyor Banda Sonora La Misión Ganador
1988 Meyor Banda Sonora Los intocables de Eliott Ness Nomáu
1990 Meyor Banda Sonora Casualties of War (Corazones de fierro) Nomáu
1992 Meyor Banda Sonora Bugsy Nomáu
2000 Meyor Banda Sonora La lleenda del pianista nel océanu Ganador
2001 Meyor Banda Sonora Malèna Nomáu

Premios BAFTA[5]

Añu Categoría Película Resultancia
1980 Premiu BAFTA Anthony Asquith a la meyor música de película Days of Heaven Ganador
1985 BAFTA a la meyor música orixinal Érase una vegada n'América Ganador
1987 BAFTA a la meyor música orixinal La Misión Ganador
1988 BAFTA a la meyor música orixinal Los intocables de Eliott Ness Ganador
1991 BAFTA a la meyor música orixinal Cinema Paradiso Ganador

Premios Grammy.[6] En 2009, la 'Recording Academy', axencia qu'apurre los premios Grammy, incluyó la banda sonora de El bonu, el feu y el malu, de 1969, nel 'Grammy Hall of Fame'.[7]

Añu Categoría Película Resultancia
1988 Meyor Banda Sonora Los intocables de Eliott Ness Ganador
1995 Meyor Banda Sonora Llobu Nomáu
1997 Meyor Banda Sonora L'uomo delle stelle Nomáu
1999 Meyor Banda Sonora Bulworth Nomáu
2014 Grammy Trustees Award Premiu pola trayectoria na música Ganador

David de Donatello[5]

Añu Categoría Película Resultancia
1981 Meyor Banda Sonora Bianco, rosso y Verdone Nomáu
1981 Meyor Banda Sonora La storia vera della signora delle camelie Nomáu
1988 Meyor Banda Sonora Gli occhiali d'oru Ganador
1989 Meyor Banda Sonora Cinema Paradiso Ganador
1990 Meyor Banda Sonora Mio caru dottor Gräsler Nomáu
1991 Meyor Banda Sonora Stanno tutti bene Ganador
1993 Meyor Banda Sonora La scorta Nomáu
1993 Meyor Banda Sonora Jona che visse nella balena Ganador
1996 Meyor Banda Sonora L'uomo delle stelle Nomáu
1999 Meyor Banda Sonora La lleenda del pianista nel océanu Ganador
2000 Meyor Banda Sonora Canone inversu Ganador
2001 Meyor Banda Sonora Malèna Nomáu
2006 Meyor Banda Sonora 50 aniversariu del David de Donatello Ganador
2007 Meyor Banda Sonora La desconocida Ganador
2010 Meyor Banda Sonora Baarìa Ganador
2013 Meyor Banda Sonora La meyor ufierta Ganador

Nastro d'argento, apurríos pol 'Sindicatu Nacional Italianu de Periodistes de Cine'.[5]

Añu Categoría Película Resultancia
1965 Meyor Banda Sonora Por un puñáu de dólares Ganador
1967 Meyor Banda Sonora Paxarinos y pajarracos Nomáu
1969 Meyor Banda Sonora C'yera una volta il West Nomáu
1970 Meyor Banda Sonora Metti, una sera a cena Ganador
1971 Meyor Banda Sonora Metello Nomáu
1972 Meyor Banda Sonora Sacco y Vanzetti (película) Ganador
1985 Meyor Banda Sonora Érase una vegada n'América Ganador
1988 Meyor Banda Sonora Los intocables de Eliott Ness Ganador
1989 Meyor Banda Sonora Cinema Paradiso Nomáu
1994 Meyor Banda Sonora Jona che visse nella balena Nomáu
1999 Meyor Banda Sonora La lleenda del pianista nel océanu Ganador
2000 Meyor Banda Sonora Canone inversu Ganador
2001 Meyor Banda Sonora Malèna Ganador
2004 Meyor Banda Sonora Al cuore si comanda Nomáu
2007 Meyor Banda Sonora La desconocida Ganador
2008 Meyor Banda Sonora I demoni di San Pietroburgo Nomáu
2010 Meyor Banda Sonora Baarìa Ganador
2013 Meyor Banda Sonora La meyor ufierta Ganador

Otros premios[editar | editar la fonte]

Llistáu d'obres[editar | editar la fonte]

Cine[8][editar | editar la fonte]

Documentales[8][editar | editar la fonte]

  • 1962: Gli italiani y -y vacanze
  • 1964: I malamondo
  • 1971: Oceano
  • 1974: Sesso in confessionale
  • 1975: Macao
  • 1975: A Escola Aberta
  • 1976: Ariel Limon
  • 1978: Forza Italia!
  • 1980: The Fantastic World of M.C. Escher
  • 1982: Maya Plisetskaja
  • 1983: Pelota
  • 1989: 12 registi per 12 città
  • 1990: Ennio Morricone: la musica negli occhi
  • 1994: Roma Imago Urbis: Parte I - Il mitu
  • 1994: Roma Imago Urbis: Parte II - L'immortalità
  • 1994: Roma Imago Urbis: Parte III - Gli acquedotti
  • 1994: Roma Imago Urbis: Parte V - I volti
  • 1995: Roma Imago Urbis: Parte VI - Xésta-y 039;'
  • 2001: Un altro mondu è possibile
  • 2002: Carlo Giuliani, ragazzo
  • 2002: I sogni nel mirino
  • 2006: Adolfo Celi, un uomo per due culture
  • 2009: Salvara Procida
  • 2013: Vengeance rides a horse

Videoxuegos[editar | editar la fonte]

Otres composiciones[editar | editar la fonte]

Referencies[editar | editar la fonte]

  1. «Italian composer Morricone scores honorary Oscar» (inglés). Reuters (23 de febreru de 2007). Consultáu'l 11 de xunu de 2014.
  2. «Morricone contro il metodo di insegnamento della musica a scuola» (italianu). Net1News (27 de xunetu de 2012). Consultáu'l 11 de xunu de 2014.
  3. «Awards data base, Ennio Morricone» (inglés). Oscars.org. Consultáu'l 13 de xunu de 2014.
  4. «Ennio Morricone» (inglés). Hollywood foreign press association - Official website of the Annual Golden Globe Awards. Consultáu'l 13 de xunu de 2014.
  5. 5,0 5,1 5,2 «Ennio Morricone awards» (inglés). IMDB. Consultáu'l 13 de xunu de 2014.
  6. «Past winners search» (inglés). Grammy.com. Consultáu'l 13 de xunu de 2014.
  7. «Grammy Hall of Fame» (inglés). Grammy.com. Consultáu'l 13 de xunu de 2014.
  8. 8,0 8,1 «Ennio Morricone filmography» (inglés). Internet Movie Database. Consultáu'l 31 de xunetu de 2014.
  9. «papa-francisco Ennio Morricone estrena espectacular “Misa” pal Papa Francisco» (12 de xunu de 2015). Consultáu'l 14 de xunetu de 2015.

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]

Ennio Morricone