Arte pop

De Wikipedia
Saltar a: navegación, buscar
Una galería d'imaxes sobre la cantante Madonna nel estilu del arte pop

Arte pop (n'inglés, Pop art) ye un movimientu artísticu surdíu en Reinu Xuníu y Estaos Xuníos a mediaos del sieglu XX, inspiráu na estética de la vida cotidiana y los bienes de consumu de la dómina, tales como anuncio publicitarios, comic books, oxetos culturales «mundanos» y del mundu del cine. L'arte pop, como la música pop, buscaba utilizar imaxes populares n'oposición a la elitista cultura esistente nes Belles Artes, dixebrándoles del so contestu y aisllándoles o combinándoles con otres,[1] amás de resaltar l'aspeutu banal o kitsch de dalgún elementu cultural, de cutiu al traviés del usu de la ironía.[1]

L'arte pop y el minimalismu son consideraos los últimos movimientos del arte moderno y polo tanto precursores del arte postmoderno, anque inclusive llégase-yos a considerar como los exemplos más tempranos d'este.[2]

Introducción[editar | editar la fonte]

L'arte pop ye comúnmente interpretáu como una reacción a los entós dominantes ideales del Espresionismu astractu.[3]Comoquier, l'arte pop tamién ye la continuación de ciertos aspeutos del espresionismu astractu, tal como la creencia nes posibilidaes de faer arte, sobremanera n'obres de grandes proporciones.[3] De la mesma, l'arte pop yera una estensión como un refugo del Dadaísmu.[3] Ente que l'arte pop y el dadaísmu esquizaben los mesmos suxetos, l'arte pop reemplazaba los impulsos destructivos, satíricos y anárquicos del movimientu Dada. Ente los artistes consideraos como precursores del movimientu pop tán Marcel Duchamp, Kurt Schwitters, Man Ray, Max Ernst y Jean Arp.

El movimientu como tal surdió a mediaos de los años 1950 nel Reinu Xuníu y a finales de los años 1960 nos Estaos Xuníos.[4] con distintos motivaciones. N'Estaos Xuníos marcó'l regresu del dibuxu del tipu Hard edge (traducíu como «dibuxu de contornes nítidos»[5]) y del arte representacional como una respuesta de los artistes al utilizar la realidá mundana ya impersonal, la ironía y la parodia pa compensar el simbolismu personal del espresionismu astractu.[3][6] En contraste, l'orixe na Bretaña de la post-guerra, anque tamién utilizaba la ironía y la parodia, yera más académicu y enfocábase na imaginería dinámica y paradóxica de la cultura popular estauxunidense, que taba formada por un conxuntu de mecanismos fuertes y remanadores que taben afectando'l patrones de la vida, mientres ameyoraben la prosperidá de la sociedá.[6] L'arte pop ceo d'Inglaterra puede considerase entós como una serie d'idees alimentaes pola cultura popular estauxunidense vista dende llueñe, ente que los artistes estauxunidenses taben comprometíos colos derechos civiles, pola participación y por protestar en contra de la Guerra de Vietnam; estos mesmu refugaben el consumismu y los valores conservadores. Munchos artistes adoptaron técniques mecániques d'imprenta pa reflexar el mundu contemporaneu y distribuyir el so arte en masa.[7]

La mayoría de les obres d'esti estilu son consideraes incongruentes por cuenta de que les práctiques conceptuales que xeneralmente son utilizaes faen que sían d'una difícil comprensión. El conceutu del Arte Pop nun fai tantu énfasis al arte en sí, sinón a les actitúes que la conducen.[1]

Característiques[editar | editar la fonte]

Obra d'Andy Warhol

El movimientu urbanu que constitúi l'arte pop, al contrariu qu'el Espresionismu astractu, pretende xunir arte y vida por aciu l'enfriamientu de les emociones. Tien el propósitu de reflexar la superficialidá de los elementos de la cultura de mases nes sos obres, esto ye, cueye productos de consumu accesibles pa toos y representar. Con esto destácase la inexpresión y l'impersonalidá del oxetu, alloñar de cualquier tipu de suxetividá del artista.

Per otru llau, la repetición ye una característica qu'abonda nesti movimientu yá que nos medios de comunicación úsase como métodu tantu como pa crear iconos como p'anestesiar a la sociedá sobre problemes graves. Poro, nesti puntu de la historia del arte, l'arte yá nun asonsaña la vida, sinón que ye la vida qu'asonsaña l'arte o la imaxe.

Nel Reinu Xuníu: el Grupu Independiente[editar | editar la fonte]

El Grupu Independiente, fundáu en Londres en 1952, ye reconocíu como'l precursor del movimientu artísticu pop.[4][8] Yeren un grupu de mozos pintor, escultor, arquiteutos, escritor y crítica d'arte críticu que desafiaben la visión modernista de la cultura según la perspectiva tradicional de ver les Belles artes. Los discutinios del grupu centrar na cultura popular y l'implicación de l'apaición de dichos elementos de comerciales, películes, tires risibles, ciencia ficción y la tecnoloxía. Mientres la primer xunta del Grupu independiente en 1952, el co-fundador, artista y escultor Eduardo Paolozzi presentó una llectura utilizando una serie de colaxs tituláu Bunk!, que había ensamblado mientres la so estancia en París ente 1947 y 1949.[4][8] El material consistía n'oxetos atopaos» tales como anuncios, personaxes de tires risibles, portaes de revistes y material gráfico que representaba la cultura estauxunidense. Una de les imaxes utilizada en dicha presentación foi un colax de 1947 de Paolozzi tituláu I was a Rich Man's Plaything, que inclúi la primer vegada en que s'utilizó la palabra “pop qu'apaecía nuna nube de fumu que remanecía d'un revólver.[4][9] Dempués de dicha presentación, el grupu independiente enfocóse principalmente nel usu d'imaxes de la cultura estauxunidense, principalmente aquelles qu'apaecíen nos medios de comunicación masivos.[6]

El términu arte pop foi acuñáu finalmente por John McHale en 1954 cola cuenta de describir el movimientu. Ésti foi utilizáu nos discutinios del Grupu independiente mientres la so segunda sesión realizada en 1955 y la primer apaición de dichu términu nuna publicación impresa tuvo llugar en 1956, nun artículu publicáu en Arc per parte de los miembros del Grupu Alison y Peter Smithson.[10] sicasí'l términu xeneralmente ye acreditáu al críticu y curador británicu Lawrence Alloway, quien nun ensayu tituláu The Arts and the Mass Media (les artes y los medios masivos) de 1958 utilizó'l términu popular mass culture» (cultura popular de les mases).[11]

L'arte pop estauxunidense[editar | editar la fonte]

Anque'l movimientu empezó a finales de 1950, l'arte pop n'Estaos Xuníos tuvo'l so mayor impulsu mientres la década de 1960. Nesi momentu, la publicidá estauxunidense adoptara munchos elementos ya inflexones del arte moderno y funcionaben a un nivel bien sofisticáu. Arriendes d'ello, los artistes d'Estaos Xuníos teníen que buscar más fondu pa los estilos dramáticos que s'alloñen del arte de los materiales bien diseñaos ya intelixentemente comerciales; polo que los británicos consideraben a les imaxes de la cultura popular estauxunidense dende una perspectiva un tanto alloñada, los sos puntos de vista correspuéndense de cutiu colo romántico y connotaciones sentimentales o humorístiques. Otra manera, los artistes d'Estaos Xuníos siendo bombardeados a diariu cola diversidá de les imaxes producíes en masa, producen polo xeneral un trabayu más coraxosu y agresivu. Dos pintores de gran importancia pa la creación del llinguaxe utilizáu pol pop estauxunidense son Jasper Johns y Robert Rauschenberg. Les pintures de Rauschenberg tienen relación colos trabayos anteriores de Kurt Schwitters y otros dadaístes, y demuestren una esmolición poles cuestiones sociales del momentu. El so métodu consistía en crear arte con materiales efímeros, colos que representaba acontecimientos d'actualidá colos que los estauxunidenses convivíen día ente día, lo que dotó a les sos obres d'una calidá única. El trabayu de Johns y Rauschenberg de la década de 1950 ta clasificáu como Neo-Dada, y ye visualmente distintu del clásicu Arte pop norteamericana qu'empezó na década de 1960. D'igual importancia pal arte pop ye Roy Lichtenstein. El so trabayu probablemente define la premisa básica del arte pop meyor que cualesquier otru al traviés de la parodia. Seleición de la tira risible antigua como la materia, Lichtenstein produz un duru filu, la composición precisa que los documentos, ente que les parodies d'una manera nidia. Les pintures de Lichtenstein, como les de Andy Warhol, Tom Wesselmann y otros, comparten un venceyu directu a la imaxe habitual de la cultura popular estauxunidense, sinón tamién tratar la tema d'una manera impersonal, ilustrando claramente la idealización de la producción en masa. Andy Warhol ye probablemente la figura más famosa del arte pop. Warhol intentó tomar Pop más allá d'un estilu artísticu a un estilu de vida y la so obra de cutiu amuésase la falta d'afectación humana que prescinde de la ironía y la parodia de munchos de los sos compañeros.

N'España[editar | editar la fonte]

N'España, l'arte pop acomuñar cola "nueva figuración", que surdió de la crisis del informalismo. Eduardo Regueru puede incluyise nel arte pop pol so interés pel mediu ambiente, la so crítica de la cultura de los medios qu'incorpora iconos tantu de los medios de comunicación de mases como de la historia de la pintura, según pol so despreciu polos estilos artísticos establecíos. Alfredo Alcaín pue ser consideráu unu de los artistes "pop" más auténticos d'España pol usu imaxes populares y d'espacios vacíos nes sos composiciones. El Equipu Crónica, formáu polos artistes Manolo Valdés y Rafael Solbes en Valencia ente 1964 y 1981, tamién s'atopa na categoría del arte pop pol usu de los cómics ya imaxes publicitaries, y la simplificación de les imaxes y composiciones fotográfiques. El cineasta Pedro Almodóvar, quien surdió de la subcultura de la Movida madrilana de los años 1980, realizó películes d'arte pop de baxu presupuestu super-8 y foi llamáu'l "Andy Warhol d'España" pola prensa. Nel llibru Almodóvar en Almodóvar, el cineasta afirmó que la película Funny Face de 1950 foi una inspiración central na so obra. Una característica "pop" nes obres cinematográfiques d'Almodóvar ye que siempres produz ya inclúi un anunciu falsu nuna les escenes.

N'Italia[editar | editar la fonte]

N'Italia, l'arte pop foi conocíu dende 1964 y tomó distintes formes, como la Scuola di Piazza del Popolo en Roma, con artistes como Mario Schifano, Franco Angeli, Giosetta Fioroni, Tano Festa y tamién delles pieces d'arte de Piero Manzoni y Mimmo Rotella.

El pop art italianu xestar cola cultura de los años 1950, colos trabayos de dos artistes en particular: Enrico Baj y Mimmo Rotella, consideraos los líderes del movimientu. Ello ye que foi ente los años 1958 y '59 que Baj y Rotella abandonaron les sos anteriores carreres —les cualos podríen ser definíes polo xeneral como un xéneru non representativu a pesar de pasar pol post-Dadaismo— pa catapultarse escontra'l mundu de les imaxes y reflexos que taben brotando al so alredor. Los pósteres de Mimmo Rotella consiguieron un gustu más figurativu, de cutiu explícitamente y intencionalmente refiriéndose a los grandes íconos de la dómina. Les composiciones d'Enrico Baj tuvieron somorguiaes nel kitsch contemporaneu, lo que terminaría siendo una mina d'oru d'imaxes y un estímulu pa toa una xeneración d'artistes.

La novedá sofitar nel nuevu panorama visual, tantu dientro de cuatro pared como fuera: automóviles, señales de tránsitu, televisión, tol "nuevu mundu". Tou puede pertenecer al mundu del arte, que ye nuevu en sí mesmu. Dende esi puntu de vista, l'arte pop italianu toma'l mesmu camín ideolóxicu que la escena internacional; lo único que camuda ye la iconografía y en dellos casos, la presencia d'una actitú más crítica. Inclusive nesti casu, los prototipos pueden ser topaos originialmente en Rotella y Baj, dambos llueñe de ser neutrales na so relación cola sociedá. Sicasí esti nun ye un elementu esclusivu; hai una llarga llista d'artistes, dende Gianni Ruffi hasta Roberto Barni, dende Silvio Pasotti hasta Umberto Bignardi y Claudio Cintoli que traten la realidá como un xuguete, como una vidrera d'onde sacar material con desencantu y frivolidá, cuestionando los modelos llingüísticos tradicionales con un anováu espíritu de diversión al estilu Aldo Palazzeschi.[12]

En Xapón[editar | editar la fonte]

L'arte pop en Xapón ye únicu y identificable como'l xaponés, por cuenta de les materies regulares y estilos.En 1965 munchos artistes pop xaponeses inspirar en gran parte del anime y la manga, y n'ocasiones ukiyo-y y l'arte tradicional xaponés. L'artista más conocíu del pop na actualidá en Xapón ye Takashi Murakami, que'l so grupu d'artistes, Kaikai Kiki, ye mundialmente conocida pol so propiu movimientu d'arte producíes en serie, pero bien astractu y únicu superflat, un surrealista, movimientu post-modernu, que la so inspiración vien sobremanera d'anime y la cultura caleyera xaponesa, ye sobremanera pa los mozos en Xapón, y fixo un gran impactu cultural. Dellos artistes de Xapón, como Yoshitomo Nara, son famoses pol so arte del grafiti d'inspiración, y dalgunos, como Murakami, son famosos por plásticu producíos en serie o figurita polímero. Munchos artistes pop en Xapón utilicen surrealista o obscenu, imaxes atanantes nel so arte, tomáu del hentai xaponés. Esti elementu de la técnica llapada l'atención d'el espectadores nuevos y vieyos, y ye bien suxerente, pero nun se toma como ofensiva en Xapón. Una metáfora común utilizada nel arte pop xaponés ye la inocencia y la vulnerabilidá de los neños y nuevos. Artistes como Nara y Aya Takano los neños utilicen como materia en casi tolos del so arte. Mientres Nara crea escenes de roxura o de rebelión al traviés de los neños, Takano comunica la inocencia de los neños al retratar moces desnudes.

Nos Países Baxos[editar | editar la fonte]

Ente que nos Países Baxos nun había movimientu Pop Art formal, hubo un grupu d'artistes que pasó un tiempu en Nueva York mientres los primeros años de Pop Art ya inspiróse nel arte pop internacional. Los principales representantes del arte pop d'el holandeses son Asselbergs Gustave, Woody Van Aamen, Daan van d'Oru, Bentley Rik, Jan Cremer, Wim T. Schippers y Frenken Jacques. Teníen de mancomún que s'opunxeron a la mentalidá de la pequena burguesía holandesa pola creación d'obres humorístiques con un tonu grave. Los exemplos inclúin Sexu en puntu de Woody van Amén y Crucifixu / Meta de Jacques Frenken.

L'arte pop y los cómics[editar | editar la fonte]

Son ensame les obres d'arte pop basaes n'historietes.dalgunes d'estes obres son: Román Gubern destaca con Flax (1963), Richard Pettibone con Tricky Cad (1959), Jess Collins con Dick Tracy (1960), Andy Warhol con Good Morning, Darling (1964) y Roy Lichtenstein con As I Opened Fire (1964). Ye coles mesmes conocida la relación ente l'artista pop Allen Jones y el dibuxante de cómics John Willie.[13] Colos años, dalgunos historietistes seríen influyíos de la mesma pol Pop-Art. Ye'l casu del belga Guy Peellaert, autor d'obres como Jodelle (1966) y Pravda la Survireuse (1968).[14]

Artistes rellacionaos[editar | editar la fonte]

Ver tamién[editar | editar la fonte]

Referencies[editar | editar la fonte]

  1. 1,0 1,1 1,2 de la Croix, H.; Tansey, R., Gardner's Art Through the Ages, New York: Harcourt Brace Jovanovich, Inc., 1980.
  2. Harrison, Sylvia. Pop Art and the Origins of Post-Modernism. Cambridge University Press.
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 Piper, David. The Illustrated History of Art, ISBN 0-7537-0179-0, pp. 486-487.
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 Livingstone, M., Pop Art: A Continuing History, New York: Harry N. Abrams, Inc., 1990.
  5. «masdearte.com». Consultáu'l 10 de febreru de 2009.
  6. 6,0 6,1 6,2 Gopnik, A.; Varnedoe, K., High & Low: Modern Art & Popular Culture, New York: The Museum of Modern Art, 1990.
  7. Colexo Sanildefonso. «Trés sieglos de grabáu de la Galería Nacional d'Arte de Washington». Consultáu'l 18 d'abril de 2017.
  8. 8,0 8,1 Arnason, H., History of Modern Art: Painting, Sculpture, Architecture, New York: Harry N. Abrams, Inc. 1968.
  9. Tate Collection image: I was a Rich Man's Plaything [1]
  10. Smithson, Alison y Peter. "But Today We Collect Ads" , reimpreso na páxina 54 en Modern Dreams The Rise and Fall of Pop, publicáu por ICA y MIT, ISBN-N-O-262-73081-2
  11. Lawrence Alloway, "The Arts and the Mass Media", Architectural Design & Construction, February 1958.
  12. Galleria Civica di Modena (n'inglés).
  13. «Sobre la relacion ente Allen Jones y John Willie». Consultáu'l 12 de setiembre de 2016.
  14. Gubern, Román en Pravda y Jodelle, fíes del pop-art y de la violencia pa El Globu nº 5, San Sebastián, 07/1973, pp. 16-19.

Bibliografía[editar | editar la fonte]

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]

Arte pop