Poggio Bracciolini

De Wikipedia
Saltar a: navegación, buscar
Poggio Bracciolini

Gian Francesco Poggio Bracciolini (Terranuova, cerca de Arezzo, 1380Florencia, 10 d'ochobre 1459) foi un humanista italianu.

Estudió en Florencia y vinu a Roma alredor del añu 1402. El papa Bonifacio IX fixo d'él unu de los sos secretarios apostólicos. Ocupó'l cargu de canciller de Florencia en xunu de 1453 gracies a la protección de los Médici y foi un llatinista convencíu de qu'el llatín yera una llingua viva, polo que foi con frecuencia criticáu por ciceronianos como Leonardo Bruni o Lorenzo Abargana (esti postreru escribió un Antidotus in Poggium).

Foi un incansable persiguidor de manuscritos por toa Italia, Inglaterra, Alemaña, Francia y Suiza, de suerte que rescató, mercó, copió o robó él solo gran parte de la lliteratura clásica llatina antigua que reverdeció nel Renacimientu dende'l senu de los monesterios a qu'allegó na so busca. Usaba, a imitación de Coluccio Salutati, la nueva lletra gótica más rápida en cuenta de la minúscula carolina. Asina rescató numberosos discursos de Cicerón qu'atopó nel monesteriu de Cluny en 1415, según, nel monesteriu suizu de Saint Gall, el primer testu completu de la Institutio Oratoria de Quintiliano, un fragmentu de Valerio Flacu, comentarios de Cicerón, otros de Asconio y Prisciano a Virxiliu y un manuscritu de Vitrubio. En Alemaña atopó un códice de Vegecio. Tamién atopó'l De rerum natura de Lucrecio[1] y obres de Manilio, Silio Itálicu, Amiano Marcelino y obres de los gramáticos Caper, Eutiques y Probo. Tamién topó les Silvae de Estaciu, y esto ye namái una parte bien pequeña de los sos descubrimientos.

Estudió amás la hestoria de Florencia, qu'escribió dende los años 1350 a 1455, y compunxo numberoses epístoles, dalgunes d'elles contra los sos enemigos, y diálogos en llatín; foi bien conocida y popular una colección so de cuentecillos risibles que tituló Liber facetiarum.

Un aspeutu bastante desconocíu ye'l so papel nel desenvolvimientu de la caligrafía (ver imaxe[1]). Bracciolini ye consideráu[2] el principal ceador de la lletra caligráfica lettera antica formata o humanista, qu'espublizó dende'l so trabayu como notariu y al traviés de la secretaría del Papa. Esta lletra dio llugar a fines del sieglu XV a la lletra humanista d'imprenta.

Referencies[editar | editar la fonte]

  1. Ricu, Francisco (2000). «Humanismu y ética», Historia de la Ética 1. Crítica, 529. ISBN 84-7423-336-4.
  2. Mediavilla, Claude (2005). «Les escritures gótiques», Caligrafía,. Campgrafic., 188 y ss.. ISBN 84-933446-8-0.