Branta leucopsis

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Commons-emblem-notice.svg
 
Barnacla cariblanca
Barnaclegoosehelsinki2010.jpg
Estáu de caltenimientu
Preocupación menor (LC)
Esmolición menor (IUCN 3.1)[1]
Clasificación científica
Reinu: Animalia
Filu: Chordata
Clas: Aves
Orde: Anseriformes
Familia: Anatidae
Subfamilia: Anserinae
Xéneru: Branta
Especie: B. leucopsis
(Bechstein, 1803)
[editar datos en Wikidata]

La barnacla cariblanca (Branta leucopsis)[2] ye una especie d'ave anseriforme de la familia Anatidae mesma del norte d'Europa y l'este de Groenlandia. Dacuando ye posible reparar exemplares d'esta especie nel sur d'Europa y l'estremu nororiental de Norteamérica.

Taxonomía y etimoloxía[editar | editar la fonte]

Exemplar en Dinamarca.

La barnacla cariblanca describióse científicamente pol ornitólogu alemán Johann Matthäus Bechstein en 1803, col so nome científicu actual, Branta leucopsis. El xéneru Branta foi creáu pol naturalista tirolés Giovanni Antonio Scopoli en 1769.[3] El nome del xéneru ye la forma latinizada del términu inglés, brant, que designa a la barnacla carinegra.[4] El so nome específicu vien de los términos griegos leuko- «blancu» y opsis «cara». Nun se reconocen subespecies estremaes.[5]

La etimoloxía del so nome común, barnacla, procede del nome inglés barnacle que designa a esta especie, que ye d'orixe inciertu.[6] Dalgunos piensen qu'esti términu vien del so sinónimu, barnacle, tamién aplicáu a los crustáceos cirrípedos, pola creencia popular medieval de qu'estos gansos nacíen de les conches de los balanos,[7][6] al desconocese que se reproducíen nel llonxanu árticu.

Descripción[editar | editar la fonte]

La barnacla cariblanca ye un gansu de tamañu medianu que mide ente 55 y 70 cm de llargu,[8] con un valumbu alar de 130-145 cm, y un pesu d'ente 1,21-2,23 kg.[9][10] Caracterizar por tener la cara blanca, en contraste col restu de la so cabeza, pescuezu y pechu que son negros, salvo la brida que tamién ye negra. Los sos partes cimeros son de color gris con llistáu negru y blancu. Sicasí, les sos partes inferiores son principalmente blanques, con llistáu gris claru nes bandes. Cuando ta en vuelu presenta una franxa blanca en forma de V na so zona caudal cimeru, bien oldeada col so obispillo y restu de la cola negros. Les coberteras inferiores de les sos nales son de color gris claro, anque los sos plumes de vuelu son corites. El so picu ye curtiu y negru, y les sos pates son corites.

Distribución[editar | editar la fonte]

Mientres la migración y l'ivernada axuntar en grandes bandaes.

La barnacla cariblanca cría principalmente nes islles del Árticu, nel este de Groenlandia, l'archipiélagu Svalbard, Nueva Zembla, Vaigach y Kolgúyev, anque tamién se reproduz en delles zones continentales como la península de Kanín. Na década de 1970 empezó a criar en delles zones tremaes de Suecia. Tres la dómina de reproducción migra pa pasar l'iviernu nes mariñes noroccidentales d'Europa: les islles Britániques, les Hébridas, alredor del mar del Norte y el Bálticu, llegando hasta Bélxica y Holanda. Dacuando apaecen individuos divagantes nel sur d'Europa y Norteamérica.

Les barnaclas cariblancas son fitófagues.

Comportamientu[editar | editar la fonte]

Les barnaclas cariblancas son gansos migratorios que permanecen nos sos cuarteles de cría ente mayu y setiembre. Les barnaclas cariblancas pueden portase agresivamente colos humanos si avérense demasiáu a los sos pitucos. N'otres circunstancies caltener a distancia prudencial de la xente y allóñense si los homes avérense demasiáu. Fora de la dómina de cría son bien gregaries y concéntrense en grandes bandaes.

Alimentación[editar | editar la fonte]

La barnacla cariblanca ye fitófaga. La so dieta componer de fueyes, raigaños y granes d'espadañes, xuncos y plantes acuátiques, mofos, y de delles plantes herbales como'l trébole blancu y parrotales, especialmente Salix arctica. Tamién puede comer granu y verduras nos campos de cultivu mientres l'iviernu.[1] Les barnaclas tamién pueden alimentase de biltos de yerba y algues.[11] Mientres la dómina d'ivernada aliméntense principalmente nos campos de trébole.[12]

En vuelu amuesen la V blanca na so parte trasera.

Reproducción[editar | editar la fonte]

Añeren en llugares serrapatosos anque les sos críes dexen el nial aína siguiendo a los sos padres.

La barnacla cariblanca suel añerar ente mayu y xunetu, en pequeñes colonies d'ente 5 y 50 pareyes, llegando hasta 150 pareyes, anque tamién puede añerar aislladamente. Utiliza la mesma zona de anidamiento añu tres d'añu, y suelen faelo cerca de los niales d'otres aves marines. El nial consiste nuna depresión pocu fonda asitiada nel suelu, ente la vexetación de terrén predresu. Puede asitiar los sos niales na tundra semidesértica, los salientes de cantiles, na parte cimera de montes y afloramientos predresos, o escondíu ente la vexetación n'otros llugares altos llibres de nieve cerca de llagos, ríos y güelgues.[1] Tamién puede faer el so nial ente la yerba de les islles fluviales y castros costeros.[11]

Nel interior de Groenlandia les barnaclas cariblancas suelen añerar a lo cimero de cantiles inaccesibles, llueñe del algame de los sos principales depredadores terrestres (el foín árticu y el osu polar). Al igual que los demás gansos, los adultos nun alimenten a los pitucos, polo que los naciellos tienen que baxar al suelu pa poder alimentase. Por ello los pitucos de tres díes d'edá, inda incapaces de volar, tienen que refundiase al vaciu a la llamada de los sos padres, pa cayer entamando. Gracies a el so pocu pesu y la so mullidura plumón la mayoría d'ellos resulten ilesos del impactu final de la espaxarada cayida.[13]

La so niarada suel constar de 4-6 güevos blancos.[11] La fema guara los güevos mientres unos 25 díes. Una vegada nacíos los pitucos, los adultos camuden el plumaxe y pierden la so capacidá pa volar mientres 3 o 4 selmanes en xunetu y agostu.[1] Los pitucos tarden en desenvolvese unes 7 selmanes hasta consiguir volar.[12]

L'exemplar más llonxevu rexistráu en llibertá n'Europa algamó los 28 años y 2 meses.[14]

Referencies[editar | editar la fonte]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 BirdLife International (2012). «Branta leucopsis» (inglés). Llista Roxa d'especies amenazaes de la UICN 2012.1. Consultáu'l 15 de febreru de 2015.
  2. Bernis, F; De Juana, E; Del Hoyo, J; Fernández-Cruz, M; Ferrer, X; Sáez-Royuela, R; Sargatal, J (1994). «Nomes en castellanu de les aves del mundu recomendaos pola Sociedá Española d'Ornitoloxía (Primera parte: Struthioniformes-Anseriformes)». Ardeola. Handbook of the Birds of the World (Madrid: SEO/BirdLife) 41 (1):  pp. 79-89. ISSN 0570-7358. http://www.seo.org/wp-content/uploads/tmp/docs/vol_41_1_primero.pdf. Consultáu 'l 15 de febreru de 2015. 
  3. Peterson, A. P. Zoonomen. Zoological Nomenclature Resource - Anseriformes
  4. Branta en myEtimology.
  5. Frank Gill y David Donsker. Screamers, ducks, geese & swans. IOC World Bird List versión 5.1.
  6. 6,0 6,1 Barnacla nel diccionariu de la RAE.
  7. Barnacle. Online Etymoloy diccionary.
  8. (1978) Wildfowl of the World. London: Peerage Books.
  9. (1992) CRC Handbook of Avian Body Masses. CRC Press.
  10. Ekin, O. (2011). «"Branta leucopsis" (On-line)». Consultáu'l 8 de xineru de 2015.
  11. 11,0 11,1 11,2 Koskimies, Pertti; Petäinen, Anne & Valste, Juha, Suomen ja Euroopan lintuopas, 2ª Ed. p. 93. Adaptación de la obra de Rob Humen (2002) RSPB Complete Birds of Britain and Europe. Helsinki: Oy Valitut Palat – Reader’s Digest Ab, 2004. ISBN 951-584-605-6
  12. 12,0 12,1 Jiri Felix (1978) The Illustrated Book of Birds. Octopus Books, p. 88. ISBN 0706407660
  13. Attenborough, David: ”Tomu 9. Vanhemmuuden vaivat”, Lintujen elämää, p. 257. Suomentanut Suominen, Teuvo. Helsinki: Kustannusosakeyhtiö Otava, 1998. ISBN 951-1-16140-7.
  14. Fransson, T., Kolehmainen, T., Kroon, C., Jansson, L. & Wenninger, T. EURING list of longevity records for European birds euring.org. 26.11.2010. European Union for Bird Ringing (Unión europea de anillamiento d'aves). Consultáu'l 19 de febreru de 2015.

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]




Branta leucopsis