Palaciu de Buckingham

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Palaciu de Buckingham
English Heritage
Buckingham Palace, London - April 2009.jpg
Situación
Monarquía na MancomunidáBandera del Reinu Xuníu Reinu Xuníu
Nación constitutivaBandera de Inglaterra Inglaterra
RexonesLondon
RexonesGran Londres
SedeCiudá de Westminster
Coordenaes 51°30′04″N 0°08′31″W / 51.501°N 0.142°W / 51.501; -0.142Coordenaes: 51°30′04″N 0°08′31″W / 51.501°N 0.142°W / 51.501; -0.142
Palaciu de Buckingham is located in Reinu Xuníu
Palaciu de Buckingham
Palaciu de Buckingham
Palaciu de Buckingham (Reinu Xuníu)
Historia y usu
Comisariu John Sheffield, 1st Duke of Buckingham and Normanby
Usu residencia oficial
Arquiteutura
Arquiteutu William Winde
John Nash
Estilu Arquiteutura neoclásica
Arquitectura georgiana
Patrimoniu
English Heritage 1239087
Web oficial
Cambiar los datos en Wikidata

El palaciu de Buckingham (n'inglés, Buckingham Palace) ye la residencia oficial de la reina en Londres.[1] Tamién s'utiliza pa ceremonies oficiales, visites d'Estáu y visites turístiques. Ye famosu por allugar una parte sustancial de la Royal Collection, estraordinariu conxuntu d'obres artístiques frutu del coleicionismu real. El palaciu ye un puntu de xunta de los británicos en tiempos de crisis y de festividá.[2] «El Palaciu de Buckingham» o, a cencielles, «El Palaciu», tamién ye la metonimia utilizada pa designar la fonte de comunicaos de prensa provenientes de la familia real británica.[ensin referencies]

El palaciu, originalmente conocíu como Buckingham House, yera nun principiu un petit hôtel construyíu pal primer duque de Buckingham en 1703 y adquiríu pol rei Jorge III en 1762 pa convertilo en residencia privada. Nos siguientes 75 años sufrió una serie d'ampliaciones empobinaes polos arquiteutos John Nash y Edward Blore (1850), creándose tres ales formando un patiu central abiertu. Cola llegada al tronu de la reina Victoria d'Inglaterra, el Palaciu de Buckingham pasó a ser la residencia oficial de la monarquía. Mientres los sieglos XIX y XX fixéronse delles reformes nel palaciu, como la que se llevó a cabu en 1913 (al cargu de Aston Webb) y que dio al palaciu la so fachada principal actual, incluyíu'l balcón dende onde saluda la familia real.

L'interior xeorxanu orixinal del sieglu XIX, que entá se caltien, componer de brilloses escayoles con incrustaciones de lapislázuli azul y rosa. Eduardo VII redecoró el palaciu añediendo una decoración Belle Époque en tono crema y doraos. Dellos salones de recepción tán decoraos en estilu chinu con muebles provenientes del pabellón real de Brighton y de Carlton house. El palaciu cunta con 775 habitaciones y los jardín del palaciu constitúin los xardinos privaos más grandes de Londres. Fueron creaos originalmente por Capability Brown, pero rediseñados por William Townsend Aiton y John Nash. El llagu artificial foi creáu en 1828 y recibe agua del llagu Serpentine, el llagu que s'atopa nel Hyde Park.

Historia[editar | editar la fonte]

Buckingham c. 1710, tal que lo diseñó William Winde pal primera duque de Buckingham.

La primer edificación construyida nel llugar onde agora s'atopa'l palaciu foi la casa Goring, construyida en 1633 por lord Goring. Sicasí, la casa que constitúi'l núcleu orixinal del palaciu foi construyida pol duque de Buckingham en 1703. Esta casa foi diseñada pol arquiteutu William Winde, construyendo un gran bloque central de tres pisos y dos edificios anexos más pequenos.

La casa foi vendida pol so fíu al rei Jorge III en 1762. Pensó utilizase l'edificiu como residencia privada pa la familia real, particularmente pa la reina Carlota. Mentanto, el Palaciu de St. James siguiría usándose como residencia oficial y ceremonial del rei. Ello ye que los embaxadores actuales acredítense ante la corte de St. James», anque sía en Buckingham onde presenten los sos credenciales a la reina.

De casa a palaciu[editar | editar la fonte]

La reina Carlota morrió en 1818 y dos años más tarde facer el so home Jorge III. L'herederu, Jorge IV decidió ampliar Buckingham pa dedicalo xuntu con St. James a los actos d'estáu, pero en 1826 decidió convertir Buckingham nun palaciu real. Encargó a John Nash la construcción del so proyeutu. El nuevu edificiu construyir en piedra utilizando un estilu neoclásicu francés. Creáronse dos ales más dexando un patiu interior abiertu. Esta ye la estructura que se caltién hasta l'actualidá, salvo la fachada esti que cierra'l patiu, que ye de más recién creación. Nesi llugar atopaba un impresionante arcu de trunfu inspiráu nel Arcu de Constantino de Roma, que'l so costu foi de 34.450 Llibres esterlinas. Jorge IV quería coronalo con una estatua ecuestre so. Sicasí'l monarca morrió antes y el Parllamentu decidió instalar la estatua en Trafalgar Square.

Jorge IV.

Queríase tamién que los interiores del palaciu fueren d'una guapura incomparable. Jorge IV encargara'l diseñu interior a Charles Long, quien basaba les sos obres na escayola y les incrustaciones de lapislázuli. La muerte de Jorge IV en 1830 produció que nun se completara la decoración de los interiores hasta'l reináu de Guillermo IV, un home de gustos senciellos.

Nos años previos a la muerte de Jorge IV, el costu del entá non rematáu palaciu taba causando quexes nel parllamentu y na prensa. Guillermo IV escoyó a Edward Blore como xefe d'obra, que llevó a cabu un modelu similar al proxectáu por Nash pero a un preciu menor. El costo total de la remodelación del palaciu xubió a 719 mil llibres.

Anque los reis celebraren actos y recepciones nos salones d'Estáu del palaciu, nunca moraron nél, yá que preferíen Clarence House. Ye remarcable el xestu del rei cuando se quemar el Palaciu de Westminster ufiertando Buckingham al pueblu, pa usalo como see del parllamentu. Esta ufierta foi refugada y reconstruyóse Westminster.

La mayoría de los salones de recepción fueron amoblaos nesa dómina y entá se caltienen na actualidá. Utilicen l'estilu chinu con muebles del pabellón real de Brighton y de Carlton house.

La reina Victoria[editar | editar la fonte]

La reina Victoria.

Cola llegada de la reina Victoria al tronu en 1837, el Palaciu de Buckingham pasó a convertise en residencia real. Ente que los salones d'estáu caracterizar pola infinidá de colores, les necesidaes del nuevu palaciu pasaben por ser menos luxoses. Sábese que les chimenees espulsaben tanto fumu que tuvieron que dexar d'encender, dándo-y al palaciu una xeliza magnificencia. La ventilación yera tan mala que l'interior esprendía mal golor, y cuando decidió instalase llámpares de gas, hubo una seria esmolición sobre los posibles escapes de gas nes plantes inferiores. Tamién se criticaba la dexadez d'el trabayadores y la suciedá que reinaba en palaciu. Cuando la reina contraxo matrimoniu col príncipe Alberto de Saxonia-Coburgo-Gotha, ésti pasó a ocupase de los asuntos internos del palaciu y de los emplegaos. Solucionáronse tolos problemes y el constructores pudieron finalmente abandonalo en 1840.

El palaciu en 1842, nel que s'amuesa'l arcu Marble, que sirvía como entrada ceremonial al palaciu. Treslladar a la nala esti construyida en 1847.

La gran nala esti del palaciu (anguaño la fachada principal del mesmu) foi construyíu dempués del matrimoniu de la reina Victoria. En 1847, la pareya atopó'l palaciu demasiáu pequeñu pa la vida de la corte y la so creciente familia. Asina que decidió cerrase el patiu pa convertilo nun patiu interior. Nesta nala atopa'l balcón dende'l que la familia real saluda a los sos súbditos.

Dende antes de la muerte del príncipe Alberto, conocíase la pasión de la reina Victoria pola música y el baille y los grandes músicos de la dómina yeren llevaos a palaciu pa interpretar les sos obres. Mendelssohn actuó en trés causes, Strauss y la so orquesta actuaron nel palaciu cuando s'estrenó la obra del compositor, «polka d'Alicia», n'honor a la princesa Alicia. Mientres esa dómina'l palaciu de Buckingham yera l'escenariu de pimpanos bailles, de ceremonies reales rutinaries, de investiduras y de presentaciones.

La reina Victoria decidió treslladar l'Arcu de mármol (Marble Arch), l'antigua entrada al palaciu, al so localización actual, cerca Speakers' Corner, nel Hyde Park. Tres la muerte del so home, la reina Victoria abandonó Buckingham y treslladóse a los castiellos de Windsor. L'actividá de la corte siguió llevándose a cabu nel Castillo de Windsor, y Buckingham quedó apostráu a la solombra de la reina Victoria.

El sieglu XX[editar | editar la fonte]

Vista de Buckingham en 1909.

En 1901 llegó al tronu'l rei Eduardo VII, enllenando de vida al palaciu. El nuevu rei y la so muyer la reina Alejandra yeren l'esponente de la clase alta británica y el so grupu d'amigos, conocíos como'l grupu de Marlborough House, yeren consideraes les xentes más eminentes de la dómina. Los salones del palaciu, especialmente'l salón de baille, la Sala del tronu y antepares y galeríes fueron redecorados nun estilu Belle époque de tonos doraos. Esta decoración caltiense anguaño. De nuevu, el palaciu convertir nel centru del Imperiu británicu. Muncha xente cunta que la decoración qu'enllantó esti monarca nun ye acorde col diseñu orixinal del palaciu.

La postrera gran reforma del edificiu tuvo llugar sol reináu de Jorge V, cuando en 1913, Aston Webb rediseñó la fachada esti, p'asemeyar el Llime Park de Cheshire. Esta fachada foi diseñada pa ser el telón de fondu del monumentu a Victoria, una gran estatua en memoria de la reina Victoria. Jorge V, qu'asocedió a Eduardo VII en 1910, tenía una personalidá más seria qu'el so padre, lo que quedó reflexáu na vida del palaciu. Un gran énfasis foi puestu nes ceremonies oficiales y deberes reales escaeciendo en parte los momentos d'ociu. La muyer de Jorge V, la Reina María yera una estudiosa de les artes y punxo un gran interés na colección de muebles y obres d'arte. La reina tamién mandó añedir nueves chimenees de mármol en estilu imperiu.

La fachada esti foi completada en 1850. Equí amuésase l'aspeutu en 1910, antes de la remodelación de 1913.

Tamién foi ella la responsable de la decoración del Salón Azul. Esti salón, de 21 metros de llongura ye consideráu polos espertos como'l más formosu de toos cuantos componen el palaciu. En 1999 ésti cuntaba con 19 salones d'Estáu, 52 cuartos principales, 188 habitaciones d'emplegaos, 92 oficines y 78 baños. Anque paeza grande, ye pequenu en comparanza col palaciu del zar en San Petersburgu, el Palaciu Episcopal de Roma, el Palaciu Real de Madrid y minúsculu en comparanza cola Ciudá Prohibida y el Potala. El tamañu puede reparase meyor dende dientro, reparando'l patiu internu. En 1938 llevar a cabu una pequena reforma, convirtiendo'l pabellón noroeste diseñáu por Nash nuna piscina.

Guerres mundiales[editar | editar la fonte]

Mientres la Primer Guerra Mundial, el Palaciu, daquella residencia del rei Jorge V y la reina María, nun foi bombardeado. Los oxetos de mayor valor de la Royal Collection fueron sacupaos a Windsor pero la familia real quedar en Londres. El mayor cambéu de la vida en palaciu mientres la guerra foi la persuasión que fixo'l gobiernu sobre'l rei por que cerrara la bodega y abstuviérase de beber alcohol col fin de dar bon exemplu a les clases baxes supuestamente alcoholizadas.

Estes siguieron bebiendo ente que'l rei tuvo que caltener la so astinencia. Eduardo VIII cuntó más tarde a un biógrafu qu'el so padre llograba un vasu de vieno de Porto toles mañanes, ente que la Reina bañaba la so macedonia de fruta en xampán. Los fíos de los reis fueron fotografiaos na dómina sirviendo té a'l oficiales encargaos de la seguridá del palaciu.

Mientres la Segunda Guerra Mundial el palaciu sí sufrió daños. Foi bombardeado en más de siete causes, una y bones los nazis pensaben que baltar el palaciu desmoralizaría a la nación. Una bomba cayó nel patiu interior mientres los reis Jorge VI y Isabel taben nél, anque sí bien hubo daños materiales nun los hubo personales. Sicasí, taba espresamente prohibíu rellatar esos fechos en públicu. El bombardéu más seriu foi'l qu'estrozó la capiya real en 1940. La cobertoria del bombardéu amosar en toles sales de cine del país p'amosar el sufrimientu común de ricos y probes. El rei y la reina fueron filmados mientres inspeccionaben les estroces causaes poles bombes nel palaciu. Nesi momentu, la reina pronunció una de les sos frases más célebres: «toi contenta de qu'hayan bombardeado nuesa casa, agora puedo mirar a les xentes del East End a los güeyos». Rellatóse qu'en delles visites reales a llugares bombardeados, el pueblu recibía a la familia real con ulles y non con signos d'allegría. Sicasí remarcóse que les ulles diben empobinaos al ministru qu'acompañaba a los monarques. Esto quedó reflexáu nel periódicu The Sunday Graphic de la siguiente manera:

El rei y la reina sufrieron les mesmes penuries que los sos súbditos. Per segunda vegada, un bombardéu alemán intentó llevar a la casa de les sos maxestaes la muerte y la destrucción. A la fin de la guerra, el peligru común que'l rei Jorge y la reina Isabel compartieron col so pueblu va convertir nuna alcordanza entrañable y nuna fonte d'inspiración pa los años vinientes.[3]

El 15 de setiembre de 1940, un pilotu de la RAF, Ray Holmes, embistió un Dornier Do 17 alemán que creyó que diba a bombardear el palaciu. Como se quedara ensin munición decidió faer topetar el so avión col enemigu y saltó. Ello ye que l'avión alemán diba vacíu. Yá sufriera daños, dos miembros de la so tripulación morrieren y el pilotu Robert Zehbe abandonara l'avión en paracaíes. Amiyó cerca de The Oval,[4] foi atacáu por un ensame y finó por causa de les feríes recibíes. El bombarderu alemán perdió la so cola en siendo truñáu y estrellóse na parte delantera de Victoria Station. Mientres cayía en barrena soltáronse les sos bombes y una d'elles estropió'l palaciu de Buckingham.[5][6] El pilotu británicu sobrevivió, foi nomáu King's Messenger al terminar la guerra y morrió en 2005 con 90 años.[7]

Eleanor Roosevelt visitó Inglaterra mientres la Segunda Guerra Mundial. La prensa de la dómina, ansiosa por amosar les penuries de los monarques, publicó que los oxetos de valor fueren treslladaos al campu pa evitar estroces. Nesi casu, dáu'l rangu de la esposa del presidente d'Estaos Xuníos, díxose que se-y ufiertó la única habitación alcontradiza que quedaba, el cuartu personal de la reina Isabel. Sicasí ye posible qu'esta hestoria sía inventada pos agora sábese que mientres la Segunda Guerra Mundial, la familia real pasó munches nueches nel Castillo de Windsor. Ye estrañu que dexaren a la señora Roosevelt nun palaciu vacíu pa faer frente sola a una nueche de bombardeos.

El 8 de mayu de 1945 el Palaciu foi'l centru de les celebraciones britániques, col Rei, la Reina y la princesa Isabel (futura reina) y la princesa Margarita saludando dende'l balcón, con ventanes estrozaes a los sos llombos

Interior[editar | editar la fonte]

<o>Planta noble de Buckingham.</o>
A: Comedor de Gala
B: Salón azul
C: Sala de música
D: Salón blancu
Y: Clóset
F: Salón del Tronu
G: Salón verde
H: Galería
J: Salón de Baille
K: Galería esti
L: Salón Mariellu
M: Salón central. Balcón
N: Comedor chinu
O: Pasiellu principal
P: Apartamentos privaos
Q: Área de serviciu
W: Gran escalera
<o>Planta baxa.</o>
R: Entrada d'embaxadores
T: Gran entrada
Nota: Bocetu ensin escala con simple función de referencia.

Los principales salones del palaciu atópase na zona noble, detrás de la fachada esti. Lo primero qu'apaez ye'l Salón de Música, que'l so gran arcu apodera la fachada. Flanqueándolo atópense los salones azul y blancu. Nel centru, sirviendo como un pasiellu que xune los salones d'Estáu atopa la Galería d'Arte, onde cuelguen obres de Rembrandt, Antón Van Dyck, Rubens y Vermeer. El salón del tronu y el salón verde tamién dan escontra la galería. El salón verde sirve d'antoxana al salón del tronu siendo parte de la ruta ceremonial escontra'l salón de tronu dende'l salón de la guardia, na parte alta de la gran escalera. El salón de la guardia contién una gran estatua de mármol del príncipe Alberto con uniforme romanu. Estos salones son usaos namái en ceremonies d'estáu y oficiales.

El salón de música.

Xusto debaxo de la zona d'estáu atopen unes sales conocíes como semi-estatales. Abrir al hall de mármol y úsense n'actos menos formales tales como les audiencies privaes. Dalgunos fueron nomaos y decoraos pa visites particulares como'l Salón 1844», creáu nel añu de la visita del zar Nicolás I de Rusia. Nel centru d'esta suite atópase la Sala del Arcu, al traviés del cual pasen tolos años miles de ciudadanos pa les fiestes que da la reina nos xardinos de palaciu. La reina utiliza una serie de sales privaes na nala norte.

Ente 1847 y 1850, cuando Blore atopábase construyendo la nala esti, el Pabellón Brighton yera la so referencia, polo que munchos de los salones d'esa nueva nala tán decoraos nun estilu oriental. El comedor coloráu y azul chino ta decoráu con muebles del salón de llacuaes de Brighton y de la sala de música, pero tien una chimenea, tamién de Brighton con un diseñu indiu en cuenta de chinu. El salón Mariellu tien un mural del sieglu XVIII que foi sustituyíu en 1817 pol salón de Brighton y la chimenea d'esti cuartu ye una visión europea de cómo sería'l so equivalente en China. Nel centru d'esta nala atopa'l famosu balcón coles puertes de cristal del salón central por detrás. Esta sala ta fecha nun estilu chinu siguiendo'l gustu de la reina María a finales de los años 1820. Travesando la zona noble de la nala esti atopa una galería inmensa, conocida modestamente como'l pasiellu principal. Tien puertes y parés d'espeyu reflexando pagodes de porzolana y otros elementos decorativos orientales. El comedor chinu y la sala mariella atópense a la fin del pasiellu y la sala central atópase, obviamente nel centru.

Les visites de xefes d'Estáu, anguaño agóspiense nuna suite conocida como suite belga, que s'atopa nel primer pisu de la nala norte. Estos cuartos fueron decoraos pal tíu del príncipe Alberto, Leopoldo I de Bélxica. El rei Eduardo VIII vivió nestes dependencies mientres el so curtiu reináu.

Ceremonies[editar | editar la fonte]

El salón del baille ye'l más grande de Buckingham. Construyir la reina Victoria y anguaño úsase pa ceremonies y cenes de gala. el cuadru data de 1856. El color policromado de la escena foi reemplazáu por una decoración en tonos blancos con tintes doraos y colloraos.

Mientres el reináu actual, les ceremonies de la corte esperimentaron un cambéu radical y l'entrada al palaciu nun ta acutada a cencielles a la clase alta. Aboliéronse los vistíos formales de la corte. N'otros reinaos, los homes que nun llevaren uniforme militar teníen de ponese un traxe especial del sieglu XVIII. Peles nueches, les muyeres teníen de llevar traxes con cola y tiaras na cabeza. Esta rixidez de vestuariu caltener hasta la Primer Guerra Mundial, cuando la reina María decidió siguir la moda encurtiando la so falda. Primeramente, solicitara a una dama de corte que cortara la falda pa ver la reacción del so home. El rei Jorge V espantóse y la falda de la reina caltúvose fora de la moda. Jorge VI ya Isabel yeren más siguidores de la moda y dexóse vistir les faldes del momentu.

En 1924, el primer ministru llaborista Ramsay MacDonald foi'l primer home recibíu por un monarca dientro del palaciu llevando traxe; sicasí, yera una concesión especial. Los traxes de nueche caltuviéronse como obligatorios hasta la Segunda Guerra Mundial.

Anguaño, la mayoría d'homes convidaos a Buckingham lleven traxe de chaqueta pel día y pela nueche, dependiendo de la ocasión lleven corbata negra o blanca. Si la ocasión ye de corbata blanca, les muyeres, si tener, tienen de ponese tiara anque nun haya un códigu de vestimienta establecíu.

Unu de los mayores cambeos producir en 1958 cuando la reina abolió les presentaciones en sociedá. Nestes presentaciones en sociedá presentar a les moces aristócrates al monarca. Tenía llugar nel Salón del Tronu. Les señorites entraben y faíen una reverencia, depués movíense escontra tras realizando una coreografía coles coles del so vistíu (que tenía un llargor determináu) y repitíen la reverencia ante la reina. La princesa Margarita llegó a dicir: «tuvimos que pone-y fin, toles fulanes de Londres taben participando n'elles».[8]

La ceremonia yera bien pomposa y la reina decidió esaniciala por considerala elitista y mesma de l'antigüedá. Fueron substituidas por fiesta de xardinos, más frecuentes y a les que puede allegar un mayor espectru de la sociedá británica. El salón del tronu utilízase anguaño pa visites especiales a la reina como apocayá nel so xubiléu. Ye nesti salón onde se tomen les fotografíes de les bodes reales.

Les investiduras, nes que s'inclúin los nomamientos de caballeros, cola tradicional imposición de la espada celebrar nel Salón de Baille victoriano, construyíu en 1854. Con unes dimensiones de 37 por 20 metros, ye la mayor sala del palaciu. Reemplazó al salón del tronu n'importancia y usu. Mientres les investiduras, la reina nun se sienta nel tronu, permanez de pies frente a la tarima, so un gran pabellón de terciopelu abovedáu denomináu shamiana o baldachin que foi usáu na coronación de Jorge V como emperador nel Durbar de Delhi en 1911. Una banda militar toca na galería de los músicos mientres los que reciben les condecoraciones averar a la reina y reciben los sos honores, siendo vistos polos sos familiares y amigos. Los Beatles fueron los primeros artistes non consagraos en recibir honores.

Dibuxo de 1870 amosando a invitaos xubiendo pola gran escalinata.

Les llacuaes de gala tamién tienen llugar nel salón de baille. Estes cenes tienen llugar la primer nueche d'estancia d'el xefes d'estáu visitantes. Neses ocasiones, alleguen más de 150 invitaos con corbata blanca y les muyeres con tiaras. La cena sirvir en cacía de oru. La mayor y más formal recepción que tien llugar nel palaciu de Buckingham ye en payares, cuando la reina recibe al cuerpu diplomáticu residente en Londres. Nesta ocasión utilicen tolos salones d'estáu, una y bones la familia real travesar toos empecipiando una procesión al traviés de les grandes puertes norte de la galería de pintura. Tal que entamara Nash, les puertes con espeyos caltiénense abiertes reflexando la lluz de les llámpares de cristal dando una sensación de lluz y d'espaciu.

Otres ceremonies más pequenes tienen llugar nel Salón 1844. Ellí celébrense xintes y dacuando alcuentros. Otres xintes más grandes tienen llugar nel salón abovedáu de la música, o nel comedor d'estáu. En toles ocasiones formales los emplegaos visten una vestimienta especial.

Dende'l bombardéu de la capiya na Segunda Guerra Mundial, les celebraciones llitúrxiques familiares tienen llugar nel salón de música. Los trés primeros fíos de la reina fueron bautizaos ellí, nuna fonte dorada especial. El príncipe Guillermo foi bautizáu nel mesmu salón pero'l so hermanu na capiya de San Jorge de Windsor.

Les mayores ceremonies del añu son les fiestes de xardín, onde lleguen a rexuntase 9 mil persones tomando té y sándwiches. Una vegada llegaos los invitaos, suena l'himnu nacional y sale la reina dende'l salón del arcu. Va pasando al traviés de los invitaos saludando a unos invitaos primeramente escoyíos y convidándo-yos a una zona especial pa tomar té. Si los invitaos nun tienen la suerte de tener un alcuentru cola reina, siquier tienen el prestu d'almirar los xardinos.

Seguridá[editar | editar la fonte]

La seguridá nel palaciu ye bien alta, pero destaquen los importantes fallos que tuvo. Como midida de seguridá nun hai nengún planu modernu detalláu de la distribución del palaciu. La guardia real que s'asitia na parte frontera del palaciu actúa de normal en ceremonies. Sicasí, la so función principal ye la seguridá. Nel palaciu tamién hai una comisaría de policía y los miembros de la familia real tienen guardaespaldas propios. Otres midíes de seguridá nun fueron revelaes. Nun radiu de 1.2 kilómetru atopen trés cuarteles.

Camudo de guardia.

Mientres la Segunda Guerra Mundial asitióse una alarma antibombardeos y más apocayá construyóse un búnker en respuesta a l'amenaza terrorista. Dellos rumores establecen qu'el búnker ta conectáu cola llinia victoria de la rede de metro, que pasa al llau del palaciu, pa dexar una evacuación de la familia real en casu d'un ataque nuclear. Sicasí esti puntu nun foi confirmáu.

L'incidente más vultable asocedió en 1982 cuando Michael Fagan aportó al cuartu de la reina mientres esta dormía. En 2003 un reporteru del Daily Mirror, tuvo trabayando mientres dos semana como mayordomu en Buckingham. Una de les referencies qu'incluyó na so curriculum vitae yera falsa y, según paez, nun foi comprobada. L'incidente coincidió con una visita del presidente d'Estaos Xuníos, George W. Bush al Reinu Xuníu. Bush moraba nel palaciu y el Daily Mirror publicó semeyes del so cuartu lo mesmo que de la mesa d'almuerzu de la reina y del cuartu del Duque de York. Les semeyes nun amuesen namás interesante que'l fechu de que la reina guarde les sos ceberes nun Tupperware y los sos fíos tengan un gustu convencional na decoración de los muebles de la so habitación. El palaciu llevó al periódicu a los tribunales acusándolo de violación de la intimidá y el periódicu devolvió'l material y pagó les mariñes del xuiciu.

Accesu al palaciu.

La mayoría de fallos de seguridá tuvieron llugar fuera del palaciu. En 1981, trés turistes alemanes acamparon nos xardinos del palaciu dempués d'esguilar la valla, supuestamente pensando que taben en Hyde Park. En 1993, manifestantes anti-nucleares esguilaron los murios del palaciu y sentáronse na escampada del mesmu. En 1994, un paracaidista desnudu aterrizó nel techu del palaciu.

Entrada del palaciu.
Vista oblicua del palaciu.

Más apocayá, en 2004, un padre divorciáu engató hasta una columna cerca del balcón ceremonial amarutáu de Batman. Otru de los manifestantes, esta vegada amarutáu de Robin, foi coyíu antes d'esguilar. Volvió en payares amarutáu de Pá Noel y encadenóse nuna de les puertes principales.

Históricamente hubo importantes fallos de seguridá. Probablemente la más increíble asocedió en 1837 cuando un mozu de 12 años intentó vivir mientres un añu nel palaciu ensin ser detectáu. Como s'escondía nes chimenees, emporcaba les cames onde dormía y de esta forma pudo ser aprehendido. De los ocho intentos d'asesinatu de la reina Victoria , a lo menos trés asocedieron nes cercaníes de les puertes del palaciu. Mientres tola so hestoria interceptóse a muncha xente pelos terrenes del palaciu, incluyíu unu que quería proponer matrimoniu a la princesa Ana y que foi declaráu enfermu mental.

Usu y accesu públicu[editar | editar la fonte]

Amás de ser la residencia de la reina y de Felipe Mountbatten (Duque de Edimburgu), el palaciu ye'l llugar de trabayu de 450 persones. Tolos años, unes 50 mil persones son recibíes nes fiestes de xardinos, recepciones, audiencies y llacuaes. En Buckingham tamién se lleva a cabu'l cambéu de guardia, una ceremonia diaria pel branu y cada ciertos díes pel hibiernu. En 2003, con ocasión del 50 aniversariu del reináu de Isabel II del Reinu Xuníu, miles de británicos fueron convidaos a un conciertu de pop y de música clásica nos xardinos del palaciu. En dambos, ufiertóse xampán y un picnic.

L'apertura festival de los salones nobles del palaciu al públicu supunxo un gran cambéu con al respective de los años 90. El dineru recoyíu de les entraes utilizar nun primer momentu pa la reconstrucción del Castillo de Windsor qu'había ardigosu. Tolos branos, nos meses d'agostu y setiembre abre'l nala occidental al públicu. Unos 200 trabayadores, sobremanera estudiantes, emplegar nesti tiempu. La ruta del añu 2006 ta siendo camudada por razones de presentación y de seguridá.

Contrariamente a la opinión popular, el palaciu nun ye propiedá de la reina. Buckingham, Windsor y les colecciones d'arte (Royal Collection) son propiedá de la nación. Les colecciones d'arte pueden ser visitaes en determinaes feches del añu.

Fiesta nel xardín (1868).

L'alamea (The Mall), ye'l camín ceremonial d'accesu al palaciu. Estender dende l'arcu del ministeriu de la marina y escurre alredor del monumentu de Victoria hasta aportar a los terrenes del palaciu. El color acoloratáu del pavimentu recuerda a les alfombres coloraes que s'esplegaben en dómines anteriores. Esta ruta ye la qu'utilicen les caravanes d'el xefes d'Estáu en visita al Reinu Xuníu y tamién pola familia real en celebraciones d'Estáu como l'apertura del parllamentu. Nestes ocasiones, les caravanes escurren al traviés del Arcu del Ministeriu de la Marina y percuerren el Mall que primeramente foi cerráu al tráficu, creando casi siempres un caos de tráficu na ciudá.

Pela redolada del palaciu atopen el so xardinos. Son los xardinos privaos más grandes de Londres. El paisaxe foi diseñáu por Capability Brown anque más tarde sería rediseñado. El gran llagu artificial completar en 1828 y nútrese d'agua proveniente de la Serpentine. Como'l mesmu palaciu, el xardín ta llenu d'obres d'arte. Una de les más importantes ye'l Vasu de Waterloo, una gran urna creada por Napoleón pa celebrar la so victoria antemanada, que foi apurrida ensin rematar en 1815 a Jorge IV. El rei mandó terminar obrar pensando asitiala na sala Waterloo del Castiellu de Windsor, pero'l pesu (15 tonelaes) faía imposible asitialo nun edificiu.

Axacentes al xardín atopen les Cocheres Reales, onde se guarden los carruajes, incluyíu'l carruax doráu. Esti carruax d'estilu rococó foi diseñáu en 1760. utilizar por primer vegada na apertura del parllamentu en 1762 y namái s'usa en coronaciones o aniversarios.

Agora esiste la opción de visitar les habitaciones del Palaciu.

Banderes[editar | editar la fonte]

Buckingham y el monumentu a la reina Victoria.

Les banderes del Palaciu de Buckingham varian acordies con los movimientos de la corte y la tradición. El Sarxentu de les Banderes de la Reina ye la persona encargada de toles banderes que ondean nel palaciu. Hasta 1997 la única bandera que ondeaba yera'l estandarte real, la bandera oficial de la soberana británica que ondeaba cuando la soberana taba nel palaciu. Inclusive en tiempos de llutu, l'estandarte non ondea a mediu estil. Cuando namái ondea otra bandera en palaciu ye en casu del fallecimientu del monarca, que ye cuando se va alzar la del nuevu rei. En 1952, alzóse l'estandarte de reinar madre porque la heredera al tronu entá s'atopaba en Clarence House.

Esta tradición camudó en 1997, tres la muerte de la princesa Diana de Gales, yá que hubo un gran descontentu popular porque la bandera non ondeó a mediu estil. La reina atopar nesi momentu nel castiellu de Balmoral, razón pola cual nun había bandera dalguna ondeando en palaciu. Pero, en respuesta a la opinión pública, la reina ordenó romper el protocolu y darréu colgóse la Union Jack a mediu estil hasta'l día del funeral. Dende esi momentu, la bandera oficial del soberanu británicu ondea cuando ta nel palaciu y ye la bandera del Reinu Xuníu la que ta izada cuando nun se topa nél. Nos casos de fallecimientu de miembros de la familia real o en desgracies nacionales, la bandera cuelga a mediu estil.

El palaciu anguaño[editar | editar la fonte]

Familia real nel balcón del Palaciu de Buckingham.

Anguaño moren nél la reina y el so home, el príncipe Felipe (Duque de Edimburgu) y los condes de Wessex. Tamién s'atopa nél la oficina real. Comparáu con otros castiellos y palacios británicos, Buckingham ye relativamente nuevu, anque simboliza la monarquía británica. A la fin de les guerres mundiales, importantes grupos de xente atacar sol balcón real. Envalórase qu'un millón de persones averar a Buckingham nel 50 aniversariu de la coronación de la reina. Dientro d'eses celebraciones, el guitarrista Brian May tocó'l God save the Queen dende lo alto del palaciu.

Ver tamién[editar | editar la fonte]

Notes y referencies[editar | editar la fonte]

  1. Por tradición, la corte real británica inda mora oficialmente nel palaciu de St. James, lo que supon que, magar los embaxadores estranxeros presenten los sos credenciales ante'l soberanu británicu en Buckingham, queden acreditaos oficialmente na Corte de St. James». Esta anomalía ye, a cencielles, frutu de la tradición, una y bones el palaciu de Buckingham ye, de fechu y pa tolos efectos, la residencia oficial del monarca. Vease: «History of St James's Palace» (inglés). The official website of the British Monarchy (2008/2009). Consultáu'l 26 de xunetu de 2014.
  2. Royal progress: Britain's changing monarchy. Cassell, 146.
  3. «We shall not forget». The Sunday Graphic. 18 de setiembre de 1939. 
  4. Hooton 1997, p. 30.
  5. (1990) The Battle of Britain Day. Greenhill Books, 49–50.
  6. (2000) The Most Dangerous Enemy: A History of the Battle of Britain. Aurum Press, 325.
  7. «Pilot who 'saved Palace' honoured» (en inglés). BBC news website. 2 de payares de 2005. http://news.bbc.co.uk/1/hi/england/leicestershire/4398484.stm. Consultáu 'l 18 de marzu de 2009. 
  8. * Blaikie, Thomas (2002). You look awfully like the Queen: Wit and Wisdom from the House of Windsor. London: Harper Collins. ISBN 0007148747

Bibliografía[editar | editar la fonte]

  • Blaikie, Thomas (2002). You look awfully like the Queen: Wit and Wisdom from the House of Windsor. Londres: Harper Collins. ISBN 0007148747.
  • Harris, John; de Bellaigue, Geoffrey; Miller, Oliver (1968). Buckingham Palace. Nueva York: Viking Press. Biblioteca del Congresu númberu del catálogu: 62-23206.
  • Headley, Olwen (1970). Buckingham Palace. Garrod & Lofthouse Ltd. ISBN 85372086X.
  • Robinson, John Martin (1999). Buckingham Palace. Londres: The Royal Collection, St. James's Palace. ISBN 1902163362.
  • Williams, Neville (1971). Royal Homes. Lutterworth Press. ISBN 0718808037.
  • Woodham-Smith, Cecil (1973). Queen Victoria (vol. 1). Hamish Hamilton Ltd.

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]

Palacio de Buckingham