Notiochelidon cyanoleuca

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Map marker icon – Nicolas Mollet – Birds – Nature – white.png Les especies d'aves con nome común en llingua asturiana márquense como NOA. En casu contrariu, conséñase'l nome científicu.
Commons-emblem-notice.svg
 

Infobox animalia.png

Golondrina barranquera
Pygochelidon cyanoleuca -Capao do Leao, Rio Grande do Sul, Brazil-8.jpg
Estáu de caltenimientu
Preocupación menor (LC)
Esmolición menor (IUCN)
Clasificación científica
Reinu: Animalia
Filu: Chordata
Clas: Aves
Orde: Passeriformes
Familia: Hirundinidae
Xéneru: Pygochelidon
Especie: P. cyanoleuca
(Vieillot, 1817)
Sinonimia

Hirundo cyanoleuca Vieillot, 1817

Notiochelidon cyanoleuca (Vieillot, 1817)
[editar datos en Wikidata]

'''Pygochelidon cyanoleuca, ye una especie d'ave paseriforme de la familia de les golondrines (Hirundinidae), qu'añera dende'l sur de Nicaragua hasta América del Sur, sacante nos desiertos y la cuenca del Amazones. La especie del sur ye migratoria, envernando tan al norte como Trinidá, onde ye un visitante regular. La especie nominal del norte puede criase nesa isla.[1]

Dacuando clasificada nel xéneru Pygochelidon,[2] foi primeru descrita formalmente como Hirundo cyanoleuca pol ornitólogu francés Louis Vieillot en 1817, basándose nun espécime que'l creyó que yera de Paraguái.[3] El nome científicu significa lo mesmo que'l nome común n'inglés.

Descripción[editar | editar la fonte]

La golondrina azul y blanco adultu tien un promediu de 11-12 cm de llargu y pesa cerca de 10g. Tien l'envés azul escuru y el banduyu blancu; so les nales y la superficie inferior de la so curtia cola encruciái ye de color negru. La golondrina nueva ye café percima, per debaxo de color beige, y tien una cola menos encruciada. La llamada o cantar ye un runfíu "dzzzhreeee".[4]

Hai tres subespecies. La denomada P. c. cyanoleuca que s'atopa dende Nicaragua y el sur de Trinidá hasta'l noroeste d'Arxentina, Paraguái y Uruguái. La especie migratoria del Sur P.c. patagónica ye más grande (13,5 cm), tien un color más pálidu so les nales y blancu na parte interior de la cubierta de les nales. P.c. peruviana llindar solamente a la mariña de Perú hasta 2500 m d'altitú. Ye más pequeña que la especie patagónica, ye menos blanca so la cola; so les nales y llaterales son más escures.[4]

Ecoloxía[editar | editar la fonte]

Esta ye una golondrina d'árees abiertes, como aldegues y pueblos, granxes y escamplaes de montes. N'América Central ye un ave de tierres altes, pero n'otres partes la so área de distribución puede tomar les tierres baxes hasta una altitú de 4000 m.[5]

Esta especie atopar con frecuencia en pequeñes bandaes, cuando nun ta añerando. La golondrina azul y blancu subsiste principalmente con una dieta d'inseutos, qu'atrapa nel aire, vióse-yos rexuntase onde hai termites.[6] El vuelu suel ser solmenáu, y esta golondrina con frecuencia posar en cables o cañes.[4]

El nial de paya de la golondrina azul y blancu ye construyíu por dambos adultos nuna amplia gama d'orixe natural o cuévanos fechos pol home, dientro de les cualos inclúyense furacos d'árboles y resquiebros de les roques y pontes.[4]

Esta común y popular especie beneficióse grandemente de la deforestación y los asentamientos humanos, que amontaron el so fayadizu habitat y tamién l'aumentu d'alimentu que lu ayudar a esta ave grandemente.[4] Arriendes d'ello, la IUCN nun la considera como especie amenazada.[7]

Referencies[editar | editar la fonte]

  1. ffrench et al. (1991)
  2. Y.g. BLI (2004)
  3. Vieillot (1817): p.509
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 Turner & Rose (1989)
  5. Turner & Rose (1989), Stiles & Skutch (1989)
  6. Olson & Alvarenga (2006)
  7. BLI (2004)
  • BIRDLIFE INTERNATIONAL (BLI) (2004). Pygochelidon cyanoleuca. 2006 IUCN Red List of Threatened Species. IUCN 2006. Retrieved on 02 October 2008.
  • FFRENCH, RICHARD; O'NEILL, JOHN PATTON & ECKELBERRY, DON R. (1991): A guide to the birds of Trinidá and Tobago (2nd ed.). Comstock Publishing, Ithaca, N.Y.. ISBN 0-8014-9792-2
  • OLSON, STORRS L. & ALVARENGA, HERCULANO M. F. (2006): An extraordinary feeding assemblage of birds at a termite swarm in the Serra da Mantiqueira, São Paulo, Brazil. Revista Brasileira de Ornitologia 14(3): 297-299 [English with Portuguese abstract]. PDF fulltext
  • STILES, F. GARY & SKUTCH, ALEXANDER FRANK (1989): A guide to the birds of Costa Rica. Comistock, Ithaca. ISBN 0-8014-9600-4
  • TURNER, ANGELA & ROSE, CHRIS (1989): Swallows and martins: an identification guide and handbook. Houghton Mifflin. ISBN 0-395-51174-7
  • VIEILLOT, LOUIS JEAN PIERRE (1817): Nouvelle Dictionnaire d'Histoire Naturelle (nouvelle ed., vol. 14).

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]

  • Videos na Internet Bird Collection