Bettino Ricasoli

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Bettino Ricasoli
Bettino Ricasoli.jpg
mayor of Florence Traducir


diputado del Reino de Cerdeña Traducir

2 abril 1860 - 17 avientu 1860
diputáu del Reino de Italia

18 febreru 1861 - 7 setiembre 1865
ministro de Asuntos Exteriores del Reino de Italia Traducir

12 xunu 1861 - 3 marzu 1862
Camillo Benso - Urbano Rattazzi
Ministro de Guerra del Reino de Italia Traducir

12 xunu 1861 - 5 setiembre 1861
Manfredo Fanti - Alessandro Della Rovere
primer ministro del Reino de Italia Traducir

12 xunu 1861 - 3 marzu 1862
Camillo Benso - Urbano Rattazzi
ministro del Interior del Reino de Italia Traducir

1 setiembre 1861 - 3 marzu 1862
Marco Minghetti - Giacomo Durando
diputáu del Reino de Italia

18 payares 1865 - 13 febreru 1867
primer ministro del Reino de Italia Traducir

20 xunu 1866 - 10 abril 1867
Alfonso La Marmora - Urbano Rattazzi
ministro de Asuntos Exteriores del Reino de Italia Traducir

20 xunu 1866 - 29 xunu 1866
Alfonso La Marmora - Emilio Visconti Venosta
ministro del Interior del Reino de Italia Traducir

20 xunu 1866 - 27 ochobre 1867
Desiderato Chiaves - Filippo Antonio Gualterio
minister of Justice of the Kingdom of Italy Traducir

17 febreru 1867 - 24 marzu 1867
Francesco Borgatti - Filippo Cordova
diputáu del Reino de Italia

22 marzu 1867 - 2 payares 1870
diputáu del Reino de Italia

5 avientu 1870 - 20 setiembre 1874
diputáu del Reino de Italia

23 payares 1874 - 3 ochobre 1876
diputáu del Reino de Italia

20 payares 1876 - 2 mayu 1880
diputáu del Reino de Italia

26 mayu 1880 - 2 ochobre 1882
Vida
Nome completu Bettino Ricasoli
Nacimientu Florencia9  de marzu de 1809
Nacionalidá Bandera de Reinu de Cerdeña Reinu de Cerdeña  17 marzu 1861)
Bandera d'Italia Reinu d'Italia  (17 marzu 1861 -  23 ochobre 1880)
Fallecimientu

Castello di Brolio Traducir23  d'ochobre de 1880

(71 años)
Estudios
Llingües Italianu
Oficiu
Oficiu políticu, diplomáticu y periodista
Creencies
Relixón Ilesia Católica
Partíu políticu Derecha Histórica Traducir
Bettino Ricasoli Signature.svg
Cambiar los datos en Wikidata

Bettino Ricasoli (9  de marzu de 1809Florencia - 23  d'ochobre de 1880Castello di Brolio Traducir), conocíu como'l Barón de Fierro, foi un políticu italianu, alcalde de Florencia y el segundu Presidente del Conseyu de Ministros d'Italia dempués de Cavour.

Mocedá[editar | editar la fonte]

Nacíu nuna notable familia florentina nel procesu de cayente económicu, vivió la mayor parte de la so vida na antigua finca principal de la familia: el Castiellu de Brolio en Gaiole in Chianti, cerca de Siena.

Dende la so infancia amosó un gran interés nes ciencies físicu y natural y pasó la so infancia col so padres Luis y Elizabeth Peruzzi nel Castiellu de Brolio, hasta qu'el so padre morrió en 1816. Güérfanu a la edá de dieciocho años con una propiedá aforfugada poles deldes, declaróse adultu por un decretu especial del Gran Duque de Toscana y concedióse-y la tutoría sobre los sos hermanos menores. Atayó los sos estudios y retiróse en Brolio y, con una xestión cuidadosa, llogró salvar el patrimoniu familiar.

L'ascendencia política nel Gran Ducáu[editar | editar la fonte]

Ricasoli foi un home d'aición, bien relixosu y d'espíritu meditativu, la so orientación política, siquier primeramente, tuvo condicionada pol pensamientu y los escritos de Cesara Balbo y de Massimo d'Azeglio.

Siguiendo'l so índole relixosa, llegó a la conclusión de que'l papáu tenía de reformase porque "privada de relixón, la empresa italiana nun tenía nenguna base".

En 1847, Ricasoli fundó'l periódicu La patria, que'l so programa tenía l'oxetivu de definir la constitución de la nacionalidá italiana». N'ochobre d'esi añu foi designáu pa mediar ente Toscana y Módena, nun conflictu que se desamarró por cuenta de la anexón del territoriu de Lucca, a la Toscana. Esto convencer de que yera necesariu sentar les bases d'una nueva política italiana. En 1848 foi escoyíu alcalde de Florencia, pero arrenunció por causa de la posición anti-lliberal del gran duque Leopoldo II.

Fuerte na so misión, a pesar del desastre que tuvo llugar n'Italia'l 1849, Ricasoli punxo muncha fe nel Piamonte como «estáu» capaz de coagular políticamente otros, incluyendo la Toscana, nuna futura única nación italiana.

Gobiernos del Reinu d'Italia[editar | editar la fonte]

El 27 d'abril 1859 foi nomáu Ministru del Gobiernu Provisional de la Toscana y asumió, tres l'armisticiu de Villafranca, el poder central. Ricasoli yera entós líder de l'anexón de la Toscana al nuevu reinu d'Italia, nacíu'l 17 de marzu de 1861. Tamién en 1859 Ricasoli tuvo un papel fundamental na fundación del periódicu La Nazione qu'apuntó la temática nacional como centru d'interés nacional.

Escoyíu en 1861, asocedió'l 12 de xunu d'esi añu a Cavour, na xefatura del gobiernu. Col so trabayu nel gobiernu realizó un fuerte impulsu na xestión alministrativa del estáu. Mientres el so mandatu, aceptó a los voluntarios del exércitu regular Garibaldi, revocó l'esiliu de Giuseppe Mazzini ya intentó en devanéu la reconciliación cola Santa Sede.

Ricasoli foi obligáu a arrenunciar el 3 de marzu de 1862, pero tornó al poder del 20 de xunu de 1866 al 10 d'abril de 1867. D'entós, recuérdase'l refugu a la ufierta de Napoleón III de vencer Venecia a Italia en cuenta de la terminación de l'alianza d'Italia con Prusia.

Últimos años[editar | editar la fonte]

A la partida de los franceses de Roma a finales de 1866, Ricasoli intentó una vegada más la reconciliación colos Estaos Pontificios al proponer un conveniu en virtú del cual el Reinu d'Italia restituyía a la Ilesia la propiedá de les ordes relixoses en cuenta de atayar la tresferencia progresiva de 24 millones de llires. P'apangar a la Santa Sede el primer ministru concedió'l exequátur a cuarenta y cinco obispos contrarios al réxime italianu. La Santa Sede aceptó la so propuesta, pero la Cámara de los Diputaos amosáronse refractarios, y, anque disuelta por Ricasoli, el siguiente alcuerdu foi entá más contrariu.

Nesti puntu, ensin esperar a les próximes eleiciones, arrenunció Ricasoli y alloñóse de la vida política, faciendo solu discursos ocasionales na Cámara, sicasí, siguió siendo consideráu como un miembru influyente de los opositores de la derecha histórica. L'únicu cargu políticu que caltuvo foi'l d'alcalde de Gaiole in Chianti.

Amás de políticu, foi un arteru de llabrador. Miembru de la Accademia dei Georgofili foi un innovador de la vinicultura de la Toscana. Michele Taddei esplica nel so llibru Siamo onesti! Il barone che volle l'unità d'Italia que se debe a Ricasoli la fórmula del Chianti. Tamién nel llibru de Taddei lléese :onde'l Barón consiguió bones resultaos en relación coles inversiones y los esfuercios realizaos atópase na ellaboración del vinu sublime» pue ser vendíu y bebíu en tol mundu, ensin perder les carauterístiques organolépticas mientres llargos periodos de viaxe. Tamién nesti casu foi un investigador incansable y perfeccionista. Basar en manos esperimentaes pa la parte d'analises químicos y, mirando en particular a Francia, trató d'atopar los secretos d'ellaboración del vinu y antes la del cultivu de la vide y la fermentadura. Pa comprobar la estanqueidad de los sos vinos na distancia y el tresporte probó'l saléu» d'artesanía pa los barriles del añu con destín a toles partes del mundu, de América del Sur hasta Bombay. Foi la so tenacidá y pruebes, que duraron mientres tres décades, que'l Reglamentu de la producción de vinu Chianti que nesi tiempu foi tresformáu nun pliegu de condiciones ya inda güei, anque con una llixeros cambeos, define'l porcentaxe d'uves de que tien de tar compuestu los vinos italianos más famosos del mundu.

Referencies[editar | editar la fonte]

Bibliografía[editar | editar la fonte]

  • "Siamo onesti! Il barone che volle l'unità d'Italia" di Michele Taddei, Mauro Pagliai Editore
  • Lettere y documenti del barone Bettino Ricasoli, di Tabarrini y Gotti, 10 voll. (Firenze, 1886-1894);
  • Genealogia y storia della famiglia Ricasoli, di Passerini (ibid. 1861);
  • Vita del barone Bettino Ricasoli, di Gotti (ibid. 1894).

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]

Bettino Ricasoli