Glaucidium siju

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Commons-emblem-notice.svg
 
Sijú plataneru
Cuban Pygmy-owl (Glaucidium siju).jpg
Estáu de caltenimientu
Preocupación menor (LC)
Esmolición menor (IUCN)[1]
Clasificación científica
Reinu: Animalia
Filu: Chordata
Clas: Aves
Orde: Strigiformes
Familia: Strigidae
Xéneru: Glaucidium
Especie: G. siju
(Orbigny, 1839)
Subespecies
Sinonimia
  • Noctus siju Orbigny, 1839
  • Glaucidium vittatum Ridgway, 1914
  • [editar datos en Wikidata]

    El sijú plataneru, sijucito, o a cencielles sijú (según la SEO miagón sijú[2]), ye una especie d'ave estrixiforme de la familia de los búhos (Strigidae). Ye endémica de Cuba. Ye un miagón o búho pequeñu, común en tol país, qu'habita nos montes y en sitios arbolaos del campu y de les contornes de ciudaes. Ye'l más pequeñu de los búhos antillanos.

    Nomes[editar | editar la fonte]

    En llatín Glaucidium significa “d'el color del glaucio” (una yerba) y siju pol nome común y aborixe sijú; vittatum significa en llatín faxáu”. Los indios llamar tamién cuyaya. Llámase-y plataneru non por comer plátanos, sinón por ser frecuente nos platanales. N'inglés ye llamáu Cuban pygmy-owl.

    Subespecies[editar | editar la fonte]

    Decripción[editar | editar la fonte]

    Esti sijú mide unos 17 cm de llargu, la fema ye mayor que'l machu. El so cuerpu ye compactu. La cabeza pela parte cimera ye de color castañu claru con motudos blancucios. El llombu ye castaña con barrados blancucios. La so cara y el gargüelu son clares pardu amarellentaes. El pechu ye variante en blancu motudu de castañal clara. Les otres partes inferiores más posteriores son blanques. La cola ye bien corta con timoneres escures con barrados transversos blancos. Los güeyos son mariellos. El picu y la cara axacente son verdosos. Les pates son curties y dafechu cubiertes por plumes curties y blancucies. Los deos son de color verdosu. Na nuca tien dos enllordies negres a manera de falsos güeyos que pueden poner escontra'l frente al xirar la cabeza 180 graos. Los xuveniles tienen l'envés castañu acoloratáu ensin barrados y la parte cimera de la cabeza ensin motudos y el banduyu dacuando con llurdios rayaos escures.

    En dómines de cortexu'l machu llevanta la so cola hasta tocar casi'l so llombu y mover escontra los llaos ensin mover el so cuerpu. El sijú plataneru tien vezos de caza nocherniegos y diurnos. Ye malo de ver, anque se-y escucha frecuentemente nos llugares qu'habita y suel dexar que se-y averen. El so vuelu de caza ye rápidu, pero si non, vuela amodo y curties distancies. Aliméntase de llagarteses, pequeñes aves, inseutos y canesbes pos pola so pequeñez nun puede atacar royedores o otres aves. Si la presa ye pequeña tragar entera, si non, puede despedazarla.

    Pueden ser mansos cuando son calteníos en cautiverio dende pitucos, anque resulta difícil pol so voracidad y polos sos requerimientos d'alimentu vivo, yá que a base de carne nun viven enforma tiempu.

    Nial[editar | editar la fonte]

    Añera de marzu a mayu en cuévanos naturales d'árboles o otres, xeneralmente en niales abandonaos de carpinteros. Pon de trés a cuatro güevos blancos de 3 cm por 2,5 cm.

    Ver tamién[editar | editar la fonte]

    Referencies[editar | editar la fonte]

    1. BirdLife International (2009). «Glaucidium siju» (inglés). Llista Roxa d'especies amenazaes de la UICN 2019. Consultáu'l 24 d'ochobre de 2011.
    2. Bernis, F; De Juana, E; Del Hoyo, J; Fernández-Cruz, M; Ferrer, X; Sáez-Royuela, R; Sargatal, J (2000). «Nomes en castellán de les aves del mundu recomendaos pola Sociedá Española d'Ornitoloxía (Quinta parte: Strixiformes, Caprimulxiformes y Apodiformes)». Ardeola. Handbook of the Birds of the World (Madrid: SEO/BirdLife) 47 (1):  pp. 123-130. ISSN 0570-7358. http://www.seo.org/wp-content/uploads/tmp/docs/vol_47_1_quinto.pdf.  Consultáu'l 24 d'ochobre de 2011.
    • García, F. (1987). Les Aves de Cuba. Especies reinales. Subespecies reinales. Tomos I ya II. Editorial Xente Nuevo, L'Habana. 207 pp.
    • Garrido, O.H.; Kirkconnell, A. (2000). Birds of Cuba. Helm Field Guides, Londres. 253 pp.

    Enllaces esternos[editar | editar la fonte]