The Economist

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
The Economist
The Economist Logo.png
Datos
Tipu Selmanariu
Fundación Septiembre  de de [[1843]]
Idioma Inglés
Sede Westminster, Londres
Llugar de publicación Londres
Editorial Economist Group Traducir
Formatu Revista
Fundador The Economist Group
Propietariu The Economist Group
Posición política Lliberal
Páxina web www.economist.com
Cambiar los datos en Wikidata

The Economist ye una publicación selmanal en llingua inglesa, con see en Londres (Reinu Xuníu), qu'enceta l'actualidá de les relaciones internacionales y de la economía dende un marcu global. El so primer númberu foi publicáu en septiembre de 1843 so la dirección de James Wilson. Anque por razones históriques definir a sigo mesma como un periódicu, el so formatu actual ye similar al d'una revista.

La publicación pertenez a The Economist Group, una sociedá editoral controlada al 50% poles families Rothschild y Agnelli.[1] El restu de les acciones son propiedá d'inversores privaos, incluyendo a'l trabayadores.[2] La plantía ta formada por más de 75 periodistes procedentes de los cinco continentes. Un conseyu editorial encargar d'escoyer al redactor xefe, que nun puede ser cesáu ensin el so consentimientu.

The Economist sigue una llinia editorial lliberal que sofita la llibertá económica, el llibre comerciu, la globalización, la inmigración y el lliberalismu cultural, y que foi definida por ellos mesmos como «un productu del lliberalismu de Adam Smith y David Hume».[3] Busca influyir ente cargos de responsabilidá política y económica, polo qu'el so públicu oxetivu ye de clase alta y ta familiarizáu col llinguaxe económicu. La publicación foi reconocida nel ámbitu periodísticu pol rigor de los sos artículos,[4][5] que nun suelen dir roblaos; el conseyu editorial faise responsable colectivamente de la información.[6]

Historia[editar | editar la fonte]

The Economist foi fundáu por James Wilson, banqueru y empresariu escocés, pa esixir la derogación del arancel a la importación de granu (Corn Laws) y defender el llibre comerciu.

El 5 d'agostu de 1843, Wilson publicó un prospeutu nel que se rexistraba'l nome de la cabecera, el formatu de selmanariu publicáu cada domingu, y una llinia editorial lliberal que cubriría l'actualidá informativa, non solo nel ámbitu económicu sinón tamién n'asuntos d'interés xeneral. Como lema, defende la so esistencia «pa tomar parte na guerra ente la intelixencia, que prime palantre, y l'indigna y cobarde ignorancia qu'apexa'l progresu».[7] El naturalista Herbert Spencer foi subdireutor dende 1848 hasta 1853.

Ente 1861 y 1877 el redactor xefe foi Walter Bagehot, xenru de Wilson. Sol so mandu, The Economist especializar n'actualidá política y económica, aumentando la so influencia nos círculos de poder de Londres. Sicasí, la so tirada taba llindada a 10.000 exemplares na capital británica, daqué que se caltuvo hasta empiezos del sieglu XX.[8]

The Economist nun adquirió un papel relevante nel estranxeru hasta la Segunda Guerra Mundial. Geoffrey Crowther, redactor xefe ente 1938 y 1956, apostó pola actualidá internacional y estableció una seición esclusiva sobre Estaos Xuníos. De magar, la publicación reforzó l'espardimientu y la cobertoria informativa de los cinco continentes. La circulación d'exemplares creció de los 100.000 selmanales en 1970 a más de 500.000 en 1992, y superó el millón na década del 2000.[8]

El grupu editor Pearson PLC foi accionista mayoritariu de The Economist Group dende 1957 hasta la so salida en 2016.[1]

Llinia editorial[editar | editar la fonte]

Cuando The Economist foi fundáu nel sieglu XIX, la palabra economista» yera un equivalente pa definir el lliberalismu económicu. Anguaño, considérase una publicación de filosofía lliberal que sofita'l llibre comerciu, la globalización, la llibre circulación de persones, el lliberalismu cultural y la llibertá individual Amás, propón que'l gobiernu tenga de caltenese lo más alloñao posible de los individuos y l'empresa privada. Acordies con Bill Emmott, editor ente 1993 y 2006, «The Economist siempres foi lliberal, non conservadora»,[9] y nun ta adscrita a nenguna corriente política, lo que dexa una llinia editorial flexible; delles ocasiones defendió polítiques keynesianas, siempres y cuando sían «razonables» pal contestu en que s'apliquen, ya inclusive abogó por un impuestu sobre'l carbonu pa combatir el calentamientu global.[10]

Karl Marx yera llector de la cabecera, a la que definía como «l'órganu de l'aristocracia financiera».[11]

The Economist criticó a personaxes públicos por corrupción y deshonestidad. Ente los cargos públicos denunciaos atópense'l expresidente del Bancu Mundial, Paul Wolfowitz; el primer ministru italianu Silvio Berlusconi, quien-yos moteyó «The Ecommunist»;[12] el presidente de Zimbabue, Robert Mugabe; la expresidenta d'Arxentina, Cristina Fernández de Kirchner,[13] el presidente de Venezuela, Nicolás Maduro,[14] y el candidatu republicanu a la presidencia de los Estaos Xuníos, Donald Trump.[15] The Economist tamién defendió'l xuiciu políticu a Bill Clinton pol escándalu Lewinsky y la dimisión de Donald Rumsfeld en desvelándose les tortures en Abu Ghraib.[16]

Conteníos[editar | editar la fonte]

The Economist dedica la mayoría de les sos páxines a cubrir l'actualidá política, económica ya internacional. Los cinco seiciones principales son: Countries and Regions (Países y rexones), Business (Negocios), Finance and Economics (Finances y Economía), Science and Technology (Ciencia y Teunoloxía) y Other (Otros), na que s'inclúin reseñes de llibros y necrolóxiques. Amás, dientro de cada seición hai columnes d'opinión que nun suelen dir roblaes. La publicación prepara un reportaxe en fondura sobre una tema d'actualidá que se publicar cada dos selmanes, un suplementu de meyores teunolóxiques (Technology Quarterly) de periodicidad trimestral, y un anuariu (The World in…) que s'edita a la fin del añu.

Nel apartáu económicu, The Economist ta especializáu en tables estadístiques y índices propios con reputación a nivel internacional. El más conocíu ye'l índiz Big Mac, publicáu per primer vegada en 1986, que compara'l poder adquisitivu de distintos países al traviés del preciu d'un Big Mac, l'hamburguesa más emblemática de McDonald's.[17]

Esiste una seición de cartes al direutor, teniéndose en cuenta les opiniones de personalidaes influyentes o afeutaes por un artículu de númberos anteriores. Por casu, un informe sobre la responsabilidá social corporativa publicáu en 2005 traxo la protesta de diverses organizaciones, ente elles Oxfam, el Programa Mundial d'Alimentos y el presidente de BT Group, qu'atoparon nesta seición la so derechu a retruque.[18] De la mesma, Amnistía Internacional contestó en 2007 a un reportaxe de la publicación nel que se criticaba'l so llabor.[19] Les cartes al direutor siempres van roblaes.

La edición en papel vender nos quioscos británicos cada xueves, a partir de los seis de la tarde, y llega al restu del mundu a otru día. The Economist imprimir en siete países distintos, ente ellos Estaos Xuníos y China, lo que-yos dexó aumentar la so circulación hasta los 1,5 millones d'exemplares. Tocantes a la so edición web, la visualización gratuita de la edición impresa ta llindada a cinco artículo al mes; el suscriptores pueden aportar a ellos ensin llendes y amás gocien d'otros servicios como newsletters, audiorevista pa ciegos y hemeroteca.

Estilu[editar | editar la fonte]

Por tradición, The Economist nun robla los sos artículos porque'l conseyu editorial faise responsable colectivamente de la información.[6] Si un reportaxe foi ellaboráu por más d'un autor, esclariar en qué ciudaes se recoyeron datos.

La publicación presupon qu'el so llector ta familiarizáu colos conceutos básicos de la economía y colos sos actores más conocíos a nivel internacional. Munchos de los sos artículos tán escritos con un estilu agudu y sentíu del humor, especialmente notable nes portaes (con fotomontajes y juego de pallabres) y nos pies de semeya de les imáxenes.

Redactores xefe[editar | editar la fonte]

Zanny Minton Beddoes ye la redactora xefe de The Economist dende 2015.

Ver tamién[editar | editar la fonte]

Referencies[editar | editar la fonte]

  1. 1,0 1,1 «Exor to get 40 percent of The Economist after Pearson stake sale» (en). Consultáu'l 21 de xunu de 2016.
  2. «Let the bad times roll» (en) (25 de febreru de 2008). Consultáu'l 21 de xunu de 2016.
  3. (en en) Don’t leave us this way. 12 de xunetu de 2014. ISSN 0013-0613. http://www.economist.com/news/leaders/21606832-why-we-hope-people-scotland-will-vote-stay-union-dont-leave-us-way. Consultáu 'l 21 de xunu de 2016. 
  4. «Nuevos dueños pa dos xigantes de la prensa» (14 d'agostu de 2015). Consultáu'l 21 de xunu de 2016.
  5. «Why Time and Newsweek Will Never Be The Economist» (en) (20 d'abril de 2009). Consultáu'l 21 de xunu de 2016.
  6. 6,0 6,1 (en en) Why are The Economist’s writers anonymous?. 4 de setiembre de 2013. ISSN 0013-0613. http://www.economist.com/blogues/economist-explains/2013/09/economist-explains-itself-1. Consultáu 'l 21 de xunu de 2016. 
  7. «'The Economist', Premiu Internacional Gabarrón d'Economía 2012» (5 de payares de 2012). Consultáu'l 21 de xunu de 2016.
  8. 8,0 8,1 «So what's the secret of 'The Economist'?» (en) (26 de febreru de 2006). Consultáu'l 21 de xunu de 2016.
  9. «Comment:Time for a referendu on the monarchy» (en) (8 d'avientu de 2000). Consultáu'l 24 de xunu de 2016.
  10. Let them heat coke. 25 de mayu de 2012. ISSN 0013-0613. http://www.economist.com/node/11543656. Consultáu 'l 24 de xunu de 2016. 
  11. «18th Brumaire of Louis Bonaparte. VI» (en). Consultáu'l 24 de xunu de 2016.
  12. «Report of Rome anti-war demo on Saturday 24th with photos» (en). Consultáu'l 24 de xunu de 2016.
  13. «forma-que-cristina-kirchner-apúrro-y el-gobiernu-mauricio-macri The Economist criticó la forma en que Cristina Kirchner apurrió-y el gobiernu a Mauricio Macri» (13 d'avientu de 2015). Consultáu'l 24 de xunu de 2016.
  14. «Venezuela paez Zimbabue fai 15 años, según «The Economist»». ABC (4 de xineru de 2016). Consultáu'l 24 de xunu de 2016.
  15. «The Economist rates Trump presidency among its top 10 global risks» (en) (16 de marzu de 2016). Consultáu'l 24 de xunu de 2016.
  16. Resign, Rumsfeld. 6 de mayu de 2004. ISSN 0013-0613. http://www.economist.com/node/2647493. Consultáu 'l 24 de xunu de 2016. 
  17. «La devaluación dexó al Big Mac más baratu qu'en Sri Lanka». La Nación (9 de xineru de 2016). Consultáu'l 24 de xunu de 2016.
  18. «[DOC Compilation: Full text of responses to Economist survey on Corporate Social Responsibility (Jan-Feb 2005)]» (en). Consultáu'l 24 de xunu de 2016.
  19. On Amnesty International and human rights, Iraq, tax breaks. ISSN 0013-0613. http://www.economist.com/opinion/displaystory.cfm?story_id=8954694. Consultáu 'l 24 de xunu de 2016. 

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]




The Economist