Pecáu orixinal

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta

El pecáu orixinal, tamién llamáu pecáu ancestral,[1][2] ye la doctrina cristiana del estáu de pecáu de la humanidá de resultes de la cayida del home, [3] aniciada pola rebeldía de Adán y Eva nel Xardín del Edén. Esta condición caracterizóse de munches maneres, dende daqué tan insignificante como un leve defectu o l'enclín escontra'l pecáu anque ensin la culpa colectiva, referida como una "naturaleza pecadora", a daqué tan drásticu como la depravación total o la culpa automática de tolos humanos al traviés de la culpa colectiva.[4]

El conceutu del pecáu orixinal foi originalmente concebíu nel sieglu II por Ireneo, obispu de Lyon, nel so discutiniu con dalgunos gnósticos dualistes.[5] Otros padres eclesiásticos como Agustín d'Hipona (354-430) tamién desenvolvieron la doctrina,[6] quien la xustificaron nes enseñances de Pablo de Tarsu (Plantía:Bibleref2 y Plantía:Bibleref2) y nel versículu Plantía:Bibleref2.[7][8][9][10][11] Tertuliano, Cipriano, Ambrosio y Ambrosiaster consideraron que la humanidá comparte'l pecáu d'Adán, tresmitíu de xeneración en xeneración. Interpretación particular fixeron Martín Lutero y Juan Calvino, quien lo identificó cola concupiscencia.[6] Dientro del catolicismu romanu, el movimientu jansenista, al que la Ilesia declaró heréticu, tamién caltuvo que'l pecáu orixinal destruyó'l llibre albedríu.[12] Nel so llugar la Ilesia Catolica declara que "El bautismu, dando la vida de la gracia de Cristu, borra'l pecáu orixinal y devuelve l'home a Dios, pero les consecuencies pa la naturaleza, debilitada ya inclinada al mal, persisten nel home y llamar al combate espiritual."[13] "Entá debilitáu y menguáu pola cayida d'Adán, el llibre albedríu nun ye destruyíu na carrera."[14]

Esiste discutiniu ente los teólogos xudíos al respective de la causa de lo que ye llamáu "pecáu orixinal". Dalgunos enseñen que foi por cuenta de la claudicación d'Adán na tentación de comer el frutu prohibíu y foi heredáu a los sos descendientes; la mayoría, sicasí, nun considera culpable a Adán de los pecaos de la humanidá,[15] sinón que d'alcuerdu a Plantía:Bibleref2 y Plantía:Bibleref2 Dios reconoció que los pecaos d'Adán son solu sos. Sicasí, dalgunos consideren qu'esto traxo la muerte al mundu; por cuenta del so pecáu, los sos descendientes viven una vida mortal que termina cola muerte de los sos cuerpos.[16] La doctrina del "pecáu heredáu" nun s'atopa na mayoría del xudaísmu tradicional. Anque dalgunos xudíos ortodoxos culpen a Adán pola corrupción xeneral del mundu, y a pesar de qu'esistieron dellos maestros xudíos de los tiempos talmúdicos que creíen que la muerte yera un castigu lleváu a la humanidá debíu al pecáu d'Adán, esa nun ye la postura dominante nel xudaísmu actual. Los xudíos modernos xeneralmente enseñen que los humanos nacen llibres de pecáu y puros y depués escueyen pecar llevando'l sufrimientu a les sos vides.[17][18] El conceutu del pecáu heredáu nun esiste so nenguna forma nel islam.[19][19] Respectu al cristianismu, delles interpretaciones del pecáu orixinal son refugaes por otres teoloxíes.

Pecáu orixinal nel xudaísmu[editar | editar la fonte]

Pergamín ilustráu curiáu na Real Biblioteca de San Llorienzo, El Escorial, España.

Acordies con el testu bíblicu del Xénesis 1-3, en siendo creaos Adán y Eva moraben nel xardín del Edén en perfecta harmonía con Dios; l'únicu mandatu al que teníen d'acoyese yera l'astención de comer del árbol de la ciencia del bien y del mal, que'l so consumu causaría la muerte (Xénesis 2:17). Sicasí, Eva y —pola so intermediación— Adán dexaron a la tentación de la culiebra (identificada con Satán o Shaitan, "el tentador") y afayaron, comiendo del árbol, el so desnudez. La consecuencia de la violación del so mandatu llevó a la muerte —"[vas volver] a la tierra, porque d'ella fuisti tomáu; pos polvu yes, y al polvu vas volver" (Xénesis 3:19) y l'espulsión del xardín del Edén.

La tradición talmúdica identifica esti actu como החטא הקדמון (en hebréu hajet hakadmon, "la falta primordial") de la desobediencia al mandatu divín. Sicasí, los efectos d'esti pecáu amenorgar a castigos personales, como la espulsión del paraísu, dolores de partu nel casu d'Eva —y de tola so descendencia—, la multiplicación escesiva de la dificultá del trabayu (non el trabayu en sí mesmu, que ye descritu antes como un don divín y precedía al pecáu mesmu), la enfermedá, la vieyera y la muerte.

Les corrientes renovadores dientro del xudaísmu interpreten la cayida como'l primer actu de llibre albedríu del home, y considerar como parte del plan divín, cuidao que la falta representaría l'almisión de la responsabilidá; n'otres palabres, el mitu de la cayida sería una ellaborada alegoría del pasaxe a la adultez y la autonomía.

Cristianismu[editar | editar la fonte]

La doctrina cristiana católica con respectu al pecáu orixinal afitar nel concilio de Cartago y precisóse darréu nel concilio d'Orange y el concilio de Trento. Los detalles de la so forma actual atópense yá nos escritos de san Agustín d'Hipona, al traviés del cual la noción d'una corrupción fundamental de la naturaleza humana fixo pie na Ilesia. Los escasos fragmentos de doctrina sobre'l pecáu orixinal conteníos nos escritos de los Apóstoles (especialmente Romanos 5:12) nun efectúen mayores precisiones sobre'l testu de la Xénesis.

La teoloxía escolástica estrema ente'l pecáu orixinal originante (peccatum originale originans), l'actu concretu de desobediencia cometíu por Adán y Eva, y el pecáu orixinal aniciáu (peccatum originale originatum), les consecuencies que'l mesmu provocaría sobre la constitución de la especie humana. En virtú del peccatum originale originatum, non yá perderíense los dones preternaturales de la inmortalidá y la exención del sufrimientu, sinón que les capacidaes del espíritu humanu —tantu les morales como les intelectuales— escareceríen de la so puxanza natural, sometiendo la voluntá a les pasiones y el intelectu al erru. D'alcuerdu a la doctrina fita nel concilio de Trento, la condición de "naturaleza cayida" (natura lapsa) tresmitir a cada unu de los nacíos tres la espulsión del Edén.

Nos concilios establecióse que'l bautismu borra'l pecáu orixinal y devuelve l'home a Dios, pero les consecuencies pa la naturaleza, debilitada ya inclinada al mal, persisten nel home y llamar al combate espiritual. La Ilesia católica y otres que practiquen el cultu marianu esclúin, sicasí, de les consecuencies del pecáu orixinal a la Virxe María, en virtú d'una gracia especial de Dios por que Xesucristo nun tuviera'l pecáu orixinal.

La Ilesia Católica[editar | editar la fonte]

Acordies con el Catecismu de la Ilesia Católica

Pol so pecáu, Adán, en cuanto primer home, perdió la santidá y la xusticia orixinales que recibiera de Dios non solamente pa él, sinón pa tolos humanos.

Adán y Eva tresmitieron a la so descendencia la naturaleza humana ferida pol so primer pecáu, quitada por tantu de la santidá y la xusticia orixinales. Esta privación ye llamada "pecáu orixinal".

De resultes del pecáu orixinal, la naturaleza humana quedó debilitada nes sos fuerces, sometida a la ignorancia, al sufrimientu y al dominiu de la muerte, ya inclinada al pecáu (enclín llamáu "concupiscencia").[20]

San Anselmo dicía que "el pecáu d'Adán foi una cuesa pero'l pecáu de los neños al nacer ye daqué distintu; el primeru foi la causa, el segundu ye l'efectu"[21] El pecáu orixinal nun neñu ye distintu de la falta d'Adán; ye unu de los sos efectos. Los efectos del pecáu d'Adán acordies con la Enciclopedia Católica son:

1. Muerte y sufrimientu.

2. Concupiscencia (o enclín al pecáu). El bautismu borra'l pecáu orixinal, pero l'enclín al pecáu permanez.

3. L'ausencia de la gracia santificante nos neños naciellos ye tamién efectu del primer pecáu, yá que Adán, recibiendo de Dios la santidá (o gracia santificante) y la xusticia, non yá perder pa él, sinón pa nós. El bautismu confier la gracia santificante orixinal, perdida pol pecáu d'Adán, esaniciando asina'l pecáu orixinal y cualquier pecáu personal.[22]

El catecismu presenta la doctrina del pecáu orixinal como'l “anverso de la redención” (cf. CEC 389). Recuerda qu'anque'l relatu ta fechu d'imaxes o s'atope redactáu usando figures lliteraries, tratar d'un acontecimientu real de los entamos de la hestoria y que la marca (cf. CEC 390).[23]

La Ilesia Católica siempres sostuvo que "pol Bautismu, tolos pecaos son perdonaos, el pecáu orixinal y tolos pecaos personales"[24] una y bones el bautismu confier la gracia santificante orixinal, perdida pol pecáu d'Adán, esaniciando asina'l pecáu orixinal y los pecaos personales. Anque propiu de cada unu'l pecáu orixinal nun tien, en nengún descendiente d'Adán, un calter de falta personal. El pecáu orixinal ye la privación de la santidá y de la xusticia orixinales.[25]

Depués, ente los númberos 396 y 409[26] analiza los diversos elementos rellacionaos con esti pecáu: La prueba qu'implicaba'l nun poder comer del árbol de la conocencia del bien y del mal como una amuesa de la llende que la llibertá humana tien pol fechu de ser una criatura; el pecáu presentáu como un actu de rocea primeru y de desobediencia dempués; les consecuencies: perda de la santidá orixinal, destrúyese l'harmonía del mundu y del interior del home, la muerte entra na hestoria. La universalidá del castigu a partir del pecáu orixinal sostener con testos tomaos de san Pablo:

Como'l delitu d'unu solo atraxo sobre tolos homes la condenación, asina tamién la obra de xusticia d'unu solu (la de Cristu) procura a toos una xustificación que da la vida. Pola desobediencia d'un solu home, toos fueron constituyíos pecadores

Rm 5, 18-19

Nel númberu 404 dizse que'l pecáu d'Adán ye'l pecáu de tolos homes que vienen dempués d'él, yá que, según una espresión de Tomás de Aquino, la humanidá ye n'Adán como'l cuerpu d'un únicu home. Agora bien, el catecismu afirma que la tresmisión d'esi pecáu ye un misteriu,[27] y que, poro, la espresión pecáu” usar de manera análoga, cuidao que nun se trata d'una falta cometida”, sinón d'un pecáu contraíu”.

Condenaciones herétiques[editar | editar la fonte]

El pelagianismo, que refuga la condición cayida de la naturaleza humana como una corrupción maniquea de la doctrina cristiana, foi declaráu heréticu nel concilio de Cartago; el primera partidariu d'esta doctrina del que se tienen noticies foi Teodoro de Mopsuestia, anque la so influencia foi mayor na ilesia occidental al traviés de Pelagio y Celestio. Según los pelagianos, la introducción del pecáu por Adán llindar a apurrir un mal exemplu a los sos descendientes, pero nun manca les sos facultaes.

El socinianismo, una caña protestante biforcada del catolicismu tres la Reforma, negaba, ente otres traces de la doctrina católica, la realidá de la natura lapsa.

Numberoses ilesies protestantes refuguen na actualidá la noción de la cayida de la naturaleza, anque caltienen la creencia nel pecáu de desobediencia d'Adán.

El testu del Genésis puede rellacionase directamente col Llibru de Enoc, llibru apócrifu etiquetáu de seudoepigráfico, nel que s'unifica la hestoria del pecáu orixinal y la cayida de Lucifer y los sos siguidores. La trama ta abondo más ellaborada, pero tamién se señala directamente a la muyer como principal responsable. A pesar de ser apócrifu, esti llibru ta incluyíu na Biblia de la Ilesia etíope.

Cristianismu evanxélicu[editar | editar la fonte]

El conceutu de pecáu orixinal yá nun esiste como tal, una y bones el pecáu taba yá presente nel universu dende antes de la cayida d'Adán y Eva ( genesis 3:1s cf.cf. confer (lat.), compárese Juan 8:44; 2 Pedro 2:4; 1 Juan 3:8; Judas 6). La Biblia, sicasí, nun s'ocupa directamente del orixe del mal nel universu, sinón que trata más bien del pecáu y el so orixe na vida del home (1 Timoteo 2:14; santiago 1:13s). El verdaderu impactu de la tentación demoníaca na narración de la cayida en Gn. 3 anicia na sutil suxerencia de l'aspiración humana a aportar a igual al so facedor (“vais ser como Dios …”, 3.5).[28]¨

Islam[editar | editar la fonte]

Nel Islam nun esiste la noción de pecáu orixinal, más bien refúgase rotundamente.[29]

Acordies con el Corán, la transgresión cometida por Adán y Eva —y que foi responsabilidá de dambos, y non d'Eva en mayor grau— quedó atayada col castigu recibíu, esto ye, cola espulsión del Paraísu. L'Islam nun conderga a la naturaleza humana como tal y amás refuga explícitamente qu'otru pague polos erros de los demás: "Naide va cargar cola culpa ayena" (Sura 17, versículu 15).

L'ausencia del pecáu orixinal acentúa la idea de responsabilidá individual, que ye central nel Islam. Esa llibertá ye la base sobre la cual puede Dios decidir castigar o premiar.

Crítiques[editar | editar la fonte]

  • Marx considera tamién que la doctrina cristiana del pecáu orixinal ye de calter fondamente antisocial. El pecáu orixinal, argumentó, convence a la xente de que la fonte de la so miseria anicia nel inherente ya inalterable "pecáu" de la humanidá y non nes formes d'organización social ya instituciones que, según Marx, pueden camudase por aciu l'aplicación y planificación de colectivos sociales.[ensin referencies]

Referencies[editar | editar la fonte]

  1. Ilesia Ortodoxa de Méxicu. «Pecáu orixinal vs pecáu ancestral». Consultáu'l 29 de xunetu de 2014.
  2. Examples: Alexander Golitzin, On the Mystical Life by Saint Symeon (St Vladimir's Seminary Press 1995 ISBN 978-0-88141-144-7), p.119; Adam L. Tate, Conservatism and Southern Intellectuals, 1789–1861 (University of Missouri Press 2005 ISBN 978-0-8262-1567-3), p. 190; Marcelle Bartolo-Abel, God's Gift to Humanity (Apostolate–The Divine Heart 2011 ISBN 978-0-9833480-1-6), p. 32; Ann Hassan, Annotations to Geoffrey Hill's Speech! Speech! (Punctum Books 2012 ISBN 97814681298470, p. 62
  3. ODCC, 2005, p. Orixinal ensin.
  4. (2003) World Religions. Winona, MN: Saint Mary's Press. ISBN 978-0-88489-725-5.
  5. "In the person of the first Adam we offend God, disobeying His precept" (Haeres., V, xvi, 3)
  6. 6,0 6,1 ODCC, 2005, p. Orixinal ensin.
  7. Peter Nathan - The Orixinal View of Orixinal Ensin - Retrieved 14 October 2013.
  8. Phil Porvaznik - Orixinal Ensin Explained and Defendéi Evangelical Catholic Apologetics - Retrieved 14 October 2013.
  9. Preamble and Articles of Faith - V. Ensin, Orixinal and Personal - Church of the Nazarene. Retrieved 13 October 2013.
  10. Llabre Babies Born with Ensin? - Topical Bible Studies. Retrieved 13 October 2013.
  11. Orixinal Ensin - Psalm 51:5 - Catholic News Agency. Retrieved 13 October 2013.
  12. "Jansenius and Jansenism" in The Catholic Encyclopedia
  13. Catecismu de la Ilesia Católica #405
  14. Concilio de Trento Sesión VI, capítulos 1 y 5..
  15. ENSIN: – Jewish Encyclopedia. Retrieved 12 July 2013.
  16. Shaul Magid (2008). From Metaphysics to Midrash: Myth, History, and the Interpretation of Scripture in Lurianic Kabbala. Indiana University Press, 238.
  17. Judaism’s Rejection Of Orixinal EnsinKolatch, Alfred J., The Jewish Book of Why/The Second Jewish Book of Why. NY: Jonathan David Publishers, 1989.
  18. Judaism's Rejection Of Orixinal Ensin While there were some Jewish teachers in Talmudic times who believed that death was a punishment brought upon humanity on account of Adam's ensin, the dominant view was that man sins because he is not a perfect being, and not, as Christianity teaches, because he is inherently sinful.
  19. 19,0 19,1 https://web.archive.org/web/20150411110021/http://www.religionfacts.com/islam/beliefs/human.htm
  20. «Catecismu de la Ilesia Católica (396-421 Pecáu Orixinal)». Consultáu'l 1 de xineru de 2018.
  21. De conceptu virginali, xxvi
  22. Enciclopedia Católica: Pecáu Orixinal.
  23. El catecismu añede cites de documentos del Maxisteriu: Concilio de Trento, DS1513; Pío XII, DS 3897; Pablo VI, discursu del 11 de xunetu de 1966.
  24. Catecismu de la Ilesia Catolica #1263
  25. Catecismu de la Ilesia Catolica #405
  26. Catecismu de la Ilesia Católica
  27. Ver tamién: Concilio de Trento, DS1511 y 1512.
  28. diccionariu bíblicu certidume
  29. L'ISLAM EN LLÍNEA - ¿Qué piensen el musulmanes del Pecáu Orixinal?

Bibliografía adicional[editar | editar la fonte]



Pecado original