Glen Campbell

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Wikipedia:Correxir
Glen Campbell
Glen Campbell
Campbell1.jpg
Vida
Nome completu Glen Travis Campbell
Nacimientu Delight Traducir22  d'abril de 1936
Nacionalidá Bandera de Estaos Xuníos d'América Estaos Xuníos
Residencia Arkansas
Branson (Misuri) Traducir
Fallecimientu

Nashville8  d'agostu de 2017

(81 años)
Causa de la muerte Alzheimer
Oficiu
Oficiu guitarrista, cantante, actor, músicu, compositor de cantares, presentador de televisión y actor de cine
Premios
Nominaciones
Xéneru artísticu Country
Folk rock
Pop
Góspel
Rock
Folk
Instrumentu musical guitarra
Baxu
banjo Traducir
Discográfica Atlantic Records
Capitol Records
Liberty Records Traducir
MCA Records Traducir
Surfdog Records Traducir
Crest Records Traducir
IMDb nm0004794
www.glencampbell.com
Cambiar los datos en Wikidata

Glen Travis Campbell (22 d'abril de 1936, Billstown, Arkansas, Estaos Xuníos - 8 august 2017) ye unu de los cantantes pop y country estauxunidenses más famosos, representativu de les dómines 1960 y 1970 mientres les cualos adquirió la estatura de lleenda, magar solo asitiar pocos ésitos na radio local y a nivel internacional. Foi l'autor de la tema del filme True Grit que llevó'l mesmu nome, dichu filme mereció-y un Óscar a John Wayne, la tema, tamién foi nomáu al premiu de l'Academia. El so ésitu, By The Time I Get To Phoenix (Cuando llegue a Phoenix), asitiar dientro de los clásicos de la música Pop, americana. Ganador del Premiu Grammy en delles ocasiones, siendo l'únicu en ganar dichu premiu en dos categoríes distintes (Country y Pop) de manera simultanea. Foi inducíu al Salon de la Fama de la Música Country nel añu 2005

Biografía[editar | editar la fonte]

Inicio, músicu de sesión y The Beach Boys[editar | editar la fonte]

Glen nació nel senu d'una familia desaxeradamente humilde, orixinaria de la pequeña comunidá de Billstown, el so padre yera llabrador, foi'l séptimu fíu d'un total de dolce. So la influencia de la so tio empezó a tocar la guitarra, de manera llírica, ye dicir ensin tener conocencia de la llectura de música. Al cumplir los dieciocho años d'edá viaxó escontra'l sur formando parte de "The Western Wranglers". En 1958 emigró a Los Angeles pa convertise en músicu de sesión (estudiu).

Foi bien solicitáu como tal por distintos artistes de principios de los '60, collaborando con: Bobby Darin, Ricky Nelson, Merle Haggard, The Monkees, Elvis Presley, Frank Sinatra, Dean Martin, The Association, Jan & Dean y The Mames & The Papes.

Foi tamién miembru de fechu y derechu de los Beach Boys, al cubrir l'ausencia -por enfermedá- de Brian Wilson na xira de 1964 a 1965, ya inclusive participó na grabación del so discu Pet Sounds.

Otres interpretaciones clásiques dar al intervenir na grabación de la yá llexendariu cantar de Frank Sinatra "Strangers in the Night" (Estraños na nueche), onde executó magistralmente les partitures de guitarra. Otra tema musical nel cual participó foi'l cantar "You've Lost That Lovin' Feelin" (Perdisti esi sentimientu) orixinal de los Righteous Brothers, y na yá clásicu cantar "I'm a Believer" (Soi un creyente) de The Monkees.

Glen formó parte del famosu grupu d'estudiu denomináu "The Wrecking Crew" (La tripulación demoledora), conformada básicamente por el mesmu Glen, Hal Blaine, Carol Kaye, xuntos formaron la elite de músicos profesionales de sesión quien contribuyeron de manera definitiva en munchos cantares, que se volvieron ésitos mientres la dómina del Rock and Roll. Tamién definieron -al ser afayaos por Phil Spector- los entamos del "Muriu de Soníu" a principios de los años '60.

Segunda metá de los 60[editar | editar la fonte]

Actuando como artista solitariu, tuvo un ésitu rexonal moderáu "Turn Around, Look at Me", "To Llate to Worry", "Too Blue to Cry" y "Kentucky Means Paradise" (grabaos con un grupu de corte Country, llamáu The River Boys), fueron llevemente populares namái ente l'audiencia Country.

En 1962 Campbell robló cola Capitol Records, llanzó dos álbumes instrumentales y dellos álbumes vocales mientres el so primeres 5 años dientro de la compañía. Sicasí, a pesar de llanzar los senciellos escritos por Brian Wilson (Guess I'm Dumb) en 1960 y de Buffy Saint Marie (Universal Soldier) el mesmu añu, Glen nun taba consiguiendo mayor ésitu como interprete solista. Se rumoraba que Capitol yá consideraba'l despidilo del sellu en 1966, añu en que fixo equipu col productor Al DeLory y xuntos collaboraron na tema influyíos pola corriente de Bob Dylan "Gentle On My Mind" escritu por John Hartford.

El prematuru ésitu de "Gentle On My Mind" probó que Campbell taba llistu pa encarrerase escontra l'ésitu. El cantar foi siguida pola tema que seria'l so mayor ésitu "By The Time I Get To Phoenix" en 1967, "I Wanna Live" y "Wichita Lineman" en 1968. "Wichita Lineman" foi escoyida como una de los grandes cantares del sieglu XX pola Revista Mueyo en 1997 y pola Revista Blender nel 2001.

Glen ganaría dos premios Grammy por "Gentle On My Mind" y por "By The Time I Get To Phoenix", de manera simultánea.

Los mayores ésitos en 1968-1969 fueron cantares evocativas de l'autoría de Jimmy Webb, la gran mayoría. L'álbum plenu de les temes de Webb "Reunion: The Songs of Jimmy Webb" llanzáu en 1974 ye vistu como unu de los trabayos más finos de Campbell anque en si'l discu nun xeneró ésitu dalgunu.

En 1969, Campbell apaeció al pie de John Wayne na película Valor de llei, na que cantaba'l cantar "True Grit" (de Elmer Bernstein y Don Black), nomada al Globu d'Oru y al Óscar d'esi añu.

1970 Los bonos tiempos[editar | editar la fonte]

Al retiru del aire del programa televisivu "The Smothers Brothers Comedy Hour" Glen conduciría unu propiu que reemplazaría la primeru, The Glen Campbell Goodtime Hour, que se tresmitiría dende xineru de 1969 hasta xunu de 1972. Al crecer la so popularidá, en 1970 foi publicada una biografía llamada The Glen Campbell Story obra de Freda Kramer.

Sobre la base de les sos relaciones artístiques derivaes del so trabayu como músicu de sesión consiguió convocar a una pleyade d'estrelles al so programa pa fungir como convidaos, dalgunos fueron: Eric Clapton y Cream, David Gates y Bread, The Monkees, Neil Diamond, Linda Ronstand, Johnny Cash, Merle Haggard, Willie Nelson, Waylon Jennings, Roger Miller, tamién llanzo a los cantantes Anne Murray, Mel Tillis y Johnny Reed, quien formaben parte de los artistes regulares del so programa "Goodtime Hour"

A principios de los 70 Campbell llanzó una gran númberu de senciellos y apaeció nos filmes "True Grit" con John Wayne y Kim Darby, y en "Norwood" con Kim Darby y Joe Namath. La tema "True Grit" foi nomada a un premiu a l'Academia, y Glen interpretar na emisión de los premios Óscar, esi mesmu añu.

En 1971 Campbell tresllado'l so programa escontra Muny en Forest Park, San Luis Missouri (el más grande y antiguu escenariu esterior)

Dempués de la cancelación de los sos programa en 1972, Glen entá pudo trate regularmente en televisión. Co-protagonizó'l telefilm, "Strange Homecoming" con Robert Culp y l'emerxente ídolu xuvenil Leif Garret. Condució una infinidá de programes especiales como "Down Home, Down Under" con Olivia Newton-John. Participó nel "American Music Award" de 1976-1978 y encabezo l'especial "Glen Campbell: Back To Basics" coles estrelles Seals and Crofts y Brenda Llee. Foi convidáu a munchos programes televisivos y de variedá como "Donny & Marie"(Osmond), "The Tonight Show with Johnny Carson", "Cher", "The Redd Foxx Comedy Hour", "Merv Griffin", "The Midnight Special" con "Wolfman Jack", "DINAH!","Eveninng at Pops con Arthur Fiedler" y "The Mike Douglas Show". De 1982-1983 condució un programa de media hora retresmitíu pola cadena NBC.

Finales de los 70 principios de los 80[editar | editar la fonte]

A mediaos de los 70 collecho más ésitos con "Rhinestone Cowboy", "Southern Lights" y "Sunflower"

"Rhinestone Cowboy" foi'l senciellu más vendíu, primeramente con más de 2 millones de copies vendíes en pocos meses. Campbell escuchara la tema na versión del cantautor Larry Weiss mientres una xira per Australia, quedando comenenciudu en grabala. Foi incluyida na película "Tiburón" asonsañada como'l cantar "Mr Jaws", algamando'l Top 10 en 1975. El cantar sigue siendo usada en películes y programes televisivos, incluyendo "Esposes desesperaes" (2006).

Dalgunos de los filmes que lu han incluyíu, son Daddy Day Care y High School High, foi la inspiración del filme "Rhinestone" estelarizado por Sylvester Stallone y Dolly Parton.

Campbell llanzar en versión tecno-pop nel 2002 al llau de los artista británicos Rikki & Daz y llogru asitiase nes 10 grandes del Reinu Xuníu, amás de tener una versión Dancie y un video musical.

"Southern Nights"(Nueches Sureñes) de Allen Toussaint, el so otru ésitu rock-country tamién foi xeneráu al llau de Jimmy Webb quien atraxo l'atención de Glen y Jerry Reed quien executo les notes introductories del cantar, foi'l númberu musical más reproducíu nes sinfonolas en 1977, foi númberu 1 en Billboad nesi añu y otra tema d'esi álbum Sunflower, compuestu por Neil Diamond foi top 40 y primer llugar nes llistes adultu contemporaneu.

Detrás de la música[editar | editar la fonte]

Dempués del so ésitu númberu unu nes llistes de popularidá la carrera de Campbell esfrecióse. Llueu dexaría Capitol Records en 1981 dempués d'una disputa col sellu pol cantar "Highwayman" escrita por Jimmy Webb que la empresa disquera refugar a llanzala como senciellu.

Campbell fai un caméu na película de Clint Eastwood llamada Any Wich Way You Can, pal cual tamién grabó la tema principal.

Anque nun volvería algamar nin siquier el llugar 40 de les llistes de popularidá dempués de 1978, Glen siguiría nes llistes del xenero Country mientres los 80 con cantares como: "Faithless Love", "A Lady Like You", "Still Within The Sound Of My Voice" y "The Hand That Rocks The Cradle"(a dueto con Steve Wariner)

Cuando Campbell empezó a tener problemes n'algamar les llistes de popularidá y empezó a abusar de les drogues, foi frecuentemente arreyáu sentimentalmente cola cantante Tanya Tucker. Sicasí pa 1989 abandonu les drogues y repico nes llistes de popularidá de música Country con cantares como "She's Gone , Gone, Gone" y "jesus and me".

Escontra los años noventa, les sos sesiones de grabación fixéronse esporádiques pero granibles, una y bones les temes grabaes invariablemente asitiáronse dientro de les llistes de popularidá. En 1994 publicóse la so autobiografía denomada "Rhinestone Cowboy".

En 1999 Campbell foi presentáu na emisión de la canal VH-1's "Detrás de la música" una emisión A&Y Network de formatu biográficu, y en ciertu númberu de programes de música Country, foi consideráu, na ventiavu nona posición, como unu de los 40 homes grandes d'este xenero nel 2003.

Tamién se-y acreditó como'l primeru n'otorga-y un gran golpe de suerte a Alan Jackson. Campbell conoció a la esposa d'este nel aeropuertu d'Atlanta (ella ye sobrecargu d'un avión de la compañía Delta Air Lines), y dio-y una tarxeta del so negociu de publicidá musical. Jackson trabayó con Glen dende principios de los 90 y munchos de les sos temes musicales fueron publicaos pola compañía de Glen: Seven Sons Music. Tamién foi fonte d'inspiración pa Keith Urban quien lo refier como la influencia más fuerte na so carrera de cantante.

Anque por más d'una década Campbell profesó, y promovido la sobriedá ente les sos fans na so autobiografía, en payares del 2003 foi arrestáu por conducir bébedu formulándose-y diversos cargos, dalgunos de los cualos fueron retiraos dempués. Foi sentenciáu a 10 díes na cárcel, y a brindar serviciu comuñal, debíu al altu nivel d'intoxicación que presentaba.

Nel 2005 foi inducíu al "Salón de la fama de la música Country", dalgunos de los sos trabayos más recordaos na actualidá son los covers que fixo apocayá, ente los cualos alcuéntrase'l cantar "Good Riddance (Time Of Your Life)" del grupu americanu de rock punk, Green Day.

Discografía[editar | editar la fonte]

Álbumes[editar | editar la fonte]

  • Big Bluegrass Special 1962
  • Swingin' 12 String Guitar 1963
  • Too Llate to Worry, Too Blue To Cry 1963
  • The Astounding 12-String Guitar 1964
  • The Big Bad Rock Guitar of Glen Campbell 1964
  • Mr. 12 String Guitar 1966
  • Burning Bridges (Glen Campbell álbum) 1967
  • Gentle on My Mind 1967
  • A New Presta in the Sun 1968
  • By the Time I Get to Phoenix 1968
  • Country Soul 1968
  • Hey Little One 1968
  • Wichita Lineman 1968
  • Country Music Star Non. 1 1969
  • Galveston 1969
  • Glen Campbell: Live 1969
  • True Grit 1969
  • Where's the Playground Susie 1969
  • Norwood 1970
  • Oh Happy Day 1970
  • The Glen Campbell Goodtime Album 1970
  • Try a Little Kindness 1970
  • Christmas with Glen Campbell 1971
  • Satisfied Mind 1971
  • The Last Time I Saw Her 1971
  • Glen Travis Campbell 1972
  • Glen Campbell 1973
  • I Knew Jesus (Before He Was a Star) 1973
  • I Remember Hank Williams 1973
  • Houston (I'm Comin' to See You) 1974
  • Reunion: The Songs Of Jimmy Webb 1974
  • Arkansas 1975
  • I'll Paint You a Song 1975
  • Live in Japan 1975
  • Rhinestone Cowboy 1975
  • Bloodline 1976
  • Southern Nights 1977
  • Basic 1978
  • Live at the Royal Festival Hall 1978
  • Highwayman 1979
  • Something 'Bout You Baby I Like 1980
  • It's the World Gone Crazy 1981
  • Old Home Town 1983
  • Letter to Home 1984
  • It's Just a Matter of Time 1986
  • Still Within the Sound of My Voice 1988
  • Country Boy 1988
  • I Guess I Just Missed You 1988
  • Light Years 1988
  • No More Night 1988
  • Unconditional Love 1988
  • She's gone gone gone 1989
  • Walkin' in the Sun 1990
  • Limited Collector's Edition 1990
  • Merry Christmas 1991
  • Show Me Your Way 1991
  • Favorite Hymns 1992
  • Rock-A-Doodle Soundtrack 1992
  • Christmas with Glen Campbell 1992
  • The World of Glen Campbell/ Live 1992
  • Wings of Victory 1992
  • Live in London 1993
  • Somebody Like That 1993
  • The Boy in Me 1994
  • Glen Campbell 1994
  • That Christmas Feeling 1997
  • The Glen Campbell Collection 1997
  • Branson City Limits 1998
  • Home for the Holidays 1998
  • In Concert 1999
  • A Glen Campbell Christmas 1999
  • Glen Campbell in Concert (siux Fall - South Dakota)2001
  • That Christmas Feeling 2003

Referencies[editar | editar la fonte]

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]