Mercury 13

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Mercury 13
Jerrie Cobb, Lady Pilot, testing Gimbal Rig in AWT - GPN-2000-000379.jpg
[editar datos en Wikidata]

Mercury 13 foi un programa secretu, y con fondos privaos, creáu por William Randolph "Randy" Lovelace II pa llevar al espaciu a la primer muyer astronauta. Escoyer a 13 muyeres pioneres nel campu de l'aviación por que se sometieren a les mesmes pruebes físiques y psicolóxiques a les que se sometieren a los homes del programa Mercury 7. Randy Lovelace quería demostrar con estos tests que les muyeres tamién podíen soportalos y, a última hora, convertise n'astronautes al igual que los homes.

Les participantes non yá pasaron les pruebes sinón que, en dellos casos, superaron les marques rexistraes polos homes. Pero nun foi abondu pa la NASA, qu'albortó'l programa y nun creyó que la muyer mereciera dir al espaciu. Tampoco recibieron el sofitu de los astronautes referentes de la dómina, que, amás de la poca valoración de les capacidaes de la muyer, creíen que si esta llegara al espaciu ellos dexaríen d'atropar el cien per cien del protagonismu del so sector. Pero l'albuertu del programa, y tolos esfuercios llevaos a cabu nun fueron en devanéu, pos el desempeñu y la capacidá amosada por estes muyeres abrió los güeyos a gran parte de la sociedá y armó de valor a les muyeres que finalmente si conquistaríen l'espaciu.

Nacencia del proyeutu (Antecedentes)[editar | editar la fonte]

El programa pa la muyer nel espaciu, "Woman in Space Program", llamáu asina en primer instancia y bautizáu más tarde como "Mercury 13", empezó como un proyeutu d'investigación de la Fuercia Aérea de los Estaos Xuníos, qu'implicó a dos investigadores comenenciudos nes capacidaes de les muyeres pal vuelu espacial. Consideraben que la muyer yera más pequeña y llixera que l'home, por ello especulaben con que seríen meyores ocupantes de los estrechos vehículos espaciales.[1]

Asina, en 1960, el doctor William Randolphy "Randy" Lovelace II y el xeneral de la brigada Donald Flickinger convidaron a la premiada y galardonada pilotu Geraldyne "Jerrie" Cobb por que se sometiera a les pruebes físiques que la clínica Lovelace en Albuquerque, New Mexico, desenvolviera p'ayudar a escoyer a los primeres astronautes de la NASA. Amás de la fundación Lovelace, dedicada a la educación médica ya investigación, yera una organización privada, el Dr. Lovelace tamién encabezaba'l Comité Espacial de Bioastronáutica de la NASA.[2]

Randy Lovelace yá conocia a Jerrie Cobb dende 1959, según la so trayeutoria. Jerrie yera una piloto fantástica, que volara per primer vegada a los 12 años, consiguíu la so llicencia de vuelu a los 17, y la so llicencia d'instructora de vuelu a los 21. Yéra-y dificil atopar trabayu nel aire por ser muyer, más allá del puestu de azafata, pero nun se rindió, tenía claro que quería l'asientu de pilotu. Aportó a puestos peligrosos que munchos nun aceptaben, como tresportar aviones militares pel mundu, o pilotar caces y bombarderos. Con 28 años foi nomada meyor pilotu n'Estaos Xuníos, participaba n'eventos mundiales d'aviación y tenía tres récores del mundu. Taba claru que Cobb yera una candidata ideal pal proyeutu del doctor Lovelace.[3]

Cobb, convertir na primer participante del secretu "Programa pa la Muyer nel Espaciu", que nun tenía'l permisu de la NASA. Yera l'empiezu de la carrera espacial, y había bastante incertidume tocantes a que condiciones diben tar espuestos los astronautes, asina que, na clínica Lovelace probaron tou lo que se-yos asocedía, incluyíos los agotadores tests que pasaren los integrantes del programa Mercury 7. Estes son dalgunes de les 87 pruebes que lu realizaron: ensertáronlu y pincharon aguyes, foi somorguiada n'agua en plena escuridá p'asemeyar un estáu d'aislamientu sensorial, virtieron agua conxelao dientro de les sos oreyes p'asemeyar la condición de vértigu, introducieron un tubu de goma de 3 pies (91,44 cm) al traviés del so gargüelu p'analizar los ácidos estomacales. Cobb non solo superó los trés fases del programa eliminatoriu, sinón que superó a los astronautes masculinos en dalgunos de los tests.[2][3]

Lovelace anunció'l so ésitu nuna conferencia en Estocolmu, Suecia, en 1960, y Jerrie Cobb adquirió bastante fama y publicidá tres ello. Convertir nuna sensación de los medios, apaeciendo tamién na revista Life. Pa comprobar si podía retrucar los resultaos llograes por Cobb n'otres muyeres, Randy Lovelace propúnxose reclutar a una docena de muyeres por que pasaren les mesmes pruebes que Jerrie.[2]

Puesta en marcha del proyeutu[editar | editar la fonte]

Jacqueline Cochran, la famosa pilotu y muyer de negocios, y vieya amiga de Lovelace, xunir al proyeutu como consultora y fíxose cargu de tolos gastos relativos a los tests que diben pasar estes muyeres.[1]

Primeros tests[editar | editar la fonte]

Sobre'l final del branu de 1961, 19 mujer piloto participaren nes pruebes físiques na clínica Lovelace. A diferencia de los candidatos masculinos de la NASA, que realizaben les pruebes en grupu, caúna d'estes muyeres llevar a cabu en solitariu o, como muncho, en pareyes, mientres la selmana de los tests. La mayoría d'elles fueren recultadas de Ninety-Nines, una organización de mujer piloto. Otres, sicasí, enteráronse d'estes pruebes al traviés d'amigos o artículos de prensa y ufiertáronse como voluntaries. La candidata de más edá, Jane Briggs, tenía 41 años y yera madre de 8 fíos. La más nueva, Wally Funk, tenía 23 años, yera instructora de vuelu, y nun duldar nin un intre cuando recibiío la llamada de Lovelace: "Lovelace dixo que tuviera ellí'l llunes y salí darréu con 10 dólares nel bolsu". [4]

Nengún ser humanu volara al espaciu inda cuando se diseñaron estes pruebes físiques p'astronautes, asina que, los médicos de la clínica Lovelace teníen de realizar unes examinaciones minucioses. Estes incluyíen una gran cantidá de rayos-X y un exame ópticu de cuatro hores. Una bicicleta estática, con un pesu especial, llevaba a les muyeres hasta la galdidura mientres el test de respiración. El doctores utilizaben un tubu de cauchu col qu'esaminaben los ácidos estomacales de les participantes. Tamién la so circulación yera analizada, por aciu una mesa inclinada. Usando un pulsu llétrico, los físicos testeaban los reflexos nerviosos nes sos estremidaes. Col fin de infligir vértigu nelles, disparábase-yos agua conxelao dientro de les sos oreyes, y asina, el doctores podíen comprobar con que rapidez se recuperaben. Calculaben el porcentaxe de grasa magra de les candidates usando un contador nuclear en Los Alamos.[1]

Wally Funk yera la más nueva de les participantes, y sobresalió nes pruebes. Na prueba na que teníen que permanecer nun tanque d'aislamientu llexando n'agua, y ensin notar efeutos perxudiciales, llogró bater el récor absolutu de la prueba, dexándolo en 10 hores y 35 minutos.[4]

Les candidadatas escoyíes[editar | editar la fonte]

En rematando les refeches pruebes, de les 19 participantes, 12 d'elles superar y sumáronse a Jerrie Cobb pa formar el grupu de 13 candidates: [5]

Jerrie Cobb[editar | editar la fonte]

Nació en Oklahoma en 1931. Tomó'l so primer vuelu a los 12 años, nel asientu traseru d'un biplaneador de cabina abierta, un Waco pilotáu pol so padre, y esi foi'l momentu nel que l'aviación entró fuertemente nel so cuerpu pa nun salir nunca más. Llogró la so llicencia de pilotu priváu a los 17 años, y a los 18 la llicencia de pilotu comercial y la d'instructora de vuelu.[6]

Taba decidida a empobinar la so carrera a l'aviación como pilotu en llugar de como asistente de vuelu o otra ocupación a la que quedaben apostraes les muyeres de la dómina. Yera la década de 1950, y foi-y casi imposible llograr un trabayu como pilotu, polo que, conformar con un trabayu nel aeropuertu de Miami. Ellí foi onde conoció a Jack Ford, un pilotu veteranu de la Segunda Guerra Mundial que tenía un serviciu de tresporte d'aviones que funcionaba a nivel mundial. Llogró convencelo pa un trabayu y consiguió el so primer vuelu pilotando escontra Suramérica col avanzáu "AT-6 Texan" de la dómina, dando asina empiezu a la so carrera como pilotu profesional. Coles mesmes que tresportaba aviones pa la empresa de Jack, voló tou tipu d'aviones per tol mundu, incluyíu los militares y cuatro bombarderos de motor con camín de Francia.[6]

Tres bien de hores de vuelu y d'entrenamientu, consiguió una escelente reputación nel mundu de l'aviación, siendo'l pilotu más experimientada de la so dómina n'aviones de héliz alta. Esto llamó l'atención del Dr. Lovelace, que decidió contautar con Jerrie pa empezar el programa con ella.[6]

Myrtle Cagle[editar | editar la fonte]

Myrtle "Kay" Thompson Cagle nació en Carolina del Norte el 3 de xunu de 1925. A la edá de 12 años, aprendió a volar baxu tutelar del so hermanu y a los 14 años convertir nel pilotu más nuevu del estáu y posiblemente de la nación nesi momentu. Cursó clases d'aeronáutica nel colexu y facer tan bien qu'acabó l'añu como profesora. A los 19 años recibió la so llicencia privada y fíxose con un par d'aeroplanos a los 20, recibiendo una llicencia comercial a los 23. Mientres la década de 1940, xunir a patrullar Civil del Aire, al grupu Ninety-Nines y foi aceptada nel programa WASP (Women Airforce Service Pilots) de la Segunda Guerra Mundial. Mientres vivía en Carolina del Norte, punxo en marcha un aeropuertu cerca de Raleigh mientres caltenía un serviciu charter. En 1951, llogró una llicencia comercial de pilotu col nivel de "Airplane Single" y "Multi-Engine Land ratings", y foi instructora de vuelu certificada, instructora de preséu de vuelu ya instructora de campu. En 1946, xunir al equipu del periódicu "Johnstonian Sun" en Selma, Carolina del Norte, escribiendo semanalmente una columna d'aviación llamada "Air Currents", pa más tarde faelo nel periódicu "Raleigh News" y nel "Observer" dende 1953 a 1960. Nel añu 1955 foi nomada "Miss North Carolina Air Power". Dempués de camudase a Macon, Xeorxa en 1961, foi cuando recibió la invitación del Dr. Lovelace.[7]

Janet Dietrich[editar | editar la fonte]

Janet y Marion Dietrich yeren ximielgues. Nacieron in San Francisco in 1926, y graduáronse xuntes pola Universidá de California, Berkley, en 1949. Janet convertir en pilotu instructora y en pilotu xefe pa una escuela de vuelu y pilotu corporativa pa una compañía de construcción en California. Nel añu 1961 yá había consiguíu 8.000 hores de vuelu y yera una de les primeres muyeres n'Estaos Xuníos en llograr la llicencia de pilotu d'aerollinies de tresporte.[8]

Marion Dietrich[editar | editar la fonte]

Hermana ximielga de Janet, graduar en Matemátiques y Psicoloxía pola Universidá de California, Berkley, en 1949. Trabayó un tiempu como reportera del periódicu "Oakland Tribune", volando de manera supersónica nun avión de combate nuna misión histórica. Convirtióse más tarde en pilotu, volando n'aviones charter y en vuelos ferry. Nel momentu de recibir la llamada del Dr. Lovelace llevaba 1.500 hores de vuelu rexistraes.[9]

Wally Funk[editar | editar la fonte]

Mary Wallace "Wally" Funk nació'l 1 de febreru de 1939 en Les Vegues, New Mexico. Criar en Taos, y yá de neña aprendió a cazar, pescar, montar y acampar. Foi una esquiadora peracabada y tenía la intención d'entrar nel equipu olímpicu primero que fuera estremada d'esti suañu por una desafortunada mancadura que-y favoreció una telesilla fallida. Tres esta mancadura que lu estremó del esquí, Wally punxo'l focu na aviación.[10]

El so primer vuelu foi cola capa de Superman que tenía na tenada del so padre, cuando tenía unos cinco años. Dexáben-y faer aviones con bloques de madera y colgar del techu, y dende ende saltu cola so capa. A la so madre encantára-y volar, pero'l so padre nun-y lo dexó, asina que, animó a Funk por qu'entamara la so carrera na aviación y llograra lo qu'ella nun pudiera consiguir. Nuna escuela de moces consiguió la so llicencia privada de vuelu. Más tarde, ingresó na Universidá Estatal d'Oklahoma, que yera la meyor escuela de vuelu d'Estaos Xuníos nesi momentu (dende 1950 hasta 1970). Ellí foi onde consiguió'l restu de les sos calificaciones de vuelu, un bon puñáu de calificación y premios, amás de pertenecer al equipu de "Flying Aggies". Anque inocente en munchos aspeutos, yera lo suficientemente valiente como pa consiguir el so trabayu en "Ft. Still" caminando decididamente escontra la oficina del aeródromu local y preguntando: "¿Daquién precisa un instructor de vuelu?".[11]

Dempués de lleer l'artículu de la revista Life sobre Jerrie Cobb, Wally interesar por estes pruebes y contautó cola fundación Lovelace pa participar nel programa.[12]

Sarah Gorelick[editar | editar la fonte]

Nació'l 30 d'ochobre de 1931, en Kansas. Sarah tenía graduaos en Matemátiques, Física, Química y Aeronáutica pola Universidá de Denver. Dende 1958 trabayó para AT&T como inxeniera llétrica. A Los 28 años, consiguió la llicencia de pilotu comercial, coles categoríes de "Airplane Single", "Multiengine Lands", "Single Engine Sía", "Instrument", "Rotor" y "Glider". Recibió la llamada del Dr. Lovelace cuando taba na clínica "NM" de Albuquerque, un llunes.[13][14]

Jane Cameron Briggs[editar | editar la fonte]

Nació'l 21 d'ochobre de 1921, en Detroit, onde'l so padre, Walter O. Briggs, yera industrial y propietariu de la empresa "Detroit Tigers". Asístió a colexos católicos antes d'entrar nel colexu de Manhattanville, en Westchester, New York, que dexó ensin llograr nengún títulu. Más palantre llograría'l títulu d'Antropoloxía pola Universidad George Washington, en 1970.

Jane yera bien aficionada a los deportes, y abondo atrevida. Montaba contra los meyores profesionales nes competiciones de saltu ecuestre. Tamién yera una vidueña navegante, y participó na regata añal "Port Huron - Mackinac" 15 vegaes, y en 73 ocasiones tripuló un veleru que cruciaba l'Atlánticu. Llogró la llicencia de vuelvo a los 18 años, y na década de 1950 convertir na primer muyer de Michigan en consiguir la llicencia pa volar n'helicópteru.

Na Segunda Guerra Mundial, xunir al equipu "Red Cross Motor Corps" y condució camiones dende les plantes automotrices de Detroit hasta les bases militares y puertos. Casóse con Philip A. Hart (abogáu en Detroit en 1943 y más tarde senador), xusto cuando esti taba siendo unviáu al estranxeru cola Cuarta División d'Infantería del exércitu, polo que más palantre adquirió'l nome de Jane Hart. Cuando Philip entró en política, Jane llevar n'helicópteru pa movese ente los distintos destinos de les sos campañes.[15]

Jean Hixson[editar | editar la fonte]

Nació en Hoopeston, Illinois, nel añu 1922. Taba considerada como la meyor del grupu pol restu d'integrantes del "Mercury 13". Yera la más esperimentada de toes elles, y tenía 37 años cuando recibió la llamada pa la clínica Lovelace. Fuera WASP na Segunda Guerra Mundial, una de les heroiques muyeres qu'engarraron coles mesmes barreres na Segunda Guerra Mundial que les que s'atoparon col Mercury 13. Estes muyeres volaron tou tipu d'aviones del inventariu de la Fuercia Aérea de l'Armada nuna gran variedá de misiones. Abasnaron oxetivos pa la práutica d'artillería en vivu, tresportaron aviones a nivel nacional y nel estranxeru, dedicar a la instrucción y tou lo que pueda imaxinase escluyendo'l combate.

Jean graduóse como WASP Clase 44-6 nel campu "Avenger", Sweetwater, Texas y pasó a volar col bombarderu bimotor B-25 como piloto inxeniera de pruebes, amás de participar nun cursu d'instrumentación avanzada. Tres la Segunda Guerra Mundial, convertir n'instructora de vuelu n'Akron, Ohio. Darréu, entraría na Universidá de Akron y consiguiría el graduáu n'Educación Elemental y Secundariu. En 1952, empezó la so carrera como profesora. Foi ende onde empezó un cursu en Astronomía, y onde llevó a los sos fíos a les escursiones de la NASA nel "Lewis Research Center" en Cleveland.[16]

Bernice "Bea" Trimble[editar | editar la fonte]

Nació en 1925 en Rudyard, Michigan. Una veterana de les carreres del aire, Bernice empezó a volar a una edá bien precoz, consiguiendo la llicencia privada de pilotos con 17 años, y la llicencia comercial de pilotos en 1946. Bea punxo en marcha y trabayó na so propia escuela de vuelu, serviciu charter y FBO (Operadora de Base Fixa) nel aeropuertu "Bishop" de Flint, Michigan, onde entrenaba a pilotos, realizaba vuelos charter y vendía aviones. Tien la más alta llicencia FAA, la llicencia de pilotos de tresporte d'aerollinies y tamién de pilotos de reserva de la Fuercia Aérea tres la Segunda Guerra Mundial. Ye miembra del prestixosu grupu de muyeres piloto, "Ninety Nines", y foi escoyida como presidenta poles integrantes en 1968.

Participó en munches competiciones del aire, y ganó la carrera continental "Transcontinental Air Race" (la equivalente a la "Powder Puff Derby" antes de 1929), y la carrera internacional "International Air Race". Tamién entamó la carrera "Michigan Small Race". En 1961 sería convidada a participar nos test na clínica Lovelace.[17]

Jerri Sloan[editar | editar la fonte]

Nació'l 12 de payares de 1928,[18] en Texas. Jerri tuvo la so primer esperiencia de vuelu a los 4 años, cuando se sentó nel asientu de copilotu d'un avión que pilotaba'l so padre pa un viaxe de negocios en Texas. Nesi viaxe la pasión pol vuelu mordiólu y nunca más lu abandonó, faciéndo-y saber al so padre qu'amaba volar. Sicasí, el conseyu del so padre yera un reflexu de la sociedá d'aquella dómina: "Trabaya fuerte, failo bien na escuela, y puedes crecer pa ser una azafata y volar a toes hores". Jerri, poques gracies, protestó diciendo que quería ser una pilotu. El so padre fixo lo que pudo pa esplica-y los condicionantes qu'había al respeutu na so sociedá: "Ciñu, les muyeres a cencielles nun piloten aviones, ye trabayu pa los homes".[19]

Pero, pal que conocía a Jerri, los estándares de la dómina yeren namái un pequeñu inconveniente pa ella, nel meyor de los casos. Cuando tenía 15 años, empezó a tomar clases de vuelu dempués de la escuela ensin la conocencia de los sos padres. Taba convencida y con total determinación nesti asuntu, y nun diba dexar que'l pensamientu anticuáu de la sociedá detener. Desafortunadamente, foi afayada, y la so madre taba aterrada, polo que, foi unviada a un colexu católicu en San Antonio. Esto nunca menguó'l so gran deséu, nun camudó la so mentalidá, yera un simple bache nel so oxetivu.[19]

Pal añu 1960 yá demostrara lo que yera, si Jerri decidía faer daqué, nada podía detenela. Convertir nuna de les pilotos más esperimentaes del condáu. Trabayando en Dallas, Texas, yera compañera d'unu de los meyores pilotos que conoció, Joe Truhill (con quien se casaría más palantre). Volaron B-25 norteamericanos, el bombarderu bimotor de la Segunda Guerra Mundial y Corea, y los mesmos aviones utilizaos por Jimmy Doolittle y los sos raiders utilizaos pa bombardear Tokiu en 1942.

Jerri tamién participó en numberoses carreres de les "Air Races" y consiguió una gran cantidá de trofeos, antes de ser llamada pa la clínica del doctor Lovelace, onde tuvo como compañera a la so futura nueva amiga, Bea Steadman.[19]

Rhea Hurrle[editar | editar la fonte]

Nació como una moza de granxa en Fairhaven, Minnesota, nel añu 1928 [18], con unos estupendos rascos escandinavos. Una vegada pilotó una avioneta "Piper Super Club" en flotadores dende Houston, Texas, hasta'l llagu "Hood" en Anchorage, Alaska, y facer dafechu sola. Tamién arremolcó planiadores pa cadetes na Academia de la Fuercia Aéreo, ya instruyir na mesma.[20]

Participó na "International Women's Air Race" y na "Powder Puff Race". Tien la llicencia comercial de pilotos, coles categoríes de "Airplane Single Engine" , "Multi Engine Land", "Single Engine Sía", "Instrument". Ye instructura de vuelu certificada ya instructora de superficie certificada. Voló por tolos rincones d'Estaos Xuníos, incluyendo Alaska, según Canadá y Méxicu.[20]

Gene Nora Stumbough[editar | editar la fonte]

Gene Nora nació'l 10 de xineru de 1937 [18] en Springfield, Illinois. Enterar del programa d'investigación del Dr. Lovelace mientres trabayaba na facultá de la Universidá d'Oklahoma. Escribió una carta al Dr. Lovelace destacando la so esperiencia na aviación y na educación, pidiendo ser aceptada. La respuesta de Lovelace foi un curtiu y esperanzador "Ven". Ella y Jane Briggs, llegaron a la clínica Lovelace de la mesma manera y foi pa ella una compañera inspiradora. Fueron les muyeres númberu 24 y 25 del programa de pruebes. Anque se-y comunicó que superara los tests, nunca conoció al Dr. Lovelace, ello ye que nunca supo que se trataba d'un programa d'entrenamientu p'astronautes, considerar una investigación.[21]

Irene Leverton[editar | editar la fonte]

Irene nació'l 3 de marzu de 1927, en Chicago, Illinois. Tenía 34 años cuando recibió la llamada del Dr. Lovelace. Una muyer de fuerte voluntá y de descendencia alemana, la so primer esperiencia n'aviación foi en Chicago, cuando inda yera una niaña. Ella y la so madre fueron a un parque llocal pa participar en paseos en paracaíes.

Deseyando escorrer la avación na so vida, y, sobremanera, pilotar caces voladores, intentó entrar na organización WASP cuando tenía 17 años usando un llibru de rexistru falsu y certificaos de nacencia d'amigos mayores. La organización WASP yera bien almirada naquella dómina poles muyeres piloto y unu de los destinos más deseyaos. L'intentu d'Irene nun funcionar, pero la idea de pilotar nun se foi de la so cabeza. En 1961, cuando recibió la llamada pal programa de Lovelace, yá tenía la llicencia de pilotu comercial, coles categoríes de "Airplane single", "Multi-engine land", "Instrument", "Airplane single" y "Engine sía", y atropaba más de 9000 hores de vuelu, abondo más que cualesquier astronauta del programa Mercury 7.[22]

Tests adicionales[editar | editar la fonte]

Dalgunes de les muyeres realizaron tests adicionales. Tal foi'l casu de Jerrie Cobb, Rhea Hurrle y Wally Funk, que viaxaron a Oklahoma City pa realizar una prueba nun tanque d'aislamientu amás d'otres evaluaciones psicolóxiques. Otres muyeres nun fueron solicitaes pa realizar dichos tests, por cuenta de compromisos familiares y de trabayu.

El grupu enteru preparar pa viaxar a la Escuela Naval de Medicina de l'Aviación, en Pensacola, Florida, pa participar n'avanzaos analises aeromédicos usando equipamientu militar y un avión a reacción. El grupu diba dar un pasu más nesti procesu tan importante pa elles y pa la muyer polo xeneral, inclusive dos de les participantes abandonaron los sos trabayos pa poder asistir a estes nueves pruebes. Sicasí, unos díes antes de presentase, recibieron una telegrama nel que se-yos avisaba de la cancelación de les pruebes en Pensacola. La marina nun podía dexar utilizar los sos centros y servicios pa un proyeutu non oficial. Riquíen pos, un pidimientu oficial de la NASA pa ello.[23]

Albuertu del proyeutu: Les Mercury lleven el so casu al Congresu[editar | editar la fonte]

La NASA nun dio vía llibre al proyeutu, estableciera nos años 60 (na dómina d'Eisenhower) unos requerimientos pa poder convertise n'astronauta. Unu d'ellos yera la necesidá de tener un títulu d'inxeniería, y l'otru, discriminatoriu pa les muyeres, yera tener esperiencia en programes de prueba de jets militares. Toles integrantes del grupu Mercury 13 yeren peracabaes pilotos, con gran esperiencia y llogros nel desempeñu d'esti oficiu, pero l'entrenamientu con jets militares nun taba disponible pa les muyeres (solo Cochran pudiera faelo). Y paez que se garraron fuertemente a esti fechu pa tornar el recursu de les Mercury 13, esto ye, nuna valoración d'un casu de discriminación sexual, tomábase como válidu un argumentu fuertemente cargáu de discriminación sexual.[24]

Jerrie Cobb y Janey Hart decidieron dir ante'l comité del senáu pa restaurar el programa, Hart tenía influencies polítiques y queríen recurrir a elles. La so intención yera que'l congresu fixera entrar en razón a la NASA. Viaxó darréu a Washington D.C. pa intentar volver a entamar el programa de pruebes y amás, ella y Jane Hart escribieron al presidente John Kennedy y visitaron al vicepresidente Lyndon Johnson pa esti fin.

Finalmente, el representante de Nueva York, Victor Anfuso, convocó pa los díes 17 y 18 de xunetu de 1962 audiencies públiques ante un Subcomité especial del Comité de Ciencia y Astronáutica de la Cámara de Representantes. L'oxetivu de les audiencies yera investigar esta discriminación sexual (en 1964 declararíase illegal la discriminación sexual según la Llei de derechos civiles). Cobb y Hart testificaron sobre los beneficios del proyeutu del Dr. Lovelace. Jackie Cochran espresó les sos esmoliciones alrodiu d'establecer un programa especial pa entrenar a les muyeres, yá que, según ella, podía estropiar o retrasar el programa espacial esistente. George Law, representante de la NASA, y los astronautes John Glenn y Scott Carpenter testificaron que les muyeres nun podíen convertise en candidates a astronautes.[25]


Primer día d'audiencies: Jerrie Cobb y Janey Hart testifiquen[editar | editar la fonte]

Jerrie Cobb empezó col so discursu, nel que fixo fincapié en que'l mundu del espaciu nun podía tar llindáu solamente a los homes, porque nun yera un club d'homes. Y utilizó una analoxía coles muyeres enfermeres, puestu pal que tiempos tras, nun se creía que les muyeres fueren válides argumentando la so fraxilidá físico y emocional, incompatibles con un llabor tan desagradable y dura. Finalmente dexóse que delles muyeres, fees, eso si, porque les muyeres fees supuestamente teníen un calter más duru, pudieren aportar a la enfermería. Jerrie aboga, pa concluyir, que nun ye más escabarriáu dexar a les muyeres trabayar nel espaciu que nun hospital de campaña de fai 100 años. Argumenta que nun busquen una batalla de sexos, sinón solo un llugar pa les muyeres na carrera espacial del so país, ensin discriminación, y pudiendo participar na construcción de la hestoria, como fixeron otres muyeres antes. "Nenguna nación unvió a una muyer al espaciu, nós ufiertámos-yos a 13 voluntaries".[26]

Per otru llau, a Janey Hart cuestiónase-y si sería capaz de compaxinar el so llabor d'astronauta cola vida en familia con ochos fíos que tenía. Ella respuende que tuvo ocho fíos, criar y siguía criándolos, y qu'entá asina foi capaz de llograr 2000 hores de vuelu y esperiencia aeronáutica, y ayudar al so home nes sos campañes y otros asuntos, polo que, declara que foi capaz d'usar bien el so tiempu mientres criaba a los sos fíos, ensin sacrificar la vida familiar. Pide que pregunten a los sos fíos a ver qu'opinaben de los sos cuidos.[26]

Segundu dia d'audiencies: Los astronautes y Jacqueline Cochran contras les Mercury[editar | editar la fonte]

Mientres el segundu día d'audiencies, Scott Carpenter y John Glenn testifiquen, y estes son dalgunes de les declaraciones que se recueyen y que fadríen enforma dañu tantu a les Mercury 13 como a les muyeres de la dómina: [26]

John Glenn declara que, "ye un fechu, los homes vamos lluchar la guerra y pilotamos los aviones, y volvemos y ayudamos a diseñalos, construyilos y probalos. Que la muyer nun tea nesti campu ye un fechu d'orde social". Tamién declararía que, "Si demuestren que son meyores que los homes, vamos recibir colos brazos abiertos y una ovación del ensame", "¿Te imaxines a una muyer pilotando un avión a reacción o dalgunu peligrosu?. Pol amor de Dios, non".

Pero Jacqueline Cochran pilotara esos aviones, y batiera tou tipu de récores. Tenía accesu a esos aviones, porque'l so home trabayaba pa la fuercia aéreo. Taba pos, fora de toa dulda, la capacidá de la muyer pa desempeñar con solvencia esi llabor.

Jacqueline testificaría que "los vuelos espaciales tripulaos son bien caros y son urxentes pal interés nacional. Por eso, al escoyer astronautes, yera natural y lóxicu escoyelos d'ente'l grupu de pilotos que demostrara, por aciu pruebes d'aviones y vuelos d'alta velocidá, que tenía esperiencia, yera competente y capaz de reaccionar frente a posibles emerxencies nuna redolada nueva. Según lo que lleí nel periódicu, nun queremos retrasar el programa, y van deber, por necesidá, gastar enforma dineru si dexen participar a un grupu de muyeres, porque-y les puede perder col matrimoniu".

Cochran nun creía que'l subcomité punxera'l focu en si había discrimiación o non con al respective de les 13 muyeres del programa, creía más importante aldericar si la inclusión d'estes muyeres ralentizaría y fadría más caru y complicáu l'actual programa espacial. Creía que los homes teníen de siguir en primer planu y nengún programa espacial femenín tendría d'interferir colos oxetivos del programa esistente. Pa ella nun había necesidá de recurrir a les muyeres pal programa, pos consideraba que nun había escasez d'homes piloto bien entrenaos y con sobrada esperiencia pa trabayar como astronautes.[27]

Amás, declaró que'l programa de pruebes pa les muyeres nun tenía de llindar se a 13 muyeres, sinón englobar a un grupu muncho más estensu. El grupu nun yera abondu y tenía en mente un grupu más grande, considerando'l tiempu que la investigación diba tomar y la gastadura que provocaría'l programa nes voluntaries por cuenta de la so vida conxugal, nacencies, y otres causes. La muyer podría tener ésitu nel espaciu, pero nun quería qu'esto se fixera comoquier.[27]

Jacqueline acabara d'esta manera col programa de muyeres nel espaciu. Janey y Jerrie confiaben en que Jackie sofitar, pero esta dio-yos la llombu.

En pallabres de Bob Steadman, home de Bernice Trimble, "Jackie siempres trabayara coles fuercies armaes, asina que, los altos mandos, los xenerales, convencer de que si primía demasiao tendría un efeutu negativu nel programa, qu'inclusive podría detener el programa. Creo qu'eso ye risible, pero ella creyer".[28]

Cualesquier que fueren les razones de Jacqueline pa realizar estes declaraciones, fueron definitives pa soterrar les posibilidaes de les Mercury 13. Obviamente, nun foi la única responsable de la negativa, porque líderes de la Nasa, políticos y astronautes nun sofitaron la iniciativa. Pero ensin el sofitu d'una muyer pionera como ella, les posibilidaes que teníen esmorecíense. Les integrantes d'esti proyeutu quedaron bien atristayaes, esperaben la falta de sofitu de los homes, pero non de Jacqueline.[24]

"Paremos esto yá" - Lyndon Johnson[editar | editar la fonte]

El 15 de marzu de 1962, el vicepresidente Lyndon Johnson ratificara la so decisión de parar el programa, anque se supo décades más tarde.

L'asistente del vicepresidente, Liz Carpenter, comunicárase con Hart y Cobb en relación al asuntu de discriminación sexual nel que taba envolubráu'l programa Mercury 13. Jackie Cochran, Jerrie Cobb, Janey Hart, y otres integrantes del grupu taben falando públicamente cada vez con más frecuencia y ximelgando a los medios en relación a esti problema, y dos d'elles (Cobb y Hart) diben entrevistase col vicepresidente. Como anticipu a esta entrevista, Carpenter fixo un borrador de carta pa Johnson que'l so destinatario yera l'alministrador de la NASA, James Webb. La carta realizaba a Webb una serie de pidimientos:

  • Qu'investigara si de verdá el fechu de ser muyer fuera la razón pa descalificar a una persona como candidata pa los vuelos orbitales.
  • Que-y echar# voz de si había dalguna muyer que cumpliera los requisitos impuestos pola NASA pa optar a estos vuelos (esperiencia con vuelos militares d'alta velocidá y tener una inxeniería).
  • En casu negativu de l'anterior cuestión, riquíase una estimación de cuando'l vuelu orbital sería consideráu lo suficientemente seguro como por que los requerimientos enantes descritos nun fuera necesarios y pudieren cualificar más persones pa ellos.

Lyndon Johnson, non solo tornó utilizar esti borrador pa unviar la carta final, si non qu'escribió sobre ella una frase lapidaria: "Lets stop this now! File” (¡Paremos esto yá! Archivar). Liz Carpenter, obedeciendo al so xefe, archivó finalmente'l borrador, y permaneció desconocíu mientres cuatro décades.[29]

Reflexones de les protagonistes[editar | editar la fonte]

En pallabres de Bob Steadman (representa a la so muyer, yá finada nel momentu de la entrevista), unu de los motivos del refugu al proyeutu yera que los homes nun queríen perder el protagonismu, queríen siguir siendo los héroes de la dómina. Una formosa muyer, convirtiéndose n'astronauta, atroparía toles noticies, cola subxacente perda de fama y dineru. Con al respective de Cochran, cunta que si ella fuera una de les 13 protagonistes del proyeutu, el so comportamientu, el so testimoniu y les sos pallabres na audiencia fueren distintes. Tamién declara que, años más tarde, Jacqueline confesaríalu sentise avergoñada y bien penada polo asocedío. [30]

Jackie Lovelace Johnson, fía del Dr. Lovelace, cuntó que tou deber al problema del prexuiciu, l'anticuáu prejuico, que nun dexó que'l programa llevar a cabu. Tamién s'amuesa crítica con Cochran, a la que nun considera feminista, porque nun defendía a les muyeres, Jackie solo defendía a Jackie. Amás, saca a la lluz unes pallabres del vicepresidente Johnson, que supuestamente diría que "les muyeres tienen la regla. Yá que punxeren nuna caxa de tampones que puedes volar si tienes la regla".[30][28]

Pa Ann Hart, fía de Jane Briggs "Hart", si los caballeros que recharazon a les Mercury 13 sintiérense seguros de sigo mesmos, portaríense otra manera, pero,a última hora, yeren como neños asustaos.[28]

Polo xeneral, estes muyeres sintiéronse bien decepcionaes colos prexuicios entá prevalentes na sociedá, y la falta de colectivos de muyeres frente a los tantos qu'había d'homes, lo que-yos torgaba llevar a cabu los cambeos que punxeren a la muyer nel llugar que correspondía.

Les primeres muyeres en salir al espaciu y en pilotar un tresbordador espacial[editar | editar la fonte]

En xunu de 1963, Valentina Tereshkova convertir na primer muyer en llegar al espaciu. John Glenn testificara que'l fechu de que les muyeres nun fueren al espaciu yera una cuestión d'orde social, una realidá d'esti orde. Meses más tarde d'estes declaraciones, Valentina Tereshkova daba 48 vueltes a la Tierra ente que Glenn solo diera trés. [31]

Valentina foi bien almirada poles Mercury. Elles deseyaben que la primer muyer nel espaciu fora americana, pero, a lo último, yera una muyer que diba romper la barrera esistente pa elles nel espaciu, y por eso allegráronse enforma col so llogru.[32]

Gordon Cooper sería preguntáu alrodiu de esti fechu. Plantegáron-y si había sitiu nel programa espacial americanu pa una muyer astronauta, yá que, los rusos unviaren a la primer muyer al espaciu. Este respondió: "Bonu, podríamos usar a una muyer nel segundu Mercury-Atles orbital qu'unviamos. Tamién podríamos unviar a una muyer en llugar d'a'l chimpancé." [32]

En 1983, la primer muyer estauxunidense salió al espaciu. Trátase de la física Sally Ride, que se convertiría na "especialista de misión" nel tresbordador Challenger, nel que desempeñaría funciones como la de manipoliar un brazu robóticu pa poner un satélite n'órbita. A día de güei, nengún otru americanu batió'l so récor de dir al espaciu con tan solo 32 años. Tuvo qu'engarrar coles mesmes discriminaciones coles que s'atoparon les Mercury, y afirmaba qu'onde peor lo pasó foi nes ruedes de prensa, onde-y preguntar pol so maquillaxe, el suxetadores que llevaría al espaciu, o si lloraba cuando-y salíen mal les coses, amás d'otres chancies de calter machista.[33]

Eilen Collins: Primer muyer en pilotar un tresbordador espacial[editar | editar la fonte]

Eilen Marie Collins yera fía d'una familia humilde, y dende bien pequeña siempres quixo aprender a volar. Ello ye que de neña, participó nel programa de la NASA "Girl Scouts", que tien como fin formar a pequeñes neñes en temes d'astronomía, del espaciu y p'introduciles nesti sector, según poneles en contautu con clubes y organizaciones astronómiques. Unu de los oxetivos ye llograr un mayor númberu de muyeres astrónomes. Eilen consiguió'l so oxetivu de volar a los 16 años, consiguiendo un trabayu y aforrando mientres unos cuantos meses pa ello.[34]

Graduóse en 1978 pola Universidá de Siracusa col bachilleratu de lletres en matemátiques y economía, consiguiendo más tarde un master de ciencies n'Investigación d'Operaciones pola Universidá de Stanford, en 1986, y un master en xestión de sistemes espaciales pola Universidá de Webster, en 1989. Siguiendo a esta graduación, foi una de los cuatro muyeres elegidadas pal entrenamientu de pilotos llicenciaos lleváu a cabu na base de les Fuercies Aérees de Vance, Oklahoma. Tuvo trés años en Vance como pilotu instructor pa movese posteriormenete a la base de les Fuercies Aérees en Travis, California. De 1986 a 1989 foi asignada l'Academia de les Fuercies Aérees d'Estaos Xuníos., onde tuvo como profesora asistende de matemátiques ya instructora de vuelu del T-41. En 1989 convertir na segunda muyer n'asistir a la escuela de pruebes pa pilotos de les Fuercies Aérees Americanes, "U.S. Air Force Test Pilot School", graduándose con clase 89B.

Un día, na base aérea onde s'atopaba aparcada, vio una nota mariella na cayuela que dicía "Llapada a la NASA". Diba a saber finalmente si aceptar o non como pilotu espacial. Al otru llau del teléfonu taba John Young, el novenu home en triar la Lluna, y lo primero que-y preguntar foi "¿Entá quier ser una astronauta". Obviamente, y emocionada, Collins contestó que si, y nel final de la conversación Young diría-y: "Vas ser la primer muyer en pilotar el tresbordador espacial".[35]

En 1990 sería escoyida pal programa espacial, pa convertise n'astronauta, sería la primer muyer en pilotar un tresbordador espacial. La NASA empezara a aceptar muyeres pa les pruebes de selección pal programa de tresbordadores espaciales en 1978, coincidiendo cola so graduación na Universidá. En pallabres sos, en tolos sos llogros hubiera enforma de trabayu duru y pocu de bona suerte. Sacrificara la so vida social, trataba de ser la meyor pilotu posible pa consiguir daqué importante pa la muyer nel espaciu. [34]

Visitando'l centru espacial convidaes por Eileen Collins. D'esquierda a derecha: Gene Nora Jessen, Wally Funk, Jerrie Cobb, Jerri Truhill, Sarah Rutley, Myrtle Cagle and Bernice Steadman.

Nun discursu al qu'asistió'l presidente Clinton, Eilen aifrmó que nun llegó sola hasta esti llogru, que munches muyeres conquistaren los cielos primero que ella: les primeres acróbates, les muyeres pilotos de la Segunda Guerra Mundial, les Mercury de los principios de los 60 que pasaron por tolos duros exámenes médicos, o Sally Ride, cola que tamién se sentía en delda.[36] Pa ella, toes eses muyeres fueron la so inspiración, y nun taría ende ensin elles, por ello dio-yos les gracies a toes. Consideraba a les Mercury 13 les sos heroínes. Taba xunida a elles, porque tamién yera pilotu, asina que, convidar al llanzamientu. Cuando la NASA enterar de quien yeren, quitar de la llista d'invitaos de Eilen y poner na llista VIP.[28]

Nuna rueda de prensa na que taben los astronautes que diben participar nel llanzamientu, y les Mercury 13, Eilen cogío el micrófonu y dixo "Primero de nada, gustaríame reconocer a les Mercury 13". Y señalar por que se llevantaren. Finalmente añedió: "Si non fora poles Mercury 13, yo nun taría equí güei".[28]

Les Mercury 13 emocionáronse enforma mientres el llanzamientu, significó enforma pa elles, sintiéronse redimíes, consiguieren finalmente poner a la muyer más cerca del llugar que se merecía. Una de les escenes más conmovedores del llanzamientu ye ver a Wally Funk sonriendo d'oreya a oreya cuando Collins desapiega ensin nengún contratiempu nin problema. Jessen comentaba al respeutu: "Foi magníficu ser parte de daqué que allanó el camín por que les muyeres llegaren al espaciu. Nun me sentí amargada o murniu, namái bien feliz y contenta".[37]

Vida de les protagonistes tres el Mercury 13[editar | editar la fonte]

Jerrie Cobb[editar | editar la fonte]

Jerrie yera una persona fondamente espiritual, sintió que yá solmenara abondo a la sociedá. L'oxetivu de Cobb nesti momentu sería consiguir contribuyir a la sociedá significativamente na so vida como aviadora. Voló escontra Suramérica y pasó décades ellí, tresportando comida, medicines, y necesidaes pa los indios de la selva amazónica. En 1981, foi nomada al premiu Nobel de la Paz pol so trabayu humanitariu en dicha rexón.[38]

En 1998, Cobb enterar de que la NASA taba dirixiendo una misión pa estudiar el procesu d'avieyamientu del cuerpu humanu y taben considerano unviar a John Glenn, que daquella, tenía 77 años. Jerrie dexó la xungla, volvió a Washington DC pa tener una segunda oportunidá de dir al espaciu. Nel país creóse una campaña col títulu "Manda a Jerrie al espaciu", tenía un gran sofitu de la sociedá, lo mesmo que de el senadores de California y Oklahoma, y compañíes como la "National Women's History Project" o la "National Organization for Women" (NOW), ente otres. Hillary Clinton tamién sofitó la campaña. Pero, finalmente, decidieron unviar a Glenn, y a Jerrie cerráben-y la puerta del espaciu per segunda vegada. Volvió a Suramérica, onde, hasta la fecha, prefier pasar la mayor parte del so tiempu.[39]

El 6 d'ochobre de 2012 foi incluyida nel paséu de la fama de l'Aviación Nacional, "National Aviation Hall of Fame".[40]

Myrtle "K" Cagle[editar | editar la fonte]

Siguió como instructora de vuelu y pilotu de Patrullar Civil del Aire, consiguiendo rexistrar más de 10.000 hores de vuelu enseñando a cientos de persones como volar. Participó en carreres aérees trasncontinentales, por casu, la Carrera Internacion d'Aire pa Muyeres, "Women's International Air Race", celebrada en Mexico, el 11 de mayu de 1964. Ente 1961 y 1964, foi instructora de vuelu na base Robins Air Force enseñando a volar a los estudiantes, base onde trabayó como mecánica certificada hasta 1996. En 1986, xunir a les files del Centru Loxísticu del Aire Warner Robins, "Warner Robins Air Logistics Center", como estudiante cooperativa pal Institutu Téunicu de Americus, nel sur de Xeorxa y asignóse-y l'alterio propulsor C-130. En 1988, nel Institutu Téunicu del sur de Xeorxa, consiguió la so llicencia A&P (Airframe and Powerplant) de fuselaje y motor pa trabayar como mecánica, convirtiéndose na segunda muyer graduada na hestoria del centru.[41][42]

Nel añu 2003 foi incluyida nel paséu de la fama de l'aviación de Xeorxa, "Xeorxa Aviation Hall of Fame".[42]

Marion Dietrich - Janet Dietrich[editar | editar la fonte]

Les ximielgues Dietrich dende pequeñes faíen casi toa xuntes, hasta aforrar dineru pa consiguir asistir a lleiciones de vuelu. Marion foi escritora y cubrió hestories alrodiu de los vuelos pa la revista Times y San Francisco Chronicle. Morrió en 1974.[41]

La so hermana Jan foi la primer muyer en convertise n'oficial de vuelu nun avión charter. Consiguió un trabayu na compañía World Airways, una corporación d'Oakland que foi un recursu militar clave mientres la Guerra de Vietnam. Nel desempeñu del so trabayu, pilotaba vuelos regulares ente la zona de guerra y la base de la World Airways nel Aeropuertu Internacional d'Oakland. Demandó a dicha compañía per discriminación cuando nun-y dexaron convertir se en pilotu de les sos llinies comerciales.[41]

La muerte de la so hermana ximielga en 1974 produció'l fin de la so carrera como pilotu, "foi como perder el mio brazu derechu", declararía Janet, que morrió nel añu 2008.[41][43]

Wally Funk[editar | editar la fonte]

Tuvo volando más de 50 años y ayudáu a mover el campu de l'aviación escontra les muyeres. En 1971, convertir na primer muyer inspectora pola Alministración Federal d'Aviación (FAA), y en 1974 foi designada una de les primeres muyeres investigadores en seguridá aérea pola Comisión de Seguridá de Tresporte Nacional, "National Transportation Safety Board". Nun pierde la esperanza de tar entra les primeres persones americanes turistes nel espaciu. Pa ello, entrenó col simulador estáticu d'espaciu del Apollo, na base Edwards Air Force,[44] y viaxó a Star City, Rusia, pa entrenar una selmana como astronauta, onde esperimentó les condiciones de gravedad cero, y pa conocer a Valentina Tereshkova. Presentó la so candidatura a la NASA cuatro veces, pero siempres foi refugada. Agora, con 79 años, sigue cola firme decisión de salir al espaciu. Prueba d'ello ye qu'acutó un billete cola compañía privada Virgin Galactic, pagando 200.000 dólares. Esti viaxe foise retrasando, polo que Wally sigui volando mientres espera esti llanzamientu que cumpliría'l so suañu. Amás, continua enseñando vuelu, según trabayando de docente en colexos.[45][3]

"Encántenme los desafíos, y gústenme enforma", diz Wally. "Si yo tuviera creciendo güei, gustaríame ser un Navy SEAL. Enseñáronme que podíes faer cualquier cosa si deseyar lo suficiente".[10]

Sarah Gorelick[editar | editar la fonte]

Dexó la inxeniería y convirtióse en contable nel negociu familiar antes de trabayar pal gobiernu federal en Kansas City. Continua volando y compitió en seis carreres "Power Puff Deby", según na "International Women's Air Race".[41]

Jane Briggs[editar | editar la fonte]

Piloto d'avión y helicópteru, madre de 8 fíos, y capitana del so propiu barcu, foi tamién una activista apasionada, poniéndose al mandu de les causes nes que creía, inclusive anque alteriara los nervios de los consultores políticos del so home. En 1967, foi arrestada xuntu contras 100 persones, por participar nuna protesta pacífica nel pentágonu contra la Guerra de Vietnam. Cuando apaeció na fecha del so xuiciu, había reporteros perdayures. Decepcionó-y enforma descubir qu'un actu civil de desobediencia atraxo muncha más atención que les audiencies que tuvo nel Congresu pal casu de les Mercury 13.[39]

La gran posición adoptada por Hart nes audiencies de les astronautes atraxo l'atención de Betty Friedan, líder nel movimientu emerxente polos derechos de la muyer. Cuando Friedan punxo en marcha la Organización Nacional pa la muyer, en 1966, propunxo a Hart ser una de los fundadores. Esta aceptó felizmente y abrió dos delegaciones, una nel so estáu, Michigan, y l'otra en Washington D.C.[39]

Jean Hixson[editar | editar la fonte]

Foi una WASP (Serviciu de Muyeres Piloto de la Fuercia Aéreo, "Women Airforce Service Pilots") mientres la Segunda Guerra Mundial, y en 1957 convertir na cuarta muyer en romper la barrera del soníu, consiguiendo l'alies de "Supersonic Schoolmarm" (La Maestra Supersónica). Volvió pa enseñar matemátiques de 5º grau y, de la qu'enseñaba, siguió col so trabayu na aviación, dirixiendo la investigación del saléu espacial nel Llaboratoriu d'Investigación Médica Aeroespacial, na base Wright-Patterson de la Fuercies Aérees. Retirar de los llabores de les fuercies aérees como coronel completa en 1982, y de la enseñanza en 1983, añu anterior a la so muerte.[45]

Bernice Trimble[editar | editar la fonte]

Foi presidenta de l'asociación "Ninety Nines", l'asociación internacional de muyeres piloto, d'onde salieren casi toles integrantes del programa de prueba desenvueltu pol Dr. Lovelace. Bernice siguió volando y fíxose cargu d'un negociu d'aviación en Michigan mientres munchos años. Ganó cada carrera importante de muyeres na que participó y escribió unes memories alrodiu de la so vida como pilotu llamaes "Tethered Mercury". Foi tamién co-fundadora y presidenta del Muséu Internacional de Muyeres nel Aire y l'Espaciu, "International Women's Air and Space Museum".[41]

N'otres facetes de la so vida, cabo destacar la tienda de ropa qu'abrió en 1973 o la compañía de taxis que co-fundó en 1996 en Traverse City, conduciendo regularmente un taxi. Antes, en 1975, túvose que someter a una operación cerebral.[46]

A Bernice gustába-y xugar al badminton y al golf, según la caza. Tenía un maraviyosu swing según Bob Steadman, el so home. Esti recordar como una muyer templao y apasionao, oldeando col so calter más seriu. Dicía que Bernice yera una allegría pa les persones que la arrodiaben. Morrió'l 18 de marzu de 2015.[46]

Jerri Sloan[editar | editar la fonte]

De la que s'atayaron los tests de Pensacola, Jerri adquirió la so propia compañía, polo que, punxo'l focu nos negocios y siguió colos vuelos. Pero nun yeren vuelos de cualquier tipu. Ella y el so futuru home, Joe Truhill, usaben los sos vuelos pa tresportar cámares d'infrarroxu secretes pal gobiernu. Yera la compañía "Texas Instruments, Incorporated", y trabayaron pa desenvolver el radar TFR y bombes intelixentes que depués se conocieron pol so protagonismu na Guerra del Golfu. Yera un trabayu peligrosu, por ello llanzábense a volar pela nueche, yeren misiones de gran secretismu y teníen que volar sobre'l Golfu de Méxicu.

Tamién collaboró na comisión de direutores del Muséu Internacional del Aire y l'Espaciu pa Muyeres. Jerri continua falando claro siempres que ye testigu de dalguna discriminación contra la muyer na aviación o nel mundu espacialo.[19][45]

Morrió'l 18 de payares de 2013, y el meyor testimoniu que dexó del so calter foi cuando'l so home foi encarceláu en Suramérica y el so avión confiscado (pos taba ellí illegalmente). El Departamentu d'Estáu llavó les manes, pero ella realizó tol esfuerciu pola so cuenta pa llevalo a casa. Nun lo consiguió de primeres, pero llogró tirar de la cuerda, faer presión y finalmente llogralo. [47]

Rhea Hurrle[editar | editar la fonte]

Rhea camudar a Coloráu Springs a principios de los años 70, onde realizó entrenamientos de planiador y remolque pa cadetes de l'Academia de la Fuercia Aérea nel puertu "Black Forest Glider Port".[48]

Pa Rhea el vuelu nun yera daqué de llarga duración na so vida, y dedicó esta a ser una parllamentaria profesional, en concretu, una Parllamentaria Profesional Rexistrada, el mayor nivel de competencia nesti campu. Ye daquién que les organizaciones contraten pa sentase nes sos xuntes y ayudar a tar seguros de que siguen toles sos normes. Foi la primer parllamentaria pal Comité Olímpicu de los Estaos Xuníos y trabayu pa munches organizaciones alredor del país como parllamentaria, incluyendo l'Asociación d'Auxiliares d'Hospital en Coloráu. En marzu de 2008, foi incluyida nel paséu de la fama de muyeres de Coloráu, "Coloráu Women's Hallf of Fame", pol so serviciu como parllamentaria y la so participación nel programa Mercury 13.[38][48]

Gene Nora Stumbough[editar | editar la fonte]

Atopó'l so emplegu suañáu pilotando'l nuevu modelu d'avión de Beech Aircraft. Xusto cuando les audiencies del casu Mercury 13 taben en marcha, ella salía pa una xira de 3 meses por 48 estaos col nuevu avión. Poco más tarde, casóse con Bob Jessen y crearon una familia, amás de faese col so propiu "Beech Aircraft". Gene Nora inda vuela y compite siempres que puede. Escribió un llibru alrodiu de la primer carrera campu al traviés pa toles muyeres, tamién conocida como Powder Puff Derby, y tuvo trabayando nel so segundu llibru. Ayudó a fundar el paséu de la fama de l'aviación de Idaho, "Idaho Aviation Hall of Fame" y el muséu "Ninety Nines Museum of Women Piltos", un muséu ensin ánimos d'arriquecimientu pa caltener la verdadera hestoria de la muyer na aviación.[49]

Irene Leverton[editar | editar la fonte]

Tuvo volando por más de 60 años. En 1969, fundó l'Asociación de Pilotos de Tresporte Aereu pa Muyeres. Foi una piloto esaminadora pa la FAA (Alministración Federal d'Aviación) mientres 14 años. Foi pilotu de sulfatamientos, pilotu corporativa, enseñó vuelu, voló con Patrullar de Busca Civil, punxo en marcha un serviciu de taxi aereu y voló pal Serviciu Forestal d'Estaos Xuníos. Preguntada pol so gran actividá mientres toos estos años, Irene respuende: "Tuvi qu'arrenunciar a munches coses mientres una dómina pa ser pilotu, polo que, siempres tuvi buscando l'aventura".[49]

Irene morrió'l 23 de xunetu de 2017 en Paulden, "con una sorrisa na so cara", según les pallabres de la so amiga Kathi Schmier. Decidió ser encenrada y que les sos cenices fueren espardíes en Meigs Field, un aeropuertu de pista única Chicago, onde aprendió a volar.[50]

Honores y reconocencies[editar | editar la fonte]

Nel añu 2003, Myrtle "K" Cagle foi incluyida nel paséu de la fama de l'aviación de Xeorxa, "Xeorxa Aviation Hall of Fame".[42]

En xunu de 2005, les integrantes del grupu Mercury 13 recibieron los honores de la Comisión de Muyeres del Planetariu Adler, "Adler Planetarium women's board", recibiendo'l premiu "Women in Space Science Award".[51]

En mayu de 2007, el grupu Mercury 13 foi galardonáu col doctoráu honoríficu pola Universidá de Wisconsin-Oshkosh, n'honor pol so espíritu pioneru y los esfuercios realizaos na meyora polos derechos de la muyer.[52]

En marzu de 2008, Rhea Hurrle foi incluyida nel paséu de la fama de muyeres de Coloráu, "Coloráu Women's Hallf of Fame", pol so serviciu como parllamentaria y la so participación nel programa "Mercury 13".[48]

El 6 d'ochobre de 2012, Jerrie Cobb foi incluyida nel paséu de la fama de l'Aviación Nacional, "National Aviation Hall of Fame".[40]

Mercury 13 nos medios[editar | editar la fonte]

Documental en Netflix [1]

Conec Magacín astronautes-que-nun llegaron-selo/

Ver tamién[editar | editar la fonte]

Valentina Tereshkova, la primer muyer nel espaciu.

Sally Ride, la primer muyer americana nel espaciu.

Eileen Collins, la primer muyer comandante d'un tresbordador espacial.

Peggy Whitson, primer muyer astronatuta en comandar la Estación Espacial Internacional en dos causes.

Referencies[editar | editar la fonte]

  1. 1,0 1,1 1,2 «First Lady Astronaut Trainees». Consultáu'l 1 de mayu de 2018.
  2. 2,0 2,1 2,2 The Mercury 13: Meet the Woman Astronauts Grounded by NASA. https://www.history.com/news/right-stuff-wrong-gender-the-woman-astronauts-grounded-by-nasa. Consultáu 'l 1 de mayu de 2018. 
  3. 3,0 3,1 3,2 Gil Casanova, Sara (5 de marzu de 2018) (n'es-ES). astronautes-que-nun llegaron-selo/ Les Mercury 13: les astronautes que nun llegaron a selo - Conec. http://www.conec.es/historia/les-mercury-13-les astronautes-que-nun llegaron-selo/. Consultáu 'l 1 de mayu de 2018. 
  4. 4,0 4,1 Nelson, Sue (24 de xunetu de 2016) (n'en-GB). Mercury 13: les pruebes secretes de la NASA pa unviar per primer vegada muyeres al espaciu. http://www.bbc.com/mundu/noticies-36835891. Consultáu 'l 1 de mayu de 2018. 
  5. Nelson, Sue (19 de xunetu de 2016) (n'en-GB). The Mercury 13: Women with the 'right stuff'. http://www.bbc.com/news/science-environment-36824898. Consultáu 'l 1 de mayu de 2018. 
  6. 6,0 6,1 6,2 «Mercury 13 - the Women of the Mercury Yera». Consultáu'l 15 de xunu de 2018.
  7. «Cagle, Myrtle». Consultáu'l 11 de xunu de 2018.
  8. «Dietrich». Consultáu'l 11 de xunu de 2018.
  9. «Dietrich, Marion». Consultáu'l 11 de xunu de 2018.
  10. 10,0 10,1 Lerner, Preston (18 de xineru de 2004) (n'en-US). The Unlaunchable Wally Funk. ISSN 0458-3035. http://articles.latimes.com/2004/jan/18/magacín/tm-wallyfunk03. Consultáu 'l 15 de xunu de 2018. 
  11. Lerner, Preston (18 de xineru de 2004) (n'en-US). The Unlaunchable Wally Funk. ISSN 0458-3035. http://articles.latimes.com/2004/jan/18/magacín/tm-wallyfunk03/2. Consultáu 'l 15 de xunu de 2018. 
  12. Lerner, Preston (18 de xineru de 2004) (n'en-US). The Unlaunchable Wally Funk. ISSN 0458-3035. http://articles.latimes.com/2004/jan/18/magacín/tm-wallyfunk03/3. Consultáu 'l 15 de xunu de 2018. 
  13. «Gorelick». Consultáu'l 11 de xunu de 2018.
  14. «Mercury 13 - the Women of the Mercury Yera». Consultáu'l 11 de xunu de 2018.
  15. (n'en) Jane Hart, Activist and Nearly an Astronaut, Dies at 93. https://www.nytimes.com/2015/06/13/us/jane-hart-activist-and-nearly-an-astronaut-dies-at-93.html. Consultáu 'l 15 de xunu de 2018. 
  16. «Mercury 13 - the Women of the Mercury Yera». Consultáu'l 11 de xunu de 2018.
  17. «Mercury 13 - the Women of the Mercury Yera». Consultáu'l 11 de xunu de 2018.
  18. 18,0 18,1 18,2 «Mercury 13» (en). Consultáu'l 16 de xunu de 2018.
  19. 19,0 19,1 19,2 19,3 «Mercury 13 - the Women of the Mercury Yera». Consultáu'l 11 de xunu de 2018.
  20. 20,0 20,1 «Mercury 13 - the Women of the Mercury Yera». Consultáu'l 13 de xunu de 2018.
  21. «Mercury 13 - the Women of the Mercury Yera». Consultáu'l 15 de xunu de 2018.
  22. «Mercury 13 - the Women of the Mercury Yera». Consultáu'l 15 de xunu de 2018.
  23. «First Lady Astronaut Trainees». Consultáu'l 5 de mayu de 2018.
  24. 24,0 24,1 «The Space Review: When the steel hand wavered and an opportunity was lost». Consultáu'l 6 de mayu de 2018.
  25. «First Lady Astronaut Trainees». Consultáu'l 6 de mayu de 2018.
  26. 26,0 26,1 26,2 «Qualifications for Astronauts: Hearings Before the Special Subcommittee on the Selection of Astronauts of the Committee on Science and Astronauts, O.S. House of Representatives; Eighty-seventh Congress, Second Session, July 17 and 18, 1962, Volume 2». Qualifications for Astronauts: Hearings Before the Special Subcommittee on the Selection of Astronauts of the Committee on Science and Astronauts, O.S. House of Representatives; Eighty-seventh Congress, Second Session, July 17 and 18, 1962, Volume 2. 31 d'avientu de 1962. https://books.google.es/books?id=xGIVAAAAIAAJ&pg=PA1&hl=ye&source=gbs_toc_r&cad=3#v=onepage&q=13&f=false. Consultáu 'l 26 de mayu de 2018. 
  27. 27,0 27,1 (n'en-US) How NASA and a Famous Female Pilot Kept Women From Space - Modern Notion. 29 de xineru de 2015. http://modernnotion.com/mercury-13-female-pilot-nasa/. Consultáu 'l 8 de xunu de 2018. 
  28. 28,0 28,1 28,2 28,3 28,4 David Sington, Heather Walsh (20 d'abril de 2018). «Mercury 13 (Netflix)» (inglés).
  29. «The Space Review: You've come a long way, baby!». Consultáu'l 8 de xunu de 2018.
  30. 30,0 30,1 Female pilots trained for space in the 1960s (and outdid the men). http://www.dailymail.co.uk/news/article-5638809/Mercury-13-female-pilots-trained-space-flight-1960s-outdid-men.html. Consultáu 'l 8 de xunu de 2018. 
  31. Sales, Javier (9 de xunu de 2018) (n'es). EE UU escluyó de la carrera espacial a muyeres que superaron a los homes nes pruebes. ISSN 1134-6582. https://elpais.com/elpais/2018/06/01/ciencia/1527888323_707155.html. Consultáu 'l 10 de xunu de 2018. 
  32. 32,0 32,1 (n'en-US) The Mercury 13: The women who trained for space flight until NASA shut them down | CBC Radio. http://www.cbc.ca/radio/day6/episode-388-trump-s-mob-ties-new-brunswick-flood-muterkelly-p-k-subban-s-dái-mercury-13-and-more-1.4646381/the-mercury-13-the-women-who-trained-for-space-flight-until-nasa-shut-them-down-1.4646407. Consultáu 'l 10 de xunu de 2018. 
  33. Gil Casanova, Sara (10 de febreru de 2017). «Astronautes: muyeres espaciales». Conec. http://www.conec.es/historia/astronautes-dones-espacials/. Consultáu 'l 10 de xunu de 2018. 
  34. 34,0 34,1 (n'es) Ocho muyeres que protagonizaron la conquista del espaciu. Noticies de Teunoloxía. https://www.elconfidencial.com/tecnologia/2015-04-14/muyeres-astronautes-espaciu_758597/. Consultáu 'l 10 de xunu de 2018. 
  35. (n'es-ES) Mercury 13, el documental sobre les primeres muyeres norteamericanes qu'intentaron ser astronautes - AECC - Asociación Española de Comunicación Científica. 24 de mayu de 2018. http://www.aecomunicacioncientifica.org/mercury-13-el-documental-sobre-les-primeres-muyeres-norteamericanes-que-intentaron-ser-astronautes/. Consultáu 'l 10 de xunu de 2018. 
  36. «Especial Aniversariu La Lluna». Consultáu'l 10 de xunu de 2018.
  37. «nasa-que-13-muyeres-fueren-les-primeres-muyeres-en-l'espaciu/ Cómo torgó la NASA que 13 muyeres fueren les primeres muyeres en viaxar al espaciu» (es-la). Consultáu'l 10 de xunu de 2018.
  38. 38,0 38,1 Lee Stone, Tanya (24 de febreru de 2009). en Candlewick: Almost Astronauts: 13 Women Who Dared to Dream (n'Inglés), 91. ISBN 0763636118.
  39. 39,0 39,1 39,2 Lee Stone, Tanya (24 de febreru de 2009). en Candlewick: Almost Astronauts: 13 Women Who Dared to Dream (n'Inglés), 93. ISBN 0763636118.
  40. 40,0 40,1 (n'en-US) 2012 Enshrinement - National Aviation Hall of Fame. http://www.nationalaviation.org/2012-enshrinement/. Consultáu 'l 10 de xunu de 2018. 
  41. 41,0 41,1 41,2 41,3 41,4 41,5 Lee Stone, Tanya (24 de febreru de 2009). en Candlewick: Almost Astronauts: 13 Women Who Dared to Dream (n'Inglés), 90. ISBN 0763636118.
  42. 42,0 42,1 42,2 «Xeorxa Aviation Hall of Fame: Hall of Fame» (en). Consultáu'l 10 de xunu de 2018.
  43. Bay Area pilot Janet Christine Dietrich dies. https://www.sfgate.com/bayarea/article/Bay-Area-pilot-Janet-Christine-Dietrich-dies-3209399.php. Consultáu 'l 10 de xunu de 2018. 
  44. Lee Stone, Tanya (24 de febreru de 2009). en Candlewick: Almost Astronauts: 13 Women Who Dared to Dream (n'Inglés), 87. ISBN 0763636118.
  45. 45,0 45,1 45,2 Lee Stone, Tanya (24 de febreru de 2009). en Candlewick: Almost Astronauts: 13 Women Who Dared to Dream (n'Inglés), 88. ISBN 0763636118.
  46. 46,0 46,1 (n'en) Bernice Steadman, part of NASA's 'Mercury 13' program, dies. https://eu.freep.com/story/news/local/michigan/2015/03/20/berniece-steadman-mercury-astronaut-dies/25119813/. Consultáu 'l 10 de xunu de 2018. 
  47. Nicholson, Eric (19 de payares de 2013). Jerri Truhill, Famed Female Test Pilot Who Almost Became an Astronaut, Died in Irving on Monday. http://www.dallasobserver.com/news/jerri-truhill-famed-female-test-pilot-who-almost-became-an-astronaut-died-in-irving-on-monday-7104064. Consultáu 'l 16 de xunu de 2018. 
  48. 48,0 48,1 48,2 (n'en-US) Rhea Woltman - Coloráu Women's Hall of Fame. http://www.cogreatwomen.org/project/rhea-woltman/. Consultáu 'l 10 de xunu de 2018. 
  49. 49,0 49,1 Lee Stone, Tanya (24 de febreru de 2009). en Candlewick: Almost Astronauts: 13 Women Who Dared to Dream (n'Inglés), 89. ISBN 0763636118.
  50. (n'en) Irene Leverton flew at a time when women weren't welcome in the pilot's seat. https://kdminer.com/news/2017/jul/28/irene-leverton-flew-time-when-women-werent-welcome/. Consultáu 'l 16 de xunu de 2018. 
  51. (n'en) Adler board honors women who reached for the stars. http://articles.chicagotribune.com/2005-06-20/features/0506200098_1_thirteen-women-space-program-male-astronauts. Consultáu 'l 10 de xunu de 2018. 
  52. «Mercury 13». Consultáu'l 10 de xunu de 2018.

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]



Mercury 13