Philipp Lenard

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Philipp Lenard
Phillipp Lenard in 1900.jpg
Vida
Nome completu Philipp Eduard Anton von Lenard
Nacimientu Bratislava7  de xunu de 1862
Nacionalidá Reinu d\'Hungría  (1862 -  1907)
Bandera d'Alemaña Alemaña  (1907 -  1947)
Fallecimientu

Messelhausen20  de mayu de 1947

(84 años)
Sepultura Stuttgart
Estudios
Estudios Universidá de Heidelberg
Nivel d'estudios doctoráu
Direutor/a de tesis Robert Bunsen
Georg Hermann Quincke
Direutor/a de tesis de Paul Hertz
Walther Kossel
Karl Wilhelm Hausser
Llingües alemán
Oficiu
Oficiu físicu, políticu, inventor y profesor universitariu
Llugares de trabayu Heidelberg
Empleadores Universidad de Kiel
Universidad de Breslavia
Universidad de Tecnología y Economía de Budapest
Universidá de Heidelberg
Universidad Técnica de Aquisgrán
Premios
Nominaciones
Miembru de Academia Prusiana de les Ciencies
Real Academia de les Ciencies de Suecia
Militant League for German Culture
Academia de Ciencies d'Hungría
Academia de Ciencias y Humanidades de Heidelberg
Real Academia de Ciencias y Letras en Gotemburgo
Creencies
Partíu políticu Partíu Nacionalsocialista Obreru Alemán
Cambiar los datos en Wikidata

Philipp Eduard Anton von Lenard, (en húngaru Fülöp Lénárd) (7  de xunu de 1862Bratislava - 20  de mayu de 1947Messelhausen) foi un físicu húngaru nacionalizado alemán, quien foi ganador del premiu Nobel de Física en 1905 poles sos investigaciones sobre los rayos catódicos y el descubrimientu de munches de les sos propiedaes. Miembru honorable de la Academia de Ciencies d'Hungría.

Biografía[editar | editar la fonte]

Lenard estudió Física en Budapest, Viena, Berlín y Heidelberg so la dirección de Helmholtz, Königsberger y Quincke. Llogró'l so doctoráu en 1886 na Universidá de Heidelberg. Dende 1892 trabayó como ayudante de Hertz na Universidá de Bonn y como profesor estraordinariu (asociáu) en la de Breslau (1894). Al añu siguiente foi nomáu profesor de física en Aquisgrán, y más tarde (1896-1898) profesor de física teórica en Heidelberg. En 1898-1907 foi profesor ordinariu (numerario) na Universidá de Kiel. Finalmente volvió a la universidá de Heidelberg en 1907. En 1909 foi nomáu direutor del Institutu Radiolóxicu Universitariu de dicha universidá.

Investigaciones científiques[editar | editar la fonte]

Trabayó primeramente en mecánica, publicando los Principios de Mecánica, xuntu con Hertz, en 1894. Darréu interesóse na fosforescencia y la luminiscencia. Tamién realizó estudios del magnetismu y publicó artículos sobre la oscilación de les gotes d'agua precipitáu.

En 1888, cuando trabayaba en Heidelberg xuntu con Quincke, realizó los sos primeros trabayos colos rayos catódicos, tratando d'afayar si yera ciertu que, como suponía Hertz, yeren análogos a la lluz ultravioleta y podríen, al igual qu'éstos, pasar al traviés d'una ventana de cuarzu na paré d'un tubu de descarga. Afayó que nun asocedía asina, pero más palantre, en 1892, cuando trabayaba como ayudante de Hertz en Bonn, afayó que yera posible dixebrar, per mediu d'una placa fina de aluminiu, dos espacios, unu nel que los rayos catódicos producíense y otru nel que podíen reparase. Ye lo que se conoz como “ventana de Lenard”, consistente en sustituyir la placa de cuarzu qu'hasta entós s'utilizaba pa cerrar el tubu de descarga por una fina placa d'aluminiu capaz de caltener el vacíu dientro del tubu y dexar que los rayos catódicos pasaren pa escontra fora. D'esta forma yera posible estudiar los rayos catódicos, y tamién la fluorescencia que causaben fora del tubu de descarga. Anque Lenard primeramente, siguiendo les idees de Hertz, suponía que los rayos catódicos arrobinar nel éter, más tarde abandonó esti puntu de vista como resultáu de los trabayos de Perrin, J.J. Thomson y Wien, quien demostraron la naturaleza corpuscular de los rayos catódicos.

Más tarde, Lenard amplió los trabayos de Hertz sobre'l efeutu fotoeléctricu, demostrando que cuando la lluz ultravioleta incide nel vacíu sobre ciertos metales arrinca electrones del metal. Estos electrones arrobinar nel vacíu, pudiendo ser aceleraos o tardiegos por un campu eléctrico, y les sos trayectories puédense curvar por un campu magnético. Por aciu midíes esactes demostró que'l númberu d'electrones arrincaos (intensidá de corriente eléctrica) ye proporcional a la intensidá (o númberu de fotones) de la lluz del incidente, ente que la velocidá de los electrones, esto ye, el so enerxía cinética, ye independiente del númberu d'electrones y depende namái del llargor d'onda (y por tanto, de la frecuencia y enerxía) de la radiación incidente.

Estos fechos taben en contradicción colos postulaos de la física clásica y nun pudieron ser esplicaos hasta 1905, cuando Einstein ellaboró la so teoría del efeutu fotoeléctricu basada nel conceutu del cuanto de lluz (fotón).

El 1905 foi galardonáu col Premiu Nobel de Física polos sos trabayos alredor de los rayos catódicos.

Dalgunos de los premios y reconocencies que recibió fueron, amás del Premiu Nobel de Física en 1905:

Actividá política[editar | editar la fonte]

Tamién se recuerda a Lenard por ser un nacionalista radical que despreciaba a los físicos ingleses al considerar que robaren les sos idees d'el alemanes. Mientres el réxime nazi foi'l impulsor de la idea d'una física alemana ("física aria"), ignorando les —na so opinión falses idees de la "física xudía", encarnaes fundamentalmente nes idees de Einstein y la so "fraude xudíu" de la teoría de la relatividá. Foi conseyeru de Hitler, aportando a el principal dirixente de la "física aria". Foi espulsáu de la Universidá de Heidelberg poles tropes d'ocupación aliaes en 1945. Morrió dos años dempués.

Bibliografía[editar | editar la fonte]

  • Nobel Lectures, Physics 1901-1921, Elsevier Publishing Company, Ámsterdam, 1967

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]


http://cuentos-cuanticos.com/2012/12/18/el premiu-nobel-concedíu-a-einstein/

Philipp Lenard