Parllamentu del Reinu Xuníu

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Parllamentu del Reinu Xuníu
Parliament of the United Kingdom of Great Britain and Northern Ireland
Crowned Portcullis.svg
Houses.of.parliament.overall.arp.jpg
Datos xenerales
Tipu bicameralismu
Estáu Bandera del Reinu Xuníu Reinu Xuníu
Sede Palaciu de Westminster
Formáu por Cámara de los Comunes del Reinu Xuníu
Cámara de los Lores
monarca del Reinu Xuníu
Más información
parliament.uk
Cambiar los datos en Wikidata

El Parllamentu del Reinu Xuníu de Gran Bretaña ya Irlanda del Norte (n'inglés: Parliament of the United Kingdom of Great Britain and Northern Ireland),[1] tamién conocíu como Parllamentu británicu, ye'l órganu llexislativu del Reinu Xuníu y de los sos territorios d'ultramar —que solo tienen soberanía parllamentaria—. A la so cabeza ta'l soberanu. Ye bicameral, incluyendo una Cámara Alta, llamada Cámara de los Lores, y una cámara Baxa, llamada Cámara de los Comunes.

Carauterístiques[editar | editar la fonte]

La Cámara de los Lores inclúi dos distintos tipos de miembros: Los Lores Espirituales (los clérigo senior de la Ilesia d'Inglaterra) y los Lores Temporales (miembros nobles). Los miembros d'esta cámara son escoyíos pola nobleza; antes yeren hereditarios, pero na actualidá solu dos puestos son hereditarios.[2] Per otru llau, los miembros de la Cámara de los Comunes son escoyíos democráticamente. La Cámara de los Lores y la Cámara de los Comunes axuntar en salones separaos nel Palaciu de Westminster (comúnmente conocíu como les Cases del Parllamentu), en Londres la capital británica (más precisamente, nel conceyu—y ciudá—conocida como Ciudá de Westminster). Por convención constitucional, tolos ministros de gobiernu, incluyendo al Primer Ministru son escoyíos dende la Cámara de los Comunes o de la Cámara de los Lores.

El Parllamentu desenvolver a partir del antiguu concilio qu'aconseyaba al Soberanu. Según la constitución, el poder nun ye del Parllamentu sinón de la Reina «Queen-in-Parliament» o'l Rei («King-in-Parliament»), pos ye ella quien tien autoridá soberana. Nos tiempos modernos, el monarca desempeña funciones oficiales y de revisión sobre los actos llexislativos.

El Parllamentu británicu ye de cutiu llamáu la Madre de los Parllamentos», cuidao que los poderes llexislativos de munches naciones —los más destacaos son los miembros de la Commonwealth— adoptaron esti modelu. Sicasí, esta ye una frase de John Bright, quien remarcó'l 18 de xineru de 1865 que «Inglaterra ye la Madre de los Parllamentos» nel contestu de sofitar les demandes pa los derechos al votu nun país qu'empecipiara'l gobiernu parllamentariu.

Ver tamién[editar | editar la fonte]

Bibliografía[editar | editar la fonte]

Referencies[editar | editar la fonte]

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]

Coordenaes: 51°29′57.5″N 00°07′29.1″W / 51.499306°N 0.124750°O / 51.499306; -0.124750