T Monocerotis

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
T Monocerotis
T Monocerotis
Constelación Monoceros
Ascensión reuta α 06h 25min 13,00s
Declinación δ +07º 05’ 08,6’’
Distancia 4400 años lluz (aprox)
Magnitú visual +6,26
Magnitú absoluta -5,36
Lluminosidá 4985 soles
Temperatura 5200 K (aprox)
Masa 7 soles
Radiu 131 soles
Tipu espectral G3Iabv
Velocidá radial +32 km/s

T Monocerotis (T Mon / HD 44990 / HR 2310)[1] ye'l nome d'una estrella variable cefeida na constelación de Monoceros, visualmente asitiada 2º al noroeste de ε Monocerotis. Xuntu con Eta Aquilae y X Sagittarii ye una de les cefeides consideraes fáciles d'atopar nel cielu nocherniegu.[2] Alcuéntrase a 1350 pársecs o 4400 años lluz del Sistema Solar.[3]

El rellumu de T Monocerotis varia ente magnitú aparente +5,58 y +6,62 nun periodu de 27,0247 díes.[4] Esti periodu foi aumentando col tiempu, siendo enantes del añu 1900 de 27,0092 díes.[5] El so cambéu en rellumu va acompañáu d'un cambéu nel so tipu espectral, dende F7Iab a K1Iab.

T Monocerotis ye una cefeida clásica, clase de variables integrada por estrelles pulsantes moces de Población I, de normal superxigantes con una lluminosidá y tamañu considerablemente mayores qu'el Sol. La temperatura efectivo de T Monocerotis ye d'aprosimao 5200 K[3] y la so lluminosidá ye 4985 vegaes mayor que la lluminosidá solar.[6] El so radiu mediu ye 131 vegaes más grande qu'el del Sol,[7] equivalente a 0,61 UA. Sicasí, por cuenta de les pulsaciones qu'esperimenta, la diferencia ente'l so radiu máximu y mínimu ye igual a 33 vegaes el radiu solar.[8] Tien una masa aprosimao siete veces mayor que la masa solar.[6] Presenta un conteníu metálico más altu qu'el del Sol ([Fe/H] = +0,23). Tolos elementos evaluaos, a esceición del manganesu, son «sobreabundantes» en rellación a los niveles solares, destacando nesti apartáu'l lantanu, que la so bayura relativa ye 3,5 vegaes mayor.[3]

L'estudiu del espectru ultravioleta en distintes fases del ciclu, llográu col International Ultraviolet Explorer, suxure la esistencia d'una acompañante, una estrella de cerca de la secuencia principal de tipu espectral A0V y 10.000 K de temperatura efectivo.[9]

Ver tamién[editar | editar la fonte]

Referencies[editar | editar la fonte]

  1. T Monocerotis (SIMBAD)
  2. Estrelles masives y cómo midir les sos propiedaes por Pablo Lonnie Pacheco (astronomos.org) 29 de setiembre de 2008, visitáu'l 20 de xunetu de 2011.
  3. 3,0 3,1 3,2 Luck, R. Earle; Lambert, David L.. «The Distribution of the Elements in the Galactic Disk. III. A Reconsideration of Cepheids from l = 30° to 250°». The Astronomical Journal 142 (4). id. 136. http://adsabs.harvard.edu/cgi-bin/bib_query?arXiv:1108.1947. 
  4. T Monocerotis (General Catalogue of Variable Stars)
  5. T Monocerotis (Alcyone)
  6. 6,0 6,1 Hohle, M. M.; Neuhäuser, R.; Schutz, B. F.. «Masses and luminosities of O- and B-type stars and rede supergiants». Astronomische Nachrichten 331 (4). p. 349. http://cdsads.u-strasbg.fr/cgi-bin/nph-bib_query?2010AN....331..349H&db_key=AST&nosetcookie=1. 
  7. Neilson, Hilding R.; Lester, John B.. «On the Enhancement of Mass Loss in Cepheids Due to Radial Pulsation». The Astrophysical Journal 684 (1). pp. 569-587. http://cdsads.u-strasbg.fr/cgi-bin/nph-bib_query?2008ApJ...684..569N&db_key=AST&nosetcookie=1. 
  8. Moskalik, P.; Gorynya, N. A.. «Mean Angular Diameters and Angular Diameter Amplitúes of Bright Cepheids». Acta Astronomica 55. pp. 247-260. http://adsabs.harvard.edu/cgi-bin/nph-bib_query?2005AcA....55..247M&db_key=AST. 
  9. Mariska, J. T.; Doschek, G. A.; Feldman, O.. «The detection of companion stars to the Cepheid variables ETA Aquilae and T Monocerotis». NASA. Goddard Space Flight Center The Universe at Ultraviolet Wavelengths: The First Two Yrs. of Intern. Ultraviolet Explorer p 209-215 (SEE N81-25893 16-90). http://cdsads.u-strasbg.fr/cgi-bin/nph-bib_query?1980IUE80......209M&db_key=AST&nosetcookie=1.