Simone Veil

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Nun confundir cola filósofa francesa Simone Weil.
Simone Veil
Simone Veil, gymnase Japy 2008 02 27 n5.jpg
ministro de Salud de Francia Traducir

27 mayu 1974 - 4 xunetu 1979
Michel Poniatowski Traducir - Michel Poniatowski Traducir
eurodiputada

17 xunetu 1979 - 30 marzu 1993
← ensin valor - Jean-Marie Vanlerenberghe
12. presidente del Parllamentu Européu

17 xunetu 1979 - 19 xineru 1982
Emilio Colombo - Piet Dankert Traducir
eurodiputada

17 xunetu 1979 - 23 xunetu 1984
Distritu: Francia Traducir
Eleiciones: Eleiciones al Parllamentu Européu de 1979
eurodiputada

24 xunetu 1984 - 24 xunetu 1989
Distritu: Francia Traducir
Eleiciones: Eleiciones al Parllamentu Européu de 1984
eurodiputada

25 xunetu 1989 - 30 marzu 1993
Distritu: Francia Traducir
Eleiciones: Eleiciones al Parllamentu Européu de 1989
ministro de Salud de Francia Traducir

29 marzu 1993 - 18 mayu 1995
Bernard Kouchner - Élisabeth Hubert Traducir
Vida
Nacimientu Niza13  de xunetu de 1927
Nacionalidá francesa
Grupu étnicu pueblu xudíu
Fallecimientu VII Distritu de París30 de xunu de 2017 (89 años)
Sepultura Panteón de París Traducir
Familia
Padre André Jacob
Casáu/ada con Antoine Veil
Fíos/es
Hermanos/es
Estudios
Estudios Institutu d'Estudios Políticos de París
Facultad de Derecho de París Traducir
Nivel d'estudios Llicenciatura
Llingües francés
Oficiu
Oficiu política y maxistrada
Llugares de trabayu Strasbourg y Bruxeles
Premios
Miembru de Academia Francesa
Creencies
Partíu políticu Unión para la Democracia Francesa Traducir
IMDb nm1770887
Signature Simone Veil.jpg
Cambiar los datos en Wikidata

Simone Veil (Niza, Francia; 13 de xunetu de 1927-París, Francia; 30 de xunu de 2017)[1] foi abogada y política francesa, superviviente del Holocaustu. Al frente del Ministeriu de Sanidá nel gobiernu de Valéry Giscard d'Estaing, promulgó la llei llamada llei Veil pola que se despenalizó el albuertu en Francia. Foi la primer muyer en presidir el Parllamentu Européu de Estrasburgu dende 1979 hasta 1982. Ocupó dellos cargos ministeriales nel gobiernu de Édouard Balladur, y de 1998 a 2007 foi miembru del Conseyu Constitucional de Francia.

Biografía[editar | editar la fonte]

Nació'l 13 de xunetu de 1927 en Niza, Alpes Marítimos, col nome de Simone Annie Jacob, fía d'un arquiteutu xudíu. En marzu de 1944 foi deportada, al pie de la so familia, al campu de concentración nazi de Auschwitz, onde permaneció hasta la so lliberación el 27 de xineru de 1945. Ella y los sos dos hermanes, Milou y Denise (una resistente que foi deportada a Ravensbrück), fueron los únicos supervivientes de la so familia. La so madre morrió de tifus en Auschwitz, y el so hermanu y padre fueron asesinaos en Lituania.

Consiguiendo'l Bachiller en 1943, antes de ser deportada, estudió derechu y ciencies polítiques. Asina conoció al so home, Antoine Veil, col que contraxo matrimoniu'l 26 d'ochobre de 1946, y tuvo trés fíos.

Nel 2005 conmemoróse'l 60 aniversariu de la lliberación del campu de concentración nazi de Auschwitz-Birkenau, nesti actu Veil realizó un discursu d'homenaxe a les víctimes y de denuncia de los horrores de la guerra. Yera la primer vegada que volvía dempués de la so lliberación. Aquel mesmu añu foi galardonada col Premio Príncipe d'Asturies de Cooperación Internacional por la defensa de la llibertá, la dignidá de la persona, de los derechos humanos, la xusticia, la solidaridá y el papel de la muyer na sociedá moderna. En 2008 ganó'l Premio Carlos V, dau pola Fundación Academia Europea de Yuste n'honor a «los sos reconocíos méritos na llucha pola meyora de la igualdá de les muyeres».

Un añu dempués de la so muerte entra a formar parte de les persones pernomaes de Francia que fuelguen nel Panteón.[2]

Vida política[editar | editar la fonte]

Ente 1974 y 1979 foi ministra de Salú, Seguridá Social y Familia nos gobiernos de los primeros ministros Jacques Chirac y Raymond Barre. Nesti cargu aprobó lleis polémiques como l'accesu a los anticonceutivos en 1974 y la llegalización del albuertu en 1975.

En 1979 foi escoyida presidenta del Parllamentu Européu dempués de que tuvieren llugar les primeres eleiciones por sufraxu universal al Parllamentu Européu.[3] Caltuvo esti cargu hasta 1982. [4]

En 1981 foi galardonada col Premiu Internacional Carlomagno en favor de la Xunión Europea.

Dempués de munchos años al serviciu del Parllamentu Européu, en 1993 volvió a la política francesa al ser nomada ministra de Sanidá y d'Asuntos Sociales mientres el mandatu del primer ministru Édouard Balladur, cargu nel que siguió hasta 1995. En 1998 foi nomada miembru del Conseyu Constitucional de Francia, cargu qu'ostentó hasta 2007, llende establecida pa ocupar el mesmu.

El derechu a la interrupción voluntaria del embaranzu[editar | editar la fonte]

Artículu principal: Albuertu en Francia
Simone Veil en 1993.

Simone Veil foi conocida internacionalmente pola llei promulgada dende'l so ministeriu en 1975 que dexó la despenalización del albuertu en Francia. De magar, los sos allugamientos y declaraciones son siguíes tantu por partidarios como detractores de les polítiques de regulación del albuertu.

Ente estos postreros, destaquen les posiciones próximes a la Ilesia católica y de los sos medios de comunicación allegaes como l'axencia de noticies Zenit, declarada siguidora de la so Doctrina Social[5] que recoyía nun artículu del 19 de xunu de 2007 les crítiques de Veil a la supuesta práutica d'albuertos illegales nuna clínica de Barcelona, denunciada por un reportaxe de la cadena France 2, en muyeres provenientes d'otros países d'Europa.[6]

Veil non solo foi criticada pola Ilesia católica, sinón tamién por notables del cultu xudaicu. Asina s'espresó en 2005 el rabino Yehuda Levin, voceru de la Unión de los Rabinos Ortodoxos (compuesta por más de mil rabinos) de los Estaos Xuníos y Canadá: «El 27 de xineru de 2005, los responsables del gobiernu y los sobrevivientes de los campos de concentración del mundu enteru van axuntar nel sitiu del tristemente célebre campu de concentración de Auschwitz pa conmemorar el 60.º aniversariu de la so lliberación. Ta previstu que la señora Simone Veil, exministra de Salú en Francia, que foi una prisionera xudía en Auschwitz, va falar en dicha xunta. La señora Veil ye bien conocida por haber lleváu a cabu la llegalización del albuertu en Francia. Poro, ella ye una de les principales responsables d'una destrucción en cursu de la vida humana qu'entepasa por enforma a la de los nazis. Pola so actividá a favor del albuertu actuó de manera diametralmente opuesta a los principios del xudaísmu. En vista de lo anterior, ye totalmente desaveniente que la señora Veil fale mientres la conmemoración de la lliberación de Auschwitz, y alzamos una enérxica protesta al respeutu».[7]


Predecesor:
Emilio Colombo
Presidenta del Parllamentu Européu
1979-1982
Socesor:
Piet Dankert

Premios y reconocencies[editar | editar la fonte]

Ver tamién[editar | editar la fonte]

Referencies[editar | editar la fonte]

  1. Muerre Simone Veil, impulsora del derechu al albuertu en Francia y superviviente del Holocaustu. http://internacional.elpais.com/internacional/2017/06/30/actualidá/1498812986_572455.html. Consultáu 'l 30 de xunu de 2017. 
  2. Francia homenaxa a Simone Veil nun entierru nel Panteón con tolos honores. http://www.lavanguardia.com/internacional/20180701/45549116199/simone-veil-panteon-homenaxe-francia.html. Consultáu 'l 2018-07-02. 
  3. (en es-ES) Simone Veil: primer presidenta electa del Parllamentu. https://www.europarltv.europa.eu/ye/programme/others/simone-veil-first-president-of-the-elected-parliament. Consultáu 'l 2018-07-02. 
  4. «Simone VEIL | Historial de les llexislatures | Eurodiputaos | Parllamentu Européu» (es). Consultáu'l 2018-07-02.
  5. ¿Que ye Zenit?
  6. zenit.org, 19/6/2007, «La exministra qu'introdució l'albuertu en Francia camuda d'opinión.»
  7. Levin, Yehuda (23 de xineru de 2005). «Carta abierta» (inglés). Consultáu'l 7 de mayu de 2018.
  8. «Biography» (en-gb). Consultáu'l 2018-07-02.
  9. (en es) Simone Veil - Premiaos - Premio Princesa d'Asturies - Fundación Princesa d'Asturies. http://www.fpa.es/ye/premio-princesa-de-asturias/premiaos/2005-simone-veil.html?especifica=0. Consultáu 'l 2018-07-02. 
  10. (en es) Simone Veil, premio Príncipe Asturies Cooperación Internacional. https://www.20minutos.es/noticia/26501/0/ESPANA/PREMIU/COOPERACION/. Consultáu 'l 2018-07-02. 
  11. (en es-ES) Simone Veil. http://www.fundacionyuste.org/project/premiáu-8/. Consultáu 'l 2018-07-02. 
  12. (en es-ES) Simone Veil, galardonada col Premiu Européu Carlos V de 2008. http://www.publico.es/actualidá/simone-veil-galardonada-premiu-européu.html. Consultáu 'l 2018-07-02. 
  13. «Simone Veil: una muyer que foi la primera n'enforma». Consultáu'l 2018-07-02.
  14. (en es-ES) honores-en-el-panteon-de-francia/ Simone Veil entra con tolos honores nel Panteón de Francia | Tribuna Feminista. 2018-07-01. https://tribunafeminista.elplural.com/2018/07/simone-veil-entra-con-toos-los honores-en-el-panteon-de-francia/. Consultáu 'l 2018-07-02. 
  15. (en es) Simone Veil, superviviente de Auschwitz, feminista y europeísta, ingresa nel Panteón. 2018-07-01. ISSN 1134-6582. https://elpais.com/internacional/2018/07/01/actualidá/1530435141_608461.html. Consultáu 'l 2018-07-02. 
  16. (en es) La europeísta Simone Veil xube a los cielos de los héroes de Francia. http://www.elmundo.es/internacional/2018/07/02/5b38ffc146163fc0068b45b7.html. Consultáu 'l 2018-07-02. 

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]













Simone Veil