Adonis annua

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Commons-emblem-notice.svg
 
Gota de sangre
Adonis annua flor.jpg
Adonis annua L.
Clasificación científica
Reinu: Plantae
División: Magnoliophyta
Clas: Magnoliopsida
Subclas: Magnoliidae
Orde: Ranunculales
Familia: Ranunculaceae
Subfamilia: Ranunculoideae
Tribu: Actaeeae
Xéneru: Adonis
L., 1753
Especie: A. annua
L.
subespecies
[editar datos en Wikidata]

La gota de sangre (Adonis annua), tamién llamada güeyu de perdiz, ye una planta añal herbal de la familia de les ranunculácees, utilizada en xardinería pola so vistosa flor de color coloráu.

Fueyes.
Flor.
Adonis annua subsp. castellana.
Ilustración.
Vista de la planta.

Característiques[editar | editar la fonte]

La gota de sangre mide ente 10 y 50 cm d'altor, con flores terminales, solitaries, d'un colloráu intensu casi escarlata. Les flores algamen los 4 cm de diámetru (más nes variedaes cultivaes pa usu comercial), y tienen 8 pétalos de forma oval.

Les fueyes son plumoses, y pueden o nun presentar pubescencies; van estremándose dende'l tarmu en segmentu lliniales.

El frutu preséntase poliaqueniu sobre un receptáculu allargáu. Aqueniu col cantu cimeru (adaxial) rectu o pocu curváu d'unos 5 mm ensin giba o diente. El androcéu coles anteres negru-violáceo, el conectivu y les teques marielles pol polen.

Hábitat y distribución[editar | editar la fonte]

Ye posible que vengan de Oriente Mediu. Güei distribúyense prácticamente en toa Europa, Asia y norte d'África, habitando en terrenes húmedos, pacionales, montes y polo xeneral terrenes yerbosos. Pal so usu en xardinería cultivar en invernaderu.

Usos[editar | editar la fonte]

Principalmente la xardinería. Son bien resistentes, y de floriamientu bien tempranu. Bancales pol color coloráu intensu y la delicadeza de les sos flores, con esi botón negru. Yá esisten nel mercáu flores con un diámetru de 5 cm o más. Les sos flores son riques nun carotenoide bien apreciáu comercialmente, astaxantina, el que s'emplega como pigmentu en piscicultura de salmonideos.

Intereses[editar | editar la fonte]

Ye venenosa pal ganáu.

Taxonomía[editar | editar la fonte]

Adonis annua, describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum , 1: 547, nel añu 1753.[1]

Etimoloxía

Adonis: nome xenéricu que según el Stearn's Dictionary of Plant Names diz: "La flor suponse que s'anició a partir d'el sangre de Adonis que foi puñáu a muerte por un xabalín. Yera amáu por Afrodita y, según delles versiones foi cortexáu ensin ésitu. Adonis yera consideráu polos griegos como'l dios de les plantes. Creíase que sumía na seronda y l'iviernu pa volver apaecer na primavera y el branu. Pa celebrar el so regresu, los griegos adoptaron el costume semítica de faer xardinos de Adonis, que consistíen n'olles de folla de granes de rápida crecedera".[2]

annua: epítetu llatinu que significa "añal".

Basónimu
Adonis annua L. (publicáu per vegada primera en Species plantarum, 1753
Etimoloxía

De la divinidá siriu-helénica Adonis, y el llatín annuum, "añu".

Citoloxía

Númberu de cromosomes de Actaea annua (Fam. Ranunculaceae) y táxones infraespecíficos: 2n = 32[3]

Sinonimia

Nome común[editar | editar la fonte]

  • Castellán: adonis, adonis de seronda, adonis negru, flor de Adonis encendida, gota de sangre, güeyu de perdiz, pajote, prau de Murcia, ranículo, ranúnculo, renículo, salta-güeyos.[6]

Ver tamién[editar | editar la fonte]

Referencies[editar | editar la fonte]

Bibliografía[editar | editar la fonte]

  1. Anonymous. 1986. List-Based Rec., Soil Conserv. Serv., O.S.D.A. Database of the O.S.D.A., Beltsville.
  2. Correll, D. S. & M. C. Johnston. 1970. Man. Vasc. Pl. Texas i–xv, 1–1881. The University of Texas at Dallas, Richardson.
  3. Flora of North America Editorial Committee, y. 1997. Magnoliidae and Hamamelidae. Fl. N. Amer. 3: i–xxiii, 1–590.
  4. Gleason, H. A. 1968. The Choripetalous Dicotyledoneae. vol. 2. 655 pp. In H. A. Gleason Ill. Fl. N. O.S. (ed. 3). New York Botanical Garden, New York.
  5. Gleason, H. A. & A.J. Cronquist. 1991. Man. Vasc. Pl. N.Y. O.S. (ed. 2) i–910. New York Botanical Garden, Bronx.
  6. Scoggan, H. J. 1978. Dicotyledoneae (Saururaceae to Violaceae). 3: 547–1115. In Fl. Canada. National Museums of Canada, Ottawa.
  7. Small, J. K. 1933. Man. S.Y. Fl. i–xxii, 1–1554. Published by the Author, New York. View in BotanicusView in Biodiversity Heritage Library

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]