Enrico De Nicola

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Enrico De Nicola
De Nicola ritratto.jpg
diputáu de la República Italiana


senador d'Italia


juez de la Corte Constitucional de Italia

26 marzu 1957
Presidente de la Cámara de Diputados del Reino de Italia

26 xunu 1920 - 25 xineru 1924
Vittorio Emanuele Orlando - Alfredo Rocco
jefe de Estado provisional de Italia

1 xunetu 1946 - 31 avientu 1947
← ensin valor - Alcide De Gasperi
1. Presidente d'Italia

1 xineru 1948 - 12 mayu 1948
← ensin valor - Luigi Einaudi
senador vitalicio

12 mayu 1948 - 1 ochobre 1959
Presidente del Senado de la República Italiana

28 abril 1951 - 24 xunu 1952
Ivanoe Bonomi - Giuseppe Paratore
Presidente de la Corte Constitucional de Italia

23 xineru 1956 - 26 marzu 1957
← ensin valor - Gaetano Azzariti
Vida
Nacimientu Nápoles9 de payares de 1877
Nacionalidá Bandera d'Italia Italia
Fallecimientu

Torre del Greco1 d'ochobre de 1959

(81 años)
Sepultura Cemetery of Poggioreale, Naples
Estudios
Estudios Escuela estatal de gramática Antonio Genovesi
Universidad de Nápoles Federico II
(valor desconocíu - 1896)
Llingües Italianu
Oficiu
Oficiu políticu, abogáu, xuez y periodista
Llugares de trabayu Roma
Premios
Creencies
Relixón catolicismu
Partíu políticu Partido Liberal Italiano
Enrico De Nicola signature.svg
Cambiar los datos en Wikidata

Enrico De Nicola (Nápoles, 9 de payares de 1877 - Torre del Greco, Nápoles, 1 d'ochobre de 1959) xurista, periodista y políticu lliberal italianu. Foi presidente provisional de Italia ente 1946 y 1948 y primer presidente (constitucional) de la República italiana dende'l 1 de xineru de 1948 hasta'l 11 de mayu d'esi mesmu añu.

De Nicola, penalista de reconocíu prestíu, foi escoyíu como diputáu per primer vegada en 1909 y ocupó diversos cargos gubernamentales de segundu nivel hasta la llegada del fascismu, momentu en qu'optó por retirar se de la vida política a pesar de ser nomáu senador pol rei Víctor Manuel III en 1926, (nunca llegó a tomar parte nos trabayos de la Cámara).

Dempués de 1943, cola cayida del fascismu, ye bien probable que Enrico De Nicola exerciera un papel determinante nel nomamientu del príncipe Humberto, herederu del tronu, como "Llugarteniente del Reinu", cargu que convirtió al príncipe en xefe d'Estáu de facto.

L'Asamblea constitucional, sumida la monarquía tres la celebración d'un referendu, escoyólu como xefe d'Estáu provisional el 28 de xunu de 1946 con un 80% de los votos, nominación que De Nicola duldó n'aceptar.

El 25 de xunu de 1947, De Nicola presentó'l so arrenunciu la xefatura del Estáu, pero foi reelexíu a otru día pola Asamblea Constituyente “polos signos de nobleza y humanidá espresaos nos sos actos”.

Dempués de l'aprobación de la Constitución de la República Italiana, el 1 de xineru de 1948, foi nomáu "Presidente de la República Italiana", como taba prescritu nel testu constitucional.

Enrico De Nicola, arrenunció a presentase como candidatu a la primer eleición constitucional que tuvo llugar en mayu d'aquel añu y na que resultó escoyíu Luigi Einaudi.

De Nicola convertir en senador vitaliciu (como antiguu xefe d'Estáu). Darréu foi escoyíu presidente del Senáu italianu y del Tribunal Constitucional.

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]

Precesor:
Alcide De Gasperi (como Presidente Provisional de la República Italiana)
Presidente de la República Italiana
1946-1948
Emblem of Italy.svg
Sucesor:
Luigi Einaudi
Enrico De Nicola