Caracal caracal

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta

Caracal

Caracal001.jpg

style="text-align:center;background-color:
  1. D3D3A4;" id="14" colspan="3" |Estáu de caltenimientu

200x200pxEsmolición menor

(UICN 3.1)[1]

style="text-align:center;background-color:
  1. D3D3A4;" id="26" colspan="3" |Taxonomía
Reinu:

Animalia

Filu:

Chordata

Clase:

Mammalia

Orde:

Carnivora

Suborde:

Feliformia

Familia:

Felidae

Subfamilia:

Felinae

Xéneru:

Caracal

Especie:

C.

caracal(Schreber, 1776)

style="text-align:center;background-color:
  1. D3D3A4;" id="91" colspan="3" |Distribución

style="text-align:center;background-color:
  1. D3D3A4;" id="100" colspan="3" |Subespecies
style="text-align:center;background-color:
  1. D3D3A4;" id="110" colspan="3" |Sinonimia
  • Felis caracal
  • Lynx caracal

El caracal (Caracal caracal) ye una especie de mamíferu carnívoru de la familia Felidae. Ye un felín de tamañu mediu (ente 60 y 92 cm de llargu, ensin incluyir la cola) que vive nes sabanes y semidesiertos d'África y l'oeste d'Asia, dende Turquía al sur de Kazakstán y el noroeste de la India.[2] Evita les zones descomanadamente montiegues. Nun se conoz enforma sobro la so bioloxía, pero paez que prefier movese de nueche, folgando mientres el día escondíu ente les roques.

Al caracal #llamar n'ocasiones "#lince africanu", pero nun ta estrechamente emparentáu colos llobos cervales. Paez tar más rellacionáu evolutivamente col serval, un pequeñu y patillargu felín africanu col qu'en cautividá se puede cruciar, xenerando híbridos llamaos "caravales" y "servicales".

Carauterístiques[editar | editar la fonte]

Al igual que los llobos cervales y el serval, el caracal tien una aguda vista y oyíu bien afináu por cuenta de les sos llargues oreyes apuntiaes, remataes por penachos de pelo negru (el mesmu nome "caracal" provien de la pallabra turca karakulak, que significa "oreyes negres") que lo faen un eficiente cazador nocherniegu. La so complexón ye robusta, la cola nun ye bien llarga (menos de 30 cm) y los color de la pelame, bien curtiu, varia ente acoloratáu y anaranxáu, ensin llurdios nin rayes de nengún tipu. El banduyu ye blancu.

Bioloxía y ecoloxía[editar | editar la fonte]

Caracal cazando nel Parque nacional Serengueti.

Caza y aliméntase de pequeños mamíferos, como llebres, royedores, damanes ya inclusive críes d'antílope, pero les sos preses preferíes con diferencia son les aves. Puede prindales inclusive dempués d'entamar el vuelu gracies a la so capacidá pa realizar portentosos saltos (aprosimao de 3 metros). N'otres ocasiones ataca a les aves mientres añeren, anque lo faigan na copa de los árboles, pos el caracal engata abondo bien. Al paecer, nin siquier les águiles escapen a los sos ataques.

Son animales solitarios sacante en dómina reproductora. Tres una xestación d'ente 69 y 81 díes, les femes paren d'una a seis críes, anque davezu son trés.[3] En cautividá viven 17 años, anque dacuando lleguen a 19.

Los caracales #adomar con facilidá, razón pola que la so axilidá y velocidá fueron aprovechaes en distintes dómines n'Exiptu, Persia y l'India pa la caza. El mesmu caracal consideróse tamién mientres muncho tiempu como una pervalible presa, razón pola cual foi cazáu dende tiempos bien antiguos. Na actualidá, la especie ta protexida en delles zones de la so área de distribución, anque la especie en xunto nun s'atopa amenaciada. Namái la subespecie d'Asia Central cuerre un auténticu peligru.

Subespecies[editar | editar la fonte]

La estensa área de distribución d'esta especie y la so presencia nos más desemeyaos hábitats aniciaron la so división en siquier nueve subespecies locales:

Referencies[editar | editar la fonte]

  1. Breitenmoser-Wursten, C., Henschel, P. & Sogbohossou, E. (2008). «Caracal caracal». Lista Roja de especies amenazadas de la UICN 2015.2 (en inglés). Consultáu'l 18 de xunetu de 2015. 
  2. (2005) en Wilson, D. E.: Mammal Species of the World, 3ª, Johns Hopkins University Press. ISBN 0-8018-8221-4.
  3. Nowak, R. M. (2005). Walker's Carnivores of the World (en inglés). Baltimore, EE. UU.: The Johns Hopkins University Press. p. 247. ISBN 0-8018-8033-5.Nowak, R. M. (2005). Walker's Carnivores of the World (en inglés). The Johns Hopkins University Press. ISBN 0-8018-8033-5.

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]