Xeografía de Sudáfrica

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Imaxe satelital de Sudáfrica.
Los montes Drakensberg, el puntu más altu en Sudáfrica.

Con una superficie de 1.219.080 km², la República de Sudáfrica estender nel estremu sur del continente africanu. El país parte con Namibia al Noroeste; al norte con Botsuana y al este con Zimbabue, Mozambique y Suazilandia. El país ye arrodiáu pelos océanos Atlánticu y Índicu. Lesothu, país independiente pero con importantes llazos con Sudáfrica, atópase dafechu arrodiáu de territoriu sudafricano.[1]

Sudáfrica ocupa l'estremu sur d'África, y tien una mariña que s'estiende más de 2.945 kilómetros (1.553 milles) de la frontera col desiertu de Namibia nel Atlánticu (oeste) escontra'l sur, alredor de la punta d'África y depués escontra'l norte hasta la frontera con Mozambique nel Océanu Índicu. La zona de baxa altitú próxima a la mariña ye estrecha en gran parte, pero da pasu a un monte serrapatosu (Gran Cantil) que dixebra la mariña dende l'altiplanu interior. En dellos llugares, especialmente na provincia de KwaZulu-Natal , nel este, una distancia mayor dixebra la mariña de les zones montascoses. Anque la mayor parte del país clasifícase como semiárido, tien una considerable variación tocantes a clima y topografía.

Sudáfrica allugar nel Trópicu de Capricorniu hasta'l Cabu Agulhas a 33 grado sur.

Mapa.

Por ello, el país ta asitiáu nuna zona de clima meridional y gran parte de la so superficie ta sobre pandos de más de 1.200 m d'altor. Por casu, Johannesburgu, sobre l'altiplanu, ta cercanu a los 1.800 m y presenta un clima soleyeru y frescu.

Les mariñes, onde abonden sableres de sables doraos y blanques, ta arrodiada de montes na zona oriental y desiertos nel oeste. El subcontinente presenta un collar de castros predresos que lleguen hasta les llendes de l'Antártida.

Esta nación, estremada en nueve provincies, ocupa una área de 1.221.050 km² lo que representa una superficie mayor qu'Alemaña, Francia, Italia, Bélxica y Holanda xuntos.

Por cuenta de la estensión del país, el clima ye bien variable en función de les zones climátiques. Nel sur y les zones altes, el clima ye templáu, ente que nel noroeste'l clima ye subtropical y na parte occidental del país ye semiárido. El promediu añal de precipitaciones ye de 464 mm.

Los ríos principales son el ríu Orange, que desagua nel océanu Atlánticu; el ríu Vaal, el so principal afluente, y el Limpopo, que desagua nel océanu Índicu, naz cerca de Johannesburgu y depués marca nel norte la frontera con Botsuana y Zimbabue.

El puntu más meridional del país, y polo tanto del continente africanu, ye'l cabu Agulhas.

Flora y fauna[editar | editar la fonte]

Sudáfrica cunta con más de 20.000 plantes distintes, que representen cerca del 10% de toles especies conocíes del mundu, polo que ye considerada una área particularmente rica en biodiversidá vexetal.

El bioma prevalente nel país ye la pradería, especialmente nel Highveld, onde la flora predominante son los camperes, los parrotals baxos y les acacies, principalmente les d'escayu blancu y camel. La vexetación ye más escasa escontra'l noroeste, por cuenta de les baxes precipitaciones d'agua.

WWF estrema cuatro ecorrexones de pradería de monte dientro del país:

Flores de primavera en Ciudá del Cabu.

La campera y los espinos de la sabana dan pasu progresivamente a los parrotales de la sabana escontra'l nordeste del país, con una crecedera más lenta. Esiste un númberu significativu d'árboles baobabs nesta área, cerca del estremu norte del Parque Nacional Kruger.[2]

Nel Bushveld atópense numberosos hábitats de mamíferos como'l lleón, el lleopardu, el ñu azul, el kudu, el impala, la hiena, el hipopótamu y la xirafa. L'hábitat del Bushveld estender de forma significativa escontra'l nordeste, incluyendo los territorios que pertenecen al Parque Nacional Kruger y la Reserva Mala Mala, según la Biósfera de Waterberg, más al norte. WWF estrema la rexón de sabana del nordeste en trés ecorrexones, d'este a oeste: sabana arbolada de mopane del Zambeze, sabana arbolada d'África austral y sabana arbolada del Kalahari.

La rexón desértica del Karoo, nel oeste del país, estremar en trés ecorrexones: el Karoo ensundiosu, cerca de la mariña; el Karoo nama, nel interior (Namaqualand), onde esisten delles especies de plantes qu'almacenen agua, como los aloes y euforbies; y a lo último, y más al norte, la sabana xerófila del Kalahari.

Un lleón y un cachorru comiéndose a un búfalu al norte de Sabi Sand, Sudáfrica.

El bioma mediterraneu del fynbos, unu de los seis reinos florales, ta allugáu nuna pequeña rexón del Cabu Occidental y consta de más de 9.000 d'estes especies, lo que lo convierte nuna de les rexones más riques del mundu en términos de Biodiversidá Floral. La mayor parte de les plantes son perennes y de fueyes dures con fueyes fines como aguyes, como por casu les plantes esclerófilas. Otra planta esclusiva de Sudáfrica ye'l xéneru de les protees, de les cualos esisten alredor de 130 especies distintes nesti país. WWF estrema esta rexón en trés ecorrexones: fynbos y renosterveld de tierres baxes, fynbos y renosterveld de monte y carba de Albany.

Magar Sudáfrica cunta con una gran cantidá de plantes florales, tien pocos montes. Namái'l 1% de Sudáfrica ye monte, que s'atopa casi puramente nel planu costeru húmedu del Océanu Índicu en KwaZulu-Natal: la selva mosaicu costera de KwaZulu y El Cabu y la selva mosaicu costera de Maputaland y, más al sur, la selva montana de Knysna y los montes Amatole. Esisten reserves inclusive más pequeñes de montes que s'atopen fora del algame del fueu. Los plantíos d'especies d'árboles importaos son predominantessobremanera del ocalitu non nativu y el pinu. Sudáfrica perdió una estensa superficie d'hábitat natural nes últimes cuatro décades, por cuenta de la sobrepoblación, a los patrones desafranaos de desenvolvimientu y a la deforestación del sieglu XIX.

Sudáfrica ye unu de los países más afeutaos pola invasión d'especies foranes (por casu l'Acacia mearnsii, Port Jackson, Hakea, Lantana y Jacarandá) que son una gran amenaza a la biodiversidá nativa y l'actual escasez de recursos hídricos. El monte templáu orixinal qu'atoparon los primeros europeos que s'establecieron nesti país, foi esplotáu despiadadamente hasta que namái quedaron unes poques y pequeñes árees. Anguaño los árboles de maderes nobles en Sudáfrica como'l Podocarpus latifolius, el Ocotea bullata y el Olea laurifolia atopar so proteición gubernamental. Finalmente, na mariña del Índicu atópense dellos enclaves de manglar d'África austral.

Espérase que'l cambéu climáticu traiga una medría nel calentamientu y el secañu de forma considerable pa esta rexón que yá ye semi-greba, con mayor frecuencia ya intensidá d'eventos climáticos estremos, como foles de calor, hinchentes y seques. D'alcuerdu a los modelos computacionales realizaos pol Institutu de Biodiversidá Nacional de Sudáfrica (SANBI, poles sos sigles n'inglés)[3] (xuntu con munches de les sos instituciones acomuñaes), delles partes d'África del sur van ver una medría na so temperatura de cerca de 1 °C a lo llargo de la mariña, que va poder llegar a superar los 4 °C nes yá caloroses tierres interiores, como en Cabu del Norte a fines de la primavera y el branu del añu 2050.

El Reinu Floral del Cabu foi identificáu como unu de los puntos más sensibles de la biodiversidá sudafricana, yá que va ser seriamente afeutáu pol cambéu climáticu y cuenta con una enorme diversidá de vida. Les seques, l'aumentu de la intensidá y la frecuencia de los quemes y la medría de la temperatura van llevar a la estinción de munches d'estes especies exótiques. El llibru Scorched: South Africa's changing climate utiliza gran parte del modelu realizáu pola SANBI y presenta una escoyeta d'ensayos d'estilo narración de viaxes.[4]

Sudáfrica alluga munches especies animales reinales, como'l coneyu riberanu (Bunolagus monticularis) que s'atopa en peligru críticu d'estinción nel Karoo.

Referencies[editar | editar la fonte]


Geografía de Sudáfrica