Ducáu de Brabante

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Hertogdom Brabant
Duché de Brabant
Ducáu de Brabante

Estáu del Sacru Imperiu Romanu Xermánicu

Flag of None.svg

1183-1795

Flag of France.svg

Flag brabant bandera brabante.png

Bandera

Llocalización de Ducáu de Brabante
Ducáu de Brabante en 1477.
Capital Non especificáu
Gobiernu Ducáu
Duque de Brabante
 • 1183-1235 Enrique I de Brabante
 • 1792-1795 Francisco I d'Austria
Historia
 • Afitáu 1183
 • Conquista francesa 1795

El Ducáu de Brabante foi un antiguu ducáu asitiáu ente los Países Baxos y Bélxica. El ducáu estender poles actuales provincies belgues de Brabante Flamencu, Brabante Valón, Amberes y la Rexón de Bruxeles-Capital y la provincia neerlandesa de Brabante Septentrional. Na dómina romana, Brabante taba partíu ente les provincies romanes de Gallia Belgica y Germania Inferior y habitada por tribus celtes hasta que pueblos xermánicos reemplazar y terminaron col Imperiu romanu.

Les principales ciudaes del ducáu fueron Bruxeles, Amberes, Lovaina, Breda, Bolduque. El nome de la rexón provien del ducáu carolinxu de pagus Bracbatensis, asitiáu ente los ríos Escaldia y Dijle, y que provien de les palabres Bracha (Nuevu) y Bant (Rexón).

Historia[editar | editar la fonte]

El ducáu tuvo como antecesor al condáu de Brabante (landgraviato) que foi creáu como un feudu dientro de la Lotaringia establecida nel Tratáu de Verdún (843), y más específicamente, del ducáu de la Baxa Lotaringia tres la partición del reinu en 959. Poro, el ducáu formaba parte de la Francia Media y el so orixe taba nel Sacru Imperiu Romanu Xermánicu. El feudu imperial foi concedíu al conde Enrique III de Lovaina sobre l'añu 1085 o 1086, concretamente, tres la muerte del anterior margrave de Brabante, el conde del Palatinado Germán II de Lotaringia.

Formalmente, el ducáu foi creáu como un títulu hereditariu por Federico I Barbarroja en 1183-1184 en favor de Enrique I de Brabante, fíu de Godofredo III de Lovaina, duque de la Baxa Lotaringia. Anque la estensión del territoriu del ducáu yera pequena, quedando entendíu ente los ríos Dender y Senne, asitiáu al oeste de Bruxeles, el nome del ducáu emplegar pa referise a toles posesiones de los duques a partir del sieglu XIII.

En 1190, Enrique I de Brabante pasó a ser tamién duque de la Baxa Lotaringia tres la muerte de Godofredo III, títulu que prácticamente nun tenía autoridá territorial. D'alcuerdu al protocolu, tolos sos socesores fueron llamaos a partir d'entós duques de Brabante y de Baxa Lotaringia, conocíos darréu como duques de Lothier.

Los Países Baxos en 1477. El territoriu de Brabante ye'l marcáu col númberu 1.

Tres la batalla de Worringen, asocedida en 1288, Xuan I de Brabante incorporó'l ducáu de Limburgu a la familia. En 1354, el duque Xuan III de Brabante instituyó el cargu del Blijde Inkomst. En 1430, los ducaos de Lotaringia, Brabante y Limburgu fueron heredaos por Felipe III de Borgoña. En 1477 los títulos pasaron a la casa de Habsburgu al traviés de María de Borgoña. La hestoria posterior del ducáu ye parte de la hestoria de los Países Baxos o "Diecisiete Provincies".

Departamentos franceses nos Países Baxos mientres el Primer Imperiu.

Les provincies del norte del ducáu llograron la independencia de los Habsburgu españoles na Guerra de los Ochenta Años (1568-1648). Tres la Paz de Westfalia en 1648, confirmóse la independencia de les Provincies Xuníes quedando baxu control neerlandés partir norte de Brabante, que pasaría a ser una de les Tierres de la Xeneralidá col nome de Staats-Brabant, lo qu'anguaño ye la provincia de Brabante Septentrional nos Países Baxos.

Partir sur siguió en manos de los Habsburgu como parte de los Países Baxos Españoles. Estos pasaron a la caña austriaca de los Habsburgu en 1714. El ducáu foi eslleíu en 1795 mientres la ocupación francesa de los Países Baxos del Sur. El so territoriu foi reorganizáu nos departamentos de Deux-Nèthes (l'actual provincia d'Amberes) y Dyle (la posterior provincia de Brabante).

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]










Ducado de Brabante