Thecla betulae

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Artículu revisáu
Thecla betulae, nales abiertes

La Thecla betulae ye una caparina de la familia Lycaenidae que s'estiende al traviés de la mayoría de la zona Paleártica. Atópase nel norte d'España, Galicia, Asturies, Cordal Cantábricu, ausente en Portugal ya islles mediterránees.

Thecla betulae, nales zarraes.

Subespecie[editar | editar la fonte]

  • T. b. betulae Europa, N.Caucasus, Transcaucasia, Saur, Tarbagatai, Dzhungarsky Alatau, Siberia, Amur, Ussuri. Bárabu en Prunus spinosa (Caucasus), Crataegus sanguinea, (S.Altai,Saur)
  • T. b. crassa Sangrixuela, 1894 S.Ussuri Bárabu en Padus asiatica, Armeniaca mandschurica
  • T. b. elwesi Sangrixuela, 1890 China Del oeste, China Central
  • T. b. yiliguozigounae Huang & Murayama, 1992 China

Aspeutu y comportamientu[editar | editar la fonte]

Ye una pequeña caparina que puede vese a lo llargo de sebes, carbes, y llindes de bosque, pero ye abegosa d'atopar, darréu que pasa munchu tiempu nes partes altes de grandes árboles. Gústa-y de normal  Fraxinus excelsior. [1]

Machos y femes rexúntense nes partes cimeres d'árboles aisllaos. Una vegada apariaos, la fema baxa a les cañes baxes del árbol a poner los sos güevos. Los machos raramente baxen y dambos aliméntense principalmente na so parte alta de "rosada de miel", esto ye, un líquidu qu'envolubra les granes de delles plantes; otres, ye secretada pola mesma planta y apuerta a confundise con cazumbre, pero estrémase d'esta pol so escasu conteníu en nitróxenu y otros nutrientes; y otres ocasiones ye secretada per parásitos de la planta. Dambos sexos son marrón escuru na parte cimera de les sos nales con coles naranxes. La fema tamién tien una banda naranxa brillante al traviés de dambes nales. L'aviesu ye asemeyáu en dambos sexos y ye naranxa brillante con dos bandes blanques. [2][3] [4]

Ciclu de vida y plantes nutricies[editar | editar la fonte]

Güevu

N'Europa la fema pon los sos güevos enriba'l prunu ( "Prunus spinosa", "Prunus domestica" "Crataegus monógama"), n'agostu tardíu pa pasar l'iviernu, ábrese na primavera siguiente cuándo los biltos tán rompiendo.  Afayóse que la meyor manera d'atopar en qué llugares cría esta especie ye buscar los güevos blancos nel iviernu. Les canesbes tán desaxeradamente bien camuflaes y aliméntense namái mientres la nueche, quedando inmóviles mientres el día. La so metamorfosis a pupa tien llugar en camada sobre fueyes na tierra, aprosimao en xunu tardíu o xunetu tempranu y atrai a les formigues que les soterrarán na la parte cimera del formigueru.

Referencies[editar | editar la fonte]

Bibliografía[editar | editar la fonte]

  • Asher, Jim, Martin Warren, Richard Fox, Paul Harding, Gaile Jeffcoate & Stephen Jeffcoate (Eds), 2001. L'Atles de Mileniu de Caparines en Gran Bretaña ya Irlanda. Oxford Prensa universitaria.
  • Thomas, J.Un. & A.m. Emmet, 1990. Thecla betulae (Linneo). Páxines 123 –126 n'Un. Maitland Emmet, et al de Heath del John. (eds) Les Camparines de Gran Bretaña ya Irlanda. Les Poliyes y Caparines de Gran Bretaña ya Irlanda Vol. 7, Parte 1 (Hesperiidae a Nymphalidae). Harley Llibros, Colchester, Reinu Uníu.
  • Thecla betulae Linneo, 1758. Páxina d'especie d'Armenia pal Caltenimientu de Caparina[1]

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]