Estrella Colorada de Belgráu

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Datos xenerales
Nomatu(os) Zvezda (Estrella)
Crveno-beli (Roxiblancos)
Fundación 4 de marzu de 1945(74 años)
Presidente Bandera de Serbia Svetozar Mijailović
Entrenador Bandera de Montenegru Miodrag Božović
Instalaciones
Estadiu Rajko Mitić
Allugamientu Belgráu (Serbia)
Capacidá 55,538
Uniforme
Kit left arm redstar1718h.png
Kit body redstar1718h.png
Kit right arm redstar1718h.png
Kit shorts redstar1718h.png
Titular
Kit left arm.svg
Kit body redstar1718a.png
Kit right arm redstar1718a.png
Kit shorts levanger17h.png
Alternativu
Cabera temporada
Lliga Bandera de Serbia Superliga Serbia
(2016-17) Subcampeón
Títulos 27 (19 en Yugoslavia(per cabera vegada en 2015-16)
Copa Bandera de Serbia Copa de Serbia
(2016-17) Subcampeón
Títulos 22 (19 en Yugoslavia(per cabera vegada en 2011-12)
Sitiu web oficial
[editar datos en Wikidata]

L'Estrella Colorada de Belgráu (serbiu: Fudbalski klub Tsrvena Zvezda Beograd; serbiu cirílicu: Фудбалски клуб Црвена звезда Београд) ye un club de fútbol serbiu con see na ciudá de Belgráu. Foi fundáu'l 4 de marzu de 1945 como parte de la Sociedá Deportiva Estrella Colorada y anguaño xuega na Superliga Serbia. Apuesta los sos alcuentros como local nel Estadiu Estrella Colorada, conocíu popularmente como "Pequeñu Maracaná", con capacidá pa 55.538 espectadores.

Ye'l club más galardonáu de Serbia, con 27 títulos de Lliga y 22 de Copa. En 1991 convertir nel únicu club de la estinguida Yugoslavia en ganar la Copa d'Europa y l'únicu de Europa del Este en llograr la Copa Intercontinental que ganó tamién en 1991. Na temporada siguiente, la Estrella Colorada llegó a les semifinales de la Lliga de Campeones de la UEFA, yá que yá algamó en 1957 y 1971. En 1979, llegaron a la final de Acopar UEFA, pero perdió contra'l Borussia Mönchengladbach. Tamién algamaron les semifinales de 1975 na Recopa d'Europa.

Caltien una gran rivalidá col FK Partizan con quien apuesta'l Derbi Eternu de Belgráu y que caltién una de les rivalidaes futbolístiques más grandes de tolos tiempos. Según les últimes encuestes, la Estrella Colorada de Belgráu ye'l club de fútbol más popular en Serbia, con casi'l 48,2% de la población que se considera siguidor del club.[1] Asina mesmu ye tamién bien popular en Montenegru y la República Srpska, la entidá serbia dientro de Bosnia y Herzegovina.[2] N'Ochobre del 2017, la FIFA por aciu un comunicáu dio a conocer qu'el campeones de la intercontinental sería reconocíos como campeones del mundu. Al conquistar esti títulu la Estrella Colorada en 1991 frente a Colo-Colo reconózse-yos como campeones del mundu, amás de ser l'únicu equipu serbiu y de la estinguida Yugoslavia que tien esta reconocencia.

Historia[editar | editar la fonte]

En febreru de 1945, mientres la Segunda Guerra Mundial, los miembros de la comunidá Lliga Xuvenil Antifascista de Serbia Xunida decidieron formar una Sociedá de Moces de la Cultura Física, que se convertiría na Estrella Colorada de Belgráu el 4 de marzu d'esi mesmu añu.[3] A la fin de la Segunda Guerra Mundial, dellos clubes anteriores a la guerra fueron eslleíos por cuenta de que xugaren partíos mientres el conflictu y fueron tachaos de collaboradores poles autoridaes comunistes del mariscal Pedrete. Dos d'estos clubes de Belgráu fueron el SK Jugoslavija y el BSK Belgráu. La Estrella Colorada formar a partir de los restos del Jugoslavija y tomó l'estadiu Jugoslavija, les oficines, el xugadores, ya inclusive el so colores coloráu y blancu. El nome d'Estrella Colorada foi asignáu al club dempués d'un llargu discutiniu, y el vicepresidentes primeros de la Sociedá de Deportes, Zoran Žujović y Slobodan Ćosić, fueron quien adoptaron el colores.[4] La Estrella Colorada xugó'l so primer partíu de fútbol na hestoria del club contra del Primer Batallón de la Segunda Brigada de KNOJ (Cuerpu de Defensa Popular de Yugoslavia) y ganó 3-0. Cinco díes más tarde, la seición de fútbol formóse oficialmente, dirixíu por Kosta Tomašević y Predrag Đajić.

Imaxe del partíu Estrella Colorada-Manchester United en Belgráu, en 1958, hores primero que l'equipu inglés (na semeya) estrellar nun accidente aereu en Múnich.

El club ganó'l so primer campeonatu nacional de lliga en 1953 con una plantía formada por xugadores como Vladimir Beara, Vladimir Durković, Branko Stanković, Vladica Popović, Rajko Mitić, Bora Kostić y Dragoslav Šekularac. El xugadores ganaron cuatro campeonatos de Yugoslavia y dos Acopes, ensin perder la oportunidá de ganar tolos trofeos yugoslavos mientres cinco temporaes consecutives. Como campeonos, la Estrella Colorada de Yugoslavia participó na Copa d'Europa 1957-58, onde fueron esaniciaos, 5-4 nel global, polos campeones ingleses del Manchester United nos cuartos de final. L'equipu británicu, dirixíu por Matt Busby, venció por 2-1 a la Estrella Colorada nel partíu d'ida en Old Trafford y empató, 3-3, en Belgráu nel partíu de vuelta el 5 de febreru nel estadiu JNA. El partíu de vuelta pasó tristemente a la hestoria por ser el postreru partíu xugáu polos "Busby Babes", yá que nel vuelu de regresu a Inglaterra, a otru día, l'avión s'estrelló en Múnich, Alemaña Occidental, y perecieron 23 persones, ente elles ocho xugadores del Manchester United.[5]

En 1958, la Estrella Colorada ganó'l so primer títulu oficial européu, la Copa Mitropa, que fuera xugáu mientres el branu, na posa ente temporaes. Dempués de la Copa Mitropa, una de les figures más influyentes de la hestoria de la Estrella Colorada empezó a surdir con fuercia pal cambéu del club. Miljan Miljanić foi xugador de fútbol na Estrella Colorada na década de 1950, pero foi mientres el so mandatu como primer entrenador nel branu de 1966, cuando algamó la fama. Na primer temporada, camudó por completu l'alliniación del club y el club terminó quintu na tabla, la mesma posición que nel añu anterior. Darréu, la xeneración liderada por Draguen Džajić, oficialmente'l meyor xugador na hestoria de Serbia y unu de los meyores estremos esquierda na hestoria del fútbol,[6][7][8] empezó a dexar una fonda buelga nel fútbol yugoslavo y serbiu.

Tres la era Miljanić llegó la de Gojko Zec, que'l so reináu como entrenador diba durar cuatro años y ganar pa la Estrella Colorada tres campeonatos de lliga y la primera gran final europea. La primer temporada con Gojko Zec na direición deportiva foi una verdadera demostración de fuercia, pos ganó la lliga con una ventaya de nueve puntos sobre tolos sos rivales, lo que yera, hasta esi momentu, el mayor marxe de victoria na hestoria del campeonatu yugoslava. Na temporada siguiente, la Estrella Colorada terminó segundu na lliga, pero robló una gran actuación na Copa de la UEFA 1978-79. Dempués d'esaniciar a equipos como'l Arsenal, West Bromwich Albion y el Hertha BSC, los Crveno-beli llograron per primer vegada algamar la final d'una competición europea de la UEFA, na que se midieron al Borussia Mönchengladbach, equipu que xugó cinco finales europees ente 1973 y 1980. Nel partíu d'ida apostáu nel "Marakana" de Belgráu, los yugoslavos se adelanteron con un gol de Miloš Šestić, pero Ivan Jurišić, en mesma puerta, empató'l partíu pal Gladbach. El partíu de vuelta nel Rheinstadion en Düsseldorf, l'equipu alemán venció por un gol a cero en concediendo l'árbitru italianu Alberto Michelotti un penalti dudosu tresformáu por Allan Simonsen. El Borussia Mönchengladbach ganó 2-1 nel global.

La Estrella Colorada nun partíu en "Marakana" en 1983.

Dempués de la década de 1970, el club apostó una tirante eliminatoria ante'l Barcelona de Udo Lattek na segunda ronda de la Recopa d'Europa 1982-83. Nel partíu d'ida, frente a unos 100.000 espectadores en "Marakana", la Estrella Colorada perdió 2-4 con dos goles de Rajko Janjanin per parte serbia, ente que Schuster y Maradona, con dos goles cada unu, fixeron los goles visitantes. N'España, el Barcelona venció por dos goles a unu. Gojko Zec volvió al equipu en 1983 y namái atopó un xugador del equipu qu'entrenara en 1977, Miloš Šestić. Zec repitió un ésitu similar al del so mandatu anterior al ganar el campeonatu darréu dempués de la so llegada. Más tarde dexaría'l club tres el polémicu escándalu Scheiber, que foi la resultancia d'irregularidaes na temporada 1986.

Cola salida de Zec en 1986, hubo grandes cambeos nel club. La xestión del club, dirixíu por Draguen Džajić y Vladimir Cvetković, símbolos de los equipos de fútbol y baloncestu, respeutivamente, de la Estrella Colorada, empezó a construyir un equipu que pudiera competir nel panorama internacional con ésitu. Mientres esi branu, Velibor Vasović convertir n'entrenador y fichó talentosos xugadores nuevos como Draguen Stojković y Borislav Cvetković. Na primer temporada empezó con puntos de penalización por cuenta de los escándalos d'amañu de partíos de la temporada anterior, polo que la Estrella Colorada centrar na Copa d'Europa. En 1987 instauróse un plan de cinco pol club col únicu fin de ganar la Copa d'Europa.

Miniatura de la Copa d'Europa que ganó la Estrella Colorada en 1991.

Nestos cinco temporaes, la Estrella Colorada ganó cuatro campeonatos nacionales, y nel postreru de los cuatro años d'apoxéu, el club ganó la Copa d'Europa en 1991. L'equipu esanició al Rangers, Dynamo Dresden y Bayern Múnich antes de llegar a la final.[9] La histórica semifinal col Bayern en Belgráu decidir con un gol nel últimu minutu anotáu por Klaus Augenthaler en mesma puerta. L'entrenador Ljupko Petrović llevó al equipu a Italia una selmana antes de la final, col fin de preparar a los xugadores ante'l partíu col Olympique Marsella. Hasta esi momentu, la trayeutoria y el xuegu de la Estrella Colorada fuera espectacular, con 18 goles en 8 partíos, ente que'l campeón francés marcó 20, polo que s'esperaba que la 100ª final europea fuera un espectáculu de goles.[10] Sicasí, tanto Petrović como Raymond Goethals optaron por un planteamientu defensivu y el partíu convertir nuna guerra de gastadura.[10] La final dir a la riola de penaltis, onde la Estrella Colorada ganó por 5-3 el 29 de mayu de 1991,[10] ante 60.000 espectadores y 20.000 aficionaos yugoslavos nes graes del Stadio San Nicola de Bari. Darréu, l'equipu consiguió la Copa Intercontinental en Tokiu el 8 d'avientu d'esi mesmu añu al vencer al Colo-Colo. El delanteru Darko Pančev consiguió la Bota d'Oru esi añu polos sos 34 goles, cerrando la meyor temporada na hestoria del club.

Robert Prosinečki unu de los meyores xugadores de la hestoria de la Estrella Colorada y lleenda del club.

El club viose debilitáu pola marcha de gran parte de la xeneración de campeones en 1992 a Italia y España. A cambéu, la direición técnica fichó xugadores como Anto Drobnjak y Ilija Ivić. Amás, la Estrella Colorada tuvo que defender el títulu continental fora del so país por cuenta de la guerra en Yugoslavia, lo qu'amenorgó notablemente les sos posibilidaes de revalidar el campeonatu d'Europa. La UEFA camudó'l formatu de la competición esi añu y la renombró Lliga de Campeones na so edición 1991-92, na que participaron los ocho meyores equipos del continente.

Na competición doméstica, unu de los sos principales rivales, el Dinamo Zagreb, abandonó la lliga al igual que tolos otros equipos de Croacia, Macedonia y Eslovenia, polo que'l campeonatu nuna Yugoslavia tarazada xugóse en cantu de la guerra de Bosnia. A finales de mayu, la ONX tenía yá'l país en virtú de les sanciones correspondientes y el fútbol yugoslavo quedó desallugáu de la escena internacional. La desintegración de Yugoslavia, la guerra civil (1992-1995), la inflación y les sanciones de la ONX significaron un duru golpe pa la Estrella Colorada. Nel periodu entendíu ente mayu de 1992 y mayu de 2000, namái se celebró en "Marakana" un campeonatu de lliga, coincidiendo con un claru dominiu del so gran rival, el FK Partizan. Sicasí, consiguió ganar cinco acopes, xuntu con delles actuaciones meritories en competición europea, ente ellos el famosu enfrentamientu na Recopa d'Europa de 1996-97 contra'l FC Barcelona de Ronaldo y Hristo Stoitchkov.

Darréu dempués de que terminara'l bombardéu de la OTAN sobre Yugoslavia, la Estrella Colorada ganó la so 17ª Copa yugoslava na so hestoria al ganar 4-2 contra'l Partizan. Namái una temporada más tarde, el club volvió a los escenarios europeos na Lliga de Campeones de la UEFA 2001-02, onde la Estrella Colorada foi esaniciáu pol Bayer Leverkusen (0-0 y 0-3) na fase previa, subcampeón d'Europa esi añu.

Nes rondes clasificatorias de la Lliga de Campeones de la UEFA 2006-07, la Estrella Colorada foi esaniciáu (por marcador 3-1 global) pol AC Milan, que terminó ganando la competición. Per otra parte, la campaña nel Grupu F de la Copa de la UEFA 2007-08 foi una gran decepción pal club, teniendo en cuenta que'l primer partíu contra'l Bayern Múnich namái lo perdió nel últimu minutu (2-3 en Belgráu). Los xugadores más importantes de la Estrella Colorada qu'apaecieron nesti periodu fueron Nikola Žigić, Marko Pantelić, Boško Janković, Aleksandar Luković, Dušan Basta, Milan Biševac, Nenad Milijaš, Ognjen Koroman, Segundu Alejandro Castillo, Ibrahima Gueye o Dušan Đokić.

La SuperLiga Serbia foi fundada —yá como competición independiente de los anteriores estaos frutu de la desintegración yugoslava— en 2006 y l'Estrella Colorada consiguió'l títulu na temporada inaugural 2006–07 de forma brillosa. Sicasí, dende aquel campeonatu, el Partizan foi'l claru dominador de la lliga serbia venciendo en toles ediciones.

Colores y escudu[editar | editar la fonte]

A la fin de la Segunda Guerra Mundial, dellos clubes yugoslavos d'antes de la guerra fueron eslleíos por haber xugáu partíos mientres el conflictu y fueron etiquetaos poles autoridaes comunistes del mariscal Pedrete de "collaboradores". Unu d'estos clubes yera'l SK Jugoslavija de Belgráu. La Estrella Colorada formar a partir de los restos del Jugoslavija y adoptó el so colores coloráu y blancu.

L'uniforme tradicional de la Estrella Colorada ye camiseta a rayes verticales coloraes y blanques y pantalones curtios y medies de color coloráu o blancu. Dacuando utilízase un uniforme totalmente colloráu o totalmente blancu. La Estrella Colorada utiliza tamién como uniforme de visitante de terceres, una camiseta totalmente azul, pero bien escasamente, polo que'l club utiliza toos el colores de la bandera serbia.

L'escudu ye una estrella de cinco puntes de color coloráu con cantos blancos, sobre un fondu coloráu y blancu. Amás, el conxuntu del escudu enmarcar con color oro. Los dos estrelles d'oru na parte cimera del so emblema ye símbolu de veinte títulos ganaos.

Historial de fabricantes deportivos
Años Marca deportiva !Patrocinador
1979–1991 Puma Prvi Maj Pirot

Llei Cooper - Kristal Zaječar - Drina - Casucci - DEXIM

1991–1994 Hummel Classic
1994–1996 Diadora Beobanka
1996–1998 Kappa
1998–2001 Pils Light
2001–2002 Adidas
2002–2005 Wiener Städtische

Sharp

2005–2006 Toyota
2006–2008 Nike
2008–2009
2010 2344 – Za moju Zvezdu
2010–2012 Gazprom
2012–2013 Legea
2013– Puma

Estadiu[editar | editar la fonte]

Artículu principal: Estadiu Estrella Colorada
El Estadiu Estrella Colorada dende l'aire.

La Estrella Colorada disputa los sos partíos como local nel estadiu Estrella Colorada. Con una capacidá máxima d'alredor de 60.000 espectadores, de los cualos 55.538 son asientos, ye l'estadiu más grande de Serbia y de la ex Yugoslavia. L'estadiu inaugurar en 1963, pero nel intre del tiempu, y debíu al fechu de que la capacidá del estadiu aportó a de 110.000 espectadores, popularizóse'l llamatu de "Marakana", pol famosu estadiu Maracaná de Brasil, hasta'l puntu de convertise nel llamatu oficial del estadiu. "Marakana" llogró la reputación de ser un terrén bien difícil pa los equipos visitantes a mediaos de los años 1990 y, col fin de satisfaer les demandes de la UEFA pa la comodidá y la seguridá de los espectadores, los llugares de pies nel estadiu esaniciáronse dafechu ya instaláronse asientos nos cuatro tribunes. Nos últimos años, la capacidá del estadiu amenorgóse gradualmente, siguíu de distintes modernizaciones.

En 2008, el club construyó'l sistema de calefacción per debaxo del terrén de xuegu, ameyoró'l sistema de drenaxe ya instaló un nuevu verde. El campu d'entrenamientu, que s'atopa al llau del estadiu, tamién foi anováu por unu de verde sintéticu y l'instalación d'equipos de llume totalmente modernizaos. En 2011, l'estadiu tamién recibió un nuevu videomarcador LED. Na tribuna central esiste una zona denomada Pet Zvezdinih Zvezda (n'español: los cinco estrelles de la Estrella Colorada), que consisten en cinco palcos, onde cada unu lleva'l nome d'unu de los xugadores llexendarios del club (Mitić, Šekularac, Džajić, Petrović, Stojković), dos palcos VIP y otra galería VIP especial con más de 450 asientos. Tien tamién palcu pa la prensa con una capacidá de 344 asientos, incluyendo siete asientos extra-alcontradizos, un centru de medios de comunicación, la Rede Café y un restorán. Na tribuna oeste del estadiu atopa la tienda oficial de la Estrella Colorada, xuntu con una tienda de Delije. Les midíes del terrén de xuegu son de 110 x 73 m, y ta allumáu por un sistema de lluz artificial de 1.400 lux. Según el conocíu portal web alemán Stadionwelt, el "Marakana" de Belgráu atopar nel Top 50 d'estadios de fútbol n'Europa que tienen de ser visitaos.[11] En 2012, el portal estauxunidense Bleacher Report asitió al estadiu Estrella Colorada, especialmente cuando s'atopa llenu d'aficionaos, nel primer llugar ente los estadios más intimidantes del mundu.[12]

Nuevu estadiu[editar | editar la fonte]

En 2012, el conseyu executivu de la Estrella Colorada robló un memorándum pa la reconstrucción del Estadiu Estrella Colorada.[13] L'estadiu actual espérase que sía rediseñado pola empresa china NCEC (Natong Construction Engineering Constructing Co.) en sociedá cola empresa portuguesa Sonae. Les 34,8 hectárees de tierra, llamada "Zvezdani Grad" (Ciudá estrellada), van acoyer l'estadiu con capacidá pa 50.000 espectadores sentaos, ximnasiu, servicios médicos, centru comercial y de Spa, torres d'oficines, un hotel de cinco estrelles, modernos bloques d'apartamentos y un aparcamientu soterrañu. L'espaciu ente l'estadiu y el centru comercial, que va dexar una visita nel branu y l'iviernu, va utilizar pa mercaos, cafés, restoranes, y ufierten un espaciu pa esposiciones temporales y presentaciones. La taquilla y la tienda oficial del club tamién se van asitiar esta zona cubierta. Na azotea del centru comercial va incluyise un xardín públicu con entrada del centru comercial, onde los visitantes pueden esfrutar de vistes panorámiques de Belgráu. L'estadiu va tar cubiertu con paneles solares que van complementar les necesidaes enerxétiques del estadiu, otros ámbitos va utilizar pa la recoyida d'agua procedente de l'agua pal riego de los campos de fútbol y zones verdes del complexu. El nuevu estadiu va ser reconocíu pol símbolu del club, la Estrella Colorada, la estructura principal del estadiu va ser en forma d'estrella de cinco puntes. El costo del proyeutu envalorar ente 450 y 600 millones d'euros. De ser, finalmente, el costu de 600 millones, convertir nel tercer estadiu —dempués del nuevu estadiu de Wembley y el Estadiu Olímpicu de Montreal— más caru del mundu.[14][15]

Rivalidá[editar | editar la fonte]

Artículu principal: Derbi Eternu de Belgráu

El rival históricu de la Estrella Colorada ye'l FK Partizan, que forma parte de la otra gran y popular sociedá deportiva en Serbia. Dambos apuesten el Večiti derbi o derbi eternu de Belgráu.[16] Los clubes son los más populares de Montenegru y la República Srpska, pero tamién tienen munchu siguidores nel restu de les antigües repúbliques yugoslaves, según na diáspora yugoslava.

La rivalidá empecipióse darréu dempués de la creación de los dos clubes en 1945. La Estrella Colorada foi fundada con estrechos venceyos col Ministeriu del Interior y el Partizan como la seición de fútbol del Exércitu Popular Yugoslavu.[16] De magar, dambos clubes fueron dominantes nel fútbol nacional. El partíu ye particularmente conocíu pola pasión de los siguidores de la Estrella Colorada, llamaos Delije, y los partidarios del Partizan, los Grobari («sepultureros»). Les tribunes de los dos enchíes preparen fueos artificiales, confeti de colores, banderes, rollos de papel, antorches, fumu, tambores, cartelos xigantes y coreografíes que s'utiliza pa crear el grandor visual y aplicar presión psicolóxica sobre los equipos visitantes, d'ende'l lema "Welcome to Hellgrade" («Bienveníos a Infiernográu», xuegu de pallabres n'inglés con hell —infiernu— y Belgrade).[17] La rivalidá tamién s'intensifica pol fechu de que dambos clubes tienen los sos estadios asitiaos a namái unos cientos de metros de distancia.[16]

El duelu ye consideráu como una de les rivalidaes más llonxeves y peligroses del fútbol mundial.[18][19] En 2009, el diariu británicu Daily Mail clasificó'l partíu ente los dos grandes del fútbol de Belgráu como'l cuartu derbi más importante ente los diez mayores rivalidaes del fútbol de tolos tiempos.[2] La mayor arribación de públicu a un derbi de Belgráu foi de 100 000 espectadores (90 142 con entraes) el 7 de payares de 1976 nel estadiu Estrella Colorada.[20] La victoria más amplia foi llograda pol Partizan, 7–1, el 6 d'avientu de 1953 nel estadiu Partizan.[20][21]

Afición[editar | editar la fonte]

Afición de la Estrella Colorada nel Marakana.

Diversos estudios d'opinión pública alluguen a Estrella Colorada como'l club con mayor cantidá simpatizantes en Serbia. Ente ellos, un sondéu realizáu en septiembre de 2007 pol institutu d'investigación de mercáu Mediana Adria determinó qu'Estrella Colorada ye l'equipu con más preferencies con un 43% de l'amuesa, siguíu pol FK Partizan con un 32,3%.[22] De la mesma, una encuesta realizada pola consultora Faktor plus en febreru de 2008 a 2.000 persones d'ente 15 y 70 años, tamién lo asitió al tope de la llista con un 48,2% d'adherencies frente a 30,5% del segundu allugáu.

El principal grupu d'aficionaos entamaos de la Estrella Colorada recibe'l nome de Delije (en cirílicu Делије), que puede ser traducíu como "Mozos valientes y coraxudos" o a cencielles "Héroes", que allúguense nel sector norte del Estadiu Estrella Colorada. Cabo mentar que, nel marcu de les primeres eleiciones multipartidistas de Croacia en 1990, el siguidores de la Estrella Colorada protagonizaron graves distubios frente a los aficionaos del Dinamo Zagreb, episodiu qu'acentuó los conflictos étnicos na antigua Yugoslavia y que ye consideráu como'l puntu de partida simbólicu de la Guerra Croata d'Independencia. Nel mesmu sentíu, la cantarada Srbija do Tokija, creáu por aficionaos de la Estrella Colorada tres el so trunfu na Copa Intercontinental 1991 en Tokiu, foi darréu adoptáu por paramilitares serbios mientres les múltiples Guerres yugoslaves de los años 1990.

Xugadores[editar | editar la fonte]

Artículu principal:

Plantía 2015-16[editar | editar la fonte]

Núm. Nac. Posición Xugador Edá Procedencia}}
Bandera de Serbia POR Damir Kahriman 34 años Bandera de Ucraína SC Tavriya Simferopol
Bandera de Serbia DEF Marko Petković 26 años Bandera de Serbia OFK Belgráu
Bandera de Serbia DEF Aleksandar Luković 36 años Bandera de Rusia FC Zenit de San Petersburgu
Bandera de Costa Rica Plantía:Football squad player/role/D'EL John Jairo Ruiz 25 años Bandera de Ucraína FC Dnipro Dnipropetrovsk
Bandera de Montenegru DEF Savo Pavićević 38 años Bandera de Xipre Anorthosis Famagusta
Bandera de Brasil MED Bruno Matos 29 años Bandera de Serbia FK Novi Pazar
Bandera de Serbia MED Srđan Plavšić 23 años Bandera de Serbia Spartak Subotica
Bandera de Serbia DEF Miloš Cvetković 29 años Bandera de Serbia FK Napredak Kruševac
Bandera de Países Baxos MED Mitchell Donald 30 años Bandera de Rusia FC Mordovia Saransk
Flag of Antigua and Barbuda.svg Plantía:Football squad player/role/D'EL Joshua Parker 28 años Bandera d'Eslovenia NK Domžale
Bandera de Serbia MED Mihailo Ristić 23 años Bandera de Bosnia y Herzegovina FK Rudar Ugljevik
Bandera de Serbia POR Marko Trkulja 29 años Bandera de Serbia Spartak Subotica
Bandera de Serbia DEF Dušan Anđelković 37 años Bandera de Rusia FC Krasnodar
Bandera de Serbia DEF Miloš Stojanović 22 años Bandera de Serbia FK Bežanija Novi Beograd
Bandera de Serbia Plantía:Football squad player/role/D'EL Nenad Gavrić 27 años Bandera de Serbia FK Napredak Kruševac
Bandera de Serbia DEF Zoran Rendulić 35 años Bandera de Serbia FK Čukarički
Bandera d'Arxentina DEF Luis Ezequiel Ibáñez 31 años Bandera d'Hungría Győri ETO Football Club
Bandera de Montenegru Plantía:Football squad player/role/D'EL Petar Orlandić 28 años Bandera de Israel Hapoel Tel Aviv Football Club
Bandera de Serbia DEF Srđan Babić 23 años Bandera d'España Real Sociedá B

Distinciones individuales[editar | editar la fonte]

Goliadores en Primer División[editar | editar la fonte]

Goliadores en torneos internacionales[editar | editar la fonte]

Balón de Plata[editar | editar la fonte]

Balón de Bronce[editar | editar la fonte]

Bota d'Oru[editar | editar la fonte]

Trofeo Bravo[editar | editar la fonte]

Entrenadores[editar | editar la fonte]

Artículu principal:

Personal Alministrativo[editar | editar la fonte]

Presidente: Draguen Džajić.
Vice-presidente: Nebojša Čović.
Xerencia Actual

Presidentes[editar | editar la fonte]

  • Flag of Yugoslavia (1946-1992).svg Mita Miljković (1948–1951)
  • Flag of Yugoslavia (1946-1992).svg Isa Jovanović (1951–1952)
  • Flag of Yugoslavia (1946-1992).svg Sava Radojčić (1952–1954)
  • Flag of Yugoslavia (1946-1992).svg Dragoslav Marković (1954–1955)
  • Flag of Yugoslavia (1946-1992).svg Milić Bugarčić (1955–1956)
  • Flag of Yugoslavia (1946-1992).svg Dragoje Đurić (1956)
  • Flag of Yugoslavia (1946-1992).svg Dušan Blagojević (1956–1960)
  • Flag of Yugoslavia (1946-1992).svg Milić Bugarčić (1960–1963)
  • Flag of Yugoslavia (1946-1992).svg Radovan Pantović (1963–1965)
  • Flag of Yugoslavia (1946-1992).svg Dušan Blagojević (1965–1968)
  • Flag of Yugoslavia (1946-1992).svg Nikola Bugarčić (1968–1977)
  • Flag of Yugoslavia (1946-1992).svg Radovan Pantović (1977–1981)
  • Flag of Yugoslavia (1946-1992).svg Brana Dimitrijević (1981–1982)
  • Flag of Yugoslavia (1946-1992).svg Vlastimir Purić (1982)
  • Flag of Yugoslavia (1946-1992).svg Miladin Šakić (1982–87)
  • Flag of Yugoslavia (1946-1992).svg Bandera de Serbia y Montenegru Svetozar Mijailović (1987–1993)

Númberos Retiraos[editar | editar la fonte]

  • 12Delije - 12vo xugador, n'honor a los hinches del equipu.

Clubes afiliaos[editar | editar la fonte]

Palmarés[editar | editar la fonte]

La Estrella Colorada nun partíu clasificatorio pa la Lliga de Campeones de la UEFA 2006-07, frente al Cork City.

Torneos nacionales (51)[editar | editar la fonte]

Bandera de Serbia Competición Nacional Títulos Subtítulos
Primer Lliga de Yugoslavia (19/9) 1951, 1953, 1956, 1957, 1959, 1960, 1964, 1968, 1969, 1970, 1973, 1977, 1980, 1981, 1984, 1988, 1990, 1991, 1992. 1949, 1950, 1952, 1961, 1972, 1978, 1982, 1986, 1989.
Superliga de Serbia (8/15) 1995, 2000, 2001, 2004, 2006, 2007, 2014, 2016. 1993, 1994, 1996, 1997, 1998, 2002, 2003, 2005, 2008, 2010, 2011, 2012, 2013, 2015, 2017.
Copa de Yugoslavia (12/7) 1948, 1949, 1950, 1958, 1959, 1964, 1968, 1970, 1971, 1982, 1985, 1990. 1952, 1954, 1973, 1980, 1984, 1988, 1991.
Copa de Serbia (3/1) 2007, 2010, 2012. 2017.
Copa de Serbia y Montenegru (9/4) 1993, 1995, 1996, 1997, 1999, 2001, 2002, 2004, 2006. 1992, 2001, 2003, 2005.

Torneos internacionales (2)[editar | editar la fonte]

Bandera de las Naciones Xuníes Competición Internacional Títulos Subtítulos
Lliga de Campeones de la UEFA (1) 1991.
Copa Intercontinental (1) 1991.
Copa Mitropa (2) 1958, 1968. (Non Oficial)
Supercopa d'Europa (0/1) 1991.

Torneos amistosos (19)[editar | editar la fonte]

Xuveniles
  • Campeonatu xuvenil yugoslavu (8): 1953, 1969, 1977, 1979, 1980, 1982, 1983, 1988.[27]
  • Copa Yugoslavia sub-18 (5): 1964, 1966, 1969, 1987, 1990.[28]
Torneos internacionales xuveniles
  • Kvarnerska rivijera (4): 1954, 1955, 1969, 1978.[29]
  • Tornéu internacional sub-19/20 de Bellinzona (2): 1959, 1963.[30]

Participación en Competiciones de la UEFA[editar | editar la fonte]

Referencies[editar | editar la fonte]

  1. Svaki drugi Srbin navija za Crvenu zvezdu retrieved from www.b92.net, 18 March 2008
  2. 2,0 2,1 THE LIST: The greatest rivalries in club football, Nos 10–1
  3. FIFA (ed.): «FK Crvena Zvezda Beograd - El títulu llega a la península Balcánica». Consultáu'l 18 de marzu de 2013.
  4. FK Crvena Zvezda (ed.): «Историја» (serbiu). Consultáu'l 30 de xunetu de 2012.
  5. Munich Air Crash
  6. The Guardian (ed.): «Puff goes Magic Draguen's reputation» (inglés) (12 de febreru de 2008). Consultáu'l 18 de marzu de 2013.
  7. Bleacher Report (ed.): «Soccer's 18 Best Wingers of All Time: Draguen Dzajic» (inglés) (3 de febreru de 2012). Consultáu'l 18 de marzu de 2013.
  8. IFFHS (ed.): «Meyor Xugador Européu del Sieglu» (inglés). Consultáu'l 18 de marzu de 2013.
  9. UEFA.com (ed.): «UEFA Champions League 1990/91 - History - Crvena Zvedza» (inglés). Consultáu'l 18 de marzu de 2013.
  10. 10,0 10,1 10,2 UEFA.com (ed.): «1990/91: Crvena Zvezda spot on» (inglés). Consultáu'l 18 de marzu de 2013.
  11. Blic (ed.): «Stadion Zvezde međo 50 najznačajnijih o Evropi» (serbiu) (30 de marzu de 2012). Consultáu'l 1 de setiembre de 2012.
  12. Bleacher Report (ed.): «10 Most Hostile World Football Stadiums» (inglés) (15 de febreru de 2012). Consultáu'l 1 de setiembre de 2012.
  13. Blic (ed.): «Zvezda potpisala memorandum o rekonstrukciji Marakane» (serbiu) (26 d'abril de 2012). Consultáu'l 1 de setiembre de 2012.
  14. mondu (ed.): «"Zvezdani grad" - čudo na Autokomandi!» (serbiu) (31 de mayu de 2010). Consultáu'l 1 de setiembre de 2012.
  15. Telegraf (ed.): «Zvezdin novi stadion od 600 miliona evra bice treci najskuplji na svetu» (serbiu) (28 de marzu de 2012). Consultáu'l 1 de setiembre de 2012.
  16. 16,0 16,1 16,2 Belgrade giants after more than bragging rights. FIFA.com. http://www.fifa.com/classicfootball/clubes/rivalries/newsid=1206159/index.html. Consultáu 'l 8 de xunu de 2013. 
  17. The Eternal derby turned into a fireworks fight. yahoo.com. Archivado del original el 1 d'avientu de 2011. https://web.archive.org/web/20111201050149/http://sports.yahoo.com/soccer/blogue/dirty-tackle/post/The-Eternal-derby-turned-into-a-fireworks-fight?urn=sow-wp6980. Consultáu 'l 18 de marzu de 2013. 
  18. 50 Greatest Rivalries in World Football. The Bleacher Report. http://bleacherreport.com/articles/714215-50-greatest-rivalries-in-world-football/page/7. Consultáu 'l 18 de marzu de 2013. 
  19. The Inferno At Yesterday's Biggest Rivalry Game. theoffside.com. Archivado del original el 12 de setiembre de 2012. https://archive.is/20120912071010/http://www.theoffside.com/europe/the-inferno-at-yesterdays-biggest-rivalry-game.html. Consultáu 'l 9 d'abril de 2009. 
  20. 20,0 20,1 (en serbiu) DA LI STE ZNALI O VEČITOM DERBIJU?. igrajmofudbal.com. Archivado del original el 18 de febreru de 2013. https://web.archive.org/web/20130218030503/http://www.igrajfudbal.com/index.php/vesti/jedna/83. Consultáu 'l 12 de marzu de 2013. 
  21. (en serbiu) Crno-bela sećanja: Partizan – Crvena Zvezda 7:1 (videu). jedan-nula.com. http://www.jedan-nula.com/vesti/domaci-fudbal/naslov/crno-bela-secanja-partizan-crvena-zvezda-71-videu. Consultáu 'l 14 de setiembre de 2012. 
  22. «Red Star most popular team in Serbia :: Extra Football». Consultáu'l 2009.
  23. http://www.rsssf.com/tablesb/beograd80.html
  24. Trofeo Teresa Herrera: "estrella colorada-de-draguen-dzajic/ La Estrella Colorada de Draguen Džajić" (25 de payares de 2013). Consultáu'l 29 de payares de 2013.
  25. [1]
  26. http://www.rsssf.com/tablesf/freiburg-tourn.html
  27. http://www.rsssf.com/tablesj/joegyouthchamp.html
  28. http://www.rsssf.com/tablesj/joeg-o18-cuphist.html
  29. [2]
  30. [3]

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]


Estrella Roja de Belgráu