Sultanatu wattásida

De Wikipedia
Saltar a navegación Saltar a la gueta
Sultanatu wattásida
Sultanatu de Fez

Marinid emblem of Morocco.svg

1472-1554

WhiteFlag.png

Llocalización de Reinu de Fez
Sultanatu wattásida y los sos estaos vasallos.
Capital Fez (1472-1549)
Relixón Sunnismo (predominante), ibadismo y sufismo
Gobiernu Monarquía
Historia
 • Afitáu 1472
 • Disolución 1554
Territorios de la Dinastía wattásida nel so apoxéu (1472 a 1547)

La dinastía de los wattásidas, vatásidas (en árabe: وطاسيون waṭāsīyūn) o banū watūs (بنو الوطاس banū al-waṭās; en bereber, ⵉⵡⴻⵟⵟⴰⵙⴻⵏ Iweṭṭāsen) o watasíes foi una dinastía d'orixe bereber zenata que gobernó una parte del Magreb con núcleu nel norte del actual Marruecos mientres los sieglos xv y xvi, conocida tamién como Reinu de Fez. Los wattásidas fueron precedíos polos benimerines y fueron asocedíos polos saadíes.

Los wattásidas, que compartíen colos benimerines un llinaxe bereber con oríxenes zenatas, taben rellacionaos colos segundos; los benimerines llegaren a reclutar visires wattásidas;[n. 1] estos visires asumieron el cargu de sultanes cuando l'últimu monarca benimerín, Abu Muhámmad Abd al-Haqq (tamién llamáu Abd al-Haqq), quien había masacrado a dellos wattásidas en 1459, finó mientres una revuelta popular en Fez nel añu 1465.

Los sos vecinos yeren los ziyánidas de Tlemecén, al este; los saadianos de Marrakech, al sur, col ríu Oum Er-Rbia, como frontera común; l'enclave español de Melilla (dende 1497), al nordés; y l'enclave portugués de Ceuta, al noroeste.

Abu Abd A el·lah al-Sheikh Muhámmad ibn Yahya al-Mahdi (tamién llamáu Muhámmad al-Šayj) foi'l primer sultán wattásida, pero solo controló'l norte del territoriu marroquín; el sur siguía apoderáu pola dinastía saadí. El reinu formóse cuando Abu Abd A el·lah al-Sheikh Muhámmad ibn Yahya conquistó la ciudá de Fez al sultán benimerín Shorfa, en 1472, dando entamu al gobiernu de la dinastía wattásida, qu'antes tuviera dellos visires, y qu'asocedió a la dinastía de los benimerines.

El periodu ente los años 1465 y 1472 foi inestable, y les últimes posesiones musulmanes en Al-Ándalus perdiéronse. Nes mariñes norteafricanas, la ciudá y plaza de Ceuta pasó a poder del Reinu de Portugal, campeando españoles y portugueses peles zones costeres de Marruecos. Sicasí, los wattásidas caltuvieron bones relaciones comerciales colos estaos ibéricos. Fueron ganaos pol emburrie de los jerifes de la dinastía saadita, que s'apoderaron de Marrakech (1524) y de Fez (1549). En 1554 el wattásida Abu 'Ali Hasûn, col sofitu de los otomanos instalaos en Arxel retomó la ciudá. Finalmente foi derrotáu y muertu en Tadla pol saadiano Muhámmad al-Sheikh que recuperó Fez.

Por cuenta de la presión qu'exercíen los saaditas, Carlos V, el portugueses y los turcos otomanos, los wattásidas tuvieron d'abandonar Marruecos en 1554; asocedió-yos nel poder la dinastía saadí.

Los postreros wattasíes fueron masacrados polos pirates berberiscos mientres fuxíen de Marruecos.

Sultanes wattásidas[editar | editar la fonte]

Notes[editar | editar la fonte]

Referencies[editar | editar la fonte]

  1. Abû Hasûn `Alî ye l'hermanu de Mohámmed al-Burtuqâlî según Charles-André Julien, Histoire de l'Afrique du Nord, deas anicies à 1830, Ed. orixinal 1931, reed. Payot, Paris, 1994, ISBN 978-2-228-88789-2, p. 569.

Enllaces esternos[editar | editar la fonte]






Sultanato wattásida