Henri Rousseau

De Uiquipedia
Saltar a: navegación, buscar

Henri Julien Félix Rousseau llamáu l'aduaneru Rousseau, nació'l 21 de mayu de 1844 en Laval y morrió'l 2 de setiembre de 1910 en París, yera un pintor francés, xeneralmente consideráu como representante de la pintura naif.

Moi-même, autoretratu de Rousseau

Biografia[editar | editar la fonte]

Descendiente d'una familia modesta, yera fíu de Julien Rousseau (1808-1868), y d'Eléonore Guiard (1819-1890)[1]. Conviértese n'empleáu d'un despachu d'abogos en Nantes. Alístase na armada poco depués pa evitar ser acusáu d'un robu nel despachu del so patrón.

Cásase en 1869 con Clémence Boitard cola que tendrá siete fíos, de los que sólo unu llegará a la edá adulta. Entra, depués de la guerra de 1870, na oficina d'arbitrios de París, como asistente de segunda clase. Esti organismu recibe les tases de los comerciantes qu'entren en París. Ye Alfred Jarry el que da a Henri Rousseau el nombratu de « douanier » (aduaneru) cuando sabe que'l so amigu ocupaba'l puestu de « guardián de los controles y de la circulación del vino y del alcohol ». Entama entós la so carrera como pintor autodidacta d'un formidable candor. Yera un adeptu al espiritismu y taba convencíu de que los espíritus yeren los que guiaben los sos pinceles. Consigue un carné de copista nel Muséu del Louvre, lo que-y permite familiarizase coles obres maestres allí espuestes. La so entrada na vida artística ye relativamente tardía. Intenta ensin éxitu esponer nel Salón oficial en 1885 y ye solamente en 1886 cuando consigue participar nel Salon des Indépendants, gracies a l'ausencia de xuráu d'entrada. Espón varies obres ente elles Une soirée au carnaval.

Henri Rousseau en 1902

La so notoriedá medra colos años y continúa participando cada añu nel Salon des Indépendants. En 1891, muestra allí el so primer « cuadru de xungla », Surpris !, representando la progresión d'un tigre ente una xamasca luxuriante. Esta obra ye particularmente apreciada pol pintor Félix Vallotton, falando a propósitu d'ella d'« Alpha y d'Oméga de la pintura ».

La so muyer muerre en 1888 y la so situación financiera tórnase difícil. sa situation financière devient difficile. Agospia un tiempu al escritor Alfred Jarry y xubílase del so empléu na oficina d'arbitrios en 1893 pa consagrase a la pintura, por más qu'ésta nun-y apurra abondos ingresos pa vivir. Da entós cursos de vigulín y escribe varies pieces teatrales. Torna a casase nuevemanete en 1899 con una viuda, Joséphine Noury.

Pasu ente pasu, algama reconocimientu y respetu por parte de los pintores de vanguardia como André Derain o Henri Matisse. Traba amistá con Robert Delaunay, con Guillaume Apollinaire, o con Pablo Picasso.

El 2 de setiembre de 1910, muerre por cangrena nel hospital Necker de París.

La so obra[editar | editar la fonte]

Le Rêve

Pa pintar, esfuérzase en reproducir lo que ve y trata de facer coincidir lo que ve colo que sabe de los fechos. L'exotismu abonda na so obra, incluso a pesar de que Rousseau malpenes abandonó nunca París. El so exotismu ye imaxinariu y estilizáu, proveniente del Xarín de les Plantes de París, del xardín d'Aclimatación, de les reviste illustraes y de les revistes de botánica de la dómina. Repróchense-y los sos retratos de cares de personaxes hieráticos , la so falta de perspectiva, los sos colores vivos, la so inxenuidá y la so torpeza pero "Los...señardosos de la infancia,los buscadores de maravilles y a toos a los que-yos gusta navegar lloñe queden entusiasmaos. Veíen nesi aduaneru un tresgresor, un home na llende ente la razón y la fantasía, ente la civilización y lo montés." (Séric Biétry-Rivierre,Le Figaro,edición de 13 y 14 de febreru de 2010). Gran solitariu, ye oxetu de chancies incesantes, pero los medios artísticos de vanguardia tan encantaos por "...los trenta matices de verde de les sos viesques inestricables,onde se mecen ensin esmolición de verosimilitú los carrascos, los cactus, la paulonia, la castañal, l'alcacia, el lotu o'l cocoteru... Picasso compra nun anticuariu un imponente y estrañu retratu de muyer que conserva tola so vida."(Séric Biétry-Rivierre). Colorista orixinal, con un estilu cenciellu pero precisu, influenció la pintura naïf.

L'enfoque pictóricu de Rousseau consistía en crear composiciones empleando una especie de métodu de "cortar y pegar", nel que amestaba elementos independientes constituyendo lo que podría considerase como un collage pintáu.

Les xungles[editar | editar la fonte]

Combate de tigre y búfalu.1891
El lleón con fame tírase sobre l'antílope (1905)

Ye una de les temátiques más bayuroses del pintor que la sigue hasta la so muerte.

Nes sos últimes « xungles », representó personaxes (en La Charmeuse de serpents yLe Rêve) n'armonía cola naturaleza. Inicialmente criticaes pola so falta de realismu y la so naïvidá, les sos « xungles » serán más sero reconocíes como modelos por toos, d'ahí esta frase de Guillaume Apollinaire nel Salón de Seronda onde Rousseau espónLe Rêve : Esti añu, naide nun ríe, toos son unánimes: admiren.

Los paisaxes[editar | editar la fonte]

Vue du pont de Sèvres, 1908

Son vexetales, intemporales, representen llugares que conoz bien (riberes del Oise),qu'il connaît bien (berges de l'Oise), o más urbanos. Conlleven a menudo detalles relativos al progresu técnicu del so tiempu: dirixibles, postes telegráficos, pontes metáliques, la Torre Eiffel. Esos paisaxes queden nuna tonalidá naïf. N'efeutu, Rousseau nun fizo apaecer allí dala noción de perspectiva.

Los retratos[editar | editar la fonte]

Los personaxes son esterotipaos, de cara, el rostru normalmente inespresivu. Si son varios, son representaos simplemente yustapuestos. Parecen macizos, xigantescos en comparación colos elementos del decoráu, pero eso parez ser una consecuencia del fechu de que'l pintor nun controla la representación de les perspectives. N'efeutu, el paisaxe ta casi nel mesmu planu que'l suxetu, cola so abondacia de detalles pero cola perspectiva ausente. Los sos retratos son mayoritariamente ensin nome, incluso si los indicios permiten identificar al personaxe, por exemplu Pierre Loti nel so Retratu de M. X (1910, KunstHaus de Zürich). Incluso, el primer retratu fechu pol pintor, que representa a una muyer que sal d'un viesca, paez se la so primer muyer, Clémence.

Los sos escritos[editar | editar la fonte]

Hai nes sos rellaciones tantos pintores como escritores. Ente estos últimos, podemos citar a Alfred Jarry y Apollinaire, Blaise Cendrars y André Breton. Escribió delles pieces teatrales :

  • La Vengeance d'une orpheline russe en 1898
  • Une visite à l'exposition de 1899 en 1899

Escribió igualmente varios testos curtios o poemes esplicativos sobre delles de les sos obres, especialemente pa la so Bohémienne endormie (1897).

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]

Referencies[editar | editar la fonte]

  1. Ella yera la fía de Jean-Baptiste Guiard (1791, Laval - 1883, Bône), y la nieta de Jean-Pierre Guiard, llamáu'l coronel Guyard, coronel d'infanteria (1767, Méral - 1846, Saint-Pavin-des-Champs). Esti últimu escribió en 1805 Instruction pour le service et les manœuvres de l'infanterie légère en campagne, Paris : Magimel, añu XIII, In-8° , VIII-71 p.