Carlos Guillermo Fernando de Brunswick

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Carlos Guillermo Fernando de Brunswick
Carl Wilhelm Ferdinand von Braunschweig.jpg
Vida
Nacimientu Wolfenbüttel9  d'ochobre de 1735
Nacionalidá Bandera d'Alemaña Alemaña
Fallecimientu

Ottensen Traducir10  de payares de 1806

(71 años)
Sepultura Catedral de Brunswick Traducir
Familia
Padre Charles I, Duke of Brunswick-Wolfenbüttel
Madre Filipina Carlota de Prusia
Casáu/ada con Augusta de Gran Bretaña Traducir
Fíos/es
Hermanos/es
Pueblu Brunswick-Bevern Traducir
Estudios
Llingües alemán
Oficiu
Oficiu militar
Llugares de trabayu Braunschweig
Premios
Miembru de Royal Society
Serviciu militar
Graduación Generalfeldmarschall Traducir
Lluchó en Guerres Napoleóniques
Creencies
Relixón Luteranismu
Cambiar los datos en Wikidata

Carlos Guillermo Fernando de Brunswick (n'alemán: Karl Wilhelm Ferdinand, Fürst und Herzog von Braunschweig-Wolfenbüttel; Wolfenbüttel, 9 d'ochobre de 1735 - Ottensen, 10 de payares de 1806), duque de Brunswick-Wolfenbüttel, foi un príncipe soberanu del Sacru Imperiu Romanu Xermánicu y soldáu profesional que sirvió como Xeneral del Reinu de Prusia. Nacíu en Wolfenbüttel, Alemaña, foi duque de Brunswick-Wolfenbüttel dende 1780 hasta la so muerte. Ye un maestru reconocíu de la guerra moderna del sieglu XVIII; un déspota benevolente y cultu para colos sos vasallos, según el modelu de Federico II'l Grande, y recuérdase-y como'l mecenes y protector de Karl Friedrich Gauss. Casar cola princesa Augusta, hermana de Jorge III del Reinu Xuníu.

Biografía[editar | editar la fonte]

Carlos Guillermo Fernando yera fíu de Carlos I de Brunswick-Wolfenbüttel y Filipina Carlota de Prusia, fía del rei Federico Guillermu I de Prusia. Carlos recibió una educación extraordinariamente amplia y refecha, y viaxó na so mocedá a los Países Baxos, Francia y delles partes d'Alemaña. La so primer esperiencia militar foi na campaña del norte d'Alemaña en 1757, sol príncipe Guillermo Augusto de Cumberland. Na batalla de Hastenbeck ganó gran sonadía por una galantiadora carga al mandu de una brigada d'infantería, y tres la capitulación de Kloster Zeven foi fácilmente persuadíu pol so tíu Fernando de Brunswick, qu'asocedió a Cumberland nel mandu, pa siguir na guerra como oficial xeneral. Les fazañes del príncipe herederu, como se-y llamaba, llueu-y ganaron la reputación, y convirtióse nun reconocíu maestru de la guerra irregular. Nes batalles campales, y en particular en Minden y Warburg, demostró ser una escelente subordináu.

Dempués del términu de la Guerra de los Siete Años, el príncipe visitó Inglaterra cola so novia, Augusta. la fía del príncipe Federico Luis de Gales, y en 1766 treslladar a Francia, siendo recibíu tantu polos sos aliaos y los sos postreros enemigos, toos con señal de respetu. En París fíxose conocíu de Jean-François Marmontel; en Suiza, a onde él siguió la so xira, el de Voltaire, y en Roma, onde permaneció mientres enforma tiempu, esquizó les antigüedaes de la ciudá so la direición de Johann Joachim Winckelmann. Dempués d'una visita a Nápoles volvió a París, y dende ellí, cola so esposa, a Brunswick. Los sos servicios al ducáu mientres los siguientes años fueron de gran valor, cola asistencia del ministru Feonçe von Rotenkreuz rescataron l'Estáu de la quiebra que la guerra había dexáu. La so popularidá nun tuvo llendes, y cuando asocedió al so padre, el duque Carlos I, en 1780, llueu se fixo conocíu como un modelu pa los soberanos.

Reputación[editar | editar la fonte]

El duque yera un típicu "déspota ilustráu" del sieglu XVIII, caracterizáu pola economía y la prudencia. El so precuru habitual de cutiu faía-y recular a les posibles reformes. Llevó a Brunswick a una estrecha alianza col rei de Prusia, pal que lluchara na Guerra de los Siete Años, yera un mariscal de campu prusiano, y esforcióse por que'l reximientu del que foi coronel fuera un modelu únicu, y él taba ocupáu con frecuencia nos asuntos diplomáticos del Estáu y otros. Paecer al so tíu Federico II'l Grande de munches maneres, pero escarecía del resolución del rei, y no civil como n'asuntos militares yera propensu al escesivu precuru. Como un partidariu entusiasta de la política xermana y antiaustríaca de Prusia xunir a la Fürstenbund, nel que, como agora tenía la reputación de ser el meyor soldáu del so tiempu, foi nomáu comandante en xefe del exércitu federal. Foi un déspota benevolente y cultu para colos sos vasallos, según el modelu de Federico II'l Grande, y recuérdase-y como'l mecenes y protector de Karl Friedrich Gauss.

Dempués de les Guerres Revolucionaries franceses[editar | editar la fonte]

El duque de Brunswick sirviera na Guerra de los Siete Años y xubíu a xeneral prusianu en 1773. Dempués de qu'heredara'l so títulu en 1780, foi nomáu mariscal de campu en 1787 y comandó al exércitu prusianu que rápido y con ésitu invadió les Provincies Xuníes (República holandesa) y restauró l'autoridá de la Casa d'Orange. Tuvo menos ésitu contra l'exércitu de ciudadanos franceses na Batalla de Valmy. Habiendo tomáu Longwy y Verdun ensin resistencia seria, diose la vuelta dempués d'una mera escaramuza en Valmy, y sacupó Francia. Cuando contraatacó a los revolucionarios franceses qu'invadieren Alemaña, en 1793, recuperó Maguncia tres un llargu asediu, pero arrenunció en 1794 en protesta pola interferencia de Federico Guillermu II de Prusia.

Volvió mandar l'exércitu prusianu en 1806 mientres la guerra de la Cuarta Coalición, pero foi ganáu por Louis Nicolas Davout, el mariscal de Napoleón Bonaparte, na Batalla d'Auerstädt (14 d'ochobre de 1806). Mientres la batalla foi cutíu por un tiru de mosquete y perdió los dos güeyos. Mancáu de muerte el duque fuxó ante les fuercies franceses qu'avanzaben y morrió en Ottensen el 10 de payares de 1806. El so cuerpu foi soterráu puestu provisionalmente en Christianskirche, primero que pudiera ser treslladáu a la Catedral de Brunswick el 6 de payares de 1819.

== Matrimoniu y descendencia casó'l 16 de xineru de 1764, na Capiya Real del Palaciu de St. James, con Augusta de Gran Bretaña, fía del príncipe Federico Luis de Gales y Augusta de Saxonia-Gotha. Tuvieron los siguientes fíos:

Ancestros[editar | editar la fonte]

Nome Nacencia Muerte Notes
Augusta de Brunswick-Wolfenbüttel 3 d'avientu de 1764 27 de setiembre de 1788 casada l'añu 1780, con Federico I de Wurtemberg; con fíos.
Carlos Jorge Augusto de Brunswick-Wolfenbüttel 8 de febreru de 1766 20 de setiembre de 1806 casáu l'añu 1790, con Federica Luisa Guillermina d'Orange-Nassau; ensin fíos.
Carolina de Brunswick-Wolfenbüttel 17 de mayu de 1768 7 d'agostu de 1821 Casar en 1795 con Jorge IV del Reinu Xuníu; con fíos.
Jorge Guillermo Cristián de Brunswick-Wolfenbüttel 27 de xunu de 1769 16 de setiembre de 1811 Declaráu inválidu; escluyíu de la llinia de socesión
Augusto de Brunswick-Wolfenbüttel 18 d'agostu de 1770 18 d'avientu de 1822 Declaráu inválidu; escluyíu de la llinia de socesión
Federico Guillermo 9 d'ochobre de 1771 16 de xunu de 1815 Casáu l'añu 1802 con María Isabel Guillermina de Baden; con fíos.
Amelia Carolina Dorotea Luisa 22 de payares de 1772 2 d'abril de 1773 Morrió nuevu
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
16. Augusto de Brunswick-Lüneburg
 
 
 
 
 
 
 
8. Duque Fernando Alberto I de Brunswick-Lüneburg
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
17. Duquesa Isabel Sofía de Mecklemburgu-Gustrow
 
 
 
 
 
 
 
4. Duque Fernando Alberto II de Brunswick-Lüneburg
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
18. Landgrave Federico de Hesse-Eschwege
 
 
 
 
 
 
 
9. Landgravina Cristina Guillermina de Hesse-Eschwege
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
19. Condesa Palatina Leonor Catalina de Zweibrücken
 
 
 
 
 
 
 
2. Duque Carlos I de Brunswick-Wolfenbüttel
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
20. Duque Antonio Ulrico de Brunswick-Wolfenbüttel
 
 
 
 
 
 
 
10. Duque Luis Rodolfo de Brunswick-Lüneburg
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
21. Princesa Isabel Xuliana de Schleswig-Holstein-Sønderborg-Nordborg
 
 
 
 
 
 
 
5. Duquesa Antonieta de Brunswick-Wolfenbüttel
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
22. Príncipe Alberto Ernesto I de Oettingen-Oettingen
 
 
 
 
 
 
 
11. Princesa Cristina Luisa de Oettingen-Oettingen
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
23. Duquesa Cristina Federica de Wurtemberg
 
 
 
 
 
 
 
1. Duque Carlos Guillermo Fernando de Brunswick
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
24. Eleutor Federico Guillermo de Brandeburgu
 
 
 
 
 
 
 
12. Federico I de Prusia
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
25. Condesa Luisa Enriqueta de Nassau
 
 
 
 
 
 
 
6. Federico Guillermu I de Prusia
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
26. Eleutor Ernesto Augusto de Hannover (=28)
 
 
 
 
 
 
 
13. Sofía Carlota de Hannover
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
27. Condesa Palatina Sofía del Palatinado-Simmern (=29)
 
 
 
 
 
 
 
3. Princesa Filipina Carlota de Prusia
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
28. Eleutor Ernesto Augusto de Hannover (=26)
 
 
 
 
 
 
 
14. Jorge I de Gran Bretaña
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
29. Condesa Palatina Sofía del Palatinado-Simmern (=27)
 
 
 
 
 
 
 
7. Sofía Dorotea de Hannover
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
30. Duque Jorge Guillermo de Brunswick-Lüneburg
 
 
 
 
 
 
 
15. Sofía Dorotea de Brunswick-Luneburgu
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
31. Leonor Desmier d'Olbreuse
 
 
 
 
 
 

Referencies[editar | editar la fonte]

  • Lord Fitzmaurice, Charles W. F., duke of Brunswick (Londres, 1901)
  • Memoir in Allgemeine deutsche Biographie, vol. ii. (Leipzig, 1882)
  • Arthur Chuquet, Les Guerres de la Révolution: La Première Invasion prussienne (París)

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]

Plantía:Wikisource1911Enc


Predecesor:
Carlos I
Duque de Brunswick-Luneburgu
Príncipe de Brunswick-Wolfenbüttel

1780-1806
Socesor:
Federico Guillermo



Carlos Guillermo Fernando de Brunswick